Postanowienie IC 629/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2010r. Sąd Okręgowy w Łodzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 629/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2010r. Sąd Okręgowy w Łodzi, w I Wydziale Cywilnym, w składzie: Przewodniczący: SSO Dorota Apostolidis Protokolant: sek. sąd. Katarzyna Barszczak vel Bartczak po rozpoznaniu w dniu 07 kwietnia 2010r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa S. M. przeciwko „Polska Dziennik Ł.” o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo ; 2. nie obciąża powoda kosztami procesu; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Ł. na rzecz adwokat J.W. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. (…) kwotę 5.124 (pięć tysięcy sto dwadzieścia cztery) złote tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. UZASADNIENIE W dniu 7 lipca 2009 roku powód S. M.złożył pozew, w którym wniósł o zasądzenie od pozwanego „Polska Dziennik Ł.” na swoją rzecz odszkodowania w kwocie 200.000 złotych i o przekazanie 50% z powyższej kwoty na rzecz Fundacji „…” A. D. z siedzibą w K. oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska powód podał, iż pozwany „Polska Dziennik Ł.”, publikując na łamach gazety z dnia 10.06.2009 r.–11.06.2009 r. (numer wydania 135) artykuł pt. „Zabójca emeryta przed wyrokiem”, naruszył jego dobro osobiste. Powód podał bowiem, że w powyższym artykule w --- STRONA 2 --- sposób kłamliwy i pokrętny przedstawiono jego osobę oraz przebieg czynności jakie miały miejsce na rozprawie przed sądem. Wskazał też, że w przedmiotowym artykule został przedstawiony jako osoba patologiczna, nie zrównoważona emocjonalnie, o skłonnościach homoseksualnych, a nadto, że tekst ten został wydrukowany w czasie, gdy nie został on jeszcze skazany prawomocnym wyrokiem. Zaznaczył nadto, że w związku z treścią zawartą w przedmiotowym artykule, inne osoby mają negatywne nastawienie do niego. Powód wskazał też, że publikacja w przedmiotowym artykule niczym nie potwierdzonej informacji o jego rzekomych skłonnościach homoseksualnych spowodowała, że jest szykanowany przez współosadzonych, co odbija się na jego psychice i zmierza do pogorszenia jego stanu zdrowia. (pozew k. 2-4) Na rozprawach w dniu 13 stycznia 2010 roku oraz 7 kwietnia 2010 roku pełnomocnik powoda poparł powództwo i wniósł o zasądzenie kosztów za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Pełnomocnik pozwanego nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie, a nadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania. (protokół rozprawy k. 51-59, k. 80-81) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód S.M.(ur. 1986 r.) od dnia 22 lipca 2008 roku przebywa w Zakładzie Karnym w S. w związku ze sprawą zabójstwa L.K.. Od września 2008 roku powód umieszczony jest w sześcioosobowej celi chronionej (wcześniej przebywał w kilku innych celach). W okresie wcześniejszym, powód był skazany, m.in. za kradzież z włamaniem, za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Była też sytuacja podczas pobytu S. M. w Zakładzie Wychowawczym, że był on oskarżony o przemoc seksualną wobec innego wychowanka. (zeznania powoda k. 52 w zw. z k. 58, k. 58) Sprawę S. M. oskarżonego m.in. o zabójstwo L. K. prowadził Sąd Okręgowy w S. (sygn. akt II K 67/08). Rozprawy obywały się w dniach: 8 kwietnia 2009 roku, 21 maja 2009 roku, 9 czerwca 2009 roku. (okoliczności niesporne) Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 roku oraz w dniu 9 czerwca 2009 roku stawił się m.in. przedstawiciel Dziennika Ł.. (załączony do akt protokół rozprawy z 8.04.2009 r. oraz z 9.06.2009 r. – sygn. akt IIK 67/08 ) Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 roku i w dniu 9 czerwca 2009 roku, Sąd Okręgowy w S.– na podstawie art. 357 § 1 k.p.k. – postanowił zezwolić przedstawicielom radia i telewizji na dokonywanie za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy z zastrzeżeniem wizerunku --- STRONA 3 --- oskarżonego i jego pełnych danych osobowych, gdyż przemawia za tym uzasadniony interes społeczny, a dokonywanie tych czynności w ocenie sądu nie będzie utrudniać prowadzenia rozprawy. (załączony do akt protokół rozprawy z 8.04.2009 r. oraz z 9.06.2009 r. – sygn. akt II K 67/08, zeznania świadka D. P.a k. 56) W dniu 21 maja 2009 roku Sąd Okręgowy w S. postanowił – na podstawie art. 360 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 181 § 1 k.p.k. – wyłączyć jawność rozprawy na czas wysłuchania psychiatrów i biegłego psychologa. (załączony do akt protokół rozprawy z 21.05.2009 r. – sygn. akt II K 67/08) W toku postępowania S. M. przyznał się do zabójstwa L. K., który był orientacji homoseksualnej. (okoliczność niesporna) Po rozprawie przed Sądem Okręgowym w S. w dniu 9 czerwca 2009 roku, na łamach gazety „Polska Dziennik Ł.” z dnia 10.06.2009 r.–11.06.2009 r. (numer wydania 135) ukazał się artykuł autorstwa Dariusza P. zatytułowany „….”. Powyższy artykuł opisuje sprawę 23-letniego Sylwestra M., oskarżonego o zamordowanie ze szczególnym okrucieństwem emerytowanego nauczyciela Lucjana K. W niniejszym artykule zawarte są następujące stwierdzenia: „skrępował ją (ofiarę) i zadawał liczne ciosy nożem”, „Świadek z Z. potwierdził podnoszony przez „Polskę Dziennik Ł.” motyw. Chodzi o to, że w sprawie morderstwa ważną rolę mógł odegrać wątek homoseksualny”, „ten ostatni (mieszkaniec miejscowości Z.) potwierdził przypuszczenia <Polski Dziennika Ł.> o wątku homoseksualnym w sprawie” oraz „czy można także mówić o skłonnościach homoseksualnych Sylwestra M.?”. (kserokopia artykułu prasowego k. 48-48v) Autorem powyższego artykułu jest dziennikarz D. P., który zajmował się sprawą powoda. Relacjonował on zarówno przygotowania do procesu, jak i jego przebieg (również na sali sądowej). Dziennikarz posiadał informacje dotyczące przedmiotowej sprawy, z obserwacji na sali sądowej, z rozmów z obrońcą oskarżonego i z relacji świadków (zeznania świadków na rozprawie, a także rozmowa ze świadkami na korytarzu sądowym). Dziennikarz nie miał wglądu do akt karnych przedmiotowej sprawy. (zeznania świadka D. P. k. 54) Informacje o zadaniu L. K. przez powoda S. M. licznych ciosów nożem, dziennikarz uzyskał z aktu oskarżenia oraz z opinii biegłych wydanych na sali sądowej. (zeznania świadka D. P. k. 54-55, załączony do akt wyrok Sądu Okręgowego w S. wraz z uzasadnieniem) Informacje odnośnie wątku homoseksualnego w sprawie, dziennikarz posiadał z wypowiedzi obrońcy powoda dla jednej ze stacji telewizyjnych, który potwierdził istnienie w sprawie takiego wątku, z zeznań wychowawcy z Zakładu Poprawczego, w którym powód przebywał (dziennikarz był obecny na rozprawie, podczas której przesłuchiwany był wychowawca powoda, który mówił o jego --- STRONA 4 --- skłonnościach homoseksualnych), a także z informacji uzyskanych poza rozprawą od świadka o imieniu Damazy. (zeznania świadka D. P. k. 55-56) Przedmiotowy artykuł został przeczytany zarówno przez powoda, jak również przez jego matkę. (zeznania powoda k. 58, zeznania świadka J. M. k. 57) Kolejne rozprawy w sprawie karnej przed Sądem Okręgowym w S. (sygn. akt II K 67/08) miały miejsce w dniach: 9 lipca 2009 roku, 17 sierpnia 2009 roku i 2 września 2009 roku. (okoliczności niesporne) W dniu 9 września 2009 roku Sąd Okręgowy w S. wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II K 67/08, w którym oskarżonego S. M. uznał za winnego tego, że w okresie od 18 do 19 lipca 2008 roku w miejscowości Z.gm. O. oraz w W. i w P. T. w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w zamiarze pozbawienia życia L. K. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w dniu 18 lipca 2008 roku w miejscowości Z. zadawał mu uderzenia po głowie, szyi i klatce piersiowej oraz skrępował przy użyciu taśmy samoprzylepnej ręce, szyję i nogi oraz godził go tnącym ostrym narzędziem ostrokończastym w klatkę piersiową powodując obrażenia w postaci: rany kłutej klatki piersiowej przeszywającej serce z następowym masywnym krwiakiem worka osierdziowego, nacięcia III lewego żebra w przebiegu tej rany, pojedynczych złamań żeber, rany kłutej klatki piersiowej drążącej do lewej jamy opłucnowej i rozmazów krwi w niej, podbiegnięć krwawych pod opłucnymi ściennymi, ran ciętych i ran tłuczonych, sińca i otarć w obrębie szyi i klatki piersiowej, spośród których to obrażeń rana kłuta klatki piersiowej przeszywająca serce z następowym masywnym krwiakiem worka osierdziowego skutkowała zgonem L. K., a następnie zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowy, łańcuszek i obrączkę wartości nie mniejszej niż 600 złotych oraz kartę uprawniającą do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego wraz z numerem PIN, po czym 3-krotnie użył tej karty wypłacając odpowiednie kwoty z rachunku bankowego należącego do L. K.celem ich przywłaszczenia – tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 148 § 2 k.k. oraz art. 280 § 2 k.k. i art. 278 § 1 i 5 k.k., art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. art. 278 § 1 i 5 k.. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę dożywotniego pozbawienia wolności. Z uzasadnienia wyroku wynika, iż S. M. w trakcie pierwszego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił, że zadał pokrzywdzonemu jedno uderzenie nożem w okolice szyi. W dalszych wyjaśnieniach podał, że po zadaniu pierwszego ciosu nożem w szyję w postaci pociągnięcia, odruchowo dźgnął go jeszcze co najmniej dwa razy. Rodzaj zadanych pokrzywdzonemu obrażeń wskazuje, że ciosy – a przynajmniej niektóre z nich – zostały wymierzone dość precyzyjnie i z dużą siłą. (załączony do akt wyrok Sądu Okręgowego w S.wraz z uzasadnieniem – sygn. akt II K 67/08) --- STRONA 5 --- Po wydaniu powyższego wyroku ukazał się w tygodniku „…”, wychodzącym w części województwa sieradzkiego i stanowiącym integralną część „…” artykuł D. P. pt. „Będzie apelacja”, w którym zawarte są m.in. stwierdzenia: „…..” oraz „…..”. (artykuł prasowy k. 49, zeznania świadka D. P. k. 55) Na skutek rozpoznania apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 9 września 2009 roku (sprawa o sygn. akt II K 67/08), Sąd Apelacyjny w Ł. zmienił zaskarżony wyrok tylko w zakresie podstawy skazania – wymiar kary został utrzymany w mocy, tzn. S. M. został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności. (notatka urzędowa k. 82) Od początku pobytu w Zakładzie Karnym w S.(od dnia 22 lipca 2008 roku) S. M. zadeklarował się jako uczestnik podkultury przestępczej, silnie związany z jej zasadami. W dniu 24 sierpnia 2009 roku zgłosił wychowawcy, że został wykluczony z udziału w podkulturze, w związku z tym prosił również o zmianę osadzenia. Nie chciał wyjaśnić co było przyczyną jego wykluczenia z podkultury. Z uwagi na powstałe problemy w środowisku współosadzonych skazany S. M.osadzony został w odpowiednio dobranej grupie wychowawczej, realizującej odrębnie od reszty skazanych przepisy porządku wewnętrznego. S. M. był kilkakrotnie konsultowany przez psychologa z powodu stwierdzonego uzależnienia od alkoholu oraz celem kontroli stanu psychicznego, m.in. z uwagi na zapadnięcie wyroku skazującego na dożywotnie pozbawienie wolności. W czasie osadzenia w Zakładzie Karnym w S. S.M. konsultowany był przez psychiatrę z powodu bezsenności (w dniu 29 grudnia 2009 roku). (pisma k. 73, k. 75, kserokopia dokumentacji medycznej k. 74) Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o całokształt materiału dowodowego ze- branego w sprawie, w postaci załączonych do akt dokumentów (w tym zaliczonych w poczet materiału dowodowego akt Sądu Okręgowego w .o sygn. II K 67/08), a także częściowo zeznań powoda oraz zeznań świadków J.M.i D.P.. Zeznania tych osób w zakresie ustalonych wyżej faktów, Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne i mające oparcie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniom powoda w tej części, w której podał, iż na skutek publikacji przedmiotowego artykułu był poddany szykanom w Zakładzie Karnym i związku z tym musiał zostać przeniesiony do celi chronionej oraz musiał korzystać z pomocy psychiatry. Odmawiając wiary zeznaniom powoda w powyższym zakresie, Sąd Okręgowy miał na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności informacje uzyskane z Zakładu Karnego w S. ( k. 73-75 ), wyjaśniające charakter konfliktów powoda z współosadzonymi, przyczynę jego osadzenia w celi chronionej oraz jego stan psychiczny. Sąd Okręgowy uznał też za niewiarygodne zeznania powoda, w --- STRONA 6 --- części, w której podał, że zadał ofierze tylko dwa ciosy nożem, gdyż z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym z załączonego do akt uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 9 września 2009 roku (sygn. akt II K 67/08) wynika, iż L. K. został ugodzony nożem kilkakrotnie. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie, strony reprezentowane były przez profesjonalnych pełnomocników, którzy oprócz wymienionych dowodów, innych wniosków dowodowych nie zgłaszali. Obecnie, przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, zmienionych ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189) oraz ustawą z dnia 2 lipca 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 172 poz. 1804), rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Stanowisko takie zawarł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku (I CKU 45/96, opubl. OSNC z 1997, z. 6-7, poz. 76). Mając zatem na względzie rządzącą procesem cywilnym zasadę kontradyktoryjności postępowania i nie znajdując podstaw do przeprowadzenia dowodów z urzędu (art. 232 k.p.c.), Sąd rozpoznał sprawę, biorąc pod uwagę stan faktyczny ustalony na podstawie powyżej wskazanych dowodów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie powód S.M. domaga się zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych w wyniku publikacji artykułu prasowego pt. „…” … z dnia 10.06.2009 r.-11.06.2009 r. (numer wydania 135) podnosząc, iż w powyższym artykule w sposób kłamliwy i pokrętny przedstawiono jego osobę oraz przebieg czynności jakie miały miejsce przed sądem. Zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 23 k.c., w którym wskazany jest katalog dóbr osobistych. Powyższy artykuł nie stanowi zamkniętego katalogu dóbr osobistych, ale wymienia w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swobodę sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnice korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukową, artystyczną, wynalazczą i racjonalizatorską. Orzecznictwo wskazuje inne przykłady dóbr osobistych (orzeczenie SN z 28.02.2003 r., VCK 308/02, OSN 2004, Nr 5, poz. 82). --- STRONA 7 --- W przypadku naruszenia dóbr osobistych, uprawnionemu przysługują roszczenia przewidziane w art. 24 k.c. zgodnie z którym, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne, a w razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Uprawniony może także żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny na podstawie art. 448 k.c. W przedmiotowej sprawie zbadać należy, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda S. M. w wyniku publikacji artykułu pt. „….” na łamach gazety „….” z dnia 10.06.2009 r.-11.06.2009 r., a więc koniecznym jest odniesienie się także do przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe (Dz.U. 1984, nr 5, poz. 24 ze zm.). Zgodnie z art. 38 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. W zakresie odpowiedzialności majątkowej odpowiedzialność tych osób jest solidarna. Przy ustaleniu, czy doszło do naruszenia prawa w myśl art. 38 ustawy Prawo prasowe, jak również w myśl wskazanych wyżej przepisów kodeksu cywilnego (dotyczących naruszenia dóbr osobistych), należy odnieść się także do przepisów ustawy Prawo prasowe określających uprawnienia i granice działalności mediów prasowych. W myśl art. 1 ustawy Prawo prasowe „Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej”. W powyższym zakresie prasa ma swobodę działania i jeśli informacje zawarte w publikacji nie wykraczają poza tak określone zadania, to działanie takie nie może zostać uznane za bezprawne. W dalszej części poszczególne przepisy precyzują granice swobody wypowiedzi prasowych. Art. 6 ust. 1 ustawy Prawo prasowe stanowi, iż prasa jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk, natomiast art. 10 ust. 1 że, zadaniem dziennikarza jest służba społeczeństwu i państwu. Dziennikarz ma obowiązek działania zgodnie z etyką zawodową i zasadami współżycia społecznego, w granicach określonych przepisami prawa. Ponadto obowiązki dziennikarza wynikają z art. 12 ust 1, zgodnie z którym dziennikarz obowiązany jest: 1) zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich źródło; 2) chronić dobra osobiste, a ponadto interesy działających w dobrej wierze informatorów i innych osób, które okazują mu zaufanie. --- STRONA 8 --- Powyższy artykuł statuuje obowiązki dziennikarza, które powinny być wypełnione ze szczególną starannością i rzetelnością, niezależnie od tego, czy ich niespełnienie pociągałoby za sobą odpowiedzialność karną czy też nie. Natomiast sformułowany w art. 12 ust. 1 pkt 1 prawa prasowego wymóg „szczególnej staranności” należy rozumieć jako zalecenie kierunkowe wskazujące zasady oceniania staranności dziennikarza. Wymóg ten zakłada każdorazowo potrzebę konstruowania modelu działania o szczególnie surowych i wymagających kryteriach, stanowiących wzorzec, z którym należy porównywać kwestionowane zachowanie dziennikarza podczas wykorzystywania zebranych informacji. Wymóg szczególnej staranności to nakaz zachowania szczególnej, wyjątkowej ostrożności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów prasowych (tak: postanowienie SN z 7.02.2007 r., III KK 243/06, Legalis; postanowienie SN z 17.10.2002 r., IV KKN 634/99, Legalis). Warto też w tym miejscu wskazać na treść wyroku Sądu Apelacyjnego w K. (I ACa 794/00, Legalis), z którego wynika, iż przekazane w materiale prasowym informacje dotyczące oskarżonego powinny pozostawać w rzeczowym związku z toczącym się postępowaniem karnym. Osoba i postępowanie oskarżonego staje się bowiem przedmiotem legitymowanego zainteresowania opinii publicznej w zakresie doniosłym ze względu na wyjaśnienie zarzucanego mu czynu. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, w pierwszej kolejności należy odnieść się do twierdzenia zawartego w przedmiotowym artykule, z którego wynika, iż „powód skrępował ofiarę i zadawał liczne ciosy nożem”. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym przede wszystkim z załączonego do akt uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 września 2009 roku (sygn. akt II K 67/08) wynika, iż powód zadał ofierze więcej ciosów nożem niż dwa (L. K. miał ranę kłutą klatki piersiowej przeszywającą serce z następowym masywnym krwiakiem worka osierdziowego, ranę kłutą klatki piersiowej drążącej do lewej jamy opłucnowej i rozmazów krwi w niej, rany cięte w obrębie szyi i klatki piersiowej). Na potwierdzenie powyższego podać należy, iż S. M.w dalszych wyjaśnieniach w sprawie karnej wskazał, że po zadaniu ofierze pierwszego ciosu nożem w szyję w postaci pociągnięcia, odruchowo dźgnął go jeszcze co najmniej dwa razy. Wskazać też trzeba, że informacje o zadaniu L. K. przez powoda S.M. „….”, dziennikarz uzyskał z aktu oskarżenia oraz z opinii biegłych wydanych podczas rozprawy karnej. Zdaniem Sądu Okręgowego, powyższe okoliczności świadczą o tym, że podane w przedmiotowym artykule prasowym informacje w tym zakresie, dziennikarz uzyskał podczas toczącego się procesu, który to proces na bieżąco relacjonował opinii publicznej. Nie ulega również wątpliwości, że sąd w sprawie karnej zezwolił mediom na dokonywanie za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy z zastrzeżeniem wizerunku oskarżonego i jego pełnych danych osobowych, z uwagi na uzasadniony interes społeczny. Zatem – zdaniem Sądu Okręgowego – stwierdzenie zawarte w przedmiotowym artykule, iż powód „…..” jest zgodne z prawdą, dlatego też Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż w związku z tym twierdzeniem doszło do naruszenia żadnego z dóbr osobistych powoda. --- STRONA 9 --- W dalszej kolejności zająć należy się wypowiedziami zawartymi w przedmiotowym artykule, które odnoszą się do „…”. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż informacje odnośnie powyższej kwestii dziennikarz uzyskał z wypowiedzi obrońcy powoda dla jednej ze stacji telewizyjnych, który potwierdził istnienie w sprawie takiego wątku, z zeznań wychowawcy z Zakładu Poprawczego, w którym powód przebywał (dziennikarz był obecny na rozprawie, podczas której przesłuchiwany był wychowawca powoda, który mówił o jego skłonnościach homoseksualnych), a także z informacji uzyskanych poza rozprawą od świadka o imieniu D.. Zdaniem Sądu Okręgowego, dziennikarz w artykule prasowym, przekazał tylko i wyłącznie uzyskane przez siebie informacje w trakcie postępowania przygotowawczego i w trakcie procesu, nie dokonując ich oceny i nie przesądzając o tym, że powód jest homoseksualistą. Nie przesądza o tym również zadanie pytające zawarte w artykule: „….?”. Wskazać też należy, że o możliwości istnienia ewentualnego wątku homo- seksualnego w sprawie, świadczyć może fakt, że zamordowany L.K.był orientacji homoseksualnej. Taka okoliczność może przemawiać za zbadaniem sprawy również pod tym kątem. Istotnym jest też fakt, że Sąd Okręgowy w S. wyłączył jawność rozprawy na czas wysłuchania psychiatrów i biegłego psychologa. Zdaniem Sądu Okręgowego, nie została udowodniona podnoszona przez powoda okoliczność, iż na skutek zawarcia w przedmiotowym artykule prasowym informacji „o wątku homoseksualnym sprawy” powód był szykanowany przez współosadzonych i że to odbija się na jego stanie zdrowie. A niewątpliwie, na powodzie jako osobie, która wywodzi skutki prawne z faktów przez niego podanych, spoczywa ciężar udowodnienia tych faktów (art. 6 k.c.). w szczególności trzeba zaznaczyć, iż powód działał przez profesjonalnego pełnomocnika. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż w dniu 24 sierpnia 2009 roku powód zgłosił wychowawcy, że został wykluczony z udziału w podkulturze, w związku z tym prosił również o zmianę osadzenia i rzeczywiście został osadzony w odpowiednio dobranej grupie wychowawczej, realizującej odrębnie od reszty skazanych przepisy porządku wewnętrznego. Nie zostało jednak dowiedzione, aby przeniesienie powoda do innej celi nastąpiło na skutek opublikowania przedmiotowego artykułu, a nadto, że w związku z tym artykułem powód korzystał z pomocy psychologa lub psychiatry. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych jest oczywistym, że autor przedmiotowego artykułu prasowego przez dłuższy okres czasu zajmował się sprawą S. M. w związku z czym był zainteresowany wszystkimi wątkami sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Okręgowy uznał, że przedmiotowy artykuł jest relacją dziennikarza, który opisuje zaistniały stan rzeczy, podając jako źródło obecność na rozprawach oraz wypowiedzi różnych osób (świadków, obrońcy oskarżonego). Ponadto, w ocenie Sądu Okręgowego, podane przez dziennikarza informacje są zgodne z prawdą, i zostały zebrane w sposób profesjonalny ze szczególną starannością. Szczególnej staranności należy bowiem wymagać od profesjonalisty, jakim jest z pewnością dziennikarz, do którego zwyczajnych obowiązków należy docieranie do ludzi w celu przeprowadzenia z nimi rozmów, czy wywiadów. (tak: wyrok SN z --- STRONA 10 --- 27.04.2004 r., II CK 204/03, Legalis). Jak już wyżej wskazano, autor artykułu dochował ustawowego obowiązku zachowania szczególnej staranności i rzetelności przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, a więc jego zachowanie w tym zakresie nie było bezprawne. Dlatego też nie można uznać, że strona pozwana uchybiła wyżej wymienionym przepisom prawa prasowego nie dochowując należytej staranności w dążeniu do przedstawiania jedynie prawdziwego stanu rzeczy. Informacje bowiem które podała znajdują potwierdzenie w zebranych w sprawie dokumentach oraz w wypowiedziach różnych osób, w tym również świadków zeznających w sprawie karnej. Działanie po- zwanego mieściło się w ramach porządku prawnego – działał on bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa Prasowego, w tym art. 1 i 6 tegoż prawa, stosowanie do których prasa korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej, a nadto jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk. W przekonaniu Sądu Okręgowego, wyraźnie zaznaczyć należy, że subiektywne oceny powoda nie mogą wpłynąć na obiektywną ocenę treści artykułu . Zaznaczyć też należy, że Sąd Okręgowy uznał, iż nie został również naruszony art. 13 ust 1 ustawy Prawo prasowe, zgodnie z którym nie wolno wypowiadać w prasie opinii co do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym przed wydaniem orzeczenia w I instancji. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała bowiem miejsca. W przekonaniu Sądu Okręgowego, publikacja artykułu pt. „…” w żaden sposób nie naruszyła dóbr osobistych powoda, a w szczególności jego godności osobistej. Celem natomiast artykułu było udostępnienie opinii publicznej informacji o toczącym się postępowaniu. Żadne z użytych w tym artykule sformułowań nie miało na celu ośmieszenia, czy poniżenia powoda. Wskazać też należy, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż powód S.M. ukradł ofierze jedną kartę kredytową, a w artykule pt. „… napisanym już po wydaniu wyroku skazującego powoda, zawarte jest stwierdzenie, iż powód „…..”. Zdaniem Sądu Okręgowego powyższa okoliczność nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, istotnym jest bowiem sam fakt, że powód dopuścił się skradzenia karty kredytowej. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uznał, iż działania strony pozwanej „Polska Dziennik Ł.” nie naruszyły w żaden sposób dóbr osobistych powoda S. M., dlatego też zgłoszone przez niego żądanie nie zasługuje na uwzględnienie, a w związku z tym przedmiotowe powództwo podlega oddaleniu w całości. O kosztach procesu, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie zasady słuszności wyrażonej w art. 102 k.p.c., zgodnie z treścią którego w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Dopuszczalność za- stosowania normy wynikającej z art. 102 k.p.c. sąd powinien ocenić, biorąc pod uwagę okoliczności, które by uzasadniały odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w --- STRONA 11 --- przedmiocie zwrotu kosztów procesu. Na podstawie całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy, a w szczególności mając na uwadze sytuację życiową powoda S. M. (obecnie przebywa w zakładzie karnym), Sąd Okręgowy nie obciążył powoda kosztami procesu. W przedmiotowej sprawie powód S. M.korzystał z pomocy prawnej pełnomocnika ustanowionego z urzędu (k. 19). Koszty tej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Dlatego też, Sąd Okręgowy na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spra- wiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002 r. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) przyznał i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Ł. na rzecz adwokat J. W. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. (…) kwotę 5.124 złote – obejmującą stawkę 22 % podatku VAT – tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu.