Postanowienie IC 90/11 Dnia 28 listopada 2011r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny składzie następującym

--- STRONA 1 --- 1 sygn.akt IC 90/11 Dnia 28 listopada 2011r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny składzie następującym: Przewodniczący : SSO Małgorzata Franczak - Opiela Protokolant : sekr.sąd. Jolanta Furman po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011r. w N. sprawy z powództwa S. B. przeciwko Skarbowi Państwa – Prokuraturze Rejonowej w L. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. oddala powództwo, II. przyznaje na rzecz radcy prawnego A. G. Kancelaria Prawnicza w N. ze środków budżetowych Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kwotę 3.394,80zł (trzy tysiące trzysta dziewięćdziesiąt cztery złote 80/100) w tym kwota 634,80zł podatku VAT - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, III. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2.760zł (dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 90/11 --- STRONA 2 --- UZASADNIENIE wyroku z dnia 28 listopada 2011 r. W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu, S. B. wniósł o zobowiązanie strony pozwanej Skarbu Państwa - Prokuratury Rejonowej w L. do jego przeproszenia, poprzez złożenie oświadczenia o następującej treści: „Skarb Państwa -Prokuratura Rejonowa w L. przeprasza Pana S. B., zamieszkałego w L. za naruszenie jego dóbr osobistych poprzez fałszywe, pochopne, bezpodstawne i w akcie zemsty postawienie mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 197 k.k. na szkodę A. P., podczas gdy w rzeczywistości Pan S. B. przestępstwa z art. 197 k.k. się nie dopuścił - za co składa wyrazy głębokiego ubolewania i zobowiązuje się w przyszłości zaniechać fałszywych, pochopnych, bezpodstawnych i w akcie zemsty działań polegających na prowadzeniu postępowań, gdyż naruszają one dobra osobiste Pana S. B.”. Powód domagał się, by treść oświadczenia została umieszczona przez pozwaną na pierwszej stronie „(…)” i „(…)”, w ramce o rozmiarach 25 cm na 35 cm dużą, drukowaną czcionką, w formacie nie mniejszym niż trzy moduły, bez dodatkowych komentarzy - w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, a nadto zobowiązania pozwanej do przesłania listem poleconym na adres L. ulica (…) oryginałów wymienionych gazet w których ukażą się przeprosiny - w terminie 7 dni od ich ukazania się oraz przesłania treści tego oświadczenia bezpośrednio na adres powoda w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Wniósł również o zobowiązanie pozwanej do wywieszenia treści oświadczenia na tablicy ogłoszeń Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, Prokuratury Rejonowej w L. oraz Komendy Powiatowej Policji w L. na okres jednego miesiąca - w terminie trzech dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Domagał się również zasądzenia od pozwanej kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty, a nadto zakazania pozwanej dalszego fałszywego, pochopnego, bezpodstawnego i w akcie zemsty podejmowania działań polegających na nieuzasadnionym wszczynaniu postępowań przeciwko powodowi. Pełnomocnik powoda wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego powodowi z urzędu oraz kosztów procesu w kwocie 500 zł, na którą składają się koszty dojazdu na rozprawę, zasięgania porad i wykonywania odpisów. W uzasadnieniu powód wskazał, iż zainicjowanie sprawy karnej przez pozwaną było bezprawne, gdyż zarzucanego mu czynu nie popełnił, co wynika wprost z treści postanowienia Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. II K 624/10 o umorzeniu postępowania. Pochopne zarzucenie mu tak ciężkiego przestępstwa wpłynęło na jego stan psychiczny i nieprzespane noce. Strona pozwana Skarb Państwa - Prokuratura Rejonowa w L. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, iż fakt że doszło do umorzenia postępowania karnego z uwagi na brak znamion czynu zabronionego sam w sobie nie stanowi dowodu na to, że prowadzenie postępowania przygotowawczego było bezpodstawne. Skoro doszło do złożenia stosownego zawiadomienia, organy ścigania zobowiązane były do podjęcia stosownych, prawem przewidzianych działań celem wyjaśnienia okoliczności sprawy i ustalenia, czy doszło do popełnienia czynu zabronionego. Postępowanie przygotowawcze służy bowiem weryfikacji informacji przekazanych organom ścigania i wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie. Wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania nie stanowi o wypełnieniu przesłanki bezprawności działania, wymaganej dla odpowiedzialności Skarbu Państwa za wadliwe działania organów publicznych. Działanie prokuratury podejmowane było w ramach przewidzianych przez prawo kompetencji, które w określonych stanach faktycznych oznaczają obowiązek podjęcia określonych działań. Działania takie podejmowane są w interesie publicznym i nie służą szkodzeniu interesom danej jednostki. Przesądza o tym fakt, iż po przeprowadzeniu postępowania wydano korzystne dla powoda rozstrzygnięcie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: --- STRONA 3 --- W dniu 7 maja 2010 r. A. P. złożył w Komendzie Powiatowej Policji w L. zawiadomienie o przestępstwie jakiego w lutym 2010 r. miał dopuścić się wobec niego S. B. Zatwierdzonym przez prokuratora postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r., Komenda Powiatowa Policji w L. odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Wobec uzupełniającego przesłuchania w dniu 20 lipca 2010 r. w charakterze świadka A. P., postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. na podstawie art. 327 § 1 k.p.k. prokurator Prokuratury Rejonowej w L. podjął zakończone postępowanie przygotowawcze na nowo, celem kontynuowania. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2010 r. wszczęto śledztwo w sprawie usiłowania doprowadzenia podstępem A. P. do poddania się innej czynności seksualnej w okresie lutego 2010 r. w L. tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 2 k.k. Aktem oskarżenia z dnia 16 grudnia 2010 r. S. B. został oskarżony o to, że w bliżej nieustalonym dniu w okresie od lutego do kwietnia 2010 r. w L. usiłował doprowadzić A. P. do obcowania płciowego, w ten sposób, że stosując podstęp polegający na podawaniu wymienionemu alkoholu w postaci wódki, co miało doprowadzić pokrzywdzonego wskutek upicia do stanu bezbronności, przesuwał swoją dłoń po lewym udzie A. P. w kierunku krocza, a nadto zwrócił się do pokrzywdzonego z sugestią o podtekście seksualnym z użyciem słowa „lodzik”, która to sugestia została jednoznacznie odebrana przez A. P. jako propozycja wzięcia do ust członka S. B., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na skuteczny opór pokrzywdzonego oraz niezwłoczne opuszczenie przez niego mieszkania S. B. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2011 r. Sąd Rejonowy w Limanowej na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. umorzył postępowanie z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że za podstawę umorzenia postępowania przyjął przepis art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., w pozostałej części zaś zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. (dowód: protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie z dn. 7.05.2010 r. k. 12, postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa z dnia 24.05.2010 r. k. 17, protokół przesłuchania świadka A. P. z dn. 20.07.2010 r. k. 25-26, postanowienie o podjęciu na nowo zakończonego postępowania przygotowawczego z dnia 26.07.2010 r. k. 27, postanowienie o wszczęciu śledztwa z dn. 20.07.2010 r. k. 29, akt oskarżenia z dn. 16.12.2010 r. k. 239-244, postanowienie Sądu Rejonowego w Limanowej z dn. 12.01.2011 r. k. 273, postanowienie Sądu Okręgowego w Nowym Sączu dn. 22.02.2011 r. k. 308-309 akt Sądu Rejonowego w Limanowej o sygn. II K 624/10) W stosunku do powoda toczyło się wcześniej szereg postępowań karnych. Wyrokiem z dnia 26 maja 2003 r. Sąd Rejonowy w Limanowej uniewinnił powoda od zarzucanego mu przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. i art. 201 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Z kolei wyrokiem z dnia 23 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie zmienił zaskarżony wyrok jaki zapadł przeciwko powodowi w sprawie o przestępstwo z art. 234 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i uniewinnił go od popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Orzeczeniem z dnia 22 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy w sprawie o sygn. w Nowym Sączu utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uniewinniający jaki zapadł przeciwko powodowi w sprawie o przestępstwo z art. 233 k.k. Z kolei wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. Sąd Rejonowy w Limanowej w sprawie o sygn. II K131/07 uniewinnił powoda od zarzucanego mu przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. i art. 201 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego w Limanowej z dn. 29.03.2009 r. w sprawie II K 131/07 k. 138, odpis wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 23.11.2006 r. w sprawie II Ka 333/06 wraz z uzasadnieniem k. 125-129, odpis wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dn. 22.06.2007 r. w sprawie II Ka 270/07 wraz z uzasadnieniem k. 132-136, odpis wyroku Sądu Rejonowego w Limanowej z dn. 16.03.2007 r. w sprawie II K 122/06 k. 137, odpis wyroku Sądu Rejonowego w Limanowej z dn. 29.03.2009 r. w sprawie II K 131/07 k. 138 ) --- STRONA 4 --- Pismem prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 27 lipca 2011 r. powód został poinformowany o tym, że w dniu 22 lipca 2011 r. wydane zostało postanowienie o podjęciu zawieszonego śledztwa w sprawie złożenia fałszywych zeznań przez zeznających w sprawie świadków a dotyczących S. B. - w toku postępowania przez Sądem o sygn. II K 547/01 tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2011 r., z uwagi na stwierdzone przedawnienie karalności przestępstwa, śledztwo zostało umorzone. Pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r. powód został zawiadomiony, że złożone przez powoda zażalenie na postanowienie Prokuratora Rejonowego w L. w sprawie (…) w sprawie o podanie przez określonych świadków nieprawdy o S. B. w toku postępowania karnego prowadzonego pod sygn. II K 547/01 zostało przesłane do Sądu Rejonowego w Limanowej. (dowód: pisma prokuratora Prokuratury Rejonowej w Limanowej: z dn. 27 lipca 2011 r. w sprawie (…) k. 98, z dn. 31.08.2011 r. w sprawie (…) k. 97, postanowienie o umorzeniu śledztwa z dn. 29.07.2011 r. w sprawie (…) k. 99) Powyższy stan faktyczny ustalił Sąd na podstawie dołączonych do akt sprawy dokumentów w tym: dokumentów z akt związkowych postępowania przygotowawczego i sprawy karnej, jaka toczyła się przeciwko powodowi w sprawie o sygn. II K 624/10 oraz przedłożonych przez powoda orzeczeń w sprawach karnych i korespondencji z Prokuraturą Rejonową w L. Odnośnie przedłożonych dokumentów, ich autentyczność i moc dowodowa nie była przez żadną ze stron kwestionowania, nie budziła też wątpliwości Sądu. Sąd oddalił wniosek dowodowy powoda o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: P. W., M. Z., B. M., M. T. i M. Ś. zgłoszony na rozprawie w dniu 28 listopada 2011 r., albowiem okoliczności na jakie zostali zawnioskowani powyżsi świadkowie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do treści art. 227 k.p.c., przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Istotą niniejszej sprawy było - stosownie do zgłoszonego przez powoda żądania - ustalenie czy postawiony przez stronę pozwaną powodowi zarzut popełnienia przestępstwa z art. 197 § 2 k.k. na szkodę A. P., naruszył dobra osobiste powoda. Zawnioskowani świadkowie mieli być słuchani na okoliczność posiadania informacji o prowadzonym śledztwie. Zważywszy, iż wnioskowani świadkowie mogli posiadać informacje z racji wykonywanego zawodu – P. W. to adwokat, M. Z. to policjant, B. M. to prokurator, M. T. i M. Ś. – sędziowie tut. Sądu, to dowodzenie tej okoliczności nie było istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei ze względu na brak przesłanki bezprawności przy wykonywaniu przez funkcjonariuszy pozwanej jednostki Skarbu Państwa ustawowych zadań w zakresie prowadzenia postępowania przygotowawczego, o czym niżej, Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka M. T. na okoliczność opinii o powodzie w okresie gdy powód zamieszkiwał w L. przy ul. (…) oraz powoda - w charakterze strony, zgłoszony na okoliczność skutków jakie wywołało działanie Prokuratury Rejonowej w L., rozmiaru krzywd wyrządzonych powodowi i jego cierpień psychicznych – albowiem okoliczności te były bezprzedmiotowe. Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Cywilnoprawna ochrona dóbr osobistych, zgodnie z art. 24 k.c. opiera się na dwóch przesłankach: naruszenia lub zagrożenia dobra osobistego i domniemania bezprawności czynu naruszającego dobro osobiste. Stosownie do art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany ceł społeczny. Rozpoznanie roszczenia o ochronę dóbr osobistych wymaga nie tylko ustalenia i dokonania oceny, czy i jakie dobro osobiste żądającego ochrony zostało naruszone, ale również stwierdzenia bezprawności działania sprawcy bądź też wystąpienia okoliczności --- STRONA 5 --- bezprawność tę wyłączających. Należy mieć przy tym na względzie, iż przepis art. 24 § 1 k.c. posługuje się konstrukcją domniemania bezprawności, co oznacza że ciężar dowodu obalenia tego domniemania spoczywa na stronie pozwanej. Na dochodzącym ochrony ciąży jedynie obowiązek wykazania faktu naruszenia lub zagrożenia jego dobra osobistego. W doktrynie i judykaturze dominuje pogląd, iż przy ocenie czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma kryterium obiektywne poprzez ustalenie jaką reakcję naruszenie to wywołało w społeczeństwie, w szczególności czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Bezprawne w rozumieniu art. 24 k.c. jest działanie sprzeczne z jakąkolwiek normą prawną bez względu na to czy chodzi o przepisy prawa cywilnego, karnego czy inne przepisy prawa, w tym także o charakterze procesowym, jeżeli sprzeczność ta prowadzi do naruszenia dobra osobistego. Do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się m.in. działanie w ramach porządku prawnego, które jednak by wyłączyć bezprawność, musi być dokonane w granicach określonych tym porządkiem prawnym. Musi zatem nie tylko pozostawać w zgodzie z obowiązującymi przepisami ale równocześnie powinno być rzeczowe, obiektywne, podjęte z należytą ostrożnością i przez osobę do tego uprawnioną. W przypadku jednostki organizacyjnej jaką jest Prokuratura Rejonowa, odpowiedzialność cywilną pozwanej na podstawie art. 24 k.c. może uzasadniać bezprawna działalności przedstawicieli tej jednostki, jeżeli działanie godzące w dobra osobiste pokrzywdzonego dokonane zostało w ramach działania w jej imieniu. W niniejszym postępowaniu, powód naruszenia dóbr osobistych upatrywał w postawieniu mu przez Prokuraturę Rejonową w L. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 197 k.k., które ocenił jako fałszywe, pochopne, bezpodstawne i mające cechy odwetu. Odnosząc się do tak skonstruowanego stanowiska, na wstępie wskazać należy, iż podstawowym celem postępowania przygotowawczego, stosownie do treści art. 297 k.p.k., jest ustalenie czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo. Postępowanie przygotowawcze będące jedynym z etapów postępowania karnego, służy wstępnej weryfikacji powziętych przez organ prokuratury informacji o możliwości popełnienia przestępstwa i jest przejawem zasady legalizmu (art. 10 k.p.k.), która oznacza obowiązek dokonania wszelkich czynności warunkujących ściganie karne lub stanowiących wyraz ścigania, jeżeli według przepisów ściganie takie jest dopuszczalne. Postępowanie przygotowawcze służy badaniu zasadności i ustaleniu przyszłego przedmiotu merytorycznego rozpoznania, a także wyjaśnieniu, czy istnieje podstawa do wniesienia aktu oskarżenia w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego - stanowiącego podstawę orzekania przez sąd. Na tym też etapie następuje wstępna weryfikacja podejrzenia, że w ogóle zostało popełnione przestępstwo, a nadto przyjętego założenia, że jego sprawca jest w świetle prawa karnego materialnego odpowiedzialny za swój czyn. Chodzi przy tym jednak przede wszystkim o wyjaśnienie sprawy do tego stopnia, że możliwe jest podjęcie decyzji merytorycznej, bądź to odmowie wszczęcia postępowania karnego lub jego umorzeniu, bądź też - w przypadku stwierdzenia dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa - wniesieniu aktu oskarżenia do sądu. W odniesieniu do wymienionych decyzji prokuratora wydawanych na etapie postępowania przygotowawczego, istnieje możliwość każdorazowej kontroli odwoławczej dokonywanej przez niezawisły, bezstronny i zewnętrzny w stosunku do prokuratury organ, którym jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy. W przypadku wniesienia aktu oskarżenia, merytoryczne rozpoznanie sprawy - po ponownej kontroli dopuszczalności procesu (art. 17 k.p.k.) - przejmuje sąd. W kontekście ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, nie sposób uznać by mające oparcie w przepisach prawa, działania podejmowane w stosunku do powoda przez funkcjonariuszy Prokuratury Rejonowej w L. - w zakresie prowadzonego postępowania przygotowawczego o sygn. (…) - miały charakter bezprawny. Samo prowadzenie przez organ władzy publicznej postępowania w ramach określonej przez ustawodawcę procedury, nie stanowi bowiem bezprawnego działania w rozumieniu art. 24 k.c., które mogłoby naruszyć dobro osobiste osoby fizycznej. Co więcej, prowadzenie jakiegokolwiek postępowania publicznoprawnego, w tym karnego nie może zostać zakwalifikowane jako --- STRONA 6 --- bezprawne również wówczas, gdy organ prowadzący postępowanie niewłaściwie zinterpretował prawo, a w konsekwencji wydał błędną decyzję procesową. Zapewnieniu merytorycznej prawidłowości orzeczenia w takim przypadku służą bowiem specjalne środki kontroli odwoławczej (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 sierpnia 2006 r., sygn. I ACa 237/06, Lex nr 217201). Odmiennej oceny nie uzasadnia zatem w żaden sposób fakt wydania na etapie postępowania sądowego tj. po wniesieniu aktu oskarżenia, prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania karnego. Wydanie orzeczenia tej treści świadczy jedynie o tym, że decyzja funkcjonariuszy pozwanej jednostki o skierowaniu przeciwko powodowi aktu oskarżenia, nie została - w wyniku kontroli przez sąd - podzielona. Fakt, iż stawiany powodowi zarzut okazał się ostatecznie nieuzasadniony, nie może zatem stanowić o bezprawności całego prowadzonego przeciwko powodowi postępowania. Postępowanie przygotowawcze prowadzone było bowiem w ramach istniejącego porządku prawnego, w oparciu o formalne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Decyzje merytoryczne zapadające w jego toku wydawane były w oparciu o obowiązujące przepisy, a zatem w granicach prawa. Wyłącznie subiektywne poczucie przez S. B. krzywdy i niesprawiedliwości nie może być zatem wyznacznikiem naruszenia przez pozwaną jednostkę Skarbu Państwa dobra osobistego powoda. Do odmiennych wniosków nie mogą prowadzić również przedłożone do sprawy odpisy wyroków uniewinniających powoda od popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Indywidualny charakter każdej sprawy karnej nie przesądza o tym, że działania Prokuratury Rejonowej w L. miały, w sprawie prowadzonej pod sygn. (…), charakter bezprawny. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy brak jest zatem podstaw do uznania, że działania polegające na prowadzeniu w stosunku do powoda postępowania przygotowawczego nacechowany były fałszywym, pochopnym, bezpodstawnym i motywowanym aktem zemsty działaniem polegającym na postawieniu mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 197 k.k. Granice prawa mogłyby przekraczać bowiem dopiero działanie pozwanej jednostki w sytuacji, gdy postępowanie takie prowadzone było z oczywiście złym zamiarem i pełną świadomością jego bezpodstawności, co - jak wyżej wskazano - nie miało jednak miejsca. Zaznaczenia również wymaga, iż wszystkie pisma postępowania przygotowawczego utrzymane są w konwencji urzędowej i zawierają zwięzły opis sprawy której dotyczą. Nie ma w nich żadnych treści, które świadczyłyby o odwetowych aspiracjach pozwanej jednostki względem osoby powoda tym bardziej, iż działania te zostały podjęte wskutek formalnej denuncjacji ze strony osoby trzeciej. Mając na uwadze powyższe, z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione przesłanki ochrony dóbr osobistych powoda, gdyż działania pozwanej jednostki nie miały charakteru bezprawnego, tym samym powodowi nie przysługiwała ochrona z art. 24 k.c. W konsekwencji zaktualizowaniu nie uległy również przesłanki oparte na treści art. 448 k.c., brak było zatem podstaw uzasadniających zasądzenie na rzecz powoda kwoty żądanej tytułem zadośćuczynienia. Żądanie zakazania pozwanej dalszego, jak domagał się tego powód - fałszywego, pochopnego, bezpodstawnego i w akcie zemsty podejmowania działań polegających na nieuzasadnionym wszczynaniu przeciwko niemu postępowań karnych, nie zasługiwało na uwzględnienie również z tego względu, iż forma postulowanego zakazanego zachowania powinna być dokładnie określona i skonkretyzowana. W tej kwestii nie możliwa jest zaś arbitralna decyzja sądu o zakazaniu organowi powołanemu do ścigania przestępstw, wszynania wszelkich postępowań wyjaśniających dotyczących osoby powoda. Z tych względów powództwo podlegało w całości oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Stosownie do przepisów § 6 pkt 6 i § 10 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), Sąd przyznał na rzecz radcy prawnego A. G. - Kancelaria Prawnicza w N. kwotę 3.394,80 zł, w tym 634,80 zł podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. --- STRONA 7 --- Równocześnie na zasadzie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.) Sąd zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2.760 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego. Wysokość wynagrodzenia, Sąd ustalił na podstawie przepisów § 6 pkt 5 oraz § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).