Postanowienie II 1 Kow 1192/22 POSTANOWIENIE Dnia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II 1 Kow 1192/22 POSTANOWIENIE Dnia, 8 września 2022 r. Sąd Okręgowy w Elblągu Sekcja do Spraw Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Władysław Kizyk rozpoznał sprawę K. P. syna K. na skutek skargi w/w skazanego na decyzję Zastępcy Dyrektora ZK I. na podstawie art. 7 § 5 k.k.w. p o s t a n a w i a : nie uwzględnić skargi skazanego i utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Zgodnie z treścią art. 7 § 1 k.k.w. podstawą zaskarżenia decyzji organu postępowania wykonawczego (w tym dyrektora zakładu karnego), może być jedynie niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Mając na względzie powyższe w ocenie Sądu skarga skazanego K. P. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie zawiera żadnych wskazań odnośnie owej niezgodności, polemizując jedynie ze stanowiskiem administracji jednostki. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w Zakładzie Karnym w I. ustalono, iż osadzony był zatrudniony jako roznoszący artykuły żywnościowe w oddziale mieszkalnym od 24.03.2022 r. Funkcjonariusze działu ochrony prowadzili czynności profilaktyczne, pozyskiwali informacje i przeprowadzili czynności wyjaśniające, w wyniku których uznano, że m.in. osadzony K. P. może zajmować się dystrybucją środków odurzających lub substancji psychotropowych. Skazany 11.05.2022 r. ze względów bezpieczeństwa jednostki został wycofany z zatrudnienia nieodpłatnego i został powiadomiony o przyczynie tego wycofania 12.05.2022 r. Osadzony został też poinformowany możliwości zaskarżenia decyzji w trybie art. 7 kkw. Odmówił złożenia podpisu na powiadomieniu o wycofaniu z zatrudnienia, Jak wynika z poglądu Sądu Najwyższego, utrata zaufania do pracownika może stanowić przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę, jeżeli znajduje oparcie w przesłankach natury obiektywnej oraz racjonalnej i nie jest wynikiem arbitralnych ocen lub subiektywnych uprzedzeń (wyr. SN z 25.11.1997 r., I PKN 385/97, OSNAPiUS 1998, Nr 18, poz. 538, podobnie wyr. SN z 7.9.1999 r., I PKN 257/99, OSNAPiUS 2001, Nr 1, poz. 14). Wynika z tego, że nie tyle istotna jest sama utrata zaufania pracodawcy do pracownika, co przyczyny, które ją spowodowały (zob. post. SN z 23.12.2004 r., III PK 68/04, L). Uzasadniony brak zaufania do pracownika może istnieć także wtedy, gdy wprawdzie winy pracownikowi przypisać nie można – bądź też nie da się jej udowodnić – jednakże w sensie obiektywnym jego zachowanie nosi cechy naruszenia obowiązków pracowniczych. Należy wziąć pod uwagę, że praca w warunkach izolacji penitencjarnej niesie za sobą ogromne ryzyko. Osadzeni, w większości wysoce zdemoralizowani wywierają dużą presję na osobach roznoszących artykuły żywnościowe. Ci mają bowiem możliwość kilka razy w ciągu dnia wyjść z zamkniętej celi i mieć kontakt ze wszystkimi osadzonymi zakwaterowanymi w danym oddziale mieszkalnym. Notabene substancje niedozwolone mają w zakładzie karnym wartość około 4 razy wyższą niż poza jednostką („na wolności’’). Ponadto pamiętać też trzeba o siatce wewnętrznych powiązań osadzonych. Te i wiele innych zagrożeń charakterystycznych dla bardzo specyficznego i wyjątkowego środowiska jakim jest jednostka penitencjarna zmuszają funkcjonariuszy do nieustannego monitorowania zagrożeń. W przypadku uzasadnionych wątpliwości co do postawy osadzonego zatrudnionego na tak ważnym stanowisku jak roznoszący artykuły żywnościowe nie można pozwolić sobie na trwanie w takiej --- STRONA 2 --- sytuacji. W związku z tym dyrektor zakładu karnego mając na względzie bezpieczeństwo jednostki podjął decyzję o wycofaniu z zatrudnienia osadzonego K. P.. Utrata zaufania jest to kategorią bardzo pojemną, mogącą obejmować zróżnicowane stany faktyczne, a zarazem stwarzająca ryzyko nadużyć. W uzasadnieniu wyroku z 4.2.2011 r. (II PK 199/10, OSNP 2012, Nr 7-8, poz. 90) Sąd Najwyższy stwierdził, że: „w dużym uproszczeniu zaufanie jest to stan wyrażający się przekonaniem o możliwości polegania na kimś, czyli inaczej stan poczucia pewności. Jest to zatem stan z pogranicza sfery racjonalnej (intelektualnej) i psychicznej (emocjonalnej). Nie ulega jednak wątpliwości, że zaufanie stwarza szczególną więź między pracodawcą i pracownikiem, który cechuje wspomniany stan pewności (…). Utrata zaufania ze strony pracodawcy może wynikać z różnych przejawów nagannego zachowania się pracownika, ale niekoniecznie musi przesądzać o jego winie. W zależności bowiem od zajmowanego stanowiska, charakteru wykonywanej pracy czy specyfiki działalności prowadzonej przez pracodawcę na zarzut ten może narazić się pracownik, któremu trudno będzie przypisać zawinione działanie, ale jednocześnie, z uwagi na określone okoliczności, nie można oczekiwać od pracodawcy, że będzie go dalej zatrudniać. (…). Nielojalność pracownika a utrata do niego zaufania są często zwrotami używanymi zamiennie”. Poruszana problematyka jest przedmiotem obszernego orzecznictwa, z którego wynika m.in., że nie tyle istotna jest sama utrata zaufania pracodawcy do pracownika, ile przyczyny, które ją spowodowały (zob. post. SN z 23.12.2004 r., III PK 68/04, L). Utrata zaufania uzasadniająca wypowiedzenie przez pracodawcę umowy o pracę może wynikać z ogółu okoliczności i mieć szersze podstawy niż fakty ujęte ogólnie lub przykładowo w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę (zob. wyr. SN z 25.1.2005 r., II PK 171/04, (...), (...), poz. 303). Szeroko pojęte działania profilaktyczne przebiegają zgodnie z obowiązującymi przepisami i są prowadzone w sposób obiektywny, ponieważ funkcjonariusze wiedzą, że od ich rzetelności i obiektywności zależy bezpieczeństwo jednostki penitencjarnej. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, co do właściwego postępowania administracji zakładu karnego, a zaskarżona decyzja jest bezwzględnie trafna i brak jest podstaw do jej zmiany. Została ona wydana przez uprawniony organ, we właściwym trybie, przy prawidłowej wykładni przepisu będącego podstawą rozstrzygnięcia. W związku z powyższym postanowiono jak na wstępie. - sędzia - ZARZĄDZENIE 1. odnotować, zakreślić, 2. odpis post. doręczyć: - Dyrektorowi ZK I., - skazanemu z poucz.(niezaskarżalne). LM, 08.09.2022 r. - sędzia -