Wyrok IC 278/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy w Katowicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 278/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodnicząca: SSO Wacława Walencka Protokolant: St. sekr. sądowy Joanna Stec po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2012 roku w Katowicach sprawy z powództwa P. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w ….. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. powództwo oddala; 2. odstępuje od obowiązku obciążenia powoda zwrotem kosztów procesu na rzecz pozwanego. IC 278/12 --- STRONA 2 --- UZASADNIENIE Powód P. K. wniósł pozew przeciwko Skarbowi Państwa RP-Dyrektorowi Zakładu Karnego w ……o zapłatę 5 000 zł na rzecz jego rodziny J. i C.K. oraz o przeproszenie w Ogólnopolskiej Gazecie Wyborczej w komunikacie o opisanych wymiarach, z którego by wynikało, iż przepraszany jest P. K. za naruszenie dóbr osobistych jego rodziny. Z uzasadnienia wynika, iż żądanie nastąpiło z powodu publicznego nazwania w ZK w ….. przez funkcjonariusz w ZK w ….. jego matki „kurwą” co było słyszane przez innych osadzonych. Pozwany w odpowiedzi na pozew (k. 31) wniósł o oddalenie powództwa. Zaprzeczono podnoszonemu w pozwie faktowi. Podniesiono, iż roszczenie powoda nie ma oparcia w art. 24 § 1 kc, z którego wynika, iż środki ochrony dóbr osobistych przysługują wyłącznie osobie, której dobro osobiste został naruszone lub zagrożone cudzym działaniem. Brak przepisu umożliwiającego żądanie zapłaty zadośćuczynienia na rzecz osoby trzeciej. Można powoływać się na naruszenie czci osoby bliskiej jedynie w przypadku osób zmarłych. Nie istnieją przyczyny wyręczania autonomicznych podmiotów. Może to prowadzić do nadmiernego rozszerzenia zakresu ochrony dóbr osobistych. Sąd ustalił co następuje: Powód stoi na stanowisku, iż w Zakładzie Karnym w …… jego matka została przez funkcjonariusz nazwana „kurwą” w obecności innych osób. Z tego - jego zdaniem - faktu wywodzi swe roszczenia opisane w pozwie. Sąd zważył co następuje: Roszczenie powoda jest nie zasadne. Zgodnie z art. 23. kc dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Art. 24. § 1. kodeksu cywilnego przewiduje, że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne . W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie --- STRONA 3 --- odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Sąd zatem miał dokonać oceny czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, a jeśli tak to czy nastąpiło to w warunkach bezprawności. Tymczasem powód powołuje się na fakt naruszenia dóbr osobistych matki powoda, a nie jego jako powoda. Opierając się na doniesieniach od syna, jeżeli uzna je za prawdziwe matka powoda, może sama wystąpić samodzielnym roszczeniem. Ochrona przysługuje konkretnej osobie, której dobro zastało naruszone. Gdyby uznać, że roszczenie powoda jest trafne i winno podlegać uwzględnieniu, krąg osób uprawnionych do wystąpienia z podobnym żądaniem byłby w zasadzie nieograniczony i mógłby praktycznie objąć co najmniej całą bliską rodzinę (brat, siostra, mąż, wnuk, dziadek itd…). Podzielić należy powołane w odpowiedzi na pozew orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010 roku, I ACa 615/10 jako zasadne i mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Roszczenie powoda nie znajduje więc uzasadnienia prawnego. Brak też podstaw prawnych dla zasądzenia należności na rzecz osób trzecich, w tym wypadku rodziców powoda. Przepisy nie przewidują zasądzania należności na rzecz innych osób fizycznych o pełnej zdolności do czynności prawnych. Z tych zatem przyczyn Sąd orzekł o oddaleniu powództwa. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc, biorąc pod uwagę sytuację życiową i materialną powoda zwolnionego od kosztów sądowych.