Wyrok IC 956/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2011r. Sąd Okręgowy w Łodzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 956/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2011r. Sąd Okręgowy w Łodzi, w I Wydziale Cywilnym, w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Barbara Krysztofiak Protokolant: staż. Marta Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011r., w Łodzi, na rozprawie, sprawy z powództwa D.K. przeciwko A. K. o ochronę dóbr osobistych 1.oddala powództwo; --- STRONA 2 --- 2. zasądza od D. K. na rzecz A.K. kwotę 377,- ( trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 956/11 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 15 lipca 2011 roku powód D. K. wniósł o zobowiązanie pozwanej A.K. do złożenia pisemnego oświadczenia o przeproszeniu powoda za dokonane pomówienia i oszczerstwa jakich dopuściła się od 1989 roku do chwili obecnej, zarzucając powodowi złe postępowanie oraz informując o nieprawdziwych wydarzeniach w rozmowach ze świadkami zeznającymi w toku postępowania w sprawie Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi o sygn. akt II Ns 1222/10 o podział majątku wspólnego oraz w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. akt XII C 161/08 o rozwód. Zeznania świadków I. N., Z. P., W. C., J. C., B. M., A. K., D. S., K.D., I. K., B. W. były podstawą ustaleń faktycznych Sądu orzekającego rozwód stron. Powód podał, iż w wyniku pomówień nie podpisano z nim umowy o pracę w roku szkolnym 2009/2010 bez podania przyczyny. W ocenie powoda zachowanie pozwanej utrudnia mu walkę z chorobą nowotworową i powrót do normalnego funkcjonowania. Działania pozwanej spowodowały negatywne zachowanie jednego ze świadków na ulicy wobec powoda, co powód odczuł bardzo dotkliwie. Dlatego też pozwana powinna przeprosić powoda publicznie w taki sposób, aby treść jej oświadczenia dotarła do osób, które w postępowaniach sądowych zeznawały w charakterze świadków: I. N., Z. P., W. C., J. C., B. M., A. K., D. S., K. D., I. K., B. W.. Powód dodał, iż wszystkie wymienione osoby były informowane o jego postawie i zachowaniu poza domem, bez jego wiedzy i konfrontacji z nim. (pozew k. 2-5, protokół rozprawy k. 27) Pozwana A. K. nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swego stanowiska pozwana podała, że w żaden sposób nie naruszyła dóbr osobistych powoda, a z treści pozwu wynika, iż uczynili to świadkowie w toku składnych zeznań, zarzucając powodowi naganne zachowanie. (odpowiedź na pozew k. 12-13, protokół rozprawy k. 27) Na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 roku powód sprecyzował, iż wnosi o publiczne przeproszenie przez powódkę skierowane do wszystkich świadków: I. N., Z. P., W.C., J. C., B. M., A. K., D. S., K. D., I. K., B.W.. Pozwana nie uznała tak sprecyzowanego powództwa i wniosła o jego oddalenie w całości. 2 --- STRONA 3 --- (protokół rozprawy k. 27) Sąd Okręgowy dokonał następujących ustaleń faktycznych: Przed Sądem Okręgowym w Łodzi toczyło się postępowanie w sprawie o sygn. akt XII C 161/08 z powództwa D. K. przeciwko A. K. o rozwód. (okoliczność niesporna) W toku postępowania dowodowego w sprawie o rozwód na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2009 roku zeznania złożyli świadkowie: I. N., A. K., W. C., Z. P., D. M.. I. N. jako koleżanka z pracy pozwanej w latach 1984- 1991 podała okoliczności dotyczące pożycia stron, które znała z relacji pozwanej oraz własnych obserwacji, w tym śladów pobicia, które zauważyła u pozwanej. Świadek w swych zeznaniach zaznaczyła, iż pozwana opowiadała jej o sytuacji rodzinnej, także o używaniu przemocy fizycznej wobec niej. Świadek podała, iż raz podczas wizyty w domu stron w 1992 roku bądź 1993 roku widziała powoda pod wpływem alkoholu, który w sposób negatywny wyrażał się o żonie. A. K. podał, że początkowo miał częsty kontakt ze stronami, był świadkiem awantur wywoływanych przez powoda oraz użycia siły fizycznej powoda względem pozwanej. Świadek zeznał także, że po roku 1993 roku zerwał kontakty ze stronami i nie miał wiedzy na temat ich pożycia po tym czasie. W. C. jest znajomą pozwanej z pracy od 1983 roku. Opisała zmianę w zachowaniu pozwanej po zawarciu związku małżeńskiego. W. C. podała, iż początkowo pozwana nie skarżyła się na męża, ukrywała ślady pobić na twarzy, ale po 2002 roku pozwana zwierzała się jej na temat sytuacji w małżeństwie, skarżąc się na zachowanie męża, który według słów pozwanej bił ją, nadużywał alkoholu i zarzucał zdrady. Z. P. jest bratem pozwanej. Nie utrzymywał kontaktów z powodem, a z pozwaną telefonicznie. Opisał zachowanie powoda podczas wakacji, które spędzili wspólnie na działce (powód przyjeżdżał na weekendy), podczas których powód nadużywał alkoholu, czasami zachowywał się wulgarnie wobec pozwanej. (protokół rozprawy k. 118-123 załączonych akt Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. XII C 161/08 – kserokopie koperta) Na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 roku zeznania złożyli świadkowie: I. K., D. S., J. C. i K. D.. I. K. – syn stron podawał przed Sądem okoliczności, których był świadkiem bezpośrednim. Opisał zachowanie powoda wobec żony i siebie. D. S. – była administratorem nieruchomości położnej w Łodzi przy ul. (…) , gdzie powód a następnie pozwana prowadzili działalność gospodarczą. Opisała przed Sądem ślady pobicia jakie widziała u pozwanej oraz podała, że pozwana zwierzyła się jej, że była pobita przez męża. 3 --- STRONA 4 --- J. C. – znajomy pozwanej podał, że powoda widział kilka razy, opisał zachowanie powoda, którego był bezpośrednim świadkiem min. w „…” w Ł. Podał, że pozwana żaliła się na zachowanie męża wobec siebie i dzieci. Zeznał także, iż pozwana wstydziła się śladów pobić. K. D. – koleżanka z pracy pozwanej do 1991 roku opisała przed Sądem ślady pobić jakie widywała u pozwanej po zawarciu związku małżeńskiego oraz zachowania powoda około 10 lat temu, jakiego była bezpośrednim świadkiem. Nadto podała, że pozwana przychodziła do niej po awanturach z mężem i mówiła o okolicznościach opuszczenia domu. (protokół rozprawy k. 159-162 załączonych akt Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. XII C 161/08 – kserokopie koperta) Na rozprawie w dniu 26 maja 2010 roku świadek B. M. zeznała, iż relacje między stronami zna z opowieści syna stron M., który uczęszczał do jednej klasy z jej synem i miał problemy, w których mu pomagała. (protokół rozprawy k. 207 załączonych akt Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. XII C 161/08 – kserokopie koperta) Postępowanie w sprawie o rozwód zostało zakończone prawomocnym wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 roku, którym Sąd rozwiązał związek małżeński stron zawarty w dniu 19 czerwca 1987 roku w Ł. z winy męża. (wyrok k.220 załączonych akt Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. XII C 161/08 – kserokopie koperta) Wyrokiem z dnia 17 marca 2011 roku Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację powoda od opisanego wyżej wyroku, uznając ją za nieuzasadnioną. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi k. 312, uzasadnienie k. 325- 326 załączonych akt Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. XII C 161/08 – kserokopie koperta ) Przed Sądem Rejonowym dla Łodzi – Widzewa w Łodzi toczy się postępowanie o podział majątku wspólnego stron. Na rozprawie w dniu 11 maja 2011 roku zeznania składali min. Świadkowie: Z. P., B. M. i B. W. na okoliczność składu majątku wspólnego, posiadania poszczególnych składników, korzystania z nich oraz przyczyniania się małżonków do powstania majątku, obecnej sytuacji materialnej i osobistej. B. M. zeznała, że jest przyjaciółką pozwanej, od której wie o okolicznościach budowy domu oraz jej finansowaniu, sposobu korzystania z nieruchomości, okoliczności uzyskania środków finansowych od ciotki pozwanej, składnikach majątku wspólnego stron, zachowaniach powoda, które według relacji pozwanej było agresywne, kiedy próbowała dostać się na nieruchomość. B. M. zaznaczyła, że o agresywnych zachowaniach i alkoholizmie powoda wie od pozwanej podobnie jak o składnikach majątku stron, przyznała, że nie widziała powoda pijanego. 4 --- STRONA 5 --- Z. P. zeznał, iż o relacjach zawodowo – finansowych, w tym o fakcie pozostawania bez pracy przez powoda w latach 2003 – 2006 wie od pozwanej, która jest jego siostrą. B. W. zeznawała na temat składników majątku wspólnego stron. Podała, iż pozwana powiedziała, że mąż nie pracuje, jest na rencie. Przyznała, że nie utrzymuje z powodem żadnych kontaktów. (protokół rozprawy k. 97-101 załączonych akt Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi o sygn. akt II Ns 1222/10 – kserokopie koperta) Na rozprawie w dniu 17 października 2011 roku zeznania złożyli świadkowie: A. K., D. S., W. S., I. N. na okoliczność składu majątku wspólnego, posiadania poszczególnych składników, korzystania z nich oraz przyczyniania się małżonków do powstania majątku, obecnej sytuacji materialnej i osobistej. D. S. podała, że nie utrzymuje kontaktów z uczestnikami postępowania. Podała jedynie fakty dotyczące zajmowania lokalu użytkowego przy ul. (…). A. K. podawał informacje dotyczące składu majątku wspólnego stron, przeprowadzonych remontów w lokalu mieszkalnym przy ul. (…) w Ł. Podał nadto, że nie był świadkiem rękoczynów powoda względem pozwanej, ale widział agresję powoda względem siebie i pozwanej. Kontakty świadka z powodem skończyły się w 1993 roku. W. C. podała, iż pozwana była jej przełożoną w pracy od 2003 roku. Zeznania dotyczą składu majątku wspólnego stron oraz uzyskiwanych środków finansowych w czasie trwania małżeństwa. Podała, że pozwana mówiła, że powód wraca do domu pijany, że są awantury w domu oraz że w widziała ślady pobić na ciele pozwanej. Zeznała, że nigdy nie była świadkiem pobicia pozwanej przez powoda, ale wielokrotnie widziała pozwaną pobitą. I. N. zeznawała na okoliczności dotyczące składu majątku wspólnego stron. Podawała nadto, że pozwana skarżyła się, że mąż przepija pieniądze, baluje, wstydziła się złego traktowania przez męża. Pozwana opowiadała świadkowi, że powód ją bije, miała ślady pobić. Jednocześnie świadek podała, że była bezpośrednim świadkiem, że od powoda było czuć alkohol. (protokół rozprawy k. 230- 238 załączonych akt Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi o sygn. II Ns 1222/10 – kserokopie koperta) Powód D. K. ma żal do pozwanej, która opowiada swoim koleżankom, w tym I. N. , D. S., K. D. o jego negatywnych zachowaniach, które w jego ocenie nie miały miejsca. Zdarzyło się, że kobieta, która była świadkiem, w lipcu 2011 roku idąc ulicą (…) zwróciła się do powoda twierdząc, że jest złym człowiekiem, który niszczy ludzi i splunęła mu pod nogi. Takie zachowanie było przykre dla powoda, który szedł w towarzystwie kobiety. Towarzyszka powoda odmówiła dalszej znajomości z nim. (zeznania powoda k. 29-30) 5 --- STRONA 6 --- Powód po rozstaniu z pozwaną pracował jako nauczyciel teoretycznych przedmiotów zawodowych w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych (…) w Ł. od 10 lutego 2009 roku do 19 czerwca 2009 roku. Prowadził zajęcia z podstaw mechatroniki oraz technologii i konstrukcji mechanicznych w kl. (…) kształcącej techników mechatroników wg modułowego programu nauczania. Powód realizował 13 godzin zajęć edukacyjnych tygodniowo. Powód miał bardzo dobry kontakt z młodzieżą, jego postawa etyczna i zawodowa nie budziła żadnych zastrzeżeń. (opinia k. 6) W następnym okresie nie przedłużono umowy o pracę z powodem. Powód uważa, iż jest to skutek działania pozwanej, która wszczęła przeciwko powodowi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego w postaci prawomocnego wyroku wydanego w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. akt XII C 161/08 w zakresie kosztów zastępstwa procesowego i skierowała je do wynagrodzenia powoda uzyskiwanego w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych (…) w Ł.. Zajęcie wynagrodzenia miało miejsce, kiedy powód już nie był zatrudniony w szkole. Koledzy powoda z pracy pytali go, co takiego uczynił, że ściga go K.. ( zeznania powoda k. 29-30) Pozwana zdecydowała się na wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec powoda jako dłużnika, gdyż powód nie dokonał zapłaty na jej rzecz zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi wydanym w sprawie sygn. akt XII C 161/08. (zeznania pozwanej k. 31) Powód w 2002 roku przebył operację usunięcia jądra lewego z powodu guza. W 2005 roku u powoda wykonano wycięcie guza z częściową resekcją nerki. (kserokopie kart informacyjnych k. 7-8) W roku 2011 powód przeszedł kolejną operację. (zeznania powoda k. 30) Pozwana A. K. na początku małżeństwa, kiedy przychodziła do pracy posiniaczona nie mówiła koleżankom, co się wydarzyło. Później zaczęła z nimi rozmawiać, chciała się podzielić tym co ją dręczyło, jej celem nie było wyrządzenie krzywdy powodowi. Pozwana nie wyrażała się o powodzie w sposób mający na celu upokorzenie go i poniżenie. Nigdy nie rozpowszechniała żadnych informacji na temat pożycia osobom postronnym. D. S., B. M., A. K., K. D., I. N. to osoby obce, które pozwana w większości zna z pracy. (zeznania pozwanej k. 30-31) 6 --- STRONA 7 --- Sąd dokonał ustaleń faktycznych na podstawie powołanych wyżej dowodów w postaci dokumentów oraz zeznań stron, które uznał za wiarygodne. Podkreślić należy, iż dowody w postaci dokumentów, a w szczególności w postaci protokołów rozpraw oraz orzeczeń sądowych są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 244 k.p.c. Dokument urzędowy, odpowiadający warunkom określonym w przepisie art. 244 k.p.c. korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W ocenie Sądu, wszystkie dowody z dokumentów w postaci protokółów rozpraw w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. akt IC 161/08 z dnia 14 stycznia 2009 roku, 11 sierpnia 2009 roku i 26 maja 2010 roku oraz w sprawie Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi o sygn. akt II Ns 1222/10 z dnia 11 maja 2011 roku i 17 października 2011 roku jako dokumenty urzędowe zasługują na wiarę. W ocenie Sądu, atrybut wiarygodności posiadają także zeznania stron, poza częścią zeznań powoda dotyczącą oceny i celu działania pozwanej w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko powodowi jako dłużnikowi po orzeczeniu rozwodu oraz dokonywania zwierzeń wobec osób postronnych w czasie trwania małżeństwa. W przekonaniu Sądu, powód przedstawił w swych zeznaniach subiektywny obraz zachowania pozwanej, koncentrując się na swym odczuciu krzywdy, zwłaszcza wobec negatywnej oceny jego postępowania dokonanej przez świadków oraz Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie o sygn. akt XII C 161/08. Podkreślić należy, iż zeznania powoda odnoszące się do negatywnej oceny pozwanej jako małżonki, zwłaszcza w zakresie zdrady jakiej zdaniem powoda pozwana się dopuściła nie mają znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Okoliczności te były w sposób bardzo szczegółowy analizowane w toku postępowania o rozwód, które zostało prawomocnie zakończone i jako takie na podstawie art. 365 k.p.c. wiąże nie tylko strony i sąd który je wydal, ale także inne sądy i organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd na podstawie przepisu art. 217 § 2 k.p.c. oddalił wniosek powoda o dopuszczanie dowodu z zeznań świadków: I. N., Z. P., W. C., J.C., B. M., A. K., D.S., K. D., I. K., B. W. na okoliczność naruszania dóbr osobistych powoda jako nieuzasadniony. Biorąc pod uwagę fakt, iż powód skierował roszczenie o ochronę swych dóbr osobistych przeciwko pozwanej A. K., Sąd uznał, iż zbędne jest przesłuchiwanie w charakterze świadków wymienionych osób. Powód wskazywał jako dowód naruszenia swego dobrego imienia przez pozwaną w treści zeznań złożonych przez wymienione osoby w toku postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. akt IC 161/08 o rozwód oraz w sprawie Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi o sygn. akt II Ns 1222/10 o podział majątku wspólnego. Zeznania te, w sposób dokładny zostały zaprotokołowane, a dowody w postaci dokumentów – protokołów zawierających przedmiotowe zeznania dopuszczone przez Sąd jako dowód w niniejszym postępowaniu. Dlatego też, Sąd oddalił ten wniosek dowodowy powoda, uznając iż jego uwzględnienie prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Powództwo jest nieuzasadnione i jako takie podlega oddaleniu. 7 --- STRONA 8 --- Przesłanką odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych jest – stosownie do art. 24 k. c. – bezprawność działania sprawcy. Bezprawność – w myśl obiektywnego pojęcia kodeksowego – to działanie sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego bez względu na winę sprawcy. Twierdząc, że dobre imię, godność i cześć zostały naruszone, powód nie musi wykazywać bezprawności, wobec domniemania ustanowionego w art. 24 § 1 k.c. To na pozwanej spoczywa obowiązek udowodnienia okoliczności przeciwnej, a mianowicie, iż jej zachowanie wobec powoda nie naruszało jego dóbr osobistych, bądź, jeśli naruszało te dobra, to działanie pozwanej mieściło się w ramach obowiązującego porządku prawnego. Bezspornym jest, iż cześć, godność, dobre imię człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie tych dóbr osobistych może więc nastąpić zarówno poprzez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię i mogące narazić na utratę zaufania, potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności. (podobne stanowisko wyraził SN w wyroku z 9 października 2002 roku IV CKN 1402/00 opublikowane w bazie LEX nr 78364) Zaznaczyć przy tym trzeba, że zgodnie z przyjętym poglądem dla oceny czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie, przy czym należy brać pod uwagę całokształt okoliczności a nie np. zwrot wyrwany z całej wypowiedzi. (teza 9 do art. 23 k.c. Komentarz do Kodeksu cywilnego, Księga Pierwsza, Wydawnictwo Prawnicze Spółka z o.o. Warszawa 1998 s.66) Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je, do których zalicza się: działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1989 roku , II CR 419/89 , OSP 11-12/1990, poz. 377 oraz z dnia 26 października 2001 roku V CKN 195/01 opublikowane w bazie LEX nr 53107). Żadna z powyższych przesłanek nie została podniesiona i udowodniona przez pozwaną. Rozważenia wymagało więc to, czy zachowanie pozwanej A. K. mieściło się w ramach porządku prawnego, czy też dotknięte były cechą bezprawności. W przekonaniu Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie można zarzucić pozwanej bezprawnego działania, które doprowadziło do naruszenia dobra osobistego powoda w postaci godności osobistej i dobrego imienia. Niewątpliwie pozwana A. K. zwierzała się osobom postronnym, informując o sytuacji rodzinnej, trudnościach w porozumieniu z powodem jako mężem, jednak działanie mieściło się w granicach wykonywania jej prawa podmiotowego. Pozwana bowiem była uprawniona do poszukiwania pomocy w rozwiązywaniu małżeńskich problemów, związanych z trudnościami porozumienia z mężem. Zachowanie pozwanej było 8 --- STRONA 9 --- wyrazem bezsilności, gdyż nie potrafiła dłużej ukrywać śladów pobicia i pytana przez osoby bliskie, przyjaciół i współpracowników, początkowo unikała wypowiedzi na ten temat, maskowała ślady pobić, w końcu udzielała odpowiedzi. Zachowanie pozwanej nie było w żadnym wypadku skierowane przeciwko powodowi. Żadna z osób wymienionych przez powoda nie rozpowszechniała tej wiedzy do osób postronnych, w środowisku pracy i miejscu zamieszkania powoda. Wszystkie wskazane osoby zeznawały jako świadkowie w sprawie z jego powództwa o rozwód oraz w sprawie o podział majątku wspólnego. Zeznając w charakterze świadków obowiązane były udzielenia szczerych odpowiedzi, niczego nie ukrywając z tego co było im wiadome, gdyż składanie fałszywych zeznań, jak i zatajanie prawdy jest przestępstwem określonym w art. 233 k.k. Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę stron o rozwód brał pod uwagę wszystkie dowody, nie tylko w postaci zeznań świadków, ale także z dokumentów, które w sposób jednoznaczny wskazywały na problemy powoda związane z nadużywaniem alkoholu. Podkreślić przy tym należy, iż wskazani przez powoda świadkowie min. I. N., Z.P., A. K., K. D., widzieli także sposób zachowania powoda wobec pozwanej, agresję i brak szacunku. Syn stron I. K. był bezpośrednim uczestnikiem wielu sytuacji, kiedy powód nadużywał alkoholu i wszczynał awantury z pozwaną, podczas których używał wobec niej słów wulgarnych i przemocy fizycznej. W tej sytuacji nie można zasadnie zarzucić pozwanej A. K. naruszenia dóbr osobistych powoda. Działanie pozwanej A. K. polegające na wszczęciu postępowania egzekucyjnego przeciwko powodowi na podstawie tytułu wykonawczego w postaci prawomocnego wyroku wydanego w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi o sygn. akt XII C 161/08 w zakresie zasądzonych od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania było wyłącznie wykonywaniem przysługujących pozwanej praw do wyegzekwowania należności. Powód przyznał iż nie dokonał zapłaty na jej rzecz, dlatego też pozwana była uprawniona wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie przeciwko powodowi postępowania egzekucyjnego i skierować je do wynagrodzenia za pracę. Pozwana nie miała wiedzy, iż powód przestał pracować w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych (…) w Ł. i. Zachowanie pozwanej w żadnym wypadku nie miało na celu wyrządzenia jakiejkolwiek szkody powodowi. Podkreślić należy, iż powód w tym czasie już nie pracował w wymienionej placówce, dlatego też twierdzenia powoda, że zachowanie pozwanej przyczyniło się do zepsucia opinii w miejscu pracy i nie zawarcia z nim umowy na kolejny okres jest całkowicie bezpodstawne. Pozwana A. K. nie może także ponosić odpowiedzialności za zachowanie latem 2011 roku na ulicy obcej osoby trzeciej, której nazwiska powód nie jest w stanie podać. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że pozwana wykazała, że jej działanie nie było działaniem bezprawnym, naruszającym dobro osobiste powoda, a zatem nie zachodzą przesłanki jej odpowiedzialności na postawie art. 24 k.c. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd oddalił powództwo jako nieuzasadnione. O kosztach procesu, Sąd orzekł kierując się wyrażoną w art. 98 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Ponieważ powód przegrał proces powinien ponieść 9 --- STRONA 10 --- całość kosztów postępowania. Dlatego też, Sąd zasadził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 377 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, na którą składa się kwota 360 złotych tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika określona na podstawie § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz kwota 17 złotych tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. 10