Postanowienie IC18/ll W UzAsADN1ENrE rzecz od pozwanej I. K.srsikWotyiiii3oi.o0io zł tytułem zadośćuczynienia narus

--- STRONA 1 --- 1.. - ` Syginßfaikiti I C 18/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJPOLSKIEJ Dnia 7 kwietnia 2011 roku W W 3 W Sąd Okręgowy W Elblągu I Wydział Cywilny W składzie następującym: Przewodniczący: SSO Dorota Zientara Protokolantś' st. sekr. sąd. Agnieszka Wieczorkowska po rozpoznaniu W dniu 7 kwietnia 2011 r. W Elblągu fniarozprawie 'spraiWyiizipoWódzh«va J. L. W Í Ÿprzieciwko I. K. ę ą osiochronę dóbr osobistych i koi zapłatę umarzafpostępowaniew zakresie żądania"iprzeprosfzeniaj u 2. 0ddala'poWództWo 'Wi pozostałej części. Sygn.aktIC18/ll W UzAsADN1ENrE rzecz od pozwanej I. K.srsikWotyiiii3oi.o0io zł tytułem zadośćuczynienia naruszenie przez pozwaniiąijegioidóbr“osobistych. Nadto Wniósłiiosifnaikazanie pozwanej przeproszenia go .s W uzasadnieniu piodniósił,¿żef Ii.fK.'IzaWiadomiłai organy ścigania o iniepopełinionym przez niego przestępstwie miolesitowania useksuaslnegoząniaii„szkodęisrssmiałoletniej"¿Wnuczki pozwanej. Zachowanie się pozwanej spowodowało naruszenie jego dóbr osobist"ych¿ Íitosijestiidobiregosimieniaioraiz doprowadziłosdo utraty zaufania najbliższych mu osób. Pozwana -I I. K. domagała się *oddalenfiia powództwa .Ws iciiałości; Nie negowała, że zawiadomiła organy ścigania o przestępstwie,jakie miał popełnić powód niaszkodęijej wnuczki K."S.; ¦Wskazałajedniak,iże działała W prześWiadczeniu, iż faktycznie do popełnienia przestępstwa doszło, to czym W sposób ibardizo przekonywającypoinformowała ją wnuczka. Podkreśliła, fżekieidydziecko ssprzyznałosiisięisido'bezpodstawnego obiciażeniai.:iępowodajniezwłocznie zawiadomila o tym Prokuraturę. W toku postępowania'przeprosiła poWoda,=rtWierdzą'c'równocześnieżeřnie byłojej zamiarem naruszenie jakichkolwiek dóbr osobistych powoda. I W ę ,F " s I V ę W toku postępowania powód cofnął pozeWW izaskresieiiżądainiiiai przeproiszeinia,íĹa*poziWainiai"wyraziła na to zgodę. J --- STRONA 2 --- Sąd ustaliłtnsastępujący stan.. faktyczny; J. L. pozostaje od czerwca 2010 roku W związku konkubenckim z córką powódki -M. K. (1). Na przełomie czerwca i lipca 2010 roku Wskazani wraz z 8 letnią córką M. K. (2) S. zamieszkali W mieszkaniu powódki i jej męża. W połowie sierpnia 2010 roku pomiędzy powodem, a mężem pozwanej doszło do konfliktu, W wyniku czego J. L. i M. K. (1) z córką Wyprowadzili się i zamieszkali W mieszkaniu matki powoda. Mieszkanie to składało się z dwóch pokoi, przy czym W jednym zamieszkiwał brat powoda, a W drugim - powód z konkubiną ijej córką oraz matka powoda. Po przeprowadzce, powód zabraniał małoletniej kontaktów z I. K. i jej mężem. Początkowo dziecko niesprzeciwiało się zakazowi, później jednak za pozwoleniem matki odwiedzało dziadków. Po jakimś' czasie powód zakaz swój odwołał, a nawet wyraził zgodę, by małoletnia zostawała W mieszkaniu dziadków na noc. 3 W dniu 29 sierpnia 2010 roku małoletnia opowiedziała I. K., że tydzień wcześniej, podczas nieobecności jej ma-tki, J. L. zawołał ją do łazienki aby umyła zęby, a następnie kazał jej zdjąć majtki, sam również obnażył się i swoim ciałem ocierał się o jej ciało. Nadto wskazała, że powód groził jej, że W przypadku gdy powie komukolwiek o tym ,,Wsadzi jej kosę W plecy" lub umieści ją W domu dziecka. Relacjonując dziecko płakało, mówiło że nie chce wracać do domu, prosiłobabcię, aby ta zawiadomiła o zdarzeniu policję. (bezsporne, a nadto zeznania świadka M. K. (1) k. 44~44v) W dniu29 sierpnia 2010 r. I. K. złożyła .ustne zawiadomienie o przestępstwie doprowadzenia przez J. L. małoletniej K. poddania się innej czynności seksualnej. Zeznając W charakterze świadka przekazała organom ścigania to, co wcjzjeśniej opowiedziała jej wnuczka. (jdowód: protokół ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania W charakterze świadka osoby :zawiadamiającej k. 1- 3 akt sprawy(...)Sądu Rejonowego W Elblągu) 3 Jeszcze tego samego dnia I. K. i Z. K. »podczas spaceru z wnuczką spotkali córkę - M. K. (1) oraz powoda J. L..?'Dziewczynka 'podbiegłado matki i jej konkubenta, po czym zgodziła się iść z nimi do wesołego miasteczka. Pozwaną zdziwiło zachowanie dziewczynki, jednakże nie sprzeciwiła się, by dziecko spędziło resztę dnia ze matką i jej partnerem. W poniedziałek K. (1) chciała odebrać dziecko od dziadków, ci jednak nie wyrazili zgodę na wydanie dziewczynki. (bezsporne, a nadto zeznania M. K. (1) k. 44- 45) R Postanowieniem z dnia 1 września 2010 roku W sprawie(...) Sąd Rejonowy W Elblągu udzielił zabezpieczenia roszczenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o pozbawienie M. K. (1) władzy rodzicielskiej nad małoletnia K. S. W ten sposób, że umieścił małoletnia Wrodzinie zastępczej I. K.. ( dowód: postanowienie Sądu Rejonowego W Elblągu z dnia 1 Września ¿2o1o roku k. 21 akt sprawy (...)Sądu Rejonowego W Elblągu) 31 sierpnia .2010 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej W.Elblągu wszczął śledztwo W sprawie doprowadzenia W sierpniu 2o1o roku W E. małoletniej K. S. do poddania się 'innej czynności seksualnej. (postianjowienie o wszczęciu śledztwa z dnia 31 sierpnia 2010 roku - k. 7 akt spraWy(...) Sądu Rejonowego W Elblągu) Następnie W dniu 1 września 2010 roku Sąd przeprowadził przesłuchanie małoletniej K. S. W obecności biegłego psychologa, podczas którego wskazana podtrzymała wersję zdarzeń, którą przedstawiła wcześniej pozwanej. (dowód: postanowienie Sądu Rejonowego W Elblągu o przesłuchaniu małoletniego świadka z dnia 1 września 2010 r., protokół przesłuchania małoletniego -s k. 12, k. 13'-14 akt sprawy (...) Sądu Rejonowego W Elblągu) W opinii sądowo '~ psychologicznej z dnia 15 Września 2010 roku sporządzonej na podstawie zeznań małoletniej biegły psycholog stwierdził między innymi: „Biorąc pod uwagę rozwój funkcji intelektualnych i pamięciowych K. S. należy przyjąć, iż jejzdolności poznawcze, W tym**zdolność do dokonywania,przechowywania i odtwarzania spostrzeżeń, są rozwinięte dostatecznie do przekazywania własnych doświadczeń. Intelekt kształtuje się orientacyjnię W obrębie normy dla wieku. Konfabulacje (W rozumieniu jakościowych zaburzeń spostrzegania) nie --- STRONA 3 --- Świadek nie ujawnia cech psychotycznych mogących rzutować deformująco na treść jej spostrzeżeń. (...) Wypowiedzi świadka mieszczą się W modelu rzetelności (...) oraz kognitywnego modelu odtwarzania relacji. Występujące W trakcie przesłuchania wzmożone cechy napięcia emocjonalnego nie wpływają na poprawny tok relacjonowania wydarzeń. (...)". 3 ( dowód: opinia sądowo - psychologiczna z dnia 15 Września 2010 roku k. 77-79 akt sprawy (...) Sądu Rejonowego W Elblągu) R W dniu 10 Września 2010 roku dokonano zatrzymania J. L.. Tego samego dnia Prokurator Prokuratury Rejonowej W Elblągu przedstawił mu zarzuty, W tym między innymi zarzut, że W okresie od lipca 2010 roku do sierpnia 2010 roku W E. działając z góry powziętym zamiarem kilkakrotnie doprowadziłimałoletnią K. S. do poddania się innej czynności seksualnej, to jest o przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. W zb. z art. 190 § 1 k.k. W zw. z art. 11 § 2 k.k. W zw. z art., 12 Podejrzany - J. L. do przedstawionego zarzutu nie przyznał się. Postanowieniem z dnia 10 września 2010 roku Sąd Rejonowy W Elblągu zastosował Wobec J. L. środek zapobiegawczy W postaci tymczasowego aresztowania. 8 3 r ( dowód: protokół zatrzymania, postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 10 Września 2010 roku, protokół przesłuchania podejrzanego, protokół z posiedzenia W przedmiocie tymczasowego aresztowania, postanowienie 0 tymczasowym aresztowaniu z dnia 10 Września 2010 roku - k. 28, 38, 40- 42, 48-49, 50- 52 akt sprawy (...) Sądu Rejoniowego W Elblągu) czasie trwania postępowania przygotowawczego pozwana wielokrotnie Wypytywała Wnuczkę, czy faktycznie doszło do zdarzenia, o którym jej opowiedziała. Dziewczynka deklarowała, że toico mówiła jest prawdą. W miarę upływu czasu pozwana zaczęła jednak podejrzewać, że wnuczka ją oszukuje. W szczególności zauważyła ona, że dziecko W celu Wyegzekwowania na dziadkach określonego zachowania używa gróźb zawiadomienia 0 popełnieniu na jej szkodę przestępstwa. W dniu 16 Września 2010 roku I. K. złożyła W Prokuraturze Rejonowej W Elblągu pismo, W którym zwróciła się z prośbą o wycofanie jej zeznań dotyczących molestowania seksualnego jej wnuczki K. S. przez J. L.. W uzasadnieniu pisma wskazała, że po kilku rozmowach z wnuczka stwierdziła jednoznacznie, że dziewczynka wymyśliła całą sytuację. Pozwana (wskazała, iż jest jej bardzo przykro, że został aresztowany człowiek, który nie dopuścił się popełnienia przestępstwa. Następnie W dniu 15 października 2010 roku I. K. złożyła zeznania, W którychwskazała na wątpliwości, co do tego, czy do zdarzenia, o którym zawiadomiłafaktycznie doszło. r (dowód: pismo z dnia 15 września 2010 r, protokół przesłuchania świadka k. 128, k. 129-129V akt sprawy (...) Sądu Rejonowego W Elblągu) Postanowieniem z dnia 5 listopada 2010 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej W Elblągu zamknął śledztwo W sprawie i skierował do Sądu *Rejonowego W Elblągu akt oskarżenia, W którym oskarżył J. L. min. o to, że W okresie od lipca 2010 roku do sierpnia 2010 roku W E. działając zi góry powziętym zamiarem kilkakrotnie doprowadził małoletnią K. S. do poddania się innej czynności seksualnej W ten sposób, że ściągał jej majtki, a następnie przyciskał ją swoim ciałem, dotykał ją penisem poniżej podbrzusza, kazał jej dotykać swoj egopenisa i wykonywać nim ruchy posuwiste i wkładać go do buzi, a następnie groził małoletniej, że jeśli o tym komuś opowie, to wsadzi jej kosę W plecy, przylczym groźba wzbudziła u niej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, to jest 0 przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. W zb. z art. 190 § 1 k.k. W zw. z art. 11 § 2 k.k. W zw. z art. 12 k.k. P to 4 „tą --- STRONA 4 --- (dowód: postanowienie o zamknięciu śledztwa, akt oskarżenia z dnia 8 sierpnia 2010 r. k. 134, k. 144- 146 akt sprawy (...)Sądu Rejonowego w Elblągu) W toku postępowania sądowego J. L. konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W dniu 21 grudnia 2o1o roku Sąd ponownie przesłuchał małoletnią K. S., która stwierdziła, że nigdy nie doszło do sytuacji, aby J. L. dotykał jej ciała lub kazał jej dotykać siebie. Małoletnia wytłumaczyła, że do tego, iż powiedziała babci, że oskarżony obnażył się w jej obecności, a następnie dotykał jej nagiegociała swoim ciałem zmusiła ją B. K., matka jej koleżanki N. O.. Również w trakcie przeprowadzonego W dniu 14 stycznia 2011 roku badania psychologicznego dziewczynka przyznała, że nieprawdą jest aby J. L. dopuścił się zarzucanego mu czynu, przy czym zaznaczyła, że to matka jej koleżanki kazała jej powiedzieć babci o powyższym bo, jeśli tegoünie zrobi to „coś jej zrobi, albo kogoś na nią naśle". W opinii psychologicznej sporządzonej na podstawie badania psychologicznego K. S. biegła psycholog wskazała, że dziewczynka manifestuje problemy w zakresie rozumienia konsekwencji swoich działań, przewidywania ich skutków. Kieruje się W zachowaniu raczej zasadą .własnej korzyści, którą egzekwuje od otocznia. (...) Treść relacji dziecka na temat zdarzenia, sposób przedstawienia relacji, ogólna postawa, zachowania oraz kontekst emocjonalny wypowiedzi pozwala wnioskować, iż dziewczynka może mieć tendencje do przyjmowania postaw wiążących się z selektywnym przekazywaniem informacji, zgodnie z wcześniejszą motywacją wewnętrzną. Motywacją taką dla dziewczynki może być ,własna korzyść, którą chce wyegzekwować od otoczenia, używając sposobów, których uczy się od znanego sobie środowiska dorosłych. A Niarozprawie z dnia 3 sierpnia 2011 roku pozwana - I. K. występując jako świiiadek "podtrzymała swoje zeznania z dnia października 2010 roku. ( dowód: protokół rozprawy z dnia 17 grudnia12o1o roku, 21 grudnia 2010 roku, 3 stycznia 2`o11roku, 26 stycznia 2011 roku, 16 lutego 2011 roku, 18 marca 2o11rroku, 25 marca 2011 roku, opinia psychologiczna k. 235-243, 249- 253, 261- 268, 294- 297, 306- 308, 334- 335, 350- 352, 359- 360, akt sprawy (...) Sądu Rejonowego w Elblągu) 5 Wyrokiem z dnia 25 marca 2011 roku Sąd Rejonowy w Elblągu uniewinnił J. L. od popełnienia czynu z art. 200 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. zarzuconego mu aktem oskarżenia. Wyrok na dzień orzekania w niniejszej sprawie nie był prawomocny. 5 Ą _ ._ (dowód: wyrok Sądu Rejonowego W Elblągu z dnia 25 marca 2011 roku k. 361 akt sprawy (...) Sądu Rejonowego w Elblągu) J. L. był uprzednio wielokrotnie karany wyrokami Sądu Rejonowego w Elblągu. Żaden z czynów, za które został skazany nie należy do grupy przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. . (dowód: informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego k. 122 - 123 akt sprawy (...)Sądu Rejonowego w Elblągu) co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny ustalono napodstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Elblągu, sygn. akt (...) oraz niespornych stanowisk stron. Autentycżność dokumentów nie budziła jakichkolwiek wątpliwości, nie była także kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd uwzględnił również zeznania świadka M. K. (1). Zeznania te należało jednak ocenić z dużą ostrożnåćością z uwagina relacje łączące tego świadka z powodem, a także ze względu na istniejący konflikt pomiędzy świadkiem a pozwaną. W szczególności Sąd nie znalazł podstaw, aby dać wiarę zeznaniom M. K. (1) w zakresie, W jakim wskazywała ona, że jej ,matka zawiadomiła o popełnieniu przestępstwa kierując się chęcią odwetu. Świadek nie wskazała na żadne okoliczności, które mogłyby uzasadnić taką motywację pozwanej. Powyższe nie wynikało również z pozostałego --- STRONA 5 --- J materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Odnotować przy tym należy, że pozwana W sposób stanowczy i konsekwentny temu zaprzeczała. Ochrona prawna dóbr osobistych wynika przede wszystkim z art. 23 k.c. Art. 24 k.c. upoważnia każdego, czyje dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem, do żądania zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie już dokonanego naruszenia osoba taka może żądać, ażeby naruszający, dopełnił czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności złożył oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. 6 . Podstawą żądania przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 448 k.c.) jest zawinione działanie sprawcy naruszenia cudzego dobra osobistego, przy czym może wchodzić w grę zarówno wina umyślna, jak i nieumyślna. Art. 23 k.c. wymieniając przykładowo dobra osobiste człowieka, zawiera ogólną zasadę, że dobra osobiste pozostają pod ochroną prawa cywilnego i to niezależnie od ochrony przewidzianej winnych przepisach. Punktem wyjścia dla rozważań w niniejszej sprawie winno być wskazanie, iż stosownie dotreści art. 24 § 1 k.c. przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie, są: 1) istnienie dobra osobistego, 2) zagrożenie lub naruszenie tego dobra, 3) bezprawność zagrożenia lub naruszenia.!W pierwszej kolejności należało zbadać, czy w przedmiotowej sprawie W ogóle doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanej było bezprawne. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie istotnie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, to jest jego dobrego imienia. Naruszenie dobrego imienia polega na pomówieniu o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć osobę w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla zajmowania danego stanowiska, wykonywania zawodu lub określonego rodzaju działalności. Może tu chodzić zarówno o rozpowszechnianie wiadomości określonej treści, która stanowi zarzut pod adresem jednostki, jak i wyrażanie ujemnej oceny jej działalności. W niniejszej sprawie między stronami bezspornym był fakt, że pozwany nie dopuścił się przestępstwa doprowadzenia małoletniej K. S. do poddania się innej czynności seksualnej. Pozwana nie kwestionowała, że zawiadamiając o popełnieniu przestępstwa oraz zeznając jako świadek w dniu 29 sierpnia 2o1o roku podawała nieprawdę. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że postawienie nieprawdziwego zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko wolności seksualnej na szkodę małoletniego dziecka stanowi naruszenie dobra osobistego człowieka, który takiego czynu nigdy się nie dopuścił. Z pewnością tego rodzaju przestępstwo odznacza się - nawet w przeświadczeniu przeciętnego człowieka- wyjątkowo dużą społeczną szkodliwością. Człowiek, na którym ciąży taki zarzut jest izolowany od społeczeństwa, spotyka się też co najmniej z niechęcią otoczenia, a w warunkach więziennych często ze szczególną agresją. Zdaniem Sądu postawiony zarzut był dla J. L. - nie karanego wcześniej za tego rodzaju czyny - tym bardziej bolesny idotkliwy w skutkach, że jest on ojcem małoletniego dziecka. 7 . Wiarygodne są twierdzenia powoda, że wiadomość o postawionym zarzucie znacząco utrudniła mu realizowanie kontaktów z własną córką. K F I . Mając na uwadze powyższe przyjąć należało, że działanąie pozwanej spowodowało naruszenie dobrego imienia powoda i mogło doprowadzić do utraty przez niego zaufania osób najbliższych i osób trzecich. _ --- STRONA 6 --- W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi jednak druga, konieczna przesłanką ochrony dóbr osobistych, a mianowicie Ĺ- działań pozwanej za nie można uznać za bezprawne. Bezprawne w rozumieniu art. 24 k.c. jest działanie sprzeczne z jakąkolwiek normą prawną bez względu na to czy chodzi o przepisy prawa cywilnego, karnego czy inne przepisy prawa, w tym także o charakterze procesowym, jeśli sprzeczność ta prowadzi do naruszenia dobra osobistego. Jako przyczyny wyłączające bezprawność działania w nauce prawa wymienia się: działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, obronę interesu zasługuj ącegona ochronę, zezwolenie uprawnionego. Działanie w ramach obowiązującego porządku prawnego, by wyłączyć ibieiziprawnośićmusi być dokonane w granicach określonych tym porządkiem prawnym to jest pozostawać w zgodzie"zfoboiwiązującymi przepisami, powinno być rzeczowe, obiektywne, podjęte z należytą ostrożnością i przez osobę (uprawnioną. K Podzielić należy pogląd, że uzasadnione okolicznościami zawiadomienie R {o przestępstwie oraz wskazanie osoby podejrzanej mieszczą się w granicach prawa. Mogłyby przekraczać je wyłącznie wówczas, gdyby takie zawiadomienie i wskazanie konkretnej osoby podejrzanej dokonane było oczywiście z złym zamiarem i pełną świadomością nieprawdy takiego twierdzenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 1998 roku , IACa 1004/ 98, Lex 38033). Zdaniem Sądu nie można uznać, że pozwana - I. K. zawiadamiaj ąc o popełnieniu przez powoda przestępstwa na szkodę małoletniej K. S. oraz składając nieprawdziwe zeznania w dniu 29 sierpnia 2o1o roku kierowała się złośliwością i tchęciąiidokuczenia. Ze zgromadzonegofwspriawie materiału dowodowego wynika, żepozwana nie miała świadomości iiieprawdziwości stawianych przez siiebiezarizutów - W zeznaniach swych .prziekazywała to, co wcześniej przedstawiłajej wnuczka. Podkreślić należy, że pozwana była przekonana, że dziewczynkafmówi: prawdę, przy czym przeświadczenie to było - zdaniem Sądu - usprawiedliwione.~Już sama treść i forma wypoowiedżi'Ÿrnałoletniej K. S., mogla sugerować pozwanej, że dziecko nie konfabuluje. W sytuacji bowiem, gdy dziewczynka iwwiekiui 8laft opisuje w sposób wiarygodny czynności seksualne, zasady doświadczenia :życiowego nakazują przyjąć, że í 1 K 8-. dziecko faktycznie w takiej sytuacji uczestniczyło. Na wiarygodność relacji małoletniej wskazywał sposób jej zachowaniaoosię,i:iw momencie,¿gdy opowiadała o zdarzeniu. -Dziecko bowiem płakało, twierdziło, że boi się, zarzekało się, iż nie chcewrócić do domu, w którym mieszka powód,było w swych wypowiedziach konsekwentne istanowcze. Zdaniem Sądu pozwana, która nie ma przecież żadnych doświadczeń w relacjach z dziećmi będącymiofiarami przestępstw na tle seksualnym, mogła uznać, że takie zachowanie dziecka jest adekwatne do sytuacji, o której dziewczynka opowiadała. Powyższe twierdzenia są tym bardziej zasadne, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że nawet biegły psycholog, obecny podczas przesłuchania w dniu liwrześnia 2o1o r. i dokonujący oceny psychologicznej małoletniej, nie nabrał podejrzeń co do wiarygodności przedstawionej przez nią wersji zdarzeń. Nie można też stwierdzić, że pozwana zawiadamiając o popełnieniu przez powoda przestępstwa działała przedwcześnie, gdyż powinna była najpierw skontaktować się z matką dziecka. Pamiętać trzeba, że pozwana działała pod wpływem usprawiedliwionych emocji, w przekonaniu,że dziecko faktycznie idoświadczyłokrzywd, które opisywało. Istotnym wydaje się również fakt, iż zarówno świadek - SK. (1), jak i powód wskazali, żew tamtym czasie z I. K. mieli poprawne relacje. Trudno jest zatem przyjąć, aby .pozwana działała z zamiarem iskrzywdzeniaiipowoda, z którym zasadniczo nie pozostawała w konflikciie.-,O brakuzłej wiary w podjętych przez pozwaną“działaniach świadczy jednak przede wszystkim okoliczność, iż iw 'dniu 16 września 2o1o roku złożyła ona św Prokuraturze Rejonowej w Elblągu pismo, w którym wskazała, żew jej ocenie relacja przedstawiona przez wnuczkę została przez dziewczynkę zmyślona, wyrażając jednocześnie żal w związku z konsekwencjami, jakie poniósł powód. Co więcej, jeszcze tego samego dnia złożyła ona szczegółowe zeznania, w których wskazała, jakie zachowania małoletniej wzbudziły w niej wątpliwość. Powyższe potwierdziła będąc przesłuchana w toku postępowania sądowego. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że działanie pozwanej nie było bezprawne, a tym samym powodowi nie ochrona z art. 24 k.c. W tym stanie rzeczy powództwb jako niezasadne podlegałooddaleniu. . 4- ` Powód na rozprawie cofnął pozew w zakresie żądania przeproszenia, na co pozwana wyraziła zgodę. W tej sytuacji postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu na podstawie art. 203 §1 k.p.c. w zw. z art. 355 §1 k.p.c.