Postanowienie IC 898/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Łodzi I W

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 898/ 09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący : S.S.O. Ewa Sztąberek Protokolant : Daniel Przywojski po rozpoznaniu w dniu 08 grudnia 2010 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa A. B. przeciwko J. K. o zapłatę 1) powództwo oddala. 2) nie obciąża powoda A.B. kosztami procesu . 3) nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa - Kasa Sądu Okręgowego w Ł. na rzecz adwokata R. B. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w Łodzi przy ulicy (…) kwotę 8.784 złotych ( osiem tysięcy siedemset osiemdziesiąt cztery ) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Sygn. akt I C 898/09 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 26 sierpnia 2009 roku A. B.wniósł o zasądzenie od pozwanego J. K.kwoty 300.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu. Na uzasadnienie zgłoszonego żądania powód wskazał, że J.K.– --- STRONA 2 --- prezes Fundacji „(…)” oskarżył go o włamanie do siedziby Fundacji oraz przywłaszczenie rzeczy. Powód prawomocnym wyrokiem Sądu został uniewinniony od zarzucanego mu czynu. A. B. wskazał, że J. K. zwrócił się do niego o przechowanie rzeczy fundacji na obiekcie sportowym MKS „…” z uwagi na to, że w dniu 12 września 2007 roku miało miejsce włamanie do siedziby Fundacji. A. B. i J. K. uzgodnili następnie, że część rzeczy oddanych na przechowanie fundacja przekazuje jako darowiznę na imprezę charytatywną, którą powód i pozwani organizowali dla biednych dzieci z Ł.. Część rzeczy powód przechowywał u siebie w domu, ponieważ nie mieściły się one w pomieszczeniach obiektu sportowego. Po imprezie charytatywnej J. K. chciał odebrać rzeczy przekazane uprzednio powodowi. Mężczyźni spotkali się pod obiektem sportowym celem wyjaśnienia tej kwestii. Powód oddał pozwanemu rzeczy, które przechowywał u siebie w domu. Pozwany zgłosił na Policji włamanie do Fundacji, kradzież oraz przywłaszczenie rzeczy przez powoda. Powód podał, że zgłoszenie to i bezpodstawne zarzuty naraziły go na utratę dobrego imienia, a następnie obowiązek udowodnienia przed Sądem swojej niewinności i utratę zdrowia. W ocenie powoda działanie pozwanego doprowadziło do wyrządzenia mu poważnej szkody niematerialnej. Jako podstawę prawną zgłoszonego żądania powód wskazał art. 448 kc oraz art. 24 kc. (pozew – k. 3 – 4) Postanowieniem Sądu z dnia 2 października 2009 roku A. B. zwolniony został od kosztów sądowych w całości, zaś postanowieniem z dnia 30 października 2009 roku Sąd ustanowił dla powoda pełnomocnika z urzędu. (postanowienie Sądu z dnia 2 października 2009 roku – k. 17) W odpowiedzi na pozew z dnia 16 listopada 2009 roku pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. J.K. wskazał, że w toku postępowania przygotowawczego powód przyznał się do zarzucanego mu czynu kradzieży z włamaniem oraz przywłaszczenia rzeczy i odzieży stanowiących własność Fundacji „….”. W toku postępowania przed Sądem powód zmieniał zeznania. Zeznaniom tym Sąd nie dał wiary i skazał A. B. na karę pozbawienia wolności. W ocenie pozwanego wszczęcie przez powoda postępowania o ochronę dóbr osobistych świadczy o tym, że A.B. nie zrozumiał swojego błędu, jakim było dokonanie przez niego kradzieży na szkodę fundacji. (odpowiedź na pozew – k. 32 – 33) W piśmie z dnia 21 grudnia 2009 roku pełnomocnik powoda poparł powództwo, wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik wskazał, że powód upatruje się --- STRONA 3 --- naruszenia dóbr osobistych w fakcie złożenia przez pozwanego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa kradzieży z włamaniem, od którego to zarzutu powód został ostatecznie uniewinniony. (pismo pełnomocnika powoda z dnia 21 grudnia 2009 roku – k. 44 – 46) Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 roku, w dniu 18 sierpnia 2010 roku, w dniu 27 października 2010 roku oraz w dniu 8 grudnia 2010 roku pełnomocnik powoda poparł powództwo. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 roku powód wskazał, że na skutek bezpodstawnych oskarżeń stracił pracę w zarządzie klubu MKS „…” oraz u posła M.. (protokoły rozprawy – k. 69, k. 89, k. 93, k. 102) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 12 września 2006 roku J. K. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa na szkodę Fundacji „…” informując, że do popełnienia przestępstwa doszło w Ł. przy ul. (…). J. K. zeznał, że kiedy wszedł do lokalu Fundacji w dniu 12 września 2006 roku zastał wybite okno i wyłamaną okiennicę. Ustalił, że z lokalu skradziono komputer, drukarkę, klawiaturę, monitor, głośniki, czajnik bezprzewodowy oraz środki spożywcze o łącznej wartości 780 złotych. Wskazał, że nie wie kto dokonał kradzieży oraz że nikogo nie podejrzewa. (dokumenty zgromadzone w załączonych aktach sprawy Sądu Rejonowego (…) sygn. akt IV K 81/07: notatka urzędowa – k. 1, protokół zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa – k. 2 – 4v). W dniu 12 września 2009 roku przeprowadzono oględziny lokalu zajmowanego przez Fundację „…”. (protokół oględzin – k. 5 – 7 załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego (…)sygn. akt IV K 81/07) W dniu 26 września 2006 roku J. K. złożył uzupełniające zeznania w sprawie kradzieży, w których wskazał, iż oszacował, że strata Fundacji w związku z kradzieżą, która miała miejsce w dniu 12 września 2009 roku wyniosła 2.155,81 złotych. Pozwany złożył na Policji protokół strat, w którym wyszczególniono skradzione rzeczy oraz ich wartość. Pozwany złożył jednocześnie listę osób, które w jego ocenie mogły mieć związek z kradzieżą i które miały dostęp do lokalu Fundacji. (protokół przesłuchania – k. 8 – 11 załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego (…)sygn. akt IV K 81/07) --- STRONA 4 --- W dniu 28 września 2006 roku J. K. złożył uzupełniające zeznania w sprawie kradzieży z włamaniem, w których wskazał, że dzień przed włamaniem do siedziby Fundacji, to jest w dniu 11 września 2006 roku ktoś zablokował kłódki od drzwi wejściowych do Fundacji – w zamki kłódek powtykane zostały zapałki. W tym dniu, to jest 11 września 2006 roku umówiony był na rozmowę z powodem A. B. w sprawie organizacji imprezy charytatywnej. Kiedy przyszedł do Fundacji A. B. już na niego czekał i to on poinformował go o zablokowanych kłódkach oraz zaoferował pomoc. A. B. łomem i brzeszczotem zniszczył kłódki i otworzył drzwi. Po wejściu do lokalu Fundacji A. B. rozglądał się. Mężczyźni po ustaleniu formalności związanych z organizacją imprezy charytatywnej wyszli z lokalu Fundacji około 20.00, drzwi od lokalu zamknęli na nowe kłódki. W nocy z 11 na 12 września 2006 roku doszło do kradzieży z włamaniem. J.K. bał się, że kradzież może się powtórzyć i dlatego pozostałe w lokalu rzeczy po namowach A. B. przeniesiono do pomieszczeń MKS „….” - za zgodą prezesa klubu. J. K. zeznał ponadto, że w dniu 23 września 2006 roku – po naprawieniu okna w lokalu - chciał przewieść rzeczy z powrotem do lokalu Fundacji. A.B. poinformował go, że nie ma na to czasu. W dniu 26 września 2006 roku pozwany pojechał do klubu MKS „…”. Na miejscu okazało się, że brakuje części rzeczy stanowiących własność Fundacji. Pozwany pojechał do domu A. B., gdzie odzyskał grzejnik oraz część z przedmiotów. Powód nie pozwolił wejść na strych swojego domu, by sprawdzić, czy znajdują się tam rzeczy Fundacji. Zaczął kierować w stosunku do pozwanego obelżywe słowa. Wezwana na miejsce zdarzenia Policja wyznaczyła powodowi termin do godziny 21 na oddanie rzeczy. Powód nie zwrócił brakujących rzeczy. Wśród rzeczy zabranych z „MKS” M.J. K.odnalazł skradzione w dniu 12 września 2006 roku pieczątki oraz listy podopiecznych. Wówczas J. K. podał, że wydaje mu się, iż A. B. może być sprawcą włamania z dnia 11/12 września 2009 roku. (protokół przesłuchania J. K. z dnia 28 września 2006 roku – k. 13 – 14 załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego (…) sygn. akt IV K 81/07) W dniu 29 września 2006 roku A. B.postawiono zarzut popełnienia w dniu 11/12 września 2006 roku przestępstwa kradzieży z włamaniem do pomieszczeń Fundacji „…” oraz popełnienia w dniu 12 września 2006 roku przestępstwa przywłaszczenia mienia Fundacji „….”, które powierzone zostało mu na podstawie ustnej umowy. ( postanowienie o przedstawieniu zarzutów – k. 30 załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego (…) sygn. akt IV K 81/07) A.B. przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 29 września 2006 roku przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, zaś w dniu 24 stycznia 2007 roku co do zasady --- STRONA 5 --- potwierdził swoje zeznania. W toku postępowania przed Sądem A. B. nie przyznał się do popełnienia przestępstwa kradzieży z włamaniem. (protokół przesłuchania podejrzanego – k. 32 – 32v, k. 68 – 69, uzasadnienie wyroku – k. 239 załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego (…) sygn. akt IV K 81/07) A. B.będący uprzednio karany prawomocnymi wyrokami sądów między innymi za przestępstwa przeciwko mieniu, prawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2008 roku, wydanym w sprawie IV K 81/07 przez Sąd Rejonowy (…) IV Wydział Karny uznany został za winnego popełnienia czynu z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk polegającego na tym, że w dniu 12 września 2006 roku w Ł.będąc uprzednio karanym za podobne przestępstwo umyślne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary w wymiarze co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, przywłaszczył sobie powierzone mu na podstawie ustnej umowy mienie w postaci odzieży o łącznej wartości 1.489 złotych na szkodę Fundacji „(…)” i za to na podstawie art. 284 § 2 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uniewinnił A.B. od popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk polegającego na tym, że w dniu z 11 na 12 września 2006 roku w Ł. będąc uprzednio karanym za podobne przestępstwo umyślne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary w wymiarze co najmniej 1 roku pozbawienia wolności, po uprzednim wybiciu szyby i wyłamaniu okiennic, dostał się do wnętrza pomieszczeń Fundacji „…” skąd zabrał w celu przywłaszczenia mienie w postaci komputera, monitora, głośników, pieczątek, i innych przedmiotów o łącznej wartości 2.155,85 złotych na szkodę w/wym. Fundacji. Sąd Rejonowy ustalił, że A. B. i J. K.spotkali się w dniu 11 września 2006 roku w celu omówienia mającej się odbyć imprezy dla dzieci. Spotkanie miało się odbyć w siedzibie Fundacji przy ul. (…) Kiedy J. K. zjawił się przed siedzibą Fundacji spotkał A. B., który poinformował go, że nie będzie można otworzyć drzwi, ponieważ ktoś pozatykał kłódki. Mężczyźni przecięli kłódki. J. K. zawiadomił Policję. Rodzice J. K. zakupili nowe kłódki. Po rozmowach – około godz. 21 – wszyscy rozeszli się, a siedziba Fundacji została zamknięta. Następnego dnia J.K. po przybyciu do Fundacji stwierdził włamanie o czym zawiadomił Policję. Pozwany zadzwonił następnie do A.B. i poprosił o pomoc w zabezpieczeniu rzeczy, które nie zostały skradzione. Z siedziby Fundacji skradziono komputer, drukarkę, monitor, głośniki, artykuły biurowe oraz dużą ilość artykułów spożywczych o łącznej wartości 2.155,81 złotych. Mężczyźni ustalili, że rzeczy które nie zostały skradzione zostaną przewiezione do MKS „….” i będą przechowywane w szatni. J.K. zaznaczył, że część przedmiotów w postaci artykułów spożywczych, zabawek i odzieży jest przeznaczona na wrześniową imprezę i winna tam zostać rozdysponowana potrzebującym. Na te rzeczy prezes Fundacji wystawił fakturę zerową. Powyższe Prezes Fundacji uzgodnił nie tylko z A. B., ale również z zarządem klubu MKS „..”. Pozostałe przedmioty w postaci grzejników, artykułów biurowych, dokumentów i odzieży miały być przechowywane do momentu, gdy J. K.usunie --- STRONA 6 --- skutki włamania i zabezpieczy lokal. W dniu 23 września 2006 roku J.K. chciał odebrać pozostawione na terenie MKS „…” rzeczy, na co A. B. nie miał czasu. W dniu 26 września 2006 roku J.K.pojechał do klubu i stwierdził, że brakuje znacznej ilości rzeczy. J. K. wraz z ojcem pojechali do domu A. B., gdzie znaleźli grzejnik, dokumenty, artykuły piśmiennicze, torebkę rajstop. J. K. zawiadomił Policje. Funkcjonariusze dali A.B. czas do godziny 21 na zwrot pozostałych rzeczy. W umówionym terminie A. B.zwrócił część brakującej odzieży mówiąc, że resztę zdążył sprzedać. Brakowało odzieży o łącznej wartości 1.489 złotych. Były to bluzy jeansowe, spodnie, sukienki, bluzki, żakiety, rajstopy i inne. (wyrok z dnia 31 stycznia 2008 roku wraz z uzasadnieniem – k. 230 – 231 załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego (…) sygn. akt IV K 81/07, wyroki – k. 61, k. 71 załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego (…) sygn. akt IV K 81/07, zeznania A. B. – k. 102 - 104) Wyrokiem z dnia 4 lipca 2008 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt V Ka 454/08, Sąd Okręgowy w Ł. V Wydział Karny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego (…)z dnia 31 stycznia 2008 roku uznając wniesione apelacje za oczywiście bezzasadne. (wyrok Sądu Okręgowego w dnia 4 lipca 2008 roku – k. 305 – 306 załączonych akt sprawy Sądu Rejonowego (…) sygn. akt IV K 81/07 A. B. ma 46 lat, z zawodu jest technikiem mechanikiem. Powód choruje na jaskrę, nie pracuje, obecnie otrzymuje zasiłek stały z tytułu niepełnosprawności w kwocie 444 złote. A. B.ma dwoje dzieci – piętnastoletnią córkę i czternastoletniego syna, które przebywają w domu dziecka. Powód nie mieszka z żoną. (zeznania powoda A. B. – k. 102 – 104) Sąd uznał za wiarygodny zebrany w sprawie materiał dowodowy i oparł się na nim dokonując ustaleń faktycznych w sprawie niniejszej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo A. B. jest niezasadne i jako takie podlega oddaleniu. W toku niniejszego postępowania powód domagał się zasądzenia od pozwanego J. K. na swoją rzecz kwoty 300.000 złotych zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, którego to naruszenia powód upatruje się w fakcie złożenia przez pozwanego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez niego przestępstwa kradzieży z włamaniem na szkodę Fundacji „…” w Ł.. Powód wskazał, że od zarzucanego czynu został uniewinniony prawomocnym wyrokiem Sądu. Podejrzenie, jakie skierował w stosunku do niego pozwany i zawiadomienie jakie złożył w ocenie powoda naraziło go na utratę dobrego imienia i skutkowało koniecznością dowodzenia przed Sądem swojej niewinności. Jako podstawę prawną zgłoszonego żądania powód wskazał art. 448 kc w zw. z art. 24 kc. --- STRONA 7 --- Stosownie do treści art. 448 kc w razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. W świetle powyższego, żądania określone w tym przepisie przysługują pokrzywdzonemu niezależnie od tego, jakie dobro osobiste zostało naruszone, byleby korzystało ono z ochrony prawnej oraz, że są one niezależne od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego. Przepis art. 23 kc stanowiący, iż dobra osobiste pozostają pod ochroną prawa cywilnego, nie zawiera zamkniętego katalogu tych dóbr. Zalicza do nich w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swobodę sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnicę korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukową, artystyczną i wynalazczą. Podkreślić należy, że o tym, czy w konkretnym wypadku doszło do naruszenia dóbr osobistych decydują nie subiektywne odczucia osoby żądającej ochrony, ale to jaką reakcję wywołało to naruszenie w społeczeństwie. Toteż przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra, którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danej sprawy i stosować kryteria obiektywne. Przesłanką warunkującą zarówno roszczenie zmierzające do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, jak i roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia na podstawie art. 448 kc jest ustalenie, że dobro osobiste zostało naruszone działaniem bezprawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 24 § 1 kc ten, czyje dobro zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków. W szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Przesłanka bezprawności w prawie cywilnym ujmowana jest szeroko. Przepis art. 24 kc nie definiuje pojęcia bezprawności. Przyjmuje się, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 19.10.1989 r II CR 419/89 OSP 11-12/90 poz. 377 wyjaśnił, że za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je oraz, że do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych na ogół zalicza się działanie w ramach porządku prawnego tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu.” Dla uchylenia więc odpowiedzialności konieczne jest stwierdzenie przesłanek wyłączających bezprawność. Ponadto, aby można było skutecznie powoływać się na istnienie przesłanek wyłączających bezprawność, trzeba niezależnie od innych --- STRONA 8 --- okoliczności wykazać prawdziwość twierdzeń dotyczących osoby, w której sferę dóbr osobistych wkroczono. Rozpoznając sprawę o ochronę dóbr osobistych sąd powinien zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego i dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne. Dowód, że dobro osobiste zostało naruszone lub zagrożone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej, czyli na powodzie. Art. 24 § 1 kc wprowadza zasadę domniemania bezprawności i to pozwany w procesie o ochronę dóbr osobistych ma obowiązek wykazania istnienia okoliczności usprawiedliwiających to działanie, a więc wyłączających bezprawność. Brak bezprawności działania nie oznacza wprawdzie braku zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego, niemniej jednak wyłącza odpowiedzialność tego, kto wykazał, że nie działał bezprawnie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd stanął na stanowisku, iż nie zostały spełnione wynikające z art. 448 kc w zw. z art. 24 kc przesłanki odpowiedzialności pozwanego z tytułu naruszenia dóbr osobistych powoda. W ocenie Sądu działanie J. K. polegające na zawiadomieniu organów powołanych do ścigania przestępstw o możliwości popełnienia przez A. B. przestępstwa kradzieży z włamaniem na szkodę Fundacji „…” w Ł. zostało podjęte w ramach obowiązującego porządku prawnego, w ramach kompetencji adresata, któremu zawiadomienie zostało złożone, a w rezultacie pozbawione było cech bezprawności. Kodeks postępowania karnego statuuje społeczny obowiązek każdego obywatela zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Zgodnie z treścią art. 304 § 1 kpk każdy dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Pozwany zgłaszając fakt popełnienia przestępstwa przywłaszczenia mienia stanowiącego własność Fundacji „…” oraz kradzieży z włamaniem do lokalu Fundacji wywiązał się z obowiązku wynikającego z powołanego przepisu prawa. Podkreślić przy tym należy, że składając zawiadomienie wyraził jedynie przypuszczenie, że opisanych przez niego przestępstw dopuścić się mógł A. B... Podkreślić należy, że pozwany nie formułował ocen i uwag krytycznych pod adresem powoda, a jedynie opisał przebieg zdarzeń, jakie miały miejsce w dniach 11 i 12 września 2006 roku. Zdarzenia te, a w szczególności problemy z odzyskaniem mienia Fundacji powierzonego za pośrednictwem powoda na przechowanie klubowi MKS „…”, obecność powoda w siedzibie Fundacji w dniu 11 września 2006 roku oraz problemy z kłódkami w tym dniu uzasadniały w ocenie Sądu przypuszczenia pozwanego o możliwości popełniania przestępstwa na szkodę Fundacji „…” przez A.B.. Informacje przekazane przez pozwanego zostały przeanalizowane i ocenione w toku postępowania karnego w sprawie IV K 81/07 przez Sąd Rejonowy (…)z zachowaniem reguł procesowych i prawa do sądu, co skutkowało uznaniem A.B. za winnego popełnienia czynu z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, a więc przestępstwa --- STRONA 9 --- przywłaszczenia mienia Fundacji „….” oraz uniewinnieniem A.Bo. od popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk, to jest przestępstwa kradzieży z włamaniem na szkodę Fundacji. Na marginesie wskazać należy, że w ramach obowiązującego porządku prawnego dopuszczalne są określone działania, które ze swej istoty dotykają dóbr osobistych człowieka, takich jak jego cześć (dobre imię). Zachowaniem takim może być wystąpienie przez oskarżyciela z aktem oskarżenia w postępowaniu karnym, czy też wystąpienie z wnioskiem o ukaranie w postępowaniu dyscyplinarnym. Każda z tych czynności, podobnie jak zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez określoną osobę polega na przypisaniu określonych zachowań ocenianych negatywnie, a więc obiektywnie godzi (narusza) dobro osobiste człowieka. Są to jednak działania prawnie dopuszczalne, a więc jeżeli nie wykraczają poza granice działania w ramach porządku prawnego, to nie są bezprawne i nie prowadzą do powstania roszczeń zmierzających do ochrony dóbr osobistych. Bezprawność oznacza zachowanie niezgodne (sprzeczne) z prawem. Jeżeli więc obowiązujące przepisy przewidują określone procedury (np. karne, dyscyplinarne), to działanie w ich ramach (często wkraczające w sferę prawnie chronionych dóbr osobistych) z reguły nie jest bezprawne. Tylko jeżeli w toku takich prawnie uregulowanych procedur dochodzi do wyraźnego, poważnego naruszenia przepisów, zwłaszcza w sposób powodujący wykroczenie poza cel i niezbędność postępowania, to nie jest wykluczone uznanie bezprawności takiego działania (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 lipca 2005 roku, II PK 393/04, OSNP 2006/11-12/176) . Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd Sądu Apelacyjnego wyrażony w wyroku z dnia 4 grudnia 1998 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt I ACa 1004/98, zgodnie z którym zarówno zawiadomienie o przestępstwie, jak i wskazanie osoby podejrzanej mieszczą się w granicach prawa. Mogłyby przekraczać je wyłącznie wówczas, gdyby takie zawiadomienie i wskazanie konkretnej osoby podejrzanej dokonane było oczywiście ze złym zamiarem i pełną świadomością nieprawdy takiego twierdzenia ( Apel.-W-wa 1999/3/28). W okolicznościach sprawy niniejszej brak jest podstaw do twierdzenia, że zawiadomienie przez pozwanego o możliwości popełnienia przestępstwa kradzieży z włamaniem przez powoda dokonane było oczywiście ze złym zamiarem, czy też z obrazą obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd oddalił powództwo. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc i uwzględniając sytuację majątkową powoda nie obciążył go obowiązkiem zwrotu kosztów procesu. Mając na względzie, że powód zwolniony od kosztów sądowych w sprawie przegrał niniejszy proces w całości Sąd nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Ł. na rzecz adwokata R. B. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. Piotrkowskiej (…) kwotę 8.784 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej --- STRONA 10 --- powodowi z urzędu. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu Sąd ustalił na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 02.163.1348).