Wyrok IC 684/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Łodzi I W

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 684/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący : S.S.O. Ewa Sztąberek Protokolant : Anita Kaźmierczak po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa A. S. przeciwko I. G. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1) nakazuje pozwanej I. G., aby złożyła pisemne oświadczenie w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku wysłane listem poleconym na adres powoda o następującej treści: „ Przepraszam A. S. za naruszenie jego dobra osobistego w postaci dobrego imienia na skutek nazwania go śmieciem i gnojkiem . I. G.”. 2) oddala powództwo w pozostałym zakresie . 3) koszty procesu pomiędzy stronami wzajemnie znosi. UZASADNIENIE --- STRONA 2 --- Powód A.S.wniósł do Sądu Okręgowego w Ł. przeciwko I. G. pozew o nakazanie pozwanej złożenia pisemnego oświadczenia w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, wysłania go listem poleconym na adres powoda o następującej treści „(…).” Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na mocy art. 448 k.c. kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych . W uzasadnieniu powód wskazał, iż w dniu 2 listopada 2008 roku podczas interwencji Policji, wezwanej do awantury domowej pozwana nazwała powoda „śmieciem i gnojkiem”, czym naruszyła jego dobra osobiste w postaci prawa do godności osobistej. Powód podkreślił, iż nazwanie kogoś „gnojkiem i śmieciem” jest wysoce obraźliwe i ma wydźwięk pejoratywny. (pozew – k. 3-6) W odpowiedzi na pozew pozwana I. G. wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko pozwana podała, że jej zachowanie było sprowokowane zachowaniem powoda daleko poprzedzającym zdarzenie z dnia 2 listopada 2008 roku. Ponadto podniosła, iż zdarzenie będące podstawą pozwu jest okolicznością, którą można określić mianem punktu kulminacyjnego. Pozwana przyjechała na miejsce interwencji Policji na prośbę Piotra S.I. G. nazwana pogardliwie „cioteczką” pomna wcześniejszych wydarzeń nie wytrzymała i wyraziła swój pogląd na temat postępowania A. S. wobec jej osób najbliższych, a także wobec jej samej. (odpowiedź na pozew – k. 24-28) Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 roku powód poprał powództwo, pozwana zaś nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie. (protokół rozprawy – k. 113) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód A. S. pozostaje od 2008 roku w nieformalnym związku z bratanicą pozwanej – J.S. W tym czasie bardzo często przebywał on w domu J. S. i P.S.. A. S. przychodził do domu małżonków S.na prośbę J. S., która dzwoniła po niego w czasie scysji z mężem. Podczas jego wizyt wielokrotnie dochodziło pomiędzy nim a P. S. do awantur, których świadkiem były małoletnie dzieci państwa S.. (zeznania świadka P. S. – k. 69-72, zeznania świadka T. G.z-k. 85-91, zeznania powoda A. S. – k. 100-107) I. G. o powyższej sytuacji wiedziała od P. S.. Zdarzało się, że podczas awantur z powodem i żoną P.S..dzwonił po pozwaną i prosił o pomoc. I. G. jest silnie związana emocjonalnie z mężem --- STRONA 3 --- swojej bratanicy – P. S., a zwłaszcza z ich dziećmi – K. i J. S., którymi bardzo często się opiekowała (odbierała z przedszkola, gotowała obiady). I. G.z wykształcenia jest nauczycielem. Pozwanej trudno jest zaakceptować rozstanie małżonków S. ( zeznania świadka P. S. – k. 69-72, zeznania świadka E. Sz.- k. 81-85, zeznania świadka T. G.-k. 85- 91, zeznania powoda A. S. – k. 100-107, zeznania pozwanej I. G. -108-113 ) Pozwana będąc w domu małżonków S., zazwyczaj na prośbę P.S. wielokrotnie była przez powoda nazywana „cioteczką”. Powód również wypominał przeszłość pozwanej tj. że należała do O. oraz wielokrotnie podnosił temat jej niemoralnego (w jego ocenie) prowadzenia się tj. jej związku z żonatym mężczyzną. (zeznania świadka P. S. – k. 69-72, zeznania pozwanej I. G. -108-113 ) W dniu 2 listopada 2008 roku w miejscu zamieszkania małżonków S. miała miejsce interwencja Policji, która została wezwana przez P.S.. Po przybyciu funkcjonariuszy Policji, P. S. poinformował, iż w czasie jego nieobecności w domu, jego syn K. zadzwonił do niego i powiedział, że został uderzony przez A.S. w brzuch. Zdarzeniu temu zaprzeczyła matka dziecka J. S. oraz sam powód. Oświadczyli, iż powód chcąc wymóc na dziecku posłuszeństwo w stosunku do jego matki, która sobie z tym nie radziła, przeniósł chłopca do drugiego pokoju trzymając go pod pachy. Przybyły na miejsce patrol policji wezwał na miejsce lekarza pediatrę. Lekarz nie stwierdził obrażeń u małoletniego, zalecił jednak wizytę u lekarza psychologa i endokrynologa. (zeznania świadka P. S. – k. 69-72,zeznania świadka P. G. – k. 72, protokół – k. 10-12, zeznania świadka J. S. – k. 73-77, zeznania świadka T. G.z – k. 85-90, zeznania powoda A. S. – k. 100-107, zeznania pozwanej I. G. – k. 108-113) P.S.czekając na przyjazd policji, o całym zdarzeniu telefonicznie poinformował pozwaną I.G., którą poprosił o to by przyjechała. Razem z pozwaną przyjechała jej koleżanka E.Sz.. Do domu państwa S. przyjechała również zawiadomiona przez pozwaną matka J. S.– T.G. (która jest skłócona z córką) i siostra – K.K.. Pozwana oraz T. G. miały pretensje do J. S., że doprowadza do tego rodzaju sytuacji, że nie dba o dobro własnych dzieci. Nalegały aby powód opuścił mieszkanie. (zeznania świadka P. S. – k. 69-72, zeznania świadka J. S. – k. 73-77, zeznania świadka E. Sz.- k. 81- 85, zeznania świadka T. G. – k. 85-90, zeznania powoda A. S. – k. 100-107, zeznania pozwanej I. G. – k. 108-113) W czasie trwania interwencji doszło do sprzeczki pomiędzy stronami - powód powiedział, żeby pozwana nie wtrącała się w sprawy, które jej nie dotyczą, ponadto mówił o jej przeszłości tj. że miała kochanków, że robiła sobie skrobanki, że teraz jest stara i brzydka i że nikt już jej nie chce. I. G. w trakcie tej awantury nazwała powoda śmieciem i gnojkiem. --- STRONA 4 --- (zeznania świadka P. S. – k. 69-72, zeznania świadka E. Sz. – k. 81-85, protokół – k. 10-12, zeznania pozwanej I. G. – k. 108-113) Na skutek zaostrzającej się pomiędzy stronami sytuacji, funkcjonariusze policji poprosili aby osoby postronne opuściły mieszkanie. Wówczas pozwana, T. G., E. Sz. wyszły. Została K. K., która rozmawiała z J.S.. (zeznania świadka P. S. – k. 69-72, zeznania świadka E. Szy.- k. 81-85) Po przedmiotowym zdarzeniu tj. pod koniec listopada 2009 roku powód zamieszkał z J. S.. Razem z nimi mieszka córka J. S. i P. S. – J.. Małoletni K. S.mieszka u ojca P. S.. (okoliczność bezsporna) Pismem z dnia 9 stycznia 2009 roku powód wezwał pozwaną do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych poprzez złożenie oświadczenia oraz do zapłaty kwoty 1.000 zł tytułem zadośćuczynienia. (wezwanie –k. 15) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów. Sąd pominął zeznania świadków P. S., E. Sz., T. G. w tej części ich zeznań, w których podali, iż powód nazwał I. G. „dziwką”. Mianowicie, nie można przyjąć – w ocenie Sądu - iż powyższe słowo sprowokowało pozwaną do użycia w stosunku do powoda słów „ śmieć i gnojek”, bowiem jak podała sama pozwana w zeznaniach (k.112-113), w czasie przedmiotowego incydentu nie słyszała słowa „dziwka” z ust powoda. Ponadto z jej zeznań wynika, iż o tym, że A. S. nazwał ją „dziwką” dowiedziała się od E. Sz.kiedy wracały do domu, a więc już po zaistniałym incydencie. Powyższe okoliczności przemawiają, za tym, iż zeznania w/w świadków w tym zakresie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podkreślić należy, iż strony pozostają w konflikcie i dlatego też oczywistym jest, że niektóre opinie i oceny wydawane przez osoby (świadków), będące bądź po stronie powoda, bądź po stronie pozwanej są nacechowane negatywnymi odczuciami w stosunku do drugiej strony i mają na celu pokazanie jej w niekorzystnym świetle. Sąd pominął jako nie mające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dowody w postaci zawiadomienia I. G.o popełnieniu przestępstwa (k. 31), postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia (k. 32) oraz wydruków wiadomości z portalu „Nasza – Klasa” (k. 33-36). Mianowicie - przedmiotem dowodu są okoliczności dotyczące zdarzeń zaistniałych już po dniu 2 listopada 2008 roku. Ponadto – w ocenie Sądu – nie zostało udowodnione, że to powód wysyłał do pozwanej na portalu społecznościowym obraźliwe wiadomości. Sąd pominął także przy ustalaniu stanu faktycznego protokół z przesłuchania małoletniego K.S., bowiem protokół ten nie ma waloru dokumentu zarówno w rozumieniu art. 244 k.p.c. jak i w rozumieniu art. 245 k.p.c. --- STRONA 5 --- Sąd zważył, co następuje: Powód domaga się w niniejszej sprawie ochrony swoich dóbr osobistych i wnosi o zobowiązanie pozwanej I. G. do dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia swych dóbr osobistych poprzez złożenie oświadczenia i wysłanie go listem poleconym na jego adres oraz zapłaty kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Zdaniem powoda nazwanie go „śmieciem i gnojkiem” jest wysoce obraźliwe. W ocenie powoda słowa pozwanej nacechowane były złośliwością, która miała na celu obrażenie powoda. Stosownie do treści art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. W świetle powyższego, żądania określone w tym przepisie przysługują pokrzywdzonemu niezależnie od tego, jakie dobro osobiste zostało naruszone, byleby korzystało ono z ochrony prawnej oraz, że są one niezależne od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego. Jedyną przesłanką warunkującą zarówno roszczenie zmierzające do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, jak i roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. jest ustalenie, że dobro osobiste zostało naruszone działaniem bezprawnym. Art. 448 k.c. związany jest więc z treścią art. 24 k.c. Zgodnie z treścią art. 24§1 k.c. ten, czyje dobro zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków. W szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. O tym, czy w konkretnym wypadku doszło do naruszenia dóbr osobistych decydują nie subiektywne odczucia osoby żądającej ochrony, ale to jaką reakcję wywołało to naruszenie w społeczeństwie. Toteż przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra, którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danej sprawy i stosować kryteria obiektywne. Naruszenia dobra osobistego rozumianego jako prawa podmiotowego osoby fizycznej i prawnej dopuszcza się każdy, kto w takie dobro chronione konkretną normą prawną lub zasadami współżycia społecznego godzi w sposób bezprawny. W konsekwencji na pokrzywdzonym ciąży obowiązek wykazania, że jego dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, natomiast sprawca, dążąc do --- STRONA 6 --- uwolnienia się od odpowiedzialności powinien udowodnić, że jego działanie nie miało cech bezprawności. Brak bezprawności działania nie oznacza wprawdzie braku zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego, niemniej jednak wyłącza odpowiedzialność tego, kto wykazał, że nie działał bezprawnie. Art. 24 § 1 k.c. wprowadza zasadę domniemania bezprawności i to pozwany w procesie o ochronę dóbr osobistych ma obowiązek wykazania istnienia okoliczności usprawiedliwiających to działanie, a więc wyłączających bezprawność. Przepis art. 24 k.c. nie definiuje pojęcia bezprawności. Przyjmuje się, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 19.10.1989 r II CR 419/89 OSP 11-12/90 poz. 377 wyjaśnił, że za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je oraz, że do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych na ogół zalicza się: - działanie w ramach porządku prawnego tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, - wykonywanie prawa podmiotowego, - zgodę pokrzywdzonego, - działanie w obronie uzasadnionego interesu,” Dla uchylenia więc odpowiedzialności konieczne jest stwierdzenie przesłanek wyłączających bezprawność. Ponadto, aby można było skutecznie powoływać się na istnienie przesłanek wyłączających bezprawność, trzeba niezależnie od innych okoliczności wykazać prawdziwość twierdzeń dotyczących osoby, w której sferę dóbr osobistych wkroczono. W niniejszej sprawie powód A. S. wiąże naruszenie swojego dobra osobistego w postaci dobrego imienia, prawa do godności z działaniem pozwanej I.G.która nazwała powoda „gnojkiem i śmieciem”. . W ocenie Sądu, niewątpliwe jest, że dobro osobiste powoda w postaci jego czci, godności, dobrego imienia jest objęte - w myśl art. 23 k.c. - ochroną prawną. W czci człowieka wyróżnia się dwie jej strony: stronę wewnętrzną, nazywaną godnością osobistą, obejmującą wyobrażenie człowieka o własnej wartości oraz oczekiwanie szacunku ze strony innych ludzi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 08 października 1987 roku , II CR 269/87, OSN 1989/4/66) oraz stronę zewnętrzną, oznaczającą dobrą sławę, dobrą opinię innych ludzi, szacunek, którym obdarza daną osobę otoczenie. Dobra sława (dobre imię) obejmuje wszystkie dziedziny aktywności życiowej osoby: jej życie osobiste, zawodowe i społeczne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1971roku, II CR 445/71, OSN 1972/4/77). W sprawie o naruszenie godności wewnętrznej przy ocenie naruszenia czci należy uwzględniać nie tylko znaczenie użytych słów, ale również cały kontekst sytuacyjny oraz jego społeczny odbiór, --- STRONA 7 --- oceniany według kryteriów właściwych dla ludzi rozsądnych i uczciwych. Konieczne jest więc zachowanie należytych proporcji i umiaru (por. wyrok. Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2002 roku, IV CKN 1076/00, OSN 2003/9/121, z dnia 28 lutego 2003 roku, V CK 308/02, OSN 2004/5/82). Do naruszenia czci może dojść w rozmaity sposób: za pośrednictwem mowy lub pisma, w wypowiedziach publicznych, publikacjach. W toku postępowania dowodowego dowiedziono, iż powódka I.G. nazwała pozwanego „gnojkiem i śmieciem” - co potwierdziła pozwana w swoich zeznaniach (k. 112). Oceniając zatem słowa pozwanej, Sąd miał na uwadze fakt, iż nazwanie kogoś „gnojkiem i śmieciem” jest wysoce obraźliwe, przejawia się stanem upokorzenia, co niewątpliwie można zaliczyć do ujemnych przeżyć psychicznych danej osoby, a także negatywnym odbiorem tej osoby przez otoczenie. Po rozważeniu całokształtu okoliczności wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do wniosku, że sytuacja przytoczona przez powoda - przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny - wyczerpuje znamiona naruszenia jego dobra osobistego w postaci dobrego imienia powoda, jego czci i godności. Po ustaleniu, iż doszło do naruszenia dobra osobistego powoda, należy ocenić, czy działanie pozwanej było działaniem bezprawnym. Jak już wcześniej wskazano, art. 24 § 1 k.c. wprowadza zasadę domniemania bezprawności i to strona pozwana w procesie o ochronę dóbr osobistych ma obowiązek wykazania istnienia okoliczności usprawiedliwiających konkretne zachowanie, a więc wyłączających bezprawność. W ocenie Sądu - pozwana nie wskazała żadnych okoliczności, które pozwalałyby uznać jej zachowanie, jako zachowanie mieszczące się w ramach porządku prawnego, czy też podyktowane obroną uzasadnionego interesu, bądź będące wyrazem wykonywania prawa podmiotowego. Zachowanie powódki nie sposób pogodzić również z zasadami współżycia społecznego. Trzeba ponadto wskazać, iż pozwana I. G. - jak sama zeznała - słowa, które uraziły powoda „ były efektem poniżających ją komentarzy powoda”. Pozwana broniła się zarzutem wzajemności naruszeń dóbr osobistych, a mianowicie, że powód również w stosunku do niej wypowiadał słowa obraźliwe, jednakże powyższe – w ocenie Sądu - nie może wyłączyć bezprawności jej działania. W tym zakresie należy przytoczyć stanowisko orzecznictwa, że zarzut ten nie powinien prowadzić do całkowitego pozbawienia ochrony tego, kto sam dotknięty naruszeniem dóbr również naruszył dobra osobiste adwersarza, prowokacja i retorsja nie należą do okoliczności wyłączających bezprawność działania w dziedzinie ochrony dóbr osobistych( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1970 roku, II CR 103/70, OSP 1971/4/83 z glosą A. Szpunara ). Ponadto podkreślić należy, iż pozwana jest osobą wykształconą , z zawodu nauczycielką, a zatem powinna mieć rozeznanie co do negatywnego znaczenia wypowiedzianych słów. To, że zostały one wypowiedziane w pod wpływem emocji nie może być okolicznością wyłączającą bezprawność. --- STRONA 8 --- Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe, pozwana nie obaliła domniemania bezprawności swojego działania, wyrażającego się w wypowiedzeniu słów: „gnojek, śmieć” - które to słowa odnosiły się do powoda A.S.. Takie zachowanie pozwanej niewątpliwie naruszyło dobre imię powoda i dlatego też należy przyjąć, że roszczenie powoda z tytułu naruszenia dóbr osobistych jest zasadne. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd - mając za podstawę przepis art. 24 § 1 zd. 2 k.c. nakazał, aby strona pozwana dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powoda i przeprosiła powoda. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, właściwe będzie przeproszenie powoda A. S. poprzez złożenie pisemnego oświadczenia w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, wysyłanie go listem poleconym na adres powoda o następującej treści „Przepraszam A. S.za naruszenie jego dobra osobistego w postaci dobrego imienia na skutek nazwania go śmieciem i gnojkiem. I. G..” W ocenie Sądu, wyżej wskazany sposób przeproszenia powoda, będzie najbardziej adekwatny do sposobu i rozmiaru naruszenia dobra osobistego powoda przez pozwaną. Powód A. S. zgłosił także w pozwie roszczenie pieniężne, wnosząc o zasądzenie na jego rzecz 5.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zasądzenie na podstawie art. 448 k.c. odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę ma charakter fakultatywny i od oceny sądu zależy przyznanie poszkodowanemu ochrony w tej formie, nawet jeśli spełniona została przesłanka bezprawności naruszenia dobra osobistego. Nie oznacza to jednak dobrowolności i niczym nieograniczonej arbitralności oceny sędziowskiej. Przy ocenie zasadności powyższego roszczenia, podstawowym kryterium jest rozmiar i intensywność doznanej krzywdy (ocenianej według miar zobiektywizowanych), stopień negatywnych konsekwencji dla pokrzywdzonego wynikających z dokonanego naruszenia dobra osobistego, w tym także niewymiernych majątkowo (np. utrata dobrego imienia prowadząca do zmniejszenia szans na realizację kariery zawodowej). Jedną z istotnych przesłanek oceny jest również stopień zawinienia po stronie sprawcy naruszenia (nie ma tu jednak prostej zależności i nie można z góry założyć, że nieumyślność zachowania będzie zawsze zasługiwała na łagodniejsze potraktowanie). Wskazuje się także na kryterium w postaci sytuacji majątkowej zobowiązanego (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 16.4.2002 r., V CKN 1010/00, OSN 2003, Nr 4, poz. 56). Oceniając zasadność powyższego roszczenia pieniężnego zgłoszonego w przedmiotowej sprawie, Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy, oceniając rozmiar i intensywność doznanej krzywdy. Sąd miał na uwadze fakt, iż słowa wypowiedziane były tylko raz, a nadto, iż powód A. S. - poza subiektywnym negatywnym odczuciem - nie poniósł żadnych szkód majątkowych, ani też niemajątkowych. Powód nie wykazał, iż poniósł jakiekolwiek negatywne konsekwencje z tytułu naruszenia dobra osobistego. Nie sposób też nie zauważyć, iż zachowanie pozwanej miało miejsce w okolicznościach wywołujących silne emocje tj. w czasie interwencji policji --- STRONA 9 --- dotyczącej zgłoszenia pobicia małoletniego K.S., z którym jest bardzo emocjonalnie związana. Ponadto zdarzenie miało miejsce w prywatnym mieszkaniu w obecności funkcjonariuszy policji, pozwanej, A. S. i J. S.. Powód po tym zderzaniu zamieszkał z J. S.. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd oddalił powództwo o zasądzenie określonej przez powoda sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia, uznając, że zastosowany środek niemajątkowy w postaci przeproszenia powoda, jest wystarczający z punktu widzenia jego interesów. O kosztach postępowania z uwagi na częściowe uwzględnienie żądań Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. znosząc je wzajemnie pomiędzy stronami.