Postanowienie IC 401/11 Dnia 2 marca 2012r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 401/11 Dnia 2 marca 2012r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Zbigniew Krupa Protokolant: prot. sąd. Renata Wojtylak po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012r. w N. sprawy z powództwa D. B. przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w N. reprezentowanemu przez Dyrektora Zakładu Karnego zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o ochronę dóbr osobistych i odszkodowanie I. Oddala powództwo. II. Przyznaje ze środków Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego Z. B. z Kancelarii Radcy Prawnego ul. (…), (…) N. kwotę 4.428,00 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych), w tym kwota podatku VAT 828,00 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych) tytułem zastępstwa procesowego świadczonego powodowi z urzędu. --- STRONA 2 --- III. Zasądza od powoda D. B. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600,00 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. IV. W pozostałym zakresie koszty postępowania między stronami wzajemnie znosi. Sygn. akt I C 401/11 UZASADNIENIE wyroku z dnia 2 marca 2012 r. W pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w N., D. B. domagał się zasądzenia na swoją rzecz zadośćuczynienia w kwocie 80.000 zł tytułem naruszenia dóbr osobistych. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego, które nie zostały pokryte. W uzasadnieniu wskazał, że osadzony był w Zakładzie Karnym w N. gdzie przebywał w przeludnionych, pozbawionych prawidłowej wentylacji i zadymionych dymem papierosowym celach. Pomieszczenia te służyły jako pomieszczenia mieszkalne, sypialne, a także jako jadalnia czy pralnia. Powód zarzucał, iż nie zapewniono mu wystarczającej ilości środków czystości i higieny osobistej a warunki w jakich osadzeni mogli korzystać z kącików sanitarnych, nie zapewniały niezbędnego poziomu intymności. Warunki w jakich przebywał powód były warunkami poniżającym, tym samym naruszone zostały jego dobra osobiste, takie jak godność, zdrowie i prawo do intymności. Strona pozwana Skarb Państwa - Zakład Karny w N., wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Odnosząc się do żądań pozwu zaakcentowała, iż powód w żaden sposób nie wykazał przesłanek odpowiedzialności pozwanej czy tym bardziej istnienia krzywdy wynikającej z naruszenia przez nią dóbr osobistych. W uzasadnieniu wskazała, że powód przebywał w Zakładzie Karnym w N. od dnia 3 lipca 2008 r. do dnia 16 lutego 2009 r., w tym okresie - do 17 września 2008 r. przebywał w celi o nr (…) o powierzchni 32,02 m 2 , zaś do lutego 2009 r. w celi o nr (…) o powierzchni 21,21 m 2 . Obowiązujący wówczas artykuł 248 k.k.w. przewidywał możliwość przejściowego umieszczania osadzonych w warunkach w których powierzchnia celi na jedną osobę wynosiła mniej niż 3 m 2 , a umieszczenie powoda w celi o zmniejszonym metrażu odbywało się zgodnie z procedurą określoną w tym przepisie. Osadzenie w przeludnionych celach odbywało się jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nie było możliwości innego osadzenia, dopiero po wykorzystaniu w całości miejsc osadzenia w celach - zgodnie z obowiązującymi normami. Co istotne, obowiązujące przepisy nie pozwalały i nie pozwalają --- STRONA 3 --- administracji penitencjarnej na odmowę przyjęcia skazanego do odbycia kary pozbawienia wolności i to niezależnie od stopnia przeludnienia jednostki. Pozwana podniosła, iż powód miał również zapewnione warunki odbywania kary zgodne z obowiązującymi przepisami, w tym co do wyposażenia w niezbędny sprzęt kwaterunkowy. Także wydawane osadzonemu posiłki spełniały przewidziane normy kaloryczności i gramatury oraz podlegały stałej kontroli; dostarczane były w termosach co zapewniało ich właściwą temperaturę. Podczas pobytu w pozwanym Zakładzie, powód miał zagwarantowane prawo do codziennego godzinnego spaceru na świeżym powietrzu. Miał też dostęp do zajęć kulturalno-oświatowych i sportowych na ogólnych zasadach przewidzianych dla wszystkich osadzonych. W trakcie pobytu w pozwanej jednostce, nie zgłaszał skarg na warunki pobytu w pozwanej jednostce. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód D. B. przebywał w Zakładzie Karnym w N. w okresie od 3 lipca 2008 r. do 12 lutego 2009 r. W okresie do 17 września 2009 r. powód przebywał w celi o nr (…) o powierzchni 32,02 m 2 , zaś do 12 lutego 2009 r. w celi o nr (…) o powierzchni 21,21 m 2 . W zależności od okresu, w pierwszej z cel przebywało do 12-14 osób, w drugiej zaś maksymalnie 8 osób. Powód od września 2008 r. do lutego 2009 r. był zatrudniony za zewnątrz zakładu karnego w systemie bez konwojenta na rzecz prywatnego pracodawcy. (dowód: zeznania powoda k. 61v, świadectwo zwolnienia k. 47, teczka osobo- poznawcza powoda - część A i B) W okresie przebywania powoda w Zakładzie Karnym w N., od czerwca 2008 r. przeznaczony był on na 381 miejsc według normy 3 m 2 na osobę. W okresie do czerwca 2008 r. do stycznia 2009 r. osadzonych było od 452 do 505, a zaludnienie w tym okresie wahało się od 118,6% do 132,5% pojemności Zakładu. Pozwana co miesiąc informowała sędziego penitencjarnego o skali przeludnienia. (dowód: kserokopia informacji Zakładu Karnego w N. o stanie zaludnienia za okres od 30.06.2008 r. do 31.01.2009 r. k. 39-42) Cele mieszkalne Zakładu Karnego w N. są i były do siebie podobne - zarówno co do ich wyposażenia w sprzęt kwaterunkowy, jak też oświetlenie, wentylację i układ kącika sanitarnego. W okresie pobytu powoda w pozwanej jednostce, każdy osadzony dysponował oddzielnym łóżkiem oraz miejscem do spożywania posiłków. Do utrzymania czystości i higieny, osadzonym systematycznie co miesiąc wydawano odpowiednie środki czystości w postaci mydła, pasty, maszynki do golenia i rolki papieru toaletowego, a także środki do utrzymania celi w czystości. We wszystkich celach mieszkalnych wydzielony był kącik sanitarny, w których znajdowało się odpowiednie wyposażenie i armatura zapewniająca niezbędny poziom intymności - oddzielony od reszty celi stałą obudową z zamykanymi drzwiami. Raz w tygodniu osadzeni mieli możliwość korzystania z łaźni, na zlecenie lekarza przeprowadzane --- STRONA 4 --- były kąpiele dodatkowe. W Pawilonie (…) i na oddziale (…) Pawilonu (…) doprowadzona była do kącika sanitarnego ciepła woda. W pozostałych oddziałach mieszkalnych osadzeni mieli możliwość korzystania z ciepłej wody, której ujęcie znajdowało się na korytarzu. Cele wyposażone były w niezbędne oświetlenie żarowe o odpowiedniej mocy, otwierane okna oraz grzejniki centralnego ogrzewania. Zasłony okienne tzw. blendy w przypadku ich zastosowania, montowane ze względów ochronnych, w sposób uniemożliwiający swobodną wymianę powietrza przez okno, nie stanowiły bariery dla światła dziennego. Wentylacja i przewietrzanie cel odbywało się także poprzez stolarkę okienną i drzwiową. Ponadto w większości cel mieszkalnych umieszczone były kratki wentylacji grawitacyjnej, niekiedy zabezpieczone w sposób uniemożliwiający nielegalne kontakty pomiędzy osadzonymi z różnych poziomów budynku. Odpowiednie ogrzewanie i temperaturę w celach mieszkalnych zapewniała nowoczesna instalacja centralnego ogrzewania zakładu. Okna o konstrukcji skrzynkowej, chociaż użytkowane od wielu lat, były szczelne i zamykane, na bieżąco kontrolowane pod względem technicznym. Posiłki dostarczane były bezpośrednio do cel mieszkalnych w specjalnych wykonanych ze stali nierdzewnej i hermetycznie zamykanych pojemnikach o odpowiedniej izolacyjności termicznej. Gramatura, kaloryczność i zawartość składników odżywczych oraz warzyw odpowiadały normom wyżywienia przewidzianych w przepisach. (dowód: informacja dotycząca warunków bytowych odbywania kary pozbawienia wolności przez powoda z dn. 4.07.2011 r. k. 43-44) W zakresie zajęć kulturalno-oświatowych, powód dysponował możliwością zagospodarowania czasu wolnego w różnorodny sposób. Każdy osadzony miał możliwość korzystania z zasobów biblioteki zakładowej oraz zajęć w świetlicy oddziału. Administracja zakładu prenumerowała prasę codzienną, dostarczaną codziennie do każdej celi. Dla osadzonych organizowane były również cyklicznie konkursy i turnieje, które emitowane były za pomocą radiowęzła. Osadzeni mieli również możliwość uczestnictwa w zajęciach rekreacyjnych organizowanych w specjalnie przeznaczonej do tego celu sali. Istniała także możliwość wypożyczenia do celi mieszkalnej różnorodnych gier stolikowych. (dowód: zeznania powoda k. 62, kserokopia notatki służbowej Kierownika Działu Penitencjarnego Zakładu Karnego w N. z dn. 30.06.2011 r. k. 45) Rozmowy telefoniczne prowadzone przez skazanych z samoinkasujących aparatów telefonicznych były kontrolowane, jednak nie były nagrywane. Skazani którzy zadeklarowali wolę i chęć palenia wyrobów tytoniowych osadzani byli w wyznaczonych celach oddzielnie od osadzonych niepalących. (dowód: pismo pozwanej jednostki z dn. 21.10.2011 r. k. 67) W trakcie wywiadu przy przyjęciu do Zakładu Karnego w N. w dniu 3 lipca 2008 r. powód podawał, że pali papierosy. Podobne oświadczenie złożył po --- STRONA 5 --- osadzeniu w Areszcie Śledczym w K., przed przetransportowaniem do Zakładu Karnego w N. w dniu 23 czerwca 2008 r. Fakt palenia został potwierdzony oświadczeniami złożonymi przy przyjęciu do Aresztu Śledczego w K. w dniu 21 sierpnia 2010 r. i Zakładu Karnego w N. w dniu 5 października 2011 r. (dowód: teczka osobo-poznawcza powoda - część A i B) Powód nie składał nigdy skarg w związku z nieodpowiednimi warunkami bytowymi, higienicznymi czy sanitarnymi. Nie miał również zastrzeżeń co do jakości wyżywienia. (dowód: zeznania powoda k. 62v) W okresie pobytu w pozwanym Zakładzie Karny powód przebywał na podstawie prawomocnego wyroku skazującego w sprawie o sygn. (…) i został zwolniony na skutek wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2009 r. w sprawie do sygn. (…) uwzględniającego kasację. Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. (…) umorzono postępowanie. (dowód: pismo Kierownika Sekcji wykonywania Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dn. 9.02.2011 r. k. 48) Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił w oparciu o przedłożone do sprawy dokumenty, które sporządzone zostały przez uprawnione organy w zakresie posiadanych przez nich kompetencji, a których autentyczność i wiarygodność nie była przez żadną ze stron kwestionowana, nie budziła też wątpliwości Sądu, a także w oparciu o zeznania powoda. D. B. swoje zeznania skupił na wykazaniu trudności wynikających z faktu przebywania w Zakładzie Karnym w N., niemniej przyznał że w okresie swojego zatrudnienia, pół dnia przebywał poza celą. Podkreślał swoje twierdzenia podniesione w pozwie, w tym w szczególności niedogodności wynikające z osadzenia w celi dla niepalących. Zwracał również uwagę na niewłaściwą wentylację oraz wynikający z niej zaduch, a także na wielkość kącika sanitarnego. Narzekał na zapach środków czystości oraz niedostateczną ich ilość. Podkreślał niedogodności wynikające z kontrolowanych rozmów telefonicznych oraz trudności z dostępem do ciepłej wody. Poza twierdzeniami, powód nie wykazał jednak żadnej inicjatywy dowodowej mającej na celu wykazanie okoliczności świadczących o pogorszeniu - pod wpływem osadzenia w pozwanej jednostce - swojego stanu zdrowia. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód swoje roszczenie wywodził z odbywania kary pozbawienia wolności w warunkach przeludniania, nienależytego wyposażenia cel, niewłaściwej wentylacji w --- STRONA 6 --- celi oraz braku należytych warunków do utrzymania higieny. Żądanie powoda znajdowało oparcie w art 448 k.c. w związku z art. 23 i 24 k.c.. Cywilnoprawna ochrona dóbr osobistych opiera się na dwóch przesłankach: naruszenia lub zagrożenia dobra osobistego oraz domniemania bezprawności czynu naruszającego dobro osobiste. Stosownie bowiem do art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany ceł społeczny. Udzielenie ochrony za naruszenie dóbr osobistych przysługuje jedynie wówczas, gdy doszło do naruszenia tych dóbr, a działania sprawcy naruszenia były bezprawne tj. sprzeczne z porządkiem prawnym i zasadami współżycia społecznego. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c., natomiast na tym, kto podjął działanie naruszające dobro osobiste innej osoby - z uwagi na istniejące domniemanie bezprawności - spoczywa ciężar wykazania, że nie było ono bezprawne (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2004 r., sygn. V CK 609/03, Lex nr 109404). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu przeludnienia cel wskazać należy, iż niewątpliwie odbywanie kary pozbawienia wolności w takich warunkach, przy braku zapewnienia minimum warunków bytowych, mogło stanowić przejaw poniżającego traktowania prowadzącego do naruszenia godności osoby pozbawionej wolności. Stosownie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r., podjętej w składzie siedmiu sędziów, umieszczenie osoby pozbawionej wolności w celi o powierzchni przypadającej na osadzonego mniejszej niż 3 m 2 może stanowić wystarczającą przesłankę stwierdzenia naruszenia jego dóbr osobistych (sygn. akt III CZP 25/11, Lex nr 960463). W każdym jednak wypadku ostateczna ocena uzależniona jest od konkretnych okoliczności sprawy. Z ustaleń wynika, że pewnych okresach odbywania kary pozbawienia wolności objętych żądaniem pozwu, powód przebywał w celach przeludnionych, w których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego nie zawsze odpowiadała normie minimalnej 3 m 2 wynikającej z art. 110 § 2 k.k.w. Okoliczność, iż powód odbywał częściowo karę w warunkach przeludnienia Sąd uznał za udowodnioną zeznaniami powoda, które co do faktu okresowego przeludnienia w celach zostały potwierdzone pismami administracji pozwanego Zakładu Karnego. Wobec zaś braku ewidencji osób przebywających w konkretnych celach w określonym czasie brak było przesłanek do zakwestionowania twierdzeń powoda o przebywaniu przez niego w przeludnionych celach. Co jednak istotne, w okresie objętym żądaniem pozwu, obowiązywała norma przewidująca odstępstwo od standardu powierzchni mieszkalnej celi na jednego osadzonego przewidzianego w art. 110 § 2 k.k.w. Artykuł 248 k.k.w. (obowiązujący do --- STRONA 7 --- dnia 5 grudnia 2009 r.) umożliwiał bowiem dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, umieszczanie osadzonych, na czas określony, w warunkach w których powierzchnia w celi na jedną osobę wyniosła poniżej 3 m 2 . Przepis ten jednak zobowiązywał administrację zakładu karnego do bezzwłocznego powiadomienia sędziego penitencjarnego o każdorazowym przekroczeniu w/w norm na jednego osadzonego. Jak wynika z ustaleń w niniejszej sprawie, administracja pozwanego Zakładu Karnego obowiązek ten systematycznie wypełniała, przesyłając stosowne informacje (k. 40-42). Działaniu strony pozwanej polegającemu na umieszczaniu powoda w celach przeludnionych nie można zatem przypisać waloru bezprawności tym bardziej, iż pobyt powoda w takich warunkach trwał przejściowo, co dodatkowo łagodzone było jego zatrudnieniem poza budynkiem Zakładu. Abstrahując od okoliczności i przyczyn w jakich powód został osadzony w pozwanej jednostce, w ocenie Sądu, sam fakt okresowego przebywania w przeludnionych celach nie skutkował przyjęciem takiej opresyjności, która uzasadniałaby doznanie przez powoda krzywdy podlegającej kompensacie zadośćuczynieniem. O dokonaniu naruszenia dobra osobistego decyduje bowiem obiektywna ocena konkretnych okoliczności, a nie subiektywne odczucie osoby zainteresowanej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 1996 r., sygn. I ACr 341/96, OSA 1997/7-8 poz. 43 str. 42). Powód nie udowodnił, że karę pozbawienia wolności odbywał w warunkach uwłaczających jego godności, jak również nie udowodnił tego, że na skutek przeludnienia czy innych niekorzystnych warunków mieszkalnych nastąpiło pogorszenie jego stanu zdrowia. Wobec zaprzeczenia twierdzeniom pozwu odnośnie warunków odbywania kary pozbawienia wolności, na powodzie - jako osobie dochodzącej roszczeń - spoczywał zresztą ciężar dowodu, stosownie do treści art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. Obowiązek wykazania obejmował fakty szczególnie uciążliwych warunków odbywania kary oraz wywołania nimi niekorzystnych skutków. Twierdzenia powoda były bardzo ogólnikowe, tym samym nie pozwalając na poczynienie stanowczych ustaleń i dokonanie ocen zważywszy na to, że powód - poza własnymi twierdzeniami - nie wykazał w tym zakresie żadnej inicjatywy dowodowej. W tym kontekście wskazać należy, iż treść nadal aktualnego przepisu art. 110 § 2 zd. 2 k.k.w. stanowiła, że cele wyposaża się w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. W rozpoznawanej sprawie więźniowie mieli odpowiednie warunki do utrzymania higieny, a nadto spełnione były normy techniczne w celach mieszkalnych, w tym zarówno co do wyposażenia cel w sprzęt kwaterunkowy jak i w środki czystości. Ich stan był na bieżąco był kontrolowany i uzupełniany. W ocenie Sądu Okręgowego nie można również przyjąć, by umieszczenie w celach kącików sanitarnych wykonanych z trwałych, nieprzejrzystych i przymocowanych na stałe konstrukcji było niezapewnieniem odpowiednich warunków higieny o jakich mowa w art. 110 § 2 zd. 2 k.k.w. Osłony takie, w ocenie Sądu, umożliwiały bowiem zachowanie niezbędnego poziomu prywatności i --- STRONA 8 --- intymności. Nie można również uznać, że w celach brak było jakiejkolwiek wentylacji. W celach dopływ powietrza zapewniany był również przez okna, do których osadzeni mieli swobodny dostęp. W pomieszczeniach w których przebywał powód nie zostały zatem przekroczone obowiązujące normy, których nie można zresztą odrywać od przeciętnych warunków panujących w instytucjach pożytku publicznego - takich jak szpitale, domy pomocy społecznej, internaty czy akademiki. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż w okresie osadzenia powód nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do warunków bytowych panujących w pozwanej jednostce. W świetle powyższego zasadne jest zatem przyjęcie, iż mimo okresowego przeludnienia strona pozwana czyniła wszystko by zapewnić powodowi odpowiednie warunki odbywania kary pozbawienia wolności, a niedogodności - niewątpliwie wpływające na subiektywne odczucia dyskomfortu - nie naruszały jego praw. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym, iż osadzenie w zakładzie karnym immanentnie wiąże się z pewnymi dolegliwościami, które stanowią zresztą element wykonywania kary pozbawienia wolności, która sama w sobie jest środkiem represyjnym. Zakłady karne mają bowiem służyć przede wszystkim izolacji skazanych, nie zaś zapewnianiu warunków bytowych odpowiadających średniej stopie życiowej społeczeństwa. Również rodzaj jednostki w jakiej powód przebywał przewidywał ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu (art. 90 k.k.w.) związane choćby z brakiem swobody przy rozmowach telefonicznych (art. 90 pkt 9 k.k.w.). W okolicznościach niniejszej sprawy nie został również wykazany przez powoda fakt przebywania w warunkach nie uwzględniających jego preferencji odnośnie przebywania w celach dla osób niepalących. Obowiązujące na chwilę osadzenia powoda przepisy obligowały władze jednostki do rozmieszczania osadzonych używających wyrobów tytoniowych w odrębnych celach mieszkalnych (ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych - Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55 ze zm. oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 listopada 1996 r. w sprawie określenia zasad dopuszczalności używania wyrobów tytoniowych w obiektach zamkniętych podległych Ministrowi Sprawiedliwości - Dz.U. Nr 140, poz. 658 ze zm.). Postępowanie nie wykazało by w okresie przebywania powoda w pozwanej jednostce naruszone zostały warunki odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności w tym zakresie. Jak wynika z treści wywiadu przy przyjęciu osadzonego, rozmieszczenie skazanych w pozwanym Zakładzie Karnym uwarunkowane było wieloma czynnikami, w tym obok uprzedniej karalności, stopnia demoralizacji i uczestnictwa w podkulturze więziennej, również informacjami dotyczącymi preferencji używania wyrobów tytoniowych. Z akt osobo-poznawczych powoda wynika, iż już w chwili przyjęcia do zakładu karnego powód konsekwentnie deklarował, że jest osobą palącą (oświadczenie w Areszcie Śledczym w K. z dnia 23 czerwca 2008 r. i rozmowa w Zakładzie Karnym w N. po przetransportowaniu z dnia 3 lipca 2008 r.), a analogiczne oświadczenia składał również w późniejszym okresie. Powód w żaden sposób nie wykazał też inicjatywy dowodowej, by w okresie swojego osadzenia zgłaszał funkcjonariuszom służby więziennej prośby o przeniesienie do --- STRONA 9 --- celi dla osób niepalących a w aktach osobo-poznawczych powoda brak jest jakichkolwiek pisemnych wniosków w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione przesłanki ochrony dóbr osobistych powoda, gdyż działania pozwanej jednostki nie miały charakteru bezprawnego, tym samym powodowi nie przysługiwała ochrona z art. 24 k.c. W konsekwencji zaktualizowaniu nie uległy również przesłanki oparte na treści art. 448 k.c., brak było zatem podstaw uzasadniających zasądzenie na rzecz powoda kwoty żądanej tytułem zadośćuczynienia. Z tych względów powództwo podlegało w całości oddaleniu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło w oparciu o art. 98 k.p.c. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu przez radcę prawnego Z. B. w kwocie 4.428 zł - w tym 828 zł tytułem podatku VAT, stosownie do § 6 pkt 6 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), Sąd przyznał ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Nowym Sączu. Mając na uwadze wynik sprawy, na zasadzie art. 99 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 90 poz. 594 ze zm.) Sąd zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarby Państwa kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W pozostałym zakresie koszty postępowania między stronami wzajemnie zniósł.