Decyzja II 1. Kow 821/22/5 Dnia 30 czerwca 2022 r

--- STRONA 1 --- P Sygn. akt II 1. Kow 821/22/5 Dnia 30 czerwca 2022 r: : Sąd Okręgowy w Łomży II Wydział Karny Sekcja ds. Penitencjarnych w składzie: , Przewodniczący -sędzia Jan Leszczewski : Protokolant -st. sekr. sądowy J. K. przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łomży —S.M: > po rozpoznaniu na posiedzeniu = . w sprawie skarg skzanego Z. L. | na decyzję Komisji Penitencjarnej i decyzję Dyrektora Zakładu Kainego w C. z dnia 8'czerwca 2022 r. w przedmiocie ukarania skazanego karą dyscyplinarną i skierowania do grupy P-1/Z na podstawie art. 7 $ 5 k.k.w. . postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone decyzje. | Zaskarżoną decyzją z dnia 08/06/2022 r, Dyrektór Zakładu Karńego w C. wymierzył Z. L. karę łączną w postaci udzielania widzeń w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osobą odwiedzającą na'okres 1 miesiąca: Kara powyższa została skazanemu wymierzona za następujące przekroczenia: w postaci sprowokowania sytuacji konfliktowej z innym osadzonym oraz posługiwania się w stosunku do tej osoby zwrotami, słowami uznawanym powszechnie ża'obelżywe, a także niepoprawne zachowanie się w ambulatorium oddziału zewnętrznego W stosunku do'lekdrza podczas wizyty w postaci roszczeniowej postawy i podważając podniesionym głosem jego kompetencje. Ponadto decyzją z 08/06/2022 r. Komisja Penitencjarna Zakładu Karnego w C. zmieniła skazanemu system odbywania przez niego kary z zakładu karnego typu półotwartego w systemie zwykłym na zakład karny typu zamkniętego w systemie zwykłym. * Obie decyzje zaskarżył skazany nie przyznając się do popełnionych przekroczeń podnosząc, że nie używał słów wulgarnych i, że nie podważał kompetencji lekarza. Ponadto nie zgodził się ze zmianą podgrupy klasyfikacyjnej. Sąd Penitencjarny zważył, co następuje: Skargi skazanego nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącego nie sposób przyjąć, by zaskarżona decyzja Dyrektora Zakładu Kamego w C. oraz decyżja Komisji Penitencjarnej była niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 116 $ 1 k.k.w. skazany ma obowiązek przestrzegania przepisów określających zasady i tryb wykonywania kary, ustalonego w zakładzie karnym porządku oraz wykonywdnia poleceń przełożonych i innych osób uprawnionych. Za zawinione naruszenie nakazów lub zakazów wynikających z ustawy; regulaminu lub innych przepisów wydanych na jej podstawie albo ustalonego w zakładzie karnym lub miejscu pracy porządku, zwane dalej "przekroczeniem" skazany ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Katalog kar został zawarty W art. 143-k.k.w., a jedną z nich jest - udziełanie widzeń w sposób uniemożliwiający --- STRONA 2 --- - bezpośredni kontakt z osobą odwiedzającą, na okres do 3 miesięcy, Dodatkowo wskazać należy, że wykonywanie kary pozbawienia wolności odbywa się na zasadzie tzw. wolnej progresji. Wolna progresja oznacza uzależnienie warunków odbywania kary, a także zakresu kontaktów skazanego ze światem zewnętrznym, od oceny przesłanek wymienionych w art. 89 k.k.w. Przy czym skazany może być zarówno awansowany, jak i degradowany. Omawiana zasada przejawia się głównie poprzez możliwości przenoszenia skazanych z poszczególnych typów zakładów karnych w drodze awansu lub degradacji. Przy dokonywaniu ocen'okresowych w postępach, skazanego W resocjalizacji komisja penitencjarna uwzględnia w szczególności: stosunek skazanego do popełnionego przestępstwa, stopień przestrzegania przez skazanego porządku i dyscypliny, stosunek skazanego do pracy, charakter kontaktów skazanego z rodziną i wywiązywanie się z obowiązku łożenia na jej utrzymanie, zachowanie skazanego wobec innych skazanych i przełożonych, zmiany w zachowaniu skazanego w okresie od ostatniej oceny. Dokładna analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że decyzja Komisji Penitencjarnej była słuszna i wbrew stanowisku skarżącego oparta na zasadnych podstawach faktycznych i prawnych. Wskazać należy, że jej podstawę śtanowiło kilka czynników. Komisja Penitencjarna przed jej wydaniem zapoznała się z projektem oceny okresowej, wnioskami i dokonała umiarkowanej oceny realizacji indywidualnego programu oddziaływania, w efekcie, czego oceniła postępy w resocjalizacji skazanego, jako negatywne. Zgodnie z kodeksem karnym wykonawczym zmiana podgrupy klasyfikacyjnej nie mieści się w katalogu kar, który zawiera się w art. 143 $ I k.k.w. Ponadto Żadna inna jednostka redakcyjna tegoż kodeksu nie zawiera zapisu zaliczającego zmianę podgrupy do grona kar dyscyplinarnych. Taki stan rzeczy prowadzi do stwierdzenia, że zmiana podgrupy klasyfikacyjnej nie jest karą, tylko wynikiem oceny postępów skazanego w procesie resocjalizacji, dokonanej na podstawie art. 76 k.k.w. Również jak wynika z akt sprawy skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji mogącej obalić tezę, że nie dopuścił się on określonych przekroczeń w stosunku do innego osadzonego, czy W stosunku do lekarza więziennego. Tym samym, z uwagi na dopuszczenie się przez skazanego dwóch przekroczeń oraz mając na względzie obowiązujące przepisy prawa Dyrektor Zakładu Karnego miał pełne prawo wymierzyć za nie karę łączną przewidzianą w kodeksie karnym wykonawczym. Skazany bezsprzecznie podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zastosowanie, więc kary w katalogu zawartego w kodeksie karnym wykonawczym - kary dyscyplinarnej wymienionej w art. 143 $ 1 pkt 6 k.k.w., a więc udzielanie widzeń w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osobą odwiedzającą, w obliczu zachowania skazanego, jest uzasadnione i dlatego też podzielono powody wydania zaskarżonej Ponadto wskazać należy, że obie zaskarżone. decyzje - Dyrektora Zakładu Karnego i Komisji Penitencjarnej, zostały należycie uzasadnione. Obie decyzje. zostały wydane po. wysłuchaniu. skazanego, i w jego obecności, sporządzone na piśmie wraz z uzasadnieniem. Z obiema decyzjami skazany został też, zapoznany. W związku z tym, że nie można dopatrzeć się ich niezgodności z prawem, należało utrzymać je w mocy. Sędzia ”