Wyrok IC 77/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sącz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 77/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Monika Świerad Protokolant: Tomasz Kurlej Po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. w N. na posiedzeniu jawnym sprawy z powództwa A. Ł. przeciwko P. K. o ochronę dóbr osobistych I. oddala powództwo II. zasądza od powoda A. Ł. na rzecz pozwanego P. K. kwotę 1.577 zł (jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego III. opłatą od pozwu obciąża Skarb Państwa Sygn. akt IC 77/10 --- STRONA 2 --- Uzasadnienie wyroku z dnia 15.04.2011 r. Pozwem inicjującym niniejsze postępowanie powód A. Ł. domagał się, aby pozwany P. K.-pracownik firmy „(…)” złożył oświadczenie przepraszające go o następującej treści: „Przepraszam Pana A. Ł. za napisanie nieprawdy w dniu 5.12.2008 r., w wyniku mego czynu stracił on pracę w firmie „(…)” jako kierowca, Spedytor P. K.” na łamach (…) lub (…). Powód domagał się również zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kwoty 6000 zł tytułem zadośćuczynienia za utraconą możliwość zarobienia tej sumy w firmie „(…)” w grudniu 2008 roku i styczniu 2009 r., a także zwrotu kosztów procesu (k. 1, k. 14, k. 126). Uzasadniając swoje żądanie powód podał, że w dniu 29.12.2008 r. otrzymał przesyłkę listową od byłego pracodawcy zawierającą: świadectwo pracy, rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia, notatkę służbową. Powód podkreślił, że notatka służbowa zawierała nieprawdziwe informacje. Opisanego w notatce zdarzenia nie było. Pozwany P. K. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu na jego rzecz (k. 41). Według pozwanego powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Powód faktycznie był zatrudniony w firmie transportowej A. P., lecz był pracownikiem niezaangażowanym w świadczenie pracy. Ponadto był osobą często zmieniającą pracę. Według pozwanego nie może on ponosić jakiejkolwiek odpowiedzialności za niezarobione przez powoda sumy pieniężne. Całość żądań powoda pozwany uważa za absurdalne. Ponadto powód pracował do grudnia, więc nie ma mowy o uniemożliwieniu mu pracy. Zdaniem pozwanego skoro sprawa dotyczy 2008 roku, żądania powoda są przedawnione. Na rozprawie w dniu 15.09.2010 r. (k. 52) powód sprecyzował, że w związku z napisaniem nieprawdy przez pozwanego w notatce służbowej z dnia 5.12.2008 r., że odmówił realizacji zadania przewozowego domaga się odszkodowania za utraconą pracę w kwocie 6.000 zł tj. równowartości zarobku za dwa miesiące oraz przeproszenia według wskazanej treści na łamach (…) lub (…). Według powoda pozwany naruszył jego dobra osobiste takie jak godność i dobre imię przez stwierdzenie, że odmówił wykonania pracy. Ponadto pozwany w odpowiedzi na pozew nadal podtrzymuje, że powód jest leniem i uchyla się od pracy. Według powoda wieść o odmowie pracy rozeszła się pocztą pantoflową, każdy się z niego śmieje, dlatego domaga się przeproszenia na łamach prasy, gdyż w ten sposób wszyscy się dowiedzą, że w notatce została napisana nieprawda. Pozwany podtrzymał żądanie oddalenia powództwa w całości. Pozwany podkreślił, że początkiem grudnia 2008 roku zastępował w pracy T. L. i kilkakrotnie telefonował do powoda, a telefon nie odpowiadał. Sporządził notatkę, którą przedstawił przełożonemu. Pozwany zaznaczył, że powód nie został zwolniony dyscyplinarnie i do końca stycznia 2009 roku miał wypłacane wynagrodzenie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 19.11.2008 roku powód podjął pracę w firmie „(…)” na stanowisku kierowca- mechanik, w pełnym wymiarze czasu z wynagrodzeniem 1.200 zł brutto miesięcznie. Umowa o pracę została zawarta na czas określony tj. do 31.01.2009 r. Powód zobowiązał się do bezzwłocznego powiadamiania pracodawcy o niemożności stawienia się do pracy oraz o przewidywalnym okresie nieobecności jeśli przyczyny tej nieobecności będą mu z góry znane lub do przewidzenia. --- STRONA 3 --- (dowód: częściowo zeznania powoda k. 118-120, zeznania świadka M. B. k. 103-104, w aktach osobowych powoda: świadectwo pracy z dnia 2.07.2008 r. część A k. 9, umowa o pracę z dnia 19.11.2008 r. część B k. 1, informacja o warunkach zatrudnienia część B k. 6) Powód przed rozpoczęciem pracy zgłaszał u dyspozytorów chęć objęcia głównie kursów do Włoch, gdzie pracowała jego żona. Powód otrzymywał zlecenia transportu telefonicznie, na telefon służbowy od dyspozytora, z którym kontaktował się klient. Zlecenie przekazywano kierowcy na dzień przed datą transportu. Kierowcy nie mieli bezpośredniego kontaktu z klientami zmawiającymi transport. W firmie A. P. pracowało trzech dyspozytorów: T. L.- zajmujący się eksportem, P. K.-zajmujący się importem i przerzutami oraz M. A. -zajmująca się przerzutami i powrotami. W pewnych sytuacjach dyspozytorzy zastępowali się wzajemnie. (dowód: częściowo zeznania powoda k. 118-120, zeznania pozwanego k. 120-121, zeznania świadka M. B. k. 103-104, częściowo zeznania świadka Z. Ł. k. 117-118, zeznania świadka T. L. k. 104-105, zeznania świadka M. A. k. 105) Powód wykonał dla firmy (…) jeden kurs składający się z 3 etapów-frachtów w okresie od 19 do 28 listopada 2008 roku. Powód wyruszył z ładunkiem (…) do Czech. W Czechach z kolejnym ładunkiem udał się do Francji, a z Francji z ładunkiem papieru wrócił do K. Po tym kursie powód oddał w dniu 1.12.2008 roku samochód, którym jeździł do naprawy, gdyż nie działało ogrzewanie. Nie podjął w dniu 28.11.2008 r. zlecenia transportu do Niemiec. (dowód: częściowo zeznania powoda k. 118-120, zeznania pozwanego k. 120-121, zeznania świadka M. B. k. 103-104, częściowo zeznania świadka Z. Ł. k. 117-118, zeznania świadka T. L. k. 104-105, zlecenie wyjazdu k. 102) W dniu 3.12.2008 r. przyjęto zlecenie transportowe na przewóz palet na terasie O. - Czechy, na które wpisano powoda. Usługa transportowa została przewidziana na dzień 5.12.2008 r. Powód nie odbierał telefonów z firmy. Powód nie zgłosił się do pracy w dniu 5.12.2008 roku. Swojej nieobecności nie usprawiedliwił. Zlecenie wyjazdu przepisano na innego kierowcę. W dniu 4.12.2008 roku i 5.12.2009 roku powód nie odebrał żadnego telefonu wykonanego z telefonów służbowych dyspozytorów. Czterokrotnie w dniu 5.12.2008 roku powód dzwonił na numer dyspozytora. (dowód: zlecenie transportu z 3.12.2008 roku k. 101, rozwiązanie umowy o pracę k. 3, bilingi 85-92, zeznania świadka M. A. k. 105) W dniu 5.12.2008 roku pozwany P. K. sporządził notatkę służbową, w której stwierdził, że powód w dniu 5.12.2008 roku nie podjął pracy, odmówił realizacji zadania przewozowego. W notatce zawarł prośbę o wyciągniecie konsekwencji służbowych wobec powoda. (dowód: notatka służbowa k. 4, pismo PIP z dnia 11.05.2009 r. k. 110-111, w aktach osobowych powoda: notatka służbowa z dnia 5.12.2008 r. w części C k. 1) Od tego dnia powód nie otrzymywał już kolejnych zleceń. W dniu 10.12.2008 roku zażądano od niego zwrotu telefonu i kart płatniczych, podjąć, że aktualnie nie ma dla niego pracy. Powód oddał dokumentację pojazdu i frachtu synowi A. P. Rzeczy osobiste pozostałe w samochodzie służbowym przywiózł powodowi M. B. W bazach firmy A. P. nie wyśmiewano się z sytuacji powoda. (dowód: częściowo zeznania powoda k. 118-120, zeznania świadka M. B. k. 103-104, zeznania świadka T. L. k. 104-105, zeznania świadka M. A. k. 105) --- STRONA 4 --- Na podstawie w/w notatki służbowej z dniem 5.12.2008 roku rozwiązano z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Jako przyczynę rozwiązania umowy podano ciężkie naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych tj. niezgłoszenie się pracownika do pracy od dnia 5.12.2008 roku oraz nieusprawiedliwienie tej nieobecności. Notatkę służbową, rozwiązanie umowy o pracę oraz świadectwo pracy przesłano powodowi pocztą. Przesyłkę powód odebrał w dniu 29.12.2008 r. Takie rozwiązanie umowy o prace było sprzeczne z przepisami kodeksu pracy. (dowód: częściowo zeznania powoda k. 118-120, pismo PIP z dnia 11.05.2009 r. k. 110-111, w aktach osobowych powoda: notatka służbowa z dnia 5.12.2008 r. w części C k. 1, rozwiązanie umowy o pracę z dnia 22.12.2008 r. w części C k. 2, świadectwo pracy z dnia 22.12.2008 r. w części C k. 3) Ostatecznie jednak firma „(…)” wycofała się z rozwiązania umowy o pracę z powodem bez wypowiedzenia z winy pracownika. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z upływem okresu, na który została zawarta umowa tj. z dniem 31.01.2009 r. Pracodawca zaliczył powodowi do zatrudnienia te dni w miesiącu styczniu 2009 roku, w których nie wykonywał pracy. Firma wysłała powodowi sprostowane świadectwo pracy, anulując wcześniejsze oraz rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Firma zwróciła się do powoda o zwrot poprzednio wysłanych dokumentów celem ich zniszczenia. (dowód: pismo PIP z dnia 11.05.2009 r. k. 110-111, w aktach osobowych powoda: pismo z dnia 16.02.2009 r. w części C k. 9, świadectwo pracy z dnia 16.02.2009 r. w części C k. 8) Na wniosek powoda Państwowa Inspekcja Pracy przeprowadziła w firmie „(…)” kontrolę, która wykazała m.in. nierzetelne prowadzenie przez pracodawcę ewidencji czasu pracy oraz spór między powodem a byłym pracodawcą co do wypłaty całości wynagrodzenia. Powodowi wypłacono za listopad 2008 roku kwotę 465,04 zł netto w tym 22 zł za używanie własnej odzieży, za grudzień 896 zł netto, za styczeń 954,96 zł netto, mimo, że powód nie wykonywał pracy (nieusprawiedliwiona nieobecność) oraz należność za podróże służbowe w listopadzie i grudniu 2008 roku w wysokości 1290 zł. (dowód: częściowo zeznania świadka Z. Ł. k. 117-118, pismo PIP z dnia 11.05.2009 r. k. 110-111, w aktach osobowych powoda: dokumentacja dotycząca wynagrodzenia powoda w części C k. 11-17) Powód A. Ł. od 2007 roku podejmował zatrudnienia jako kierowca. Powód jeździł jako kierowca w branży transportu towarowego, prowadził również transport autobusem pasażerskim. Wielokrotnie podczas wyjazdów służbowych powodowi towarzyszyła żona. Wcześniej od 1990 roku prowadził własną działalność gospodarczą w zakresie skupu sprzedaży samochodów i części zamiennych. Przed podjęciem pracy w firmie „(…)” podejmował zatrudnienia jako kierowca samochodów ciężarowych w innych przedsiębiorstwach, z którymi aktualnie pozostaje w sporach sądowych. Powód żąda sądowego zasądzenia od krakowskiej firmy przewozowej, w której pracował w 2007 roku wynagrodzenia i wydania świadectwa pracy. Powód kolejne zatrudnienie podjął w firmie przewozowej (…). Pracował tam przez rok, do momentu ogłoszenia upadłości, lecz nie wypłacono mu wynagrodzenia za trzy miesiące. Kolejnym miejscem zatrudnienia powoda było przedsiębiorstwo (…) w K. Powodowi nie podobały się zasady zapłaty wynagrodzenia, gdyż pracodawca części diet zatrzymywał dla siebie, nie wypłacając ich kierowcom. Powód zgłosił sprawę do Państwowej Inspekcji Pracy i organów ścigania. Po zakończeniu pracy w firmie A. P. powód został zatrudniony od 11.02.2009 roku w przedsiębiorstwie Pana P. Pracował tam do maja 2009 roku, gdyż nie przedłużono z nim umowy o pracę. Następnie powód podjął pracę u Pana Z w O, którego pozwał do sądu o zapłatę. Powód z uwagi na duże zobowiązania kredytowe podejmuje zatrudnienia z ogłoszeń i pracuje bez umowy. Z uwagi na liczne sprawy sądowe nie może podjąć pracy w dobrej firmie. Aktualnie pracuje w firmie przewozowej na Słowacji, lecz nosi się z zamiarem zwolnienia z tej pracy. --- STRONA 5 --- (dowód: częściowo zeznania powoda k. 118-120, częściowo zeznania świadka Z Ł k. 117-118) Pozwany P K nadal pracuje w firmie A P jako spedytor z wynagrodzeniem około 1400 zł netto. Pozwany mieszka wraz z żoną i pełnoletnim synem w domu w K. Żona pozwanego przebywa na rencie, która wynosi 450 zł. Pozwany otrzymał od rodziców gospodarstwo rolne o pow. 1,2 ha wraz z domem. (dowód: zeznania pozwanego k. 120-121) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta osobowe powoda, bilingi telefoniczne, informację PIP, karty zlecenia wyjazdów, które w ocenie Sądu były dokumentami wiarygodnymi i rzetelnymi. Sąd nie podzielił obiekcji powoda co do nieautentyczności kart wyjazdów (k. 125-126). Powód nie podał żadnych wiarygodnych okoliczności mogących świadczyć o nieprawdziwości w/w kart zleceń. Jego wyjaśnienia są niezrozumiałe, gdyż powód operuje datą rozładunku na 1.12.2008 roku, tymczasem w karcie wyjazdu datę rozładunku przewidziano na 2.12.2008 r. Okoliczności odmowy przyjęcia zlecenia wyjazdu do Niemiec nr (…) (k.102) przez powoda, nie potrafili jednak wyjaśnić świadkowie przesłuchiwani w niniejszej sprawia, ani pozwany. Zeznania powoda Sąd ocenił jedynie w częściowej wiarygodności. Sąd podzielił zeznania powoda na okoliczność jego licznych zatrudnień oraz spraw sądowych z byłymi pracodawcami, które obrazują podejście powoda do kwestii pracy zawodowej. Całkowicie niewiarygodne były dla Sądu zeznania powoda co do przebiegu jego pracy oraz ustnych ustaleń z pracownikami A. P. w dniu 5.12.2008 roku. Zeznania powoda na tą okoliczność są sprzeczne z wyjaśnieniami składanymi w dniu 15.09.2010 (k. 52). Powód zmienił wersję opisywanych wydarzeń. Początkowo twierdził, że w dniu 5.12.2008 roku zadzwonił do niego T. L. ze zleceniem wyjazdu do O., które około godziny 11 odwołał. Tymczasem podczas składania zeznań podał, że sam umawiał się z klientem telefonicznie na godzinę podstawienia samochodu tj. godzinę 15.00, a gdy był już w drodze do K. T. L. zlecenie odwołał. Nie przekonały również Sądu zeznania powoda, iż sam 5.12.2008 roku telefonicznie umawiał się z klientem co do godziny podstawienia samochodu w K. Z zeznań pozwanego P. K., które Sąd w całości uznał za wiarygodne wynika, że rolą dyspozytora było ustalenie wszelkich kwestii przewozu, w tym godzin przyjazdu samochodu, szczególnie jeśli chodziło o klienta, jakim była (…), z którą firma A. P. miała podpisaną umowę. Ponadto treść zeznań powoda o jego rozmowach telefonicznych z T. L. w dniu 4 i 5.12.2008 roku nie jest zgodna z bilingami telefonicznymi. Z telefonu służbowego powoda w dniu 4.12.2008 nie łączono się z żadnym z numerów dyspozytorów, podobnie z numerów telefonów dostępnych dyspozytorom w tym dniu nie wykonywano połączeń (które powód by odebrał) na numer służbowy powoda. Natomiast w dniu 5.12.2008 roku powód czterokrotnie dzwonił do firmy na nr (…), natomiast z tego telefonu, ani żadnych innych firmowych w dniu 5.12.2008 roku nie wykonano połączeń, które odebrałby powód. Analiza bilingów telefonicznych podważa zatem w całości zeznania powoda dotyczące opisu zdarzeń i telefonowania do niego przez T. L. ze zleceniami w dniu 4.12.2008 roku oraz 5.12.2008 roku. Gdyby powód odebrał jakiekolwiek połączenie z firmy zostałoby to potwierdzone w bilingach. Natomiast połączenia wybierane a nie odebrane w bilingach nie są odnotowywane, dlatego bardziej wiarygodną dla Sądu wersję przedstawiła świadek M. A., która podała, że do powoda nie można się było dodzwonić z powyższym zleceniem. Wątpliwym jest również, co podawał powód, że zleceniem wyjazdu do Czech dzwoniono do niego w dniu podjęcia transportu, gdy tymczasem kierowców uprzedzano dzień wcześniej przed planowana datą wyjazdu, a to zapewne na wypadek konieczności zmiany kierowcy, co miało miejsce w przedmiotowym przypadku. Zeznania pozwanego P. K. Sąd uznał za wiarygodne. Wprawdzie pozwany nie pamiętał szczegółów rozmów telefonicznych z powodem oraz okoliczności sporządzenia notatki z dnia 5.12.2008 roku, z uwagi na znaczny upływ czasu. Podał jednak jakie zadania należą do dyspozytora, czym charakteryzuje się specyfika tej pracy oraz w jakich relacjach pozostaje firma A. P. oraz (…) z K. Zeznania pozwanego Sąd uznał za logiczne i szczere. --- STRONA 6 --- Zeznania świadków M. B., T. L., M. A. Sąd uznał za wiarygodne. Świadkowie w sposób zbieżny z pozwanym opisali procedurę przekazywania zleceń wyjazdu samochodów ciężarowych. Nie znane im były natomiast sprawy kadrowe powoda. Zeznania świadka Z. Ł. Sąd ocenił w kategoriach częściowej wiarygodności. Świadek pozostając w bliskich relacjach rodzinnych z powodem był zainteresowany by przedstawić, sytuację z 4 i 5 grudnia 2008 roku w najbardziej dla niego korzystny sposób. Ponadto świadek nie uczestniczył w rozmowach powoda z innymi pracownikami firmy transportowej. Wszelkie informacje uzyskał drogą telefoniczną bezpośrednio od powoda. Wersja powoda została jednak przez Sąd podważona. Ponadto zeznania świadka i powoda na tą okoliczność są niemal identyczne, co świadczy w ocenie Sądu o dokładnym przygotowaniu świadka do przesłuchania. Sąd podzielił zeznania świadka w zakresie okoliczności podjęcia pracy przez powoda w firmie A. P. oraz chęci podejmowania przez niego wyjazdów do Włoch. Sąd nie uwzględnił wniosku powoda o ponowne przesłuchanie świadka T. L. Powód swój wniosek motywował potrzebą wykazania, że świadek zeznawał nieprawdę. Świadek został przesłuchany szczegółowo w dniu 14.02.2011r. na rozprawie, na której powód z własnej winy się nie stawił. Ponadto na podstawie zeznań T. L. Sąd dokonał oceny wiarygodności podawanych przez niego twierdzeń, nie znajdując podstaw do ich kwestionowania. Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało ustosunkować się do zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwanego, który nie zasługuje na uwzględnienie. Powód, pozew o ochronę dóbr osobistych oraz naprawienie wyrządzonej szkody, wniósł za pośrednictwem poczty w dniu 28.12.2009 roku czyli rok od momentu otrzymania pocztą od pracodawcy: notatki służbowej z dnia 5.12.2008 roku, rozwiązania umowy o prace bez wypowiedzenia oraz świadectwa pracy. Podkreślenia wymaga, że nie ulegają przedawnieniu roszczenia w zakresie przeprosin, ponieważ mają charakter niemajątkowy (por. wyrok SN z dnia 9.10.1973 r. I PR 353/73). Nie budzi wątpliwości natomiast, że roszczenie o zapłatę sum z tytułu niemożności osiągniecia dochodu jest roszczeniem majątkowym i jako takie podlega przepisom o przedawnieniu. Według art. Art. 442 1 § 1 k.c., roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. W przedmiotowej sprawie roszczenie majątkowe powoda nie uległo przedawnieniu. Odnosząc się do żądania powoda dotyczącego roszczenia o ochronę dóbr osobistych. Zgodnie z art. 23 i 24 § 1 kc dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. --- STRONA 7 --- Art. 24 § 1 k.c. formułuje podstawę cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych, która opiera się na dwóch przesłankach: naruszeniu dobra osobistego i domniemaniu bezprawności czynu naruszającego dobro osobiste. Przy czym bezprawność działania, co podkreślane jest w orzecznictwie należy postrzegać w sposób obiektywny tj. jaką reakcję wywołuje to naruszenie w społeczeństwie ( patrz. wyrok Sądu Apelacyjnego w poznaniu z dnia 19.10.2005 I ACa 353/05 LEX nr 175202). Oceniając bezprawność czynu nie można jednak pominąć subiektywnego odczucia osoby, która domaga się ochrony prawnej (patrz wyrok SN z dnia 19.05.2004 I CK 636/03, LEX nr 188474, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 19.10.2005 I ACa 353/05 LEX nr 175202). W przepisie art. 24 § 1 k.c. ustanowione zostało domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego. Domniemanie to podlega obaleniu przez wykazanie uprawnienia do określonego działania. Bezprawnym jest każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających takie działanie. Do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się między działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa. Podstawą oceny bezprawności jest sprzeczność z normami lub zasadami współżycia społecznego. Przy czym przepis art. 24 k.c. nie wymaga aby naruszenie dobra osobistego było zawinione. Ciężar dowodu braku bezprawności działania, spoczywa na osobie, której zarzucono naruszenie dobra osobistego; musi ona wykazać że była do tego uprawniona. Powód upatrywał naruszenia jego dóbr osobistych w notatce służbowej sporządzonej przez pozwanego z dnia 5.12.2008 r., w której stwierdzono, że odmówił realizacji zadania przewozowego. Według powoda pozwany naruszył jego godność osobistą i dobre imię, przez stwierdzenie, że odmówił wykonania pracy. Badając czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda na skutek sporządzenia powyższej notatki, należy w pierwszej kolejności przeanalizować jej treść. Głównym przekazem zawartym w tej notatce jest informacja o niepodjęciu w dniu 5.12.2008 roku przez powoda pracy. W dalszej części stwierdzono, że powód odmówił realizacji zadania przewozowego. Wiadomość ta skierowana była wyłącznie do pracodawcy powoda wraz z wnioskiem o wyciągniecie konsekwencji służbowych. Notatka ta nie zawierała żadnych pejoratywnych określeń o powodzie. Stwierdzała jedynie zaistniały fakt, który miał dalsze konsekwencje służbowe dla powoda. W ocenie Sądu zachowanie pozwanego polegające na sporządzeniu notatki służbowej przekazanej następnie pracodawcy nie miało cech szykany i nie stanowiło działania bezprawnego, wobec faktu, że stwierdzenia notatki znajdowały poparcie w rzeczywistości. W ocenie Sądu pozwany wykazał w niniejszym postępowaniu, iż jego działania nie były bezprawne, ponieważ działał on w ramach porządku prawnego. Jego działanie- sporządzenie notatki służbowej mieściło się w jego kompetencjach, wynikających z zajmowanego stanowiska. Pozwany podkreślił w swoich zeznaniach, że jako dyspozytor miał obowiązek dopilnować kierowców, którym zlecał zadania transportowe. W tym kontekście uprawnionym, a nawet koniecznym było poinformowanie pracodawcy o tym, że powód nie wywiązał się ze swoich obowiązków służbowych. Powód podpisując umowę o pracę sam zobowiązał się informować pracodawcę bezzwłocznie o niemożności stawienia się w pracy, nie później niż drugiego dnia nieobecności. Tymczasem powód w dniu 5.12.2008 roku nie stawił się w pracy i nie podjął przypisanego mu zadania przewozowego. Co więcej nieudane były próby skontaktowania się z nim na telefon służbowy, który był jego podstawowym narzędziem pracy. Sąd za całkowicie niewiarygodną uznał wersję wydarzeń przedstawioną przez powoda, przekonywująco okoliczności zlecenia wyjazdu powodowi do Czech opisała świadek M. A. Zlecenie przewozowe zostało przyjęte 3.12.2008 roku, wiec według zeznań T. L., powoda dyspozytor powinien poinformować o wyjeździe w trasę dzień wcześniej czyli 4.12.2008 roku. Bilingi telefoniczne nie odzwierciedlają natomiast połączeń nieodebranych. Niczym nieuzasadnione są twierdzenia powoda, że przełożeni mogli zadzwonić na jego numer domowy, --- STRONA 8 --- niezastrzeżony i dostępny z książki telefonicznej. Z całą stanowczością podkreślić należy, że powód nie wypełnił swoich obowiązków służbowych, co znalazło odzwierciedlenie w notatce służbowej. Na marginesie należy podkreślić, że powód nie udowodnił, że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych przez rozpowszechnienie się o nim złej opinii w skutek sporządzenia przez pozwanego notatki służbowej. Przesłuchani w sprawie świadkowie podkreślali, że problemy kadrowe powoda nie były roztrząsane przez innych pracowników w bazach firmy w M. i K. Przyczyną problemów ze znalezieniem pracy przez powoda nie jest notatka służbowa zalegająca w aktach osobowych powoda, a liczne sprawy sądowe, które powód wytacza byłym pracodawcom, co zresztą sam przyznał w swoich zeznaniach (k. 120). Nie zasługiwało również na uwzględnienie żądanie powoda dotyczące zasądzenia kwoty 6.000 zł tytułem odszkodowania za utraconą pracę tj. równowartość zarobku za dwa miesiące. Według art. 24 § 2 kc jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. Zgodnie z art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Do przesłanek odpowiedzialności deliktowej należą: zdarzenie, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie, oraz szkoda i związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. Przy ustalaniu odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych znajdują zastosowanie przepisy ogólne dotyczące związku przyczynowego, szkody i sposobów jej naprawienia (art. 361-363 k.c.). Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy żądanie powoda dotyczące zapłaty kwoty 6.000 zł nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przesłanki warunkujące odpowiedzialność odszkodowawczą nie zostały spełnione. Powód przede wszystkim nie udowodnił, że poniósł jakąkolwiek szkodę. Nie udowodnił także wysokości szkody. Według art. 361 k.c. szkoda polega m.in. na stracie, którą poniósł poszkodowany. Stratą jest pomniejszenie majątku poszkodowanego. Z ustaleń niniejszej sprawy wynika, że powoda ostatecznie nie zwolniono dyscyplinarnie na podstawie notatki z dnia 5.12.2008 r. Umowa o pracę powoda wygasła z uwagi na upływ czasu, na który została zawarta, a powodowi wypłacono wynagrodzenie określone w umowie za listopad, grudzień i styczeń w wysokości podstawowej, mimo że w miesiącu styczniu pracy nie wykonywał oraz diety za wykonane kursy. Powód w żaden sposób nie wykazał, by jego miesięczne zarobki w firmie „(…)” wynosiły 3000 zł. Według umowy o pracę powód miał zarabiać 1200 zł brutto miesięcznie, rozliczano mu również diety. Powód za żaden miesiąc przepracowany w firmie A. P. nie uzyskał wynagrodzenia w wysokości 3000 zł. W ocenie Sądu brak także związku przyczynowego między szkodą oraz zdarzeniem wywołującym szkodę. Art. 361 k.c. ujmuje związek przyczynowy między działaniem lub zaniechaniem zobowiązanego a powstałym skutkiem w postaci szkody. Unormowanie zawarte w cytowanym przepisie opiera się na założeniu teorii przyczynowości adekwatnej. Zgodnie z tą teorią związek przyczynowy zachodzi tylko wtedy, gdy w zestawie wszystkich przyczyn i skutków mamy do czynienia jedynie z takimi przyczynami, które normalnie powodują określone skutki. Powód mimo sporządzenia notatki służbowej nie został ostatecznie zwolniony z pracy i pobierał podstawowe wynagrodzenie. Z ustaleń niniejszej sprawy wynika, że powodowi po 5.12.2008 roku nie zlecano kolejnych transportów m.in. z uwagi na ogólny brak zleceń transportowych, o czym powoda informowano. Pozwany sporządził notatkę dla celów informacyjnych pracodawcy. To kierownictwo podejmowało decyzje kadrowe. Pozwany jako szeregowy pracownik tych kwestii nie rozstrzygał. W notatce służbowej opisał zauważoną nieprawidłowość w wykonywaniu obowiązków pracowniczych przez powoda, a wnioski i konsekwencje służbowe pozostawił pracodawcy. W związku z oddaleniem powództwa w całości Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego koszty zastępstwa prawnego w wysokości 1577 zł zgodnie paragrafem 6 punktem 4 oraz paragrafem 11 punktem 2 z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów --- STRONA 9 --- nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Opłatą od pozwu Sąd obciążył Skarb Państwa.