Postanowienie IC 610/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2010r Sąd Okręgowy w Nowym Sączu W

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 610/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2010r Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Maria Tokarz Protokolant : st. sekr. sąd. Dorota Sułkowska po rozpoznaniu w dniu 26 luty 2010r w N. na rozprawie sprawy z powództwa S. B. przeciwko Skarbowi Państwa Prokuratorowi Okręgowemu w N. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. Oddala powództwo. II. Zasądza od powoda S. B. na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej w Warszawie kwotę 960zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. III. Przyznaje powodowi S. B. zwrot kosztów przejazdu do Sądu na rozprawę w dniu 16.11.2009r. i 26.2.2010r. w kwocie 16,97zł i nakazuje ich wypłatę ze środków Skarbu Państwa. Sygn. akt 610/09 --- STRONA 2 --- UZASADNIENIE wyroku z dnia 26 lutego 2010 r. W złożonym pozwie, oraz piśmie precyzującym z dnia 14 października 2009 r. ( karta 55 ) powód S. B. wystąpił przeciwko Skarbowi Państwa – Prokuratorowi Okręgowemu w N. o ochronę swych dóbr osobistych, w szczególności: czci, dobrego imienia, godności, zdrowia, prywatności swojego życia, a także zażądał zaniechania naruszeń tych dóbr i usunięcia ich skutków w postaci trzykrotnego opublikowania w (…),(…) i w gazecie „(…)” oświadczenia o treści: „Skarb Państwa Prokuratura Okręgowa w N. przeprasza Pana S. B., zam. w L. za naruszenie Jego dóbr osobistych polegające na zainicjowaniu bezpodstawnego i bezprawnego postępowania cywilnego przeciwko S. B. o ubezwłasnowolnienie go – za co składają wyrazy głębokiego ubolewania”. Nadto S. B. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 5000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia złożenia pozwu tytułem zadośćuczynienia. Podczas rozprawy w dniu 26 lutego 2010 r. ( karta 121 ) S. B. wniósł o zwrot kosztów przejazdu do Sądu na dwie rozprawy – składając bilety, a także kwoty 300 zł z tytułu kosztów kserokopii pism składanych do niniejszej sprawy. W uzasadnieniu tak sformułowanych żądań S. B. podał, że: Prokurator Okręgowy w N. bezpodstawnie i bezprawnie zainicjował przed Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w sprawie o sygn. Ns 137/06 postępowanie o jego częściowe ubezwłasnowolnienie, pomimo, że był on długoletnim urzędnikiem i nigdy nie był upośledzony ani chory psychicznie. Podał także, że Prokurator ponownie wytoczył mu sprawę o ubezwłasnowolnienie pod sygn. akt Pc 39/09 Prokuratury Rejonowej w L., co stanowi dalsze zagrożenie jego dóbr osobistych i nie mieści się w ramach porządku prawnego. Podał także, że jest to zemsta za to, iż bez udziału Prokuratora potrafił skutecznie doprowadzić do ukarania „trzeciej potęgi”, takiej, jak dziennikarze (…) W. Zarzucił, iż na wskutek długotrwałego stresu wywołanego powołanymi postępowaniami prokuratorskimi pogorszył się jego stan zdrowia w sferze somatyczno- psychicznej. Podał, że występował już o ochronę dóbr osobistych z tego tytułu w sprawie IC 590/07 SO w Nowym Sączu i IC 3/08 SR w Nowym Sączu. W odpowiedzi na pozew ( karta 47 ), działająca imieniem Skarbu Państwa Prokuratoria Generalna wniosła o oddalenie powództwa, i zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przewidzianych. W uzasadnieniu strona pozwana przyznała, iż toczyło się postępowanie o ubezwłasnowolnienie powoda, ale po sporządzeniu opinii przez biegłego psychiatrę pozew został cofnięty. Jednak na wskutek braku zgody powoda na umorzenie postępowania, jego zażaleń i apelacji, wniosek o ubezwłasnowolnienie został ostateczne prawomocnie oddalony. Podniosła iż w świetle art. 7 kpc działanie Prokuratora w żaden sposób nie mogło mieć charakteru bezprawnego. Złożenie wniosku i prowadzenie postępowania odbywało się w ramach obowiązującego porządku prawnego. W chwili złożenia wniosku Prokurator dysponował dokumentacja medyczną, wskazującą, że istnieją podstawy do wystąpienia z takim wnioskiem. Zarzucił, że sam powód w toczących się z jego udziałem postępowaniach podawał fakty dot. swojej choroby, podobnie jak to czyni w niniejszej sprawie np. w pismach z dnia 27 lipca 2009 r. i 11 sierpnia 2009 r. Co do żądania zadośćuczynienia, został podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia z art. 442 § 1 kc. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: --- STRONA 3 --- W dniu 27 października 2005 r. Prokurator Okręgowy w N. wystąpił w sprawie o sygn. akt Ns 179/05 ( późniejsza Ns 137/06 ) do Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z wnioskiem o częściowe ubezwłasnowolnienie S. B. W chwili złożenia wniosku Prokurator podniósł, że powód żyje samotnie, bo na wskutek nieporozumień w jego związku małżeńskim toczy się sprawa rozwodowa, a w latach 1999-2005 zainicjował około 130 postępowań na płaszczyźnie prawa karnego, cywilnego i rodzinnego. W trakcie tych postępowań pomawiał szereg osób o różnego rodzaju negatywne i karalne postępowania, które okazały się, po przeprowadzeniu stosownych postępowań przygotowawczych, nieprawdziwe i fałszywe. Z tych też względów pokrzywdzeni inicjowali postępowania karne z art. 233 § 1 kk oraz art. 234 kk, za które S. B. był karany. Prokurator powołał się we wniosku na liczną dokumentację medyczną dotyczącą pobytu S. B. w szpitalu psychiatrycznym, na wydane opinie sądowo-psychiatryczne, zaświadczenia z poradni psychiatryczno-psychologicznych i dołączył odpisy tej dokumentacji do tego wniosku. Dowód: karta 1-6,9-130 akt Ns 179/05 Ostatecznie prokurator zarzucił, że cechą wspólną powołanej dokumentacji i opinii medycznych jest stwierdzenie u S. B. osobowości nieprawidłowej a nawet paranoicznej, bo czuje on się stale zagrożony, ma poczucie że inni ludzie dokuczają mu i chcą jego zguby. W tym zakresie stwierdzone u S. B. zaburzenia stanowią tzw. innego rodzaju zaburzenia psychiczne, które w praktyce wyłączają możliwość kierowania swoim postępowaniem i w tym zakresie wymaga on pomocy w prowadzeniu spraw (art. 16 kc ). Prokurator jasno określił, że potrzeba ubezwłasnowolnienia nie jest podyktowana chorobą psychiczną, czy też niedorozwojem umysłowym Dowód: karta 5 w sprawie Ns 179/05 O wniosku o częściowe ubezwłasnowolnienie powód wiedział już w dniu 14 listopada 2005 r. Dowód: pismo powoda karta 134 W dniu 5 grudnia 2005 r. na zlecenie Sądu Okręgowego biegła psychiatra G. Z. wydała opinię, w której stwierdziła, iż aczkolwiek u S. B. występują cechy nieprawidłowej osobowości, zarówno pitiatycznej jak i paranoicznej i skutkuje to przejaskrawianiem problemów, przyjmowaniem celowej postawy obronnej w sytuacji zagrożenia karą, przerzucaniem winy na innych, wysoką samooceną, i obniżonym krytycyzmem co do swojego postępowania, wrażliwością i reagowaniem wrogością na krytykę, tendencją do pieniactwa – to jednak cechy te nie powodują braku rozeznania uczestnika w otaczającym go świecie, nie ograniczają jego możliwości wyrażania woli i kierowania swoim postępowaniem i jest on zdolny do samodzielnej egzystencji Dowód: opinia G. Z. - karty 157-158 w aktach NS 179/05 Po otrzymaniu tej opinii Prokurator Okręgowy cofnął wniosek o ubezwłasnowolnienie, a Sąd na mocy postanowienia z dnia 20 grudnia 2005 r. postępowanie umorzył Dowód: cofnięcie wniosku karta 163, postanowienie z dnia 20 grudnia 2005, karta 165 – w aktach Ns 179/05 tut. Sądu --- STRONA 4 --- W wyniku zażalenia S. B. ww. postanowienie zostało uchylone przez Sąd Apelacyjny, bowiem brak było zgody na cofnięcie wniosku od S. B. Dowód: postanowienie SA z dnia 17 sierpnia 2006 r. karty 214-215 w aktach Ns 179/05 Po oddaleniu wniosku o ubezwłasnowolnienie, na mocy postanowienia z dnia 27 października 2006 r. S. B. złożył apelację., która została oddalona przez SA w Krakowie na mocy postanowienia z dnia 30 marca 2007 r. – po uprzednim przeprowadzeniu licznych postępowań międzyintstancyjnych dotyczących zwolnienia S. B. od kosztów sądowych. Dowód: postanowienie z dnia 27 października 2006 karta 224, apelacja karta 232, postanowienie z dnia 30 marca 2007 r. karta 257 – w aktach Ns 137/06 ( Ns 179/05 ) W sprawie (…) z czerwca 2009 r. wpłynęły do Prokuratury Okręgowej w N. wnioski L. B., J. M. i J. G. o częściowe ubezwłasnowolnienie S. B. W związku z tym Prokurator Okręgowy w N. skierował do Prokuratora Rejonowego w L. pismo z dnia 17 czerwca 2009, w którym polecił przeprowadzenie postępowania pozakarnego, w celu ustalenia, czy istotnie zachodzą przesłanki do skierowania wniosku przez Prokuratora o ubezwłasnowolnienie do Sądu. Prokurator Okręgowy podkreślił, że takie postępowanie o ubezwłasnowolnienie S. B. już się toczyło, ale wniosek został cofnięty Dowód: akta (…) Prokuratora Okręgowego w N., w szczególności pismo karta 19, oraz karty 1,4,19 akt (…) Prokuratury Rejonowej w L. Do swojego wniosku o częściowe ubezwłasnowolnienie S. B. J. M., L. B. i J. G. dołączyli pismo Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie, w którym zostali poinformowani, że mogą zwrócić się do Prokuratury o rozważenie możliwości wystąpienia przez nią z takim wnioskiem o ubezwłasnowolnienie. Dowód: pismo prezesa SA w Krakowie k. 22 w aktach (…) Prokuratury Rejonowej w L. Podobne pismo wystosował prezes Sądu Okręgowy w Nowym Sączu, w którym podał, że w Sądach Rejonowych w Limanowej, w Nowym Sączu i w Sądzie Okręgowym w Nowym Sączu z udziałem S. B. zarejestrowano 964 sprawy. Dowód: pismo prezesa SO w Nowym Sączu z dnia 8 kwietnia 2008, karta 23 (…) Z informacji znajdującej się na karcie 24 ww. akt wynika, że S. B. został 8 razy skazany i zarządzone zostało wykonanie kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą S. B. odbywał od dnia 22 czerwca 2007, ale udzielono mu przerwy w karze z uwagi na stan zdrowia, następnie zaś został warunkowo przedterminowo zwolniony Dowód: pismo jak wyżej, zeznania S. B., karta 120-121 Prokurator Rejonowy w L. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w oparciu o liczne orzeczenia sądowe, dokumentację medyczną i rozmowę ze S. B. nie znalazł podstaw do wystąpienia z ponownym wnioskiem o ubezwłasnowolnienie Dowód: Pismo Prokuratury Rejonowej z dnia 06.10.2009 r. akt (…) --- STRONA 5 --- W lipcu 2009 r. ZUS wyznaczył S. B. badania kontrolne i cofnął mu rentę uznając go za zdolnego do pracy. Decyzja ta nie jest jeszcze prawomocna. Dowód: zeznania S. B.karta 121 W dniu 18.06.2006 r. powód wystąpił do tut. Sądu w sprawie o sygn. I C 590/07 przeciwko Prokuratorowi Okręgowemu w N. o ochronę dóbr osobistych, ale na mocy zarządzenia z dnia 27 września 2007 r. pozew został prawomocnie zwrócony. Dowód: akta C 590/07 tut. Sądu w załączeniu O zadośćuczynienie z tytułu prowadzonego postępowania o ubezwłasnowolnienie S. B. w sprawie Ns 179/05 SO, S. B. wystąpił do tut. Sądu przeciwko Prokuraturze Okręgowej w N. w dniu 16.11.2007 r. ale pozew został przekazany do SR w Nowym Sączu a tam prawomocnie zwrócony. Dowód: akta I C 3/08 SR w Nowym Sączu w szczególności postanowienie z dnia 20.08.2008 r. karta 120 tych akt – w załączeniu W większości spraw z udziałem S. B. jest on zwolniony od kosztów sądowych i działa z pełnomocnikiem z urzędu, nadto ze środków Skarbu Państwa zwracane są koszty podróży świadków, a powód nagminnie żąda licznych bezpłatnych odpisów pism i orzeczeń ( fakty znane Sądowi z urzędu, przykład stanowi niniejsze postępowanie czy też sprawa I C 520/03 tut. Sądu ). Wszystko to generuje ogromne koszty wykładane ze środków Skarbu Państwa. Do tej pory w wyniku uwzględnienia powództwa na rzecz powoda zostały prawomocnie zasądzone środki pieniężne tylko w jednej sprawie I C 1342/05 Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, ale ich egzekucja okazała się bezskuteczna. Dowód: zeznania powoda karta 121 O postępowaniach zainicjowanych przez Prokuraturę postronne osoby dowiedziały się od samego S. B., który „żalił się” do nich o tym. Dowód: zeznania powoda karta 121/2 Powyższych ustaleń Sąd dokonał w oparciu o powołane akta związkowe i zgromadzone w nich orzeczenia sądowe, dokumentacje lekarskie, opinie, a także dokumenty przedłożone w niniejszej sprawie. W większości są to dokumenty urzędowe korzystające – w świetle art. 244 § 1 kpc – z domniemania prawdziwości. Prawdziwość pozostałych dokumentów także nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Zeznania powoda Sąd podzielił tylko częściowo, to jest co do faktu rozpowszechniania przez samego siebie informacji o toczącym się postępowaniu o ubezwłasnowolnienie, co do faktu, iż tylko w jednej ze spraw zostało na jego rzecz zasądzone prawomocnie świadczenie pieniężne, jak również co do faktu udzielenia przerwy w odbywaniu kary i warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności przez powoda, jak również cofnięcia renty zusowskiej. Sąd miał na uwadze, iż powód pytany o fakty dla siebie niekorzystne zasłaniał się niepamięcią albo udzielał nieprecyzyjnych odpowiedzi np. co do --- STRONA 6 --- przybliżonej ilości spraw inicjowanych z jego udziałem, jednakże te okoliczności Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dokumenty. Nie zasługują natomiast na wiarę twierdzenia powoda, że postępowania prokuratorskie o ubezwłasnowolnienie naraziły go na cierpienia psychiczne, wyrządziły mu krzywdę i wywołały rozstrój zdrowia. Prokurator kończył te postępowania niemalże natychmiast po ustaleniu okoliczności niezbędnych do podjęcia decyzji, natomiast powód składając zażalenia i apelacje starał się je przeciągać. Nadto trudno jest przyjąć, że tak incydentalne postępowanie, jakim była sprawa Ns 179/05 było bardziej znaczące i dokuczliwe dla powoda od innych licznych spraw karnych z bardzo poważnymi zarzutami, w których oskarżycielem był też Prokurator. Sąd nie znalazł podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii biegłych kardiologa, neurologa, pulmunologa oraz psychiatry, bowiem powód nie wykazał, aby obecnie jego stan zdrowia pozostawał w bezpośrednim związku przyczynowym z działaniami strony pozwanej w opisywanej sprawie o ubezwłasnowolnienie. W międzyczasie pozwany przebywał w Zakładzie Karnym oraz uczestniczył w licznych stresujących postępowaniach sądowych, stąd biegli i tak nie byliby w stanie rozgraniczyć które z tych postępowań było dla powoda bardziej szkodliwe dla zdrowia. Zresztą wobec głównej przyczyny oddalenia powództwa ( o czym mowa niżej ) te wnioski dowodowe i tak byłyby zbędnymi, zmierzałyby tylko do nieuzasadnionej przewłoki postępowania i podrożenia jego kosztów. Sąd zważył co następuje: Powództwo S. B. w żadnej części nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regułą zawartą w art. 23 kc, dobra osobiste, tam przykładowo wyliczone, pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Należą do nich również wymienione przez powoda: cześć, dobre imię, godność, zdrowie, prywatność życiowa. Do przyjęcia odpowiedzialności za naruszenie cudzego dobra osobistego konieczne jest wykazanie zaistnienia następujących pozytywnych przesłanek: faktu naruszenia sprecyzowanego dobra osobistego ( tu ciężar dowodu spoczywa na powodzie ), oraz bezprawności naruszenia ( tu panuje domniemanie bezprawności takiego działania, stąd wykazanie, iż działanie było zgodne z prawem, spoczywa na pozwanym ). Podkreślenia wymaga, iż do uznania czy nastąpiło rzeczywiście naruszenie wskazywanego przez pokrzywdzonego dobra nie ma znaczenia jego subiektywne odczucie, a fakt, jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie ( por. wyrok SN z 11.03.1997 r., III CKN 33/9, OSNC 6-7/97/93). Przy ocenie czy doszło do naruszenia dobra należy brać pod uwagę całokształt okoliczności dotyczących tego zdarzenia, a nie tylko wyrwane z całego kontekstu jego niektóre elementy, aczkolwiek ocena musi nastąpić w oparciu o konkretny stan faktyczny. Z kolei pozwany o naruszenie dóbr osobistych, chcąc uchronić się od odpowiedzialności wynikającej z art. 24 § 1 kc, musi w procesie wykazać, iż jego działanie było pozbawione cech bezprawności, tj. że działał w ramach obowiązującego porządku prawnego lub interesu społecznego ( por. w orzeczeniu SN z dnia 19.10.1989, II CR 419/89, OSP 11-12/90, poz. 377 ). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszego postępowania, Sąd uznał, iż stronie pozwanej nie można zarzucić bezprawności działania ani w sprawie, w której został złożony wniosek o ubezwłasnowolnienie powoda, ani tym bardziej w postępowaniu sprawdzających (…) czy też (…). Należy się zgodzić z twierdzeniami strony pozwanej, że treść art. 7 kpc wyklucza jakąkolwiek bezprawność działań Prokuratora w opisywanych sprawach. Postanowienia tego art. dają Prokuratorowi możliwość wszczęcia postępowania w każdej sprawie cywilnej przed sądem powszechnym i nie tylko ( za wyjątkiem spraw wymienionych --- STRONA 7 --- w zd. drugim tego artykułu ) jeżeli wymaga tego ochrona praworządności, praw obywateli lub interesu społecznego, przy czym ocena, czy wymienione przesłanki przemawiają za udziałem prokuratora w konkretnej sprawie, należy do Prokuratora ( a ściśle do Urzędu Prokuratorskiego ). Jednak nie może to być ocena dowolna, nie mająca uzasadnienia w dostępnych w danej chwili dla Prokuratora informacjach. W niniejszej sprawie Prokuratorowi w żadnej mierze nie można zarzucić nadużycia prawa w sprawach opisywanych przez powoda. Prokurator dysponując wiadomościami podnoszonymi we wniosku o częściowe ubezwłasnowolnienie a także dostępną dokumentacją lekarską, opiniami, orzeczeniami wydawanymi w sprawach z udziałem powoda – miał uzasadnione podstawy do zainicjowania postępowania o częściowe ubezwłasnowolnienie. Prokurator wyraźnie zaznaczył w złożonym wniosku, że potrzeba ubezwłasnowolnienia nie jest podyktowana chorobą psychiczną czy też niedorozwojem umysłowym pozwanego, a tylko cechami osobowości nieprawidłowej, które stanowią innego rodzaju zaburzenia psychiczne w rozumieniu art. 16 kc. Uzasadnione były wątpliwości Prokuratora co do racjonalnego działania powoda w wytaczaniu licznych procesów sądowych i administracyjnych, które w konsekwencji mogły narazić go na straty materialne – poważne koszty, a także zdrowotne czy wolnościowe. Należy mieć na uwadze utrwalony pogląd judykatury i doktryny, z którego wynika, że ubezwłasnowolnienie ma na celu przede wszystkim interes osoby ubezwłasnowolnianej ( por. np. wyrok SN z dnia 29.12.1983 r., CR 377/83, LEX nr 8582 ). Z perspektywy czasu można uznać, iż liczne spory sądowe spowodowały, iż pozwany aktualnie jest bez majątku i dochodów, ma problemy zdrowotne, o których pisze w każdym piśmie do Sądu, został kilkakrotnie ukarany i odbywał nawet karę pozbawienia wolności. W świetle powyższego można uznać, iż Prokurator inicjując postępowanie miał na celu ochronę praw obywateli, w tym przypadku przede wszystkim praw powoda, a także interes społeczny, bo w spory były angażowane inne osoby, sądy, urzędy, biegli, a także potężne środki materialne. Wobec obowiązujących przepisów prawa Prokurator miał nie tylko prawo, ale i obowiązek podjęcia działań, które ostatecznie potwierdziłyby lub rozwiały wątpliwości co do ewentualnych zaburzeń osobowości powoda. W żadnej mierze działań Prokuratora nie można uznać za represyjne, ew. odwetowe. Jak już Sąd wyżej podkreślił, subiektywne odczucie powoda nie może spowodować uznania działań Prokuratora za bezprawne. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż Prokurator występując z wnioskiem o częściowe ubezwłasnowolnienie dokonał jedynie niezbędnych do wyjaśnienia sprawy czynności. Nie dręczył powoda, nie żądał dodatkowych wyjaśnień i opinii. Po wydaniu opinii przez biegłego psychiatrę, która potwierdziła wprawdzie cechy nieprawidłowej osobowości powoda, ale pozostające bez wpływu na jego zdolność do kierowania swoich postępowaniem i wyrażania woli z pełnym rozeznaniem, Prokurator natychmiast cofnął powództwo. Dalsze działania podjął powód, składając kolejne odwołania a nawet apelację od oddalonego wniosku o ubezwłasnowolnienie. Takiego działania powoda nie sposób racjonalnie wytłumaczyć. Nie można też przyjąć, iż Prokurator działał bezprawnie, prowadząc postępowania sprawdzające w sprawach (…) i (…). Do Prokuratora wpłynęły wnioski od trzech osób i nie mogły pozostać bez odpowiedzi poprzedzonej niezbędnym postępowaniem sprawdzającym, w którym Prokurator wykorzystał już posiadane informacje i po rozmowie sprawdzającej z powodem nie znalazł podstaw do wystąpienia z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie. Również w tej sprawie Prokurator nie dokonał żadnych czynności, które byłyby dokuczliwe dla powoda bardziej, niż wynikałoby to z obowiązujących przepisów i powinności każdego obywatela wobec Urzędu Prokuratorskiego. --- STRONA 8 --- W świetle powyższego, zdaniem Sądu, nie można też uznać, iż działania Prokuratora w opisywanych sprawach Ns i Pc naruszyły jakiekolwiek dobro osobiste powoda. W szczególności nie mogły spowodować, aby powód utracił cześć, dobre imię, godność, prywatność czy nawet zdrowie. Wręcz przeciwnie, były podjęte po to, aby w przyszłości nie narazić powoda na utratę czci, dobrego imienia, godności czy prywatności. Postępowania toczyły się w niezbędnym gronie urzędniczym i aczkolwiek jawne – to bez udziału publiczności. Nie były też podawane do publicznej wiadomości. O ile dowiedziały się o nich osoby postronne, to na wskutek działań samego powoda, który „żalił się” znajomym. O ile były dolegliwe – to z tego powodu, iż bez wyraźnej potrzeby sam powód je kontynuował, składając nawet apelację, która została oddalona. Nie można też przyjąć, że badania czy stawiennictwo w Sądzie było dla powoda szczególnym przeżyciem, z racji ilości postępowań sądowych, w których wcześniej brał udział. W tym zakresie twierdzenia powoda należy uznać za przejaskrawione i wynikające z nieuzasadnionej wrażliwości. Zdaniem Sądu ingerencja w sferę prywatności powoda nie była nadmierna i wynikała z podnoszonego wyżej obowiązku jakie każdy obywatel ma wobec prawa, Prokuratora czy Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia powództwa w zakresie zniweczenia skutków ewentualnego naruszenia dóbr w postaci przeprosin w środkach masowego przekazu, czego domagał się powód w złożonym pozwie. Nie było też uzasadnione żądanie zaniechania dalszych naruszeń dóbr osobistych przez Prokuratora. Prowadząc postępowanie w sprawach (…) i (…) Prokurator nie wystąpił z kolejnym wnioskiem o ubezwłasnowolnienie, co świadczy o tym, iż pomimo upoważnienia ustawowego nie podejmuje nieprzemyślanych działań. W tym zakresie czynnościom Prokuratora również nie można przypisać bezprawności, a to wyklucza uwzględnienie żądania o zakaz naruszeń. Oprócz możliwości żądania ochrony dóbr w zakresie niemajątkowych środków tej ochrony treść zd. trzeciego art. 24 § 1 kc przewiduje możliwość zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego na rzecz pokrzywdzonego, o którym mowa w art. 448 kc. Ale i w tej części żądanie powoda Sąd uznał za nieuzasadnione. Jak wyżej Sąd wykazał, działań Prokuratora w sprawach Ns i Pc nie można uznać za bezprawne ani też zawinione w jakiejkolwiek części. Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż naruszenie dóbr nastąpiło i że wyrządziło powodowi jakąkolwiek dolegliwość, która wymagałaby rekompensaty w postaci zadośćuczynienia. Niezależnie od powyższego, nawet w wypadku uznania żądania zadośćuczynienia za zasadne i tak skuteczny byłby podniesiony przez stroną pozwaną zarzut przedawnienia. Treść art. 442 kc dla dochodzenia roszczeń tego rodzaju przewiduje termin 3 lat liczony od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Działania Prokuratora w sprawie Ns 137/06 zakończyły się w dniu cofnięcia wniosku, tj. w dniu 20 grudnia 2005 r., zatem był to ostatni moment w którym mogła być powodowi wyrządzona jakakolwiek krzywda. Na inny czasookres powód nie wskazywał. Zatem wystąpienie z niniejszym powództwem w dniu 29 czerwca 2009 r. należy uznać za spóźnione a ewentualne roszczenia majątkowe za przedawnione. Wprawdzie powód występował wcześniej dwukrotnie o ochronę dóbr osobistych z tego samego tytułu, w sprawie IC 590/07 tut. Sądu i IC 3/08 SR w Nowym Sączu , ale w wyniku zwrotu i odrzucenia pozwu do przerwania biegów terminu przedawnienia nie doszło. Orzekając o kosztach postępowania, Sąd miał na uwadze treść art. 98 kc która stanowi, że strona przegrywająca proces powinna zwrócić przeciwnikowi żądane przez niego koszta --- STRONA 9 --- procesu. Sąd nie znalazł podstaw do odstąpienia od tej zasady. Powód w toku postępowania, zwłaszcza w trakcie zeznań podkreślał, że działania podejmuje z pełną świadomością, jako były urzędnik posiada pełne rozeznanie co do swoich żądań, stąd wszczynając postępowanie powinien mieć świadomość, iż generuje ono koszty, które w przypadku przegranego procesu musi ponieść. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 ustawy o Prokuratorii Generalnej oraz art. 99 kpc., tej instytucji należą się koszty zastępstwa procesowego obliczonego wg stawek należnych adwokatom wg rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej prze radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. Z dn. 3.10.2002 nr 163, poz. 1348 ). Stąd też powód powinien zwrócić kwotę 600 zł określoną w § 6 pkt 3 ww. rozporządzenia i kwotę 360 zł wynikającą z § 11 ust. 1 pkt 2 tegoż rozporządzenia, czyli łącznie 960 zł. Powód korzystał ze zwolnienia od kosztów sądowych, stąd zasadne było jego żądanie zwrotu kosztów wydatkowanych na dwie rozprawy odbyte w niniejszej sprawie, na które był wzywany do osobistego stawiennictwa. Powód udokumentował te koszty przedłożonymi biletami. Doliczając bilet powrotny, wyniosły one 16,97 zł i taką kwotę Sąd przyznał powodowi ze środków Skarbu Państwa. Żądanie to znajduje uzasadnienie w treści art. 91 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 28.07.2005r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych /Dz. U. Nr 167 poz. 1398 z późn. zmianami/. W myśl art. 5 ust. 1 pkt. 1 wyżej wymienionej ustawy stronie zwolnionej od kosztów sądowych przysługuje jedynie zwrot wydatków na koszty podróży związanej z jej stawiennictwem w Sądzie. Nie ma innych obowiązujących przepisów o których mowa w art. 91 wyżej wymienionej ustawy o kosztach, które nakazywałyby stronie zwolnionej od kosztów sądowych zwrot innych wydatków, w szczególności ponoszonych na kserowanie dokumentów składanych do sprawy. W związku z tym powodowi nie należał się zwrot żądanej kwoty 300zł na te wydatki. Niezależnie od powyższego pomijając nawet fakt, że całe akta nie liczą 300 stron, to powód nie wykazał, że takie wydatki w rzeczywistości poniósł. Koszt 1 złotego od jednej karty dotyczy kserokopii sporządzanych przez Sąd, natomiast w zakładach usługowych taka usługa jest o wiele tańsza. Niezależnie od tego, Sądowi z urzędu wiadomo, iż powód korzystając ze zwolnienia od kosztów sądowych, odpisy składanych dokumentów w większości otrzymuje za darmo. Przykładem może być niniejsze postępowanie czy też sprawa IC 520/03 tut. Sądu. W tej sytuacji o ile powód rzeczywiście poniósł koszty sporządzenia kserokopii, aby wyeliminować wątpliwości które kserokopie otrzymał bezpłatnie lub miał sporządzone grzecznościowo, a za które płacił powinien - jak w przypadku biletów, przedłożyć rachunki. Skoro tego nie zrobił, uwzględnienie jego wniosku w tym zakresie było niemożliwe.