Wyrok IC 683/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy w Katowicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 683/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodnicząca: SSO Wacława Walencka Protokolant: St. sekr. sądowy Joanna Stec po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2012 roku w Katowicach sprawy z powództwa Z. G. (1) przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Państwowemu Szpitalowi dla Nerwowo i Psychicznie (...) w R. o zapłatę 1. powództwo oddala; 2. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adwokata J. K. kwotę 8 856 zł (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustanowionego dla powoda z urzędu, z tym zastrzeżeniem, iż powyższa kwota zawiera podatek VAT; 3. odstępuje od obowiązku obciążenia powoda zwrotem kosztów procesu na rzecz pozwanego. IC 683/11 UZASADNIENIE Powód Z. G. (1) wniósł pozew przeciwko Państwowemu Szpitalowi dla Nerwowo i Psychicznie (...) w R. o zapłatę kwoty 500 000 zł. Z żądania sprecyzowanego przez jego adwokata z urzędu wynika, iż domaga się powód należności za doznaną krzywdę w związku z naruszeniem dóbr osobistych powoda wobec wydania przez biegłych lekarzy zatrudnionych w pozwanym szpitalu opinii o niepoczytalności powoda bez przeprowadzenia należytych badań i podstawy faktycznej, --- STRONA 2 --- co skutkowało umieszczeniem powoda w zakładzie zamkniętym i poczuciem krzywdy wobec traktowania powoda jak osoby psychicznie chorej. Powód domagał się przeprowadzenia dowodu ze wskazanych akt na okoliczność zawartych tam opinii odnośnie powoda, warunków ich wydania i treści. Strona pozwana pisemnie (k. 106-112) i na rozprawie zakwestionowała zarzuty powoda. Żądanie zapłaty zadośćuczynienia uznano za bezzasadne. Podniesiono brak legitymacji biernej pozwanego. Pozwany szpital nie jest instytucja naukową, czy specjalistyczną, która może wydawać opinie dotyczące stanu zdrowia psychicznego, czy poczytalności. Opinie były wydawane przez indywidualnych biegłych psychiatrów wskazanych przez sąd. Zleceniobiorcami byli indywidualnie wskazani biegli. Z uwagi na brak legitymacji biernej powództwo powinno być oddalone. Sąd ustalił co następuje: Przeciwko powodowi Z. G. (2) toczyły się postępowania karne. Z zawartej w aktach sprawy II W 15/2010 Sądu Rejonowego w Opolu (karta 95-100) opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej Z. G. (1) wynika, iż opinię tę wydała lekarz E. K. specjalista psychiatra biegły sądowy. Z zawartego na karcie 101 tych akt, rachunku wystawionego dla Sądu Rejonowego w Opolu przez biegłego E. K., a także z zawartego na karcie 102 tych akt postanowienia Sądu Rejonowego w Opolu o przyznaniu biegłemu sądowemu wynagrodzenia, jak również z postanowienia Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 28 stycznia 2011 roku (karta 89) o dopuszczeniu dowodu z opinii lekarza psychiatry dr E. K. odnośnie poczytalności Z. G. (1), jak również ze zlecenia wydania opinii z 28 stycznia 2011 roku (karta 90) wynika, iż sąd przesłał akta celem wydania opinii dr E. K.. Z opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej Z. G. (1) z dnia 11 grudnia 2009 roku zawartej w aktach II K 389/10 (karta 73-I tom) Sądu Rejonowego w Głubczycach wynika, iż podpis pod opinią złożony został przez biegłego sądowego E. K., a także lekarza specjalistę psychiatrę A. M.. Z rachunków przedstawionych przez E. K. i A. M. (karta 68 i 67) wynika, iż nie wystawiał ich szpital tylko osoby fizyczne. W aktach II K 389/10 nie ma postanowienia odnośnie zlecenia wydania im opinii, która ostatecznie nosi datę 11 grudnia 2009 roku, na które to powołują się biegli i winno to zlecenie nosić datę 24 września 2009 roku (3 Ds 254/09). Znajduje się ono natomiast w aktach II K 165/12 (karta 454). Z postanowienia o powołaniu dwóch biegłych psychiatrów z 24 września 2009 roku Prokuratury Rejonowej w Kędzierzynie-Koźlu wynika, iż w postępowaniu przygotowawczym 3 Ds 254/09 postanowiono powołać dwóch biegłych psychiatrów z listy Sądu Okręgowego w Katowicach M. M. i E. K.. Na podstawie postanowienia o zleceniu wydania opinii z 24 września 2009 roku wydana była też opinia zawarta aktualnie w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Głubczycach II K 389/10 i II K 165/12 Sądu Rejonowego w Nysie. Z opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej Z. G. (1) z dnia 03 sierpnia 2010 roku zawartej w aktach II K 389/10 (karta 212-II tom), a także z postanowienia z 17 maja 2010 roku o zasięgnięciu opinii - powołaniu dwóch lekarzy psychiatrów z SP ZOZ w R. E. K. i A. M. (karta 74 akt) i o udostępnieniu biegłym akt, a także z rachunków wystawionych przez E. K. --- STRONA 3 --- i A. M. z 03 sierpnia 2010 roku (karta 213-214 akt) II K 389/10 wynika, iż powoływani byli indywidualnie oznaczeni biegli. W aktach II K 165/12 (tom III karta 538) zawarta jest opinia podpisana przez E. K. jako biegłego sądowego i A. M. specjalistę psychiatrę z dnia 11 grudnia 2009 roku. Żadnej opinii nie wydawał szpital. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 23. kc dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Art. 24. § 1. kodeksu cywilnego przewiduje, że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne . W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Sąd zatem miał dokonać oceny czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, przez pozwanego, a jeśli tak to czy nastąpiło to w warunkach bezprawności. Roszczenie powoda zostało bezzasadnie skierowane w stosunku do pozwanego szpitala. Ani Sąd, ani Prokuratura nie zlecała szpitalowi wydania opinii. Z samego faktu, że lekarze pracują w pozwanym szpitalu i tam też zetknęli się z powodem nie wynika, iż pozwany ponosi odpowiedzialności za treść opinii i sposób przeprowadzania badania. Z żadnego dokumentu wskazanego przez stronę powodową nie wynika, aby autorem opinii był pozwany. Nie przesądza też i o tym fakt, że biegli mieli wskazany adres do doręczeń w pozwanym szpitalu i tam były im przesyłane na przykład akta sprawy. Sąd zatem uznał, iż roszczenia powoda w stosunku do pozwanego nie mają uzasadnienia w fakcie naruszenia przez ten podmiot jego dóbr osobistych w postaci wydania fałszywych opinii, bo szpital żadnych opinii nie wydał. Powód nie wykazał zatem faktu naruszenia jego dóbr osobistych przez pozwanego. Z tej przyczyny Są orzekł o oddaleniu powództwa. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc biorąc pod uwagę trudną sytuacje życiową i materialna powoda i fakt, iż korzystał on ze zwolnienia od kosztów sądowych i z pomocy prawnej ustanowionej z urzędu. O wynagrodzeniu dla pelnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie przepisów paragrafu 6 punkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.