Wyrok IC 429/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Katowica

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 429/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodnicząca: SSO Wacława Walencka Protokolant: St. sekr. sądowy Joanna Stec po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 roku w Katowicach sprawy z powództwa Z. B. przeciwko B. S., H. S. o zapłatę powództwo oddala. --- STRONA 2 --- IC 429/13 UZASADNIENIE Powód Z. B. (1) wniósł pozew przeciwko małżonkom B. i H. S. o zapłatę kwoty 80 000 zł za zniesławienie, fałszywe zeznania, powiadamianie policji, najście na mieszkanie, wycofanie zeznań przez H. S., oskarżenia, ubliżanie, zastraszanie, nie zapłacenie za wybudowanie dobudówki do garażu, za wymalowanie garażu, inne wydatki i czynności. Z uzasadnienia pozwu wynika, iż w latach 2005-2006 powód był w związku z pozwaną, razem mieszkali. Pozwany nachodził, wyłamał drzwi, zdemolował pomieszczenie, była powiadomiona policja. Podał, że następnego dnia znowu pozwany wtargnął z łomem, groził. Znowu przyjechała policja. Składali zeznania. 29 października pozwany fałszywie powiadomił policję o tym, że powód naszedł posesję H. S.. On żył z nią pod jednym dachem. Wybudował garaż. Dlatego domaga się zapłaty. Pozwani w odpowiedzi na pozew (k. 40-44 akt) wnieśli o oddalenie powództwa. Pozwana podała, że nie odpowiada za długi powoda ani jego rodziny. Kwota 80 000 zł nie jest jej znana. Uważa, że to próba wyłudzenia. Powód miał orzeczony zakaz w stosunku do jej osoby w sprawie karnej. Powód niczego nie dobudował. Zaprzeczyła żądaniom. Na rozprawie 18 grudnia 2013 roku pozwana podała, że to powód im groził, domagał się pieniędzy, był wydany wyrok karny. Sąd ustalił co następuje: Pozwani są małżeństwem. Przez pewien czas, w latach 2005-2006 powód zamieszkiwał razem z pozwaną. Powód jest natomiast bratem B. B. (2). Z zeznań świadka B. B. (2) i jego żony Z. B. (2) wynika, że ani brat ani jego żona Z. nie posiadają wiadomości na temat konfliktu stron. B. B. (2) podał, że raz przywoził bratu rzeczy, gdy on z pozwaną mieszkał. S. pomagała wnieść rzeczy do samochodu. Danych osobowych zawnioskowanego jako świadka policjanta powód nie podał. Dowód nie został zatem przeprowadzony. 12 lipca 2006 roku Sąd Rejonowy w Tychach w sprawie II K 334/06 wydał wyrok odnośnie oskarżonego powoda. Został on uznany winnym tego, że od listopada do grudnia 2005 roku groził pozwanej pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała, a 28 grudnia 2005 roku wdarł się na teren posesji pozwanych, uszkodził skrzydło okienne, powodując straty materialne wartości około 700 zł, nie reagował na wezwania opuszczenia posesji, opuścił ją dopiero po wezwaniu policji (k. 68). --- STRONA 3 --- Z oświadczenia pozwanej (k. 86) wynika, iż w 2009 roku zarządzono wykonanie kary (XII Ko 5227/08 SR Katowice Wschód). Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 23 kc dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie z art. 24 kc § 1 ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zdaniem Sądu, postępowanie dowodowe nie wykazało, że pozwany i pozwana naruszyli dobra osobiste powoda, że nastąpiło to w warunkach bezprawności. Postępowanie dowodowe nie wykazało przede wszystkim faktu naruszenia dobra osobistego powoda, a zatem najistotniejszego elementu dla zasadności powództwa. Jego wykazanie obciążało powoda. Postępowanie dowodowe nie wykazało też zasadności żądania zapłaty za jakieś czynności wykonane przez powoda lub aby pozwani mieli jakieś długi względem powoda. Postępowanie wykazało natomiast, że powód popełnił przestępstwo na szkodę pozwanej. 12lipca 2006 roku Sąd Rejonowy w Tychach w sprawie II K 334/06 wydał wyrok skazujący odnośnie oskarżonego powoda. Z tych zatem przyczyn sąd powództwo jako niezasadne oddalił.