Postanowienie IC 687/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2011r. Sąd Okręgowy we Wrocławi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 687/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2011r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR del Dorota Stawicka-Moryc Protokolant: Dorota Nitkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15.11.2011r. we Wrocławiu sprawy z powództwa W. G. przeciwko Skarbowi Państwa – (...) Nr (...) we W. o zapłatę I. oddalić powództwo; II. zasądza od Skarbu Państwa (kasa tut Sądu) na rzecz Kancelarii Adwokackiej we W. – adw. T. O. kwotę 3.600zł podwyższonej o stawkę podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; III. odstępuje od obciążania powoda dalszymi kosztami. Z/: 1. odnotować; 2. kal. 7/21 dni. --- STRONA 2 --- UZASADNIENIE : Powód W. G. wniósł pozew przeciwko Skarbowi Państwa - (...) Nr (...) we W. z żądaniem zapłaty kwoty 400 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż roszczenie opiera na treści art. 444 i 448 kc w zw. z art. 445 kc z tytułu niesprawiedliwego, poniżającego i nieludzkiego traktowania powoda w (...) we W., w którym został osadzony w celi niespełniającej wymogu zapewnienia powierzchni 3 m 2 na osobę przy braku innych urządzeń sanitarnych z nieodpowiednią i brakującą wentylacją, przebywanie w celi z osobami palącymi oraz szykanami ze strony funkcjonariuszy służby więziennej poprzez odmowy podjęcia pracy zarobkowej oraz odmowy pomocy finansowej i odmowy widzeń poza terenem (...). Spowodowało to u powoda wzrost poczucia przygnębienia, stanu niższości, który może być oceniony jako upokarzający i poniżający. Ponadto powód był osadzony z innym skazanym u którego wykryto chorobę, przez co powód był narażony na zachorowanie. Pozwany Skarb Państwa – (...) we W. zastępowany przez (...), w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i obciążenie powoda kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona pozwana podała, iż powództwo jako niezasadne nie zasługuje na uwzględnienie, powód bowiem w warunkach przeludnienia przebywał jedynie 3 dni, natomiast w zakresie warunków bytowych panujących w (...) strona pozwana wskazała, że sprzęt kwaterunkowy jest zgodny z normami wynikającymi z rozp. Min. Sprawiedliwości z dnia 17.10.2003r., ponadto stan sanitarny był przedmiotem wielu kontroli Powiatowego Inspektora Sanitarnego, które nie wykazały istnienia jakichkolwiek nieprawidłowości. Ustanowiony dla powoda pełnomocnik z urzędu w piśmie z dnia 6.07.2010r. sprecyzował żądanie pozwu domagając się zasądzenia na rzecz powoda kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty, oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz (...) Nr (...) w P. kwoty 10.000 zł, na rzecz (...) Straży (...) L. kwoty 10.000 zł, na rzecz (...) Ośrodka (...) w M. kwoty 10.000 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Powód W. G. ( 48 lat ) w dniu 5.01.2006r. został skierowany do (...) Nr (...) we W., celem odbycia kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Miliczu ( II K 90/07 ) pozbawienia wolności w ramach powrotu do popełnienia przestępstwa. Na mocy kolejnych wyroków powód został skazany za przestępstwa przeciwko mieniu oraz wiarygodności dokumentów. W dniu 5.02.2009r. powód został przeniesiony do (...) w W. do odbycia kary w wymiarze 7 lat i 5 miesięcy. Obecnie ( od 27.05.2011r) powód jest na warunkowym przedterminowym zwolnieniu z kary. W czasie przebywania w (...) Nr(...) powód osadzony był w następujących celach : - od 15.02.2006r. – 14.03.2007r. – cela (...) o pow. 29,79 m 2 – 9-osobowa, - od 14.03.2007r. – 22.03.2007r. – cela (...) o pow. 27,76 m 2, - 9-osobowa, - od 22.03.2007r. – 29.10.2007r. – cela (...) o pow. 18,49 m 2, - 6-osobowa, - od 29.10.2007r. – 02.02.2009r. – cela (...) o pow. 18,29 m 2, - 6-osobowa, - od 02.02.2009r. – 05.02.2009r. – cela (...) o pow. 27,79 m 2,- 9-osobowa. --- STRONA 3 --- W styczniu 2009 roku w (...) w poszczególnych pawilonach przebywało w sumie 699 osadzonych ( w pawilonie (...) – 89, w pawilonie (...) – 138, (...) – 133, (...)– 120, (...)– 110,(...) – 109 ). Osadzeni co miesiąc pobierali środki przeznaczone do higieny, odbiór kwitując złożeniem podpisu na liście. / dowód : informacja o odbywaniu kary k. 205, Wykaz środków higieny i lista k. 214-215 / W czasie odbywania kary powód składał skargi w sprawie nieodpowiednich warunków bytowych, odmowy udzielenia przepustki losowej, wycofania i odmowa skierowania do pracy, fałszowania opinii i akt osobopoznawczych, nieprawidłowości w żywieniu i odmowy przetransportowania, które zostały uznane za bezzasadne. / dowód : sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego k. 97-103 / (...) Nr (...) jest zakładem typu otwartego, cele zamykane są na noc, więźniowie mają możliwość korzystania z placu spacerowego ( z ławkami i alejkami, 3 budkami telefonicznymi ) do godziny 16-17, mogą poruszać się po terenie wewnątrz (...). Wyjścia z celi nie trzeba było zgłaszać, nie było w tym zakresie ograniczeń. Więźniowie samodzielnie dbali o prządek w celi, wyznaczając dyżurnych, którzy w różnym stopniu dbali o czystość celi. Na terenie (...) wydzielone było miejsce dla osób palących, jednak więźniowie palili również w celi, ignorując prośby niepalącego powoda. W celi były 2 okna ( o wymiarach 115 na 139 cm ), otwierane do wewnątrz. W celi nie było toalety, znajdowały się one poza celami. Skazani mogli chodzić w ubraniach więziennych ( które były prane i wymieniane przez obsługę (...) ) bądź we własnych ubraniach, które samodzielnie podlegały czyszczeniu. W celi było oświetlenie. Budynek jest stary, składa się z kilku pawilonów, sukcesywnie remontowano cele. W 2007 roku remontowano pawilony penitencjarne (...) i (...) – zamontowano sprzęt kwaterunkowy oraz drzwi, kabiny natryskowe, okna itp. O wysokim standardzie. W 2008r. remontowano na bieżąco pawilony od (...) do (...), wykonano remont dachów, w 2009r. przeprowadzono wymianę wszystkich okien w pawilonie (...) i (...) ( 76 szt. ) oraz kapitalny remont łaźni i wszystkich 15 pomieszczeń WC. Między osadzonymi rodzą się pretensje w związku z różnicą w standardzie pawilonów (...) a pawilonów (...). Wobec czasowego pojawiania się insektów w celach mieszkalnych (...) korzysta z firmy zewnętrznej, która wykonuje usługi deratyzacji, dezynfekcji i dezynsekcji w cyklach miesięcznych bądź w zależności od zgłoszenia. W (...) zatrudniony był psycholog, do którego zgłaszali się skazani. W dokumentacji powoda omyłkowo znalazła się opinia sądowo – psychiatryczna bratanka powoda – M. G., z której wynikało iż jest on uzależniony od alkoholu. Opinia ta stanowiła wskazówkę co do skierowania powoda na terapię antyalkoholową. Kwestia objęcia skazanego została jednak wyjaśniona orzeczeniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu, który uchylił swoje postanowienie wobec braku przesłanek do konieczności leczenia skazanego od uzależnienia alkoholowego. Zarzut powoda co do fałszowania opinii nie znalazł żadnego potwierdzenia. W (...) przeprowadzane były kontrole sanitarne w dniu 15.11.2006r., 18.12.2007r., 19.12.2008r., 25.11.2009r. niestwierdzające nieprawidłowości. Czasowo w celi przebywała większa liczba skazanych. Powód zwracał się kilkakrotnie o udzielenie zezwolenia na czasowe opuszczenie (...), jednak nie uzyskał takiej zgody z powodu wielokrotnej karalności, odległego czasu zakończenia kary jak również z powodu negatywnego wywiadu środowiskowego. Powód zwracał się również o podjęcie pracy, do której go w konsekwencji skierowano, jednakże z powodu skazania i zwiększenia wymiaru kary został z pracy wycofany. --- STRONA 4 --- Na terenie (...) zgodnie z zarządzeniem nr (...) Dyrektora (...) Nr (...)we W. palenie tytoniu w czasie otwarcia pawilonów jest dozwolone wyłącznie poza pawilonami w wyznaczonych miejscach, a gdy pawilony są zamknięte – w wydzielonych miejscach na korytarzu. Skazani nie przestrzegali zakazu i palili w celi papieosy. W dniu 5.02.2009r. powód został przetransportowany do (...) w W., z powodu zagrożenia dla bezpieczeństwa jednostki w której powód dotąd przebywał. Powód bowiem prezentował postawy roszczeniowe, manipulował współosadzonymi, a wszelkie działania funkcjonariuszy odbierał jako wrogie czy uwłaczające jego godności. / dowód : - zeznania świadków : J. G. k.311, A. B. k. 314-317, S. R. k. 318-320, J. K. k. 371, częściowo zeznania R. Z. k. 271, częściowo A. B. k. 372 odwrót, - wyjaśnienia powoda k. 183-186, - protokoły kontroli sanitarnej k. 80-95, - zarządzenie Dyrektora (...) k. 211-212 – rozdz. 6 § 6.1 / Sąd zważył co następuje : Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Przedstawiony wyżej stan faktyczny, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, został ustalony w toku postępowania dowodowego na podstawie dowodów z dokumentów, z zeznań zawnioskowanych świadków, Sąd przeprowadził również dowód z przesłuchania powoda, przy czym Sąd uwzględnił przesłuchanie powoda jedynie w zakresie faktów przyznanych przez stronę przeciwną, a mianowicie w kwestii dotyczącej przeludnienia cel mieszkalnych w jednostkach penitencjarnych, w których karę pozbawienia wolności odbywał powód W. G.. Powód domagał się zadośćuczynienia za wyrządzoną mu przez pozwanego szkodę niemajątkową (krzywdę) wynikającą z niehumanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności w (...) Nr (...) we W.. Zadośćuczynienie miało stanowić środek ochrony dóbr osobistych powoda – jego godności, prawa do intymności, prawa do kontaktów z bliskimi. Podstawę prawną żądania pozwu stanowił zatem przepis art. 23 w zw. z art. 24 w zw. z art. 448 k.c., zaś niehumanitarne warunki izolacji polegać miały, zdaniem powoda, na zbyt małej powierzchni celi mieszkalnej przypadającej na osadzonego, umieszczaniu powoda w celach z osobami palącymi, nienależytym wyposażeniu celi, braku środków higienicznych i warunków do zachowania higieny osobistej, występowaniu w celi insektów, nieodpowiednim wyżywieniu, braku opieki lekarskiej, braku zatrudnienia i złym traktowaniu przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Art. 24 k.c. określa z kolei środki ochrony dóbr osobistych, wskazując że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, a na zasadach przewidzianych w kodeksie może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W zakresie żądania zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych cytowany art. 24 k.c. odsyła więc do przepisów o czynach niedozwolonych, w szczególności do art. 448 k.c., w myśl którego w razie naruszenia dobra osobistego sąd --- STRONA 5 --- może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, m.in. odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W sprawie konieczne było w pierwszej kolejności ustalenie, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda i czy działanie pozwanego było bezprawne, a na dalszym etapie ustalenie, czy pozwany ponosi winę za naruszenie dóbr osobistych powoda, która to wina warunkuje skuteczne dochodzenie roszczeń o charakterze majątkowym, w oparciu o art. 448 k.c. Na powodzie spoczywał przy tym ciężar udowodnienia, że pozwany naruszył jego dobra osobiste oraz że działania pozwanego miały charakter zawiniony, natomiast na pozwanym ciążył dowód braku bezprawności działań powodujących naruszenie dóbr osobistych powoda. Zgodnie z art. 30 Konstytucji RP przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Nienaruszalność należy traktować jako zakaz pozbawiania godności człowieka, jak też jej ograniczania zarówno przez osoby prywatne jak i władze publiczne czy organy państwowe (vide Komentarz do art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.97.78.483), w: W. Skrzydło, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Zakamycze 2002, wyd. IV.). Wskazany obowiązek powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim wszędzie tam, gdzie Państwo działa w ramach imperium realizując swoje zadania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka represji. Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa prawa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Publicznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167 i 169) głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Także art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 grudnia 1950 r., ratyfikowanej przez Polskę w 1993 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w (...) godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nie naruszających godności ludzkiej. Łączy się z tym wynikający z art. 8 ust. 1 Konwencji nakaz poszanowania życia prywatnego obywateli i ich prawa do intymności, co w odniesieniu do osób osadzonych w (...) oznacza obowiązek zapewnienia takich warunków bytowych i sanitarnych, w których godność ludzka i prawo do intymności nie doznają istotnego uszczerbku. Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego są art. 40, 41 ust. 4 i 47 Konstytucji RP wprowadzające wyżej wskazane zasady na grunt prawa polskiego. Wedle art. 40 nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu; zakazuje się stosowania kar cielesnych. Artykuł 40 w ustępie 4 stanowi zaś, że każdy pozbawiony wolności powinien być traktowany w sposób humanitarny. W artykule 47 zapisano zaś, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Odpowiednia norm prawna zawarta jest też w Kodeksie Karnym Wykonawczym – w art. 4 czytamy, że „kary, środki karne, zabezpieczające i zapobiegawcze wykonuje się w sposób humanitarny, z poszanowaniem godności ludzkiej skazanego. Zakazuje się stosowania tortur lub nieludzkiego albo poniżającego traktowania i karania skazanego. Skazany zachowuje prawa i wolności obywatelskie. Ich ograniczenie może wynikać jedynie z ustawy oraz z wydanego na jej podstawie prawomocnego orzeczenia.” Wypada także odnotować w tym miejscu przepis art. 1 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), który stanowi, że do podstawowych zadań Służby Więziennej należy „zapewnienie osobom skazanym na kary pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej”. Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności należy wskazać, że to na powodzie W. G. jako żądającym ochrony dóbr osobistych spoczywał ciężar dowodu, iż odbywał on karę pozbawienia wolności w warunkach naruszających jego --- STRONA 6 --- dobra osobiste. Zgodnie bowiem z ogólną regułą wynikającą z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Pozwana jednostka zaś powinna była wykazać, że zapewniła powodowi odbywanie kary w warunkach zgodnych z obowiązującymi przepisami prawa, a wskutek legalności jej działań nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Spośród okoliczności, które zgodnie z treścią pozwu miały powodować naruszenie dóbr osobistych powoda, niewątpliwie za udowodnione można uznać umieszczanie go w (...) we W. w celach, w których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego wynosiła mniej niż 3 m 2 . Przeludnienie w polskich jednostkach penitencjarnych i częstego naruszania norm dotyczących powierzchni celi przypadającej na osadzonego, wynikających z wiążących Polskę przepisów prawa międzynarodowego i art. 110 k.k.w., stanowi, zdaniem Sądu, fakt powszechnie znany. Zgodnie z powołanym art. 110 k.k.w. skazanego osadza się w celi mieszkalnej wieloosobowej lub jednoosobowej, a powierzchnia w celi mieszkalnej przypadająca na skazanego powinna wynosić nie mniej niż 3 m 2 . W przypadku powoda naruszenie powyższej normy miało miejsce, gdy w celach 9 osobowych było osadzonych więcej niż 9 osób ( 10-12 ). W dalszej części cytowany art. 110 k.k.w. stanowi, że cele wyposaża się w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. Powód nie udowodnił pozostałych okoliczności, które wskazał w pozwie. Nie sprecyzował (ani w pismach procesowych, ani w toku przesłuchania w charakterze strony), na czym miałyby polegać nieprawidłowości w zakresie wyposażenia cel, w których przebywał. Przesłuchiwani w sprawie funkcjonariusze Służby Więziennej pełniący służbę w (...) w W., zeznali, że cele są wyposażone zgodnie z przepisami. Ewentualne braki w sprzęcie kwaterunkowym mogłyby zostać uzupełnione, gdyby osadzeni zgłaszali taką potrzebę, poza tym jednostka penitencjarna w okresie 2007 – 2009 przeprowadziła szereg remontów na bieżąco usuwając nieprawidłowości. Powód nie wykazał również, ani nie podał żadnych twierdzeń, z których wynikałoby to, że jest źle traktowany przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Jak zostało ustalone na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, postawa powoda w czasie odbywania kary, była przyczyną odmowy przepustek, jak również fakt kolejnego skazania spowodował odsunięcie powoda od pracy. Trzeba w tym miejscu wskazać, że ograniczenie kontaktów z rodziną i innymi osobami należy do istoty kary pozbawienia wolności i stanowi normalną dolegliwość wynikającą z wykonywania tej kary. Sąd Okręgowy przyjmując, że strona pozwana naruszyła dobra osobiste powoda, tj. godność i prawo do intymności, przez umieszczenie go okresowo w celi niespełniającej norm metrażowych, określonych w art. 110 § 2 kkw, miał na względzie stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale 7 sędziów SN z 18.10.2011r., sygn. akt III CZP 25/11, zgodnie z którym umieszczenie osoby pozbawionej wolności w celi o powierzchni przypadającej na osadzonego mniejszej niż 3 m2 może stanowić wystarczającą przesłankę stwierdzenia naruszenia jej dóbr osobistych. Odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 448 k.c. za krzywdę wyrządzoną tym naruszeniem nie zależy od winy. Ustalenie, że umieszczenie powoda w przeludnionej celi mogło stanowić naruszenie jego dóbr osobistych, nie oznacza jednak zdaniem Sądu konieczności uwzględnienia żądania zasądzenia zadośćuczynienia. Z przepisu art. 448 kc wynika, iż przyznanie przez sąd zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych ma charakter fakultatywny. Jako podstawowe kryteria decydujące o możliwości zasądzenia zadośćuczynienia, wskazuje się m.in. stopień winy naruszyciela, rodzaj naruszonego dobra oraz poczucie pokrzywdzenia poszkodowanego. Podstawą odmowy zastosowania środka, przewidzianego w art. 448 kc, może być np. nieznaczny rozmiar krzywdy czy niewłaściwe zachowanie poszkodowanego. Decyzja o zasądzeniu zadośćuczynienia winna być również poprzedzona zbadaniem --- STRONA 7 --- nasilenia złej woli naruszyciela i celowości zastosowania środka w postaci przyznania zadośćuczynienia kwoty pieniężnej ( por. wyrok z dn. 12.12.2002r., V CKN 1581/00, OSNC 2004/4/53 ). Odnosząc się kwestii winy strony pozwanej należy wskazać, iż warunki w jakich powód odbywał karę pozbawienia wolności, odpowiadają aktualnym warunkom i możliwościom państwa i nie różnią się od innych więźniów, nie mają więc charakteru indywidualnej dyskryminacji. Zatem w świetle ustaleń faktycznych, uznać należy, iż stopień winy strony pozwanej za naruszenie dóbr osobistych powoda poprzez umieszczenie go w celi nieodpowiadającej metrażem - jest niski. Dochodząc do przekonania, że nie było podstaw do zasądzenia na rzecz powoda W. G. zadośćuczynienia, Sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, iż powód nie wykazał, ażeby rozmiar jego cierpień uzasadniał zasądzenie na jego rzecz kwoty 100.000 zł ani żadnej innej. Powód nie podał w pozwie i w toku rozpoznania sprawy, jakie negatywne skutki w jego sferze psychicznej i fizycznej wywoływało większe niż przewidują przepisy zagęszczenie w celach (ograniczył się do ogólnikowego wskazania, że wywołało to u niego stres cierpienie, dyskomfort i poczucie niższości), odczuwanie negatywnych emocji jest zaś związane z samą istotą odbywania kary izolacyjnej, wynikającym z tego ograniczeniem w sferze prywatności, brakiem swobody dokonywania wyborów, koniecznością przebywania w towarzystwie innych, przypadkowych osób, świadomością izolacji i perspektywą dalszego jej trwania. Na ocenę pokrzywdzenia powoda rzutować musi także to, że powód nie po raz pierwszy odbywał karę pozbawienia wolności, zatem doprowadzając do ponownego osadzenia w (...) znał już warunki odbywania tej kary w aktualnych realiach społeczno-gospodarczych. Nie sposób także pominąć tego, że kara pełni w systemie społecznym funkcję sprawiedliwościową i zmierza do wyrównania swoistej krzywdy, jaką powód wyrządził popełniając przestępstwo przeciwko mieniu. Innymi słowy, to że odbywając karę powód ma poczucie niższości jest właśnie istotą dolegliwości karnej i funkcją kary, jaka ma u niego wywołać przeświadczenie, że naruszanie ładu społecznego i prawnego zawsze będzie wiązać się z nieuchronną reakcją Państwa stojącego przecież na straży tego ładu. Wreszcie przy ocenie rozmiaru krzywdy powoda związanej z naruszeniem jego dóbr osobistych Sąd miał na uwadze to, że powód odbywając karę w (...) Nr (...) we W. miał duże możliwości przebywania poza celą. Powód praktycznie bez żadnych ograniczeń mógł opuszczać celę, korzystać ze spacerów, kontaktów z innymi współosadzonymi, korzystać z zainstalowanych telefonów na zewnątrz redukując tym dyskomfort wynikający z konieczności przebywania w przeludnionej celi. W tym miejscu należy wskazać stanowisko judykatury, iż samo przebywanie w zatłoczonym pomieszczeniu na pewno wiąże się z pewnym dyskomfortem, jednak nie jest to wystarczająca przesłanka do uwzględnienia żądania o zasądzenie zadośćuczynienia ( por. wyrok SN z 2.10.2007r. , II CSK 269/07 ). Sąd nie stwierdził żadnych innych naruszeń ( np. brak samodzielnego miejsca do spania czy całkowitego braku kącika sanitarnego ). Powód tym samym nie wykazał, aby jego dolegliwości psychiczne wynikające z przebywania w zaludnionej celi oraz z osobami palącymi tytoń, uzasadniały wysoki stopień pokrzywdzenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie powód był w całości zwolniony od kosztów sądowych i Sąd przyznał mu pełnomocnika z urzędu, który złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na podstawie § 19 w zw. z § 6 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku. W punkcie III sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami, w szczególności od obowiązku uiszczenia opłaty od pozwu, od ponoszenia której był zwolniony. Zarządzenie: --- STRONA 8 --- odnotować w rep.; doręczyć odpis wyroku i uzasadnienia pełnomocnikowi powoda ; kalendarz 14 dni.