Postanowienie IC 278/09 T 1

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 278/09 T 1 , Nlnlelszy dokument wydano na wnlosok zdnia...... ........... _ w trybie ustawy 2 dnia 6 wrze§nla 2001 roku ‘ 0 dostgple do lnformacjlfubllcznal (0z.U. Nr112, poz. 198) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2010r. Sqd Okrggowy w Radomiu I Wydzial Cywilny w skladzie: ' r Przewodniczqcy: SSO Anna Kieronczyk Protokolant: Ewelina Karpifiska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 roku w Radomiu przy udziale  sprawy z powédztwa J K 5 przeciwko Komornikowi Sqdowemu przy sqdzie Rejonowym w Kozienicach Markowi Bidzifiskiemu z udzialem interwenienta ubocznego Powszechnego Zakladu Ubezpieczen S.A. Inspektorat w R 0 odszkodowanie I. II. III.  . 1 ‘»  J'>~:~"§=<.  ._=_}‘5'.'9;:  Q11 .2. ,'=.= * 11 ‘~ 5", zasqdza od Komomika Sqdowego przy Sqdzie Rejonowym w Kozienicach Marka Bidzifiskiego na rzecz J K _ ' ’ 390 754,50 z1 (trzysta dziewiqédziesiqt tysigcy siedemset piqédziesiqt cztery zlote 50/100) z ustawowymi I odsetkami od dnia 30 marca 2009 roku do dnia zaplaty, w pozostalym zakresic oddala powédztwo, postqpowanie 0 zaplatq kwoty 53 207 zl (piqédziesiqt trzy tysiqce dwieécie siedem zlotych) umarza, --- STRONA 2 --- . \ IV. zasqdza od Komomika Sqdowego przy Sqdzie Rejonowym w Kozienicach Marka Bidzifiskiego i Powszechnego Zakladu Ubezpieczefi S.A. Iqspektorat w Radomiu na rzecz J K _ kwotq 33 955 zl (trzydzieéci trzy tysiqce dziewiqéset pi_Qédziesiqt~ pigé _z1otych,) tytuiem zwrotu l_coszt6w_ procesu. ' ',_4fl""'_*\. /T ‘"‘./5 .:~‘ Nu oryginale fr’) _ wI=4<=iwv(e) P<>dpi=(v) ‘":’,".:r:\.f;1E"}:‘!_‘?;f'§<r_ LL?! %'~,.,'j_;'_;_i~*f_.;;:;\ff Iv’_\ \<"\ fi.'*~%‘.’§E',»1.’f'F_*_ /“’ .\,£'\ _',‘ ,1 \ I /\\ ' D /I % \\“ (1 ‘\.___/"' \ ‘ J “\:.=;/’ Nlnlelszy MY<nm“.nt wydano na wnlosak mm..... ..,1..3..CZ\i..Z9.1!~........... wtryble us'w;e§/ 1 :1 nla 5 wrzeénla 2001 roku 0 dastgp»2 do informac/I puhllcznal (Dz.u, M112. poz. 1198) --- STRONA 3 --- _ ¢ U \ IC278/09 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 17 lutego 2009 roku (data nadania w Urzqdzie Pocztowym) powéd J1 K _ wnosil 0 zasqdzenie od komornika przy Sa_dzie Rejonowym w Kozienicach  Marka Bidzifiskiego kwoty 443 961,50 zlotych z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zaplaty. W uzasadnieniu pozwu podal, Ze komomik plzy Sqdzie Rejonowym w Kozienicach prowadzil egzekucje przeciwko dluznikowi L Z P I s ,, L ”’ S.A. w L ' w sprawach: Km , Km 1 i Km _. Lqcznie pozwany winien wyegzekwowaé od d1uZnika 1236 433,82 zlote. W prowadzonych przeciwko dluznikowi postqpowaniach egzekuc);jnych komomik zaspokoil wierzyciela na kwotq 646 825,58 zlotych. Pozostala do zaspokojenia kwota 589 608,24 zlote. Pozwany komomik ‘w grudniu 2001 roku zajql u dluznika ruchomoéci oszacowane na kwotq 1 172 415,41 ziotych i wyznaczyl pierwszq lioytacjq na 9 stycznia 2002 roku. Licytacja ta nie doszla do skutku z powodu braku nabywcéw i"na wniosek wierzyciela komomik wyznaczyl drugq licytacjq na 18 stycznia 2002 roku, ktéra rowniez nie doszlad do skutku z tych samych powodéw. Z zwiqzku z tym wierzyciel zloiyl wniosek o przejqcie na wlasnoéé nie zlicytowanych mchomoéci za ‘/2 ceny ich oszaoowania. Komomik pxzyznal te ruchomoéci powodowi na wlasnoéé, jednakze na skutek skarg dluznika na czynnoéci komornika zostaly one uchylone pxzez Sqd Rejonowy w Kozienicach. Komomik po uchyleniu jego ‘wadliwych czynnoéci ponownie wyznaczyl tennin licytacji zajqtych ruchomoéci. Licytacja nie doszla do skutku z powodu braku oferentéw. Powod zloiyl oéwiadczenie o przejqciu ruchomoéci na wlasnoéé po pierwszej licytacji. Postanowieniem z" dnia 12 marca 2002 roku komomik przyznal powodowi ruchomoéci na wlasnoéé w cenie wywolania tj w kwocie 518 594,95 Nlnlejszy dokument wydano na wnlosak zdma......1..3..P.Z.E...Z.‘11!~............. w tryble ustawy 2 dnia 6 wrzeénla 2001 roku 1 0 dostpple do Informac/I publlcznal ln1||l|r11') U“ 44hO\ --- STRONA 4 --- "' \ zlotych. Dnia 14 marca 2002 roku Sad Rejonowy w Lublinie oglosil upadlosé dluznika ,,L= ” w L =. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2002 roku w sprawie VIII Sad oddalil wniosek powoda o wylaozenie z masy upadlosci mchomosci, ktérych wlasnosé zostala przyznana powodowi postanowieniem komomika. z dnia 12 marca 2002 roku, uznajac, ze postanowienie komomika nie uprawomocnilo sie, co oznacza, ze nie doszlo do skutecznego nabycia wlasnoéci przez powoda. Gdyby nie wadliwe czynnosci komomika powod uzyskalby zaspokojenie w kwocie 580 754,50 zlotych i nie ponioslby kosztow spraw sqdowych w wysokosci 53 207,90 zlotych. Podstawa odpowiedzialnoéci komomika jest art. 23 ust 1 ustawy o komomikach sadowych i egzekucji. Powod powzial wiadomoéé» w pazdziemiku 2006 roku, ze nie zostanie zaspokojony z masy upadiosci otrzymujac od sedziego komjsarza pismo oraz plan podzia1u funduszy masy upadlosci, w ktérym stwierdza, ze ostatecznym planem podziahi objete zostaky wierzyteliiosci zaliczone do kategorii 2a, 2b wediug artykulu 204 prawa upadloéciowego, a wierzytehiosci powoda nalezaly do kategorii 6. A Pozwany komomik’ wniésl o przypozwanie P 1 Z U _ ' ' I ' w R stosownie do art. 85 k,p.c.,podnoszac, ze . jest jego ubezpieczycielem. Jest to ubezpieczenie od dzialalnosci cywilnej z tytulu wykonywania zawodu komomika sadowego (k.32, 52).. ' W odpowiedzi na pozew pozwany wniosl o odrzucenie pozwu w calosci albo w czesci ponad kwote 402 168,60 zlotych i o oddalenie powédztwa w pozostalej czesci, ewentuahiie o oddalenie powodztwa w calosci i zasadzenie kosztow (odpowiedz na pozew k.7281»). Podnosil szereg zarzutéw miedzy innymi zarzut przedawnienia, brak szkody, powage rzeczy osadzonej, brak zwiazku przyczynowo skutkowego pomiedzy szkoda a dzialaniem komomika. Powéd w pismach procesovvych z dnia 15 pazdziernika 2009 roku (k.8288), 22 stycznia 2010 roku (k.216217) podtrzymywal swoje stanowisko zawaite w pozwie. N|n1e]szy dokument wydano na wnlosak 1|» I é‘€2',3a@'¢;1;‘w"~3g§§;"'§;?;;;'§1a;"aa,aa'"511 q  J0»\nfr; rln I/\ffl!'!'I19.'T” --- STRONA 5 --- Pismem procesowym z dnia 17 maja 2010 roku powéd ograniczyl powodztwo do kwoty 390 754,50 z1otych, wynikajapa z roznicy wartosci ruchomosci przyznanych powodowi postanowieniem komomika z dnia 18 stycznia 2002 roku a kwota 190 000 zlotych objeta powaga rzecz osadzonej w procesie 5 wraz z odsetkami jak w ‘pozwie i zasadzenie kosztéw zastepstwa procesowego w kwocie 14 400 zlotych (k.244). Na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 roku cofnaj powédztwo ponad kwote 390 754, 50 zlotych (k.361), na co pozwany wyrazil zgode (k.365v). Pismem z dnia 17 marca 2010 roku P _' 6 7 . wystapii z interwencja uboczna po stronie pozwanego, podtrzymujac wszystkie argumenty i zarzuty podniesione przez pozwanego ( k.206207). Sad ustalil nastepujqcy stan faktyczny: _ Na wstepie podnieéé nalezy, ze czesé roszczenia powoda wynikajaca z dochodzenia naleznosci od dluznika L ' A Z ' P _ S‘ ,,L " w L byla juz przedmiotem rozpoznawania w sprawie I tut. Sadu. Powéd dochodzil wowczas od pozwanego komomika Marka Bidzifiskiego kwoty 190 000 zlotych. Wyrokiem‘ z dnia 6 kwietnia 2007 roku Sad Okregowy w Radomiu zasadzil na rzecz powoda kwote 190 000 zlotych z ustawowymi odsetkami, orzeki o kosztach procesu (k.211 akt I C ). Na skutek apelacji pozwanego Sad Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26'lipca 2007 roku zmienil zaskarzony wyrok i powodztwo oddalil (k.285). Sad Najwyzszy wyrokiem z dnia 14 marca 2008 roku uchylil zaskarzony wyrok Sadu Apelacyjnego i pizekazal sprawe do ponownego rozpoznania (k.328). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sad Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 pazdziemika 2008 roku zmienil czesciowo zaskarzony Nlnlelszy dokument wydano na wnlosok I z dnia......... ...... 3 w tryble ustawy z dnla 6 wrzeénla 2001 roku 0 dostpple do Infomwac/I publlcznal --- STRONA 6 --- " \ wyrok i zasadzona przez sad pierwszej instancji kwote obnizyl do 76 000 zlotych (k.374)  gdyz w takim zakresie wyrok zostal zaskarzony skarga kasacyjna. Sady: Najwyzszy i Apelacyjny w Lublinie uzna1y, ze podstawq odpowiedzialnosci komomika jest art. 23 ust. Ustawy o komomikach sadowych i egzekucji oraz, ze wskazane przez powoda czyrmosci komomika by1y niezgodne z prawem w rozumieniu tegoz art. 23 ust.1. Komomik jest funkcjonariuszem publicznym i dlatego jego odpowiedzialnosé odszkodowawcza miesci sie w ramach konstytucyjnego modelu odpowiedzialnosci za szkode w wyniku niezgodnych z prawem dzialari organu wladzy publicznej, przewidzianego w art. 77 Konstytucji RP. Nie jest to odpowiedzialnosé deliktowa opaxta na zasadzie winy, niemniej jej przeslankami sq pozostale podstawy z art. 415 k.c. Bezspome jest, ze komomik przy Sadzie Rejonowym w Kozienicach — Marek Bidzifiski na skutek wnioskéw powoda J K _)I'OW8.dZ1I przeciwko d1uznikowi L‘ i Z P S. ,,L ’ w L trzy postepowania egzekucyjne: 5' ' " . Postepowanie zarejestrowane pod sygnaturq. zostalo wszczete na skutek wniosku powoda zlozonego dnia 3 lipca 2001 roku i dotyczylo naleznosci gléwnej w wysokosci 710 000 zlotych i kosztow procesu w kwocie 3 710 zlotych (wniosek o wszczecie postepowania egzekucyjnego k. 12 akt komorniczyoh). Postepowanie w sprawie 7 1 zostalo wszczete w dniu 7 sierpnia 2001 roku i dotyczylo naleznosci glownej w wysokosci 360 000 zlotych i kosztow postepowania w wysokosci 1 960 zlotych. Postepowanie w sprawie  zostalo wszczete na skutek wniosku powoda z dnia 15 stycznia 2002 roku i dotyczylo naleznosci w kwocie 72 841,69 zlotych oraz kosztow postepowania w wysokoéci 497,10 zlotych (wniosek o wszczecie postepowania egzekucyjnego k.12 akt komomiczych). W aktach komorniczych brak jest postanowiefi komomika o polaczeniu spraw, znajduja sie jego odreczne adnotacje, ze stosownie do art.851 k.p.c. zajete ruehomosci dluznika w sprawie _ Nlnlelszy dokumem wydano na wnlosek 1m.......1.3..r;Z£..Z!11€»............ ,1 vo tryble ustawy z dnia 6 wrzasnla 2001 roku --- STRONA 7 --- ‘ zajmuje takze do sprawy , ._ i '9 (k_9v akt ' ). Zatem zarzuty pozwanego , ze wadliwe czymiosci miaky miejsce tylko w sprawie nie mogq sie ostaé. Komornik rownolegle prowadzil egzekucje i protokoly zajeé ruchomoéci, czy tez wyznaczanie terminéw licytacji, jak rowniez postanowienie 0 przyznaniu ruchomosci na wlasnosé wierzycielowi odnosza siq do wszystkich spraw. W toku postepowafi w sprawach . .   _. _ , postanowieniami z dnia 7, 19 i 28 listopada 2001 roku oraz 3 stycznia 2002 roku komomik przyznal na wlasnosé wierzycielowi J ' K ‘ ruchomosci d1uznika 0 wartosci: 248 210,63 zlote, 267 293,75 zlotych, 13 474,64 zlotych oraz 60 287,25 zlotych (k.80, 87, 89, 92 akt ,1. Od przejetych ruchomosci na kwote 248 210,31 zlotych powod uiscil podatek VAT w wysokoéci 29 851,63 z1ote ( dowéd wplaty k.602 akt ). W dniu 2 stycznia 2002 roku komomik dokonal obwieszczenia 0 licytacji kolejnych ruchomosci nalezacycli do dluznika (k.553 akt tom III). Termin licytacji zostal wyznaczony na_ 9 stycznia 2002 roku. Licytacja nie doszla do skutku z powodu braku nabywcow (k.585 akt . .  _)., W dniu 10 stycznia 2002 roku komomik dokonal obwieszczenia o drugiej licytacji ruchomosci nalezacych do dluznika (k.599), ktora zostala wyznaczona na 18 stycznia 2002 roku. Do tej licytacji réwniez nie doszlo z powodu braku licytantow (k.633).W dniu 18 stycznia 2002 roku wierzyciel — powéd J K _ zlozyl wniosek 0 przejecie ruchomosci na wlasnosé za ‘/1 sumy oszacowania (k.636a636b). Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2002 roku komomik przyznal wierzycielowi na wlasnoéé ruchomosci o wartosci 580 754,50 zlotych, ustalajac podatek’ VAT w kwoeie 59 195,05 zlotych (postanowienie k.637). Na skutek, skargi dluznika Sad Rejonowy w Kozienicach postanowieniem z dnia 20 futego 2002 roku w sprawie 1 w ch uchylil czyrmosé komomika w sprawach: . , przedmiocie przyznania wierzycielowi na wlasnoéé zajetych, a nie sprzedany w trybie drugiej licytacji ruchomosci na kwote 580 754, 50 zlotych (k.38 akt I Nlnlolszy dokumem wydano nu wnloslk zdnla..... ............ 5 w trybie ustawy z dnia 6 wrzesnla 2001 mm o dosteole do /nformacll nuollcznal .r__?___ --- STRONA 8 --- 1?’ of .). Postanowieniem z dnia 20 lutego 2002 roku w sprawie . 3 Sad Rejonowy w Kozienicach uchylil rowniez czynnoéé komomika w sprawie " polegajaca na wyznaczeniu drugiej licytacji ruchomoéci na dziefi 18 stycznia 2002 roku ( k.31 akt SR w Kozienicach). Postanowieniem z dnia 25 lutego 2002 roku w sprawie lad Rejonowy w Kozienicach uchylil réwniez czynnosé komomika w sprawie '0 polegajaca na wyznaczeniu terminu pierwszej licytacji ruchomosci na dziefi 9 stycznia 2002 roku (k.11 aktl L). Orzeczenia Sa_du Rejonowego w Kozienicach wydane w nastepstwie ‘rozpoznania skarg na czynnosé komomika zniweczyly te czynnosci. W zwiazku z powyzszym komomik ponownie wyznaczyl termin pierwszej licytacji na dziefi 12 marca 2002 roku. Do licytacji nie doszlo z powodu braku nabywcéw. Jednakze wierzyciel nie czekal juz na wyznaczenie drugiego terminu "licytacji i zlozyl w dniu 12 marca 2002 rokti wniosek o przejecie ruchomosci za % sumy oszacowania, gdyz toczylo 'siQ postepowanie o ogloszenie upad1osci dluznika. Postanowieniem z dnia 12 marca 2002 roku komomik przyznal wierzycielowi ruchomosci za 3/4 sumy oszacowania o wartosci 518 594,95 zlotych  (k.11). Jednakze postanowienie to nie uprawomocnilo sie, gdyz w dniu 14 marca 2002 roku zostala ogloszona upad1oé<': dluznika. W dniu 22 lipca 2002 roku Sa_d Rejonowy w Lukowie oddalil wniosek J. K ' ' o wylqczenie z masy upadlosci ruchomosci przyznanych mu na wlasnoéé postanowieniem komomika z dnia 12 marca 2002 roku ( postanowienie k.7). w zwiazku z powyzszym powéd wystapil z pozwem przeciwko sjndykowi 0 wydanie ruchomosci. Wyrokiem w sprawie ' ‘ z dnia 25 lutego 2003 roku Sad Okregowy w Lublinie oddalil powodztwo (k.8), zaé Sad Apelacyjny oddalil apelacje powoda (k.9). W konsekwencji ruchomoéci przyznane powodowi postanowieniem z dnia 12 marca 2002 roku weszly do masy upadloéci. Wierzytehiosé powoda zostala wpisana na liste wierzytelnosci pod pozycja 182 i zakwalifikowana wg art. 204 § 1 Prawa upadlosciowego do VI kategorii zaspokojenia. Ostatecznym planem Nln|a]szy1d93kuErri<eEnt ifl/ffno na wnlosek 4 z dnia......................................... .. ,.. Oruhln nctnwn ~ :4.‘1!: R wnnsnla 2001 IOKU --- STRONA 9 --- podziaiu nie zostala objeta wierzytelnoéé powoda, gdyz znalazly sie w nim wierzytehiosci zaliczone do kategorii 2a i 2b ( pismo sedziego komisarza z dnia 20 pazdziemika 2006 roku k.12, pismo syndyka z dnia 23 listopada 2006 roku k.13). Przejete w nieskutecznych licytacji odbytych w 2001 roku ruchomoéci (k.258, 259, 260, 261) powéd czesciowo sprzedal (k.273, 275, 276, 277, 280 — faktury 281346), czesciowo zlikwidowal poprzez zniszczenie (k.274, k.278), niektére nadal pozostaja na stanie jego przedsiebiorstwa. Jak wynika z niekwestionowanego rozliczenia powéd w wyniku przejecia ruchomosci za ‘/1 sumy oszacowania poniésl strate w kwocie 78 368,33 z1ote w stosunku do wartosci za jaka przejal ruchomosci. Powyzsze ustalono w oparciu o dokumenty w postaci decyzji komomika w sprawach: " , I 4  .  _, km 75/02, postanowienia w sprawach: _ Sqdu Rejonowego w Kozienicach, dokumenty z akt upadlosciowych, zeznania stron k.361v365). Zebrany material dowodowy jest spojny, oparty w duzej mierze na dokumentach, vktorych wiarygodnosci zadna ze stron nie kwestionowala. Sad zwazyl, co nastepuje: Powod w niniejszym procesie dochodzi odszkodowania stanowiacego roznice w wartosci ruchomosci, ktore méglby przeja_é na podstawie postanowienia z dnia 18 stycznia 2002 roku na kwote 580 754, 50 zlotych a kwota 190 000 zlotych objeta__powaga_ rzeczy osadzonej w sprawie I C 430/05 tut. Sqdu. Swoje roszczenie wywodzi w wadliwych czynnosci komomika w sprawach egzekucyjnych: “ " ' 5' ' ' I _ ‘ Sady: Najwyzszy i Apelacyjny w Lublinie uzna1y, ze gdyby komomik prowadzil prawidlowo postepowanie egzekucyjne powod uzyskalby dalsze zaspokojenie swoich naleznosci, gdyz skutecznie zdolalby h.fi?‘i;i<;:‘j§%)<ium:;‘\:::’y1i1§1>rr(i1nca>s;<':'i‘;sekBeZ zdnia......... ..J..3..EZf..ZUJ.lt ....... 7 W trybie ustawy z dnla 6 wrzesnia 2001 roku ° “°§£@P!? 49 '!'!q'"'=¢//P!'.°!/¢1"°/ --- STRONA 10 --- 4,3 v".':: ,, _~, 5 ' gt, wadliwych czynnosci komomika szkoda by nie nastapila. W sprawie 1 powod dochodzil naleznoéci w kwocie 190 000 zlotych i ta kwota objeta jest powaga rzeczy osadzonej. Powéd cofnal powédztwo w czesci dotyczacej poniesionych w innych  sprawach kosztéw procesu i w tej czesci wobec wyrazenia zgody na cofiiiecie pozwu postepowanie zostalo umorzone (punkt III ci wyroku). Gdyby pozwany komomik wykonywal czynnosci prawidlowo zgodnie z obowiazujacymi w tym zakresie przepisami prawa powéd uzyskalby zaspokojenie do wartosci przejetych w drugiej licytacji ruchomosci tj w kwocie 580 754, 50 zlotych. Powod w procesie '5 dochodzi1 od pozwanego czeéciowego odszkodowania w kwocie 190 000 zlotych nie zrzekajac sie prawa dochodzenia dalszych roszczefi. Zgodnie z trescia art. 366 k.p.c. wyrok prawomocny ma powage rzeczy osadzonej tylko co do tego, cow zwiazku z podstawa sporu stanowilo przedmiot rozstrzygniecia. Bezspome jest, przedmiotem rozstrzygniecia w sprawie ' ' ' i byla kwota czesciowego odszkodowania w wysokosci 190 000 zlotych. W ocenie Sa_du nie jest istotne, czy powodem takiej decyzji Jana Kobylweskiego, co do dochodzenia tylko czeéci odszkodowania by} brak érodkow finansowych na prowadzenie procesu, czy inne okolicznosci. Sad Najwyzszy w uchwale z dnia 29 marca 1994 r III CZP 29/94 stwierdzii, ze w procesie o dalsza  ponad prawomocnie uwzgledniona  czesé swiadczenia z tego samego stosunku prawnego, sad nie moze w niezmienionych okolicznosciach odmiennie orzec o zasadzie odpowiedzialnosci pozwanego. Sad Najwyzszy w uzasadnieniu tej uchwaiy podniésl, ze w obowiazujacym Kodeksie postepowania cywilnego unormowane zostaiy zasady kurnulacji kilku roszczefi przeciwko temu samemu pozwanemu w jednym pozwie (art. 190 k.p.c.), natomiast nie uregulowano wprost dopuszczalnosci rozdrabniania roszczenia materiahioprawnego przez dochodzenie jego czeéci w odrebnyeh " Nlnlelszy dokumem wydano na wnlosok procesach. . we. um . I 3 .  .  .        ¢  . u  n o u o o l no fir‘;/‘1i1é'1is1§»W "2 dnia 6 wrzeénla 2001 roku o dosrgple do mformacjl publlcznal (Dz.U. Nr112,p0z.1198) 0 J 1 \S --- STRONA 11 --- I’  Dopuszczalnosé rozdrabniania roszczenia przyjmowano  z natury rzeczy  jedynie przy roszczeniach podzielnych, a wiec obejmujacych swiadczenia pieniezne, z natury ktorych wynika wprost mozliwosé takiej podzielndis/ci. Przy tak uksztaltowanych zalozeniach instytucji rozdrabniania roszczefi oczywistym nastepstwem bylo przyjecie, ze rozstrzygniecie co do czesci roszczenia nie moze stwarzaé negatywnej przeslanki procesowej w postaci powagi rzeczy osadzonej w razie dochodzenia reszty lub jedynie dalszej czesci tego samego roszczenia. Wyprowadzenie z tego takiej konsekwencji, ze nieuniknionym negatywnym nastepstwem skorzystania w praktyce z mozliwosci rozdrobnienia roszczenia musi byé ryzyko ewentualnej merytorycznej sprzecznosci co do wyrokow, jakie moga zapasé w dwoch (lub nawet dalszych) sprawach co do poszczegolnych czeéci tego samego roszczenia materialnoprawnego, czyniloby takie uprawnienie iluzorycznym. Cala wiec utrwalona instytucja procesowa Uh o\ musialaby staé sie martwa, gdyz owa zakladana u jej zrodla dogodno przeprowadzenia procesu probnego, majacego na rowni z procesem o ustalenie wyjasnié skutecznie miedzy stronami, czy istnieje miedzy nimi stosunek materiahioprawny, z ktérego wynika usprawiedliwione co do zasady (choé dochodzone jedynie w czesci) roszczenie powoda, bylaby wéwczas wylqczona. Uznaé wiec nalezy, iz to, ze orzeczenie co do czesci roszczenia nie ma powagi rzeczy osadzonej co do jego reszty, ktora nie byla przedmiotem orzekania sadu, umozliwia wlaénie oddziehie dochodzenie tej reszty (nie stwarza wiec negatywnej przeslanki procesowej) i nie oznacza, ze otwarta pozostaje mozliwosé odmienn_ego niz w prawomocnym wyroku orzeczenia w niezmienionych okolicznoéciach o zasadzie odpowiedzialnoéci pozwanego. Prawomocne orzeczenie sadu opieia swoje znaczenie na prawach podmiotowych, o ktére proces sie toczyl, a udzielajac ochrony prawnej realizuje rowniez samo prawo do wymiaru sprawiedliwosci maja_ce swoje konstytucyjne zrodla. Dopuszczenie do mozliwoéci rozbieznego ocenienia zasadnosci tego Nlnlelszy dokument wydano na wnlosak mm.........1.3..I;.Z.E.20.’:....... 9 W trybie ustawy z dnia 6 wrzesnla 2001 " n Amomun HA I14',‘W..11 ....|~n...| --- STRONA 12 --- F Q samego roszczenia w tych samych okolicznosciach w réznych orzeczeniach by1oby zaprzeczeniem spolecznie oczekiwanych regul ochrony prawnej i naniszeniem zasady zaufania do wymiaru sprawiedliwosci. Wymagaloby zatem korekty, nawet w" drodze nadzwyczajnych srodkéw zaskaizenia. Nie mozna uznaé, wbrew twierdzeniom pozwanego, ze roszczenie w niniejszej sprawie objete jest powaga rzeczy osadzonej. Biorac powyzsze stanowisko SN pod uwage sad podzieli1 wszystkie argumenty i ocene Sadu Apelacyjnego, co do okolicznosci, ze wadliwe czynnosci komomika doprowadzi1y do szkody po stronie powoda i pomiedzy nimi a szkoda istnieje zwiazek normalny przyczynowy spelniajacy kryteria przewidziane w art. 361 § 1 kc. Bez wadliwych czynnoéci komomika, szkoda nie wystapi1aby,_zas nastepstwo przyczynowoskutkowe miedzy wadliwymi czynnosciami a szkoda nosi cechy normalnosci. Niezgodne z prawem dzialania komomika obliguje go zgodnie z treécia art. 23 ustawy 0 komornikach i egzekucji sadowej do Inaprawienia szkody wyrzadzonej takim dzialaniem. Strona pozwana podnosila, ze powod nie doznal szkody, gdyz wadliwe czynnosci dotyczyly tylko sprawy _ z ktérej to powod uzyskal wczesniej zaspokojenie. Twierdzenia te nie polegaja na prawdzie, gdyz jak juz wczeéniej podniesiono zajecia ruchomosci i licytacje, jak rowniez postanowienia o przyznaniu ruchomosci na wlasnosé dotyczy1y wszystkich spraw z wniosku wierzyciela J K _ i przeciwko d1uznikowi,,{ ”. Kolejny zarzut pozwanego, ze powod nie poniésl szkody w zwiazku z tym, ze przejai wczesniej ruchomosci po drugiej licytacji oraz gotéwke za kwote lacznie 1 271 900,03 zlote (k.77) w ocenie Sadu nie zasluguje na uwzglednienie. Przejecie ruchomosci po pierwszej badz drugiej licytacji po obnizonej cenie jest prawem wierzyciela wynikajacym wprost z przepiséw k.p.c. W ocenie Sadu powéd przejmujac ruchomosci na podstawie postanowiefi komomika z dnia 7, 19 i 28 listopada 2001 roku oraz 3 stycznia 2002 roku o waxtosciz 248 210,63 zlote, 267 293,75 zlotych, 13 474,64 zlotych oraz I60 287,25 zlotych (k.80, 87, Nlnlelszy dokument wydano na wnlosek 1 3 EZE. 2011.  ' zdnla......................................... .. 1 l'\ ...._.u. ....¢..... ~ 4,1’. c ...mdnla ')f\I'\1 rah: --- STRONA 13 --- 89, 92 akt ) zaspokoil sie do kwoty wynikajacej z ich obnizonej odpowiednio wartosci, a nie do kwoty dwukrotnie wyzszej. Nie zas1ugiwa1 rowniez na uwzglednienie podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. S1usznie podnosi strona pozwana, ze wyrok Trybuna1u Konstytucyjnego z dnia 20 stycznia 2004 roku, SK 26/03 wyeliminowal z porzadku prawnego art. 769 kpc i dlatego podstawe odpowiedzialnosci pozwanego stanowi art. 23 ust.1 ustawy o komomikach. Wyrok Trybunalu dotyczy calego art. 769 k.p.c., réwniez § 3, ktory przewidywal dwuletni okres przedawnienia roszczenia. Zdaniem Sadu w niniejszej » sprawie ma zastosowanie ogolny termin przedawnienia okreslony w art. 118 k.c. O tym, ze powod nie uzyska zaspokojenia z masy upadlosci dowiedzial sie on z pisma sedziego komisarza z dnia 26 pazdziemika 2006 roku. Nawet, gdyby przyjaé mniej korzystny dla powoda tennin przedawnienia w zwiazku z prowadzeniem przez niego dziaialnosci gospodarczej — 3 lata, to i tak roszczenie jego nie uleglo przedawnieniu, gdyz powod wystapil z pozwem 17 lutego 2009 roku (koperta k.15). Powéd liczyl na ewentuahie zaspokojenie swojego roszczenia z masy upadlosci. W zwiqzku z tym postepowanie w sprawie . _ . _ bylo zawieszone do czasu zakoriczenia postepowania upadlosciowego (k.172 akt " ‘ '1 8). Pojecie wymagahiosci roszczenia nie zostalo zdefiniowane przez zaden przepis kodeksu cywihiego. W literaturze przedmiotu przyjmuje sie, "ze w éwietle art. 120 k.c. przez wymagalnosé roszczenia powinno sie rozumieé dziefi, w ktérym dluznik moze speinié swiadczenie w sposéb zgodny z trescia_ zobowiazania" (tak B. Kordasiewicz (wz) System Prawa Prywatnego, t. 2, s. 574). Definicja ta w sposob precyzyjny pozwala ustalié poczatek biegu terminu przedawnienia. Jest ona skonstruowana z punktu widzenia zachowania siq dluznika. Patrzac przez pryzmat materialnoprawnej sytuacji wierzyciela, wymagalnosé roszczenia okreéla sie jako stan, gdy wierzyciel moze postawié skuteczne zadanie, abyv dluznik uczynii niezwlocznie zadosé jego roszczeniu (tak J. Ignatowicz (w:) System Prawa Cywilnego, t. I, 1985, s. 814) "Stan Nlnlejszy dokument wydano na wnlosnk mm........1..3...1?.Z.E...Z.[!!!'............ 1 1 W trybie ustawy 2 dnla 6 wrzesnla 2001 r0lt\l 0""1214? =19 '."f@."""/'.*’.".£’.£’.°‘"" --- STRONA 14 --- ~ " wymagalnosci roszczenia powstaje w chwili, w ktorej uprawniony moze rozpoczaé przymusowa realizacje, a wiec wtedy, gdy diuznikowi w stosunku do tego roszczenia nie beda,_ s1uzy1y zadne zarzuty dylatoryjne lub peramptoryjne, a powodztwo 0 zasadzenie tego swiadczenia nie bedzie przedwczesne." (tak R. Klimek, Dyskusyjne problemy przedawnienia roszczefz, KPP 2006, nr 3, s. 649). Podobnie wymagalnosé roszczenia definiuje Sad Najwyzszy, stwierdzajac, ze roszczenie staje sie wymagalne wowczas, kiedy wierzyciel moze skutecznie zadaé od dluznika zadoééuczynienia jego roszczeniu (tak wyr. SN z dnia 12 lutego 1991 r., III CRN 500/90, OSN 1992, nr 78, poz. 137). Biorac pod uwage powyzsze Sad uzna1, ze wymagahiosé roszczenia w stosunku do pozwanego komomika rozpoczela sie od dnia, gdy powzial wiadomosé, ze nie uzyska zaspokojenia swojej wierzytehiosci z masy upadlosci, zostal tez powiadomiony, o sporzadzeniu ostatecznego planu podzialu funduszow masy upadlosci (k.90). Odnoénie VAT podniesé nalezy, ze w dacie podejmowania przez komomika wadliwych czynnoéci egzekucyjnych obowiazywala ustawa z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarow i ushlg oraz o podatku akcyzowym (Dz U nr 11 poz.50 z 1993 roku) , ktora w art. 2 okreslala obowiazek podatkowy zwia_zany ze sprzedaza, zaé art. 12 a tejze ustawy stanowil, ze organy egzekucyjne, okreslone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426 i z 1996 r. Nr 43, poz. 189), oraz komornicy sadowi wykonujacy czynnosci egzekucyjne, w rozumieniu przepisow Kodeksu postepowania cywihiego, sa platnikami podatku od towarow i uslug oraz podatkuakcyzowego od sprzedazy, dokonywanej w trybie egzekucji, towaréw bedacych wlasnoscia dluznika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiazujacych przepisow. Obowiazek uiszczenia podatku VAT obciazal dluznika, a po ogloszeniu upadlosci obciazal mase upadlosci reprezentowana przez syndyka. Nlnlelszy dokument wydano na wnlosek zoma....1..3..lIZ.E..Z.U1.4.............. wtryble ustawy z cnia E wrzeénla 2001 roku , ,, 0 d0§1_¢p1e do ioformacj/_;>_u1>'[Icznal --- STRONA 15 --- / 1 Cx Powod domagal sie zasadzenia odsetek od dnia wniesienia pozwu. Sad zasadzil odsetki ustawowe od daty doreczenia pozwanemu odpisu pozwu tj od dnia 30 marca 2009 roku (k.40) na podstawie art. 481 § 1 k.c. Orzekajac w tym przedmiocie Sad mial na uwadze wyrok Sa_du Najwyzszego z dnia 12stycznia 2010 r.I PK 131/09, w ktorym zostal wyrazony poglad, ze doreczenie odpisu pozwu stanowi wezwanie przez wierzyciela w rozumieniu art. 476 k.c. LEX nr 583741. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art.98 k.p.c., na ktore skiada sie oplata sadowa od uwzglednionego powédztwa oraz koszty zastepstwa procesowego w wysokosci dwukrotnego minimalnego wynagrodzenia tj 14 400 zlotych na podstawie paragrafu 6 punkt 7 i paragrafu 2 ust.1 i 2 rozporzadzenia Ministia Sprawiedliwosci z dnia 28 wrzesnia 2002 roku w sprawie oplat za czynnoéci radcow prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Paristwa kosztow pomocy prawnej udzielonej przez radce prawnego ustanowionego z uizedu oraz oplata od pelnomocnictwa 17 zlotych Zasadzajac wynagrodzenie w podwéjnej wysokosci Sa_d wzia_l pod uwage stopiefi skomplikowania sprawy, naklad pracy pelnomocnika, ilosé terminéw rozpraw, miejsce siedziby pelnomocnika poza /“T? obszarem tut. Sadu. .~.» .5 \ _____,___ ,,;‘5;;L ,~"'@ M N V ‘.":*""3". V 73.”? \\ 1 ‘E1 1+,/J I1"' ’T’'1‘.F..—. I7 \‘ 1 . ..';r 1. .', . , ,‘;.'_'‘.;'~.{'._;;.~ .l:(;‘_.i'|_43‘_';';:_?. ‘, r_. . K ~,:___ _ ,_ .. _\~. \ ' f. . ,1; /\ * 5 \,._, V.\‘\ /_. , ~. " /1' ""1 0 \Q‘ =4: X Na oryginala wIa$ciwy(e) podpis(y) Nlmelszy dok1;m£nE\;%d;fima wnmek Z dnia ........ . .". ....... .. . wwho ustawy1 dnia s'wa;';.;i.'§a@a";zt' u ° "W?"/9 4° /"fvrm=c//Pub/Iczne/ (Dz.U. Nr112. poz. 1198) --- STRONA 16 --- Sygn. akt I ACa 146/11 lACz 213/11 ¢\_ ._ 5 V 1/; ig 4//".if1.1‘;"\‘\* .J§.q1.. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 maja 2011 r. Sad Apelacyjny w Lublinie, I Wydzial Cywilny w skladzie nastepujacym: I P|zewodnicza_cy  Sedzia SA Ewa Lauber Drzazga Sedziowiez SA Walentyna LukomskaDrzymata SA Jerzy Nawrocki (spr.) Protokolant st. sekretarz sadowy Anna Gasiorowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powédztwa J K _ przeciwko Komornikowi Sa_dowemu przy Sa_dzie Rejonowym w Kozienicach Markovvi Bidzifiskiemu, z udzialem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej P I S.A. w W Inspektorat w R. o odszkodowanie na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sqdu Okregowego w Radomiu z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I C 278/09 oraz zazalenia interwenienta ubocznego na rozstrzygniecie o kosztach procesu zawarte w zaskarzonym wyroku I. prostuje btedne oznaczenie w zaskarzonym wyroku interwenienta ubocznego w ten sposob, ze po stowach ,,P' __, _.. _ ' SA” wpisuje ,,w W ll. z apelacji pozwanego zaskarzony wyrok zmienia w punkcie I i IV w ten sposob, ze powodztwo oddala i zasqdza od J; K _ na rzecz Komomika Sqdowego przy Sqdzie Rejonowym w Kozienicach Marka Bidzifiskiego kwote 7.217 (siedem tysiecy dwieécie siedemnaécie) zl tytulem kosztéw procesu; Nlnlelszy dokument wydano na wnlosek [email protected].M.................. W trybie ustawy z dnla 6 wrzesnla 2001 roku 0“°§£€P!? 49 ’£'I‘.i”"‘°".".”£.!’.°’”°' --- STRONA 17 --- Ill. zazalenie interwenienta ubocznego oddala; IV. zasqdza od J K ' '  na rzecz Komornika Sa_dowego przy Sqdzie Rejonowym w Kozienicach Marka Bidzifiskiego kwote 24.938 (dwadzieécia cztery tysia_ce dziewieéset trzydzieéci osiem) 21, a na rzecz P | _ SA w W Inspektorat w R kwote 340 (trzysta czterdzieéci) zi tytutem kosztow postepowania odwotawczego. '_,.@4‘ r (1 .', No oryginala w1a6ciwy(e) podpis(y) , £1“(  \ f;.“fl:fi ,3?  U ‘XL’, Q 1 U 0 ‘< 1 ~_ f R4. ‘ 1': ,1Igfi ., x ._/{Q v~a¢ §>14» \ sok N\n\o)szy dokument wydano nawn 0 _  IIIOO 1d"‘a"' ' '57‘ .én\a2001ro1tIl W"Y:‘§3§,“Q’j:a3;$or;J§iifooncznel (tiz.u.um2.poz. 198) --- STRONA 18 --- IACa146/11 IA C2213/11 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2010r. Sad Okregowy w Radomiu po rozpoznaniu sprawy o odszkodowanie z powodztwa J K _ przeciwko Komomikowi Sadowemu przy Sadzie Rejonowym w Kozienicach Markowi Bidzifiskiemu , z udziaiem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej  P S.A. Inspektorat w R2 :  zasadzil od pozwanego na rzecz powoda 390 754,50z1 z ustawowymi odsetkami od dnia 30 marca 2009r. do dnia zapiaty;  oddali1 powodztwo w czesci dotyczacej odsetek od daty wniesienia pozwu;  umorzyl postepowanie w czesci zadajqcej zasadzenia 53 20721 , wobec cofiiiecia powodztwa;  zasadzil od pozwanego i interwenienta ubocznego na rzecz powoda 33955z1tytu1em zwrotu kosztow procesu. Sad Okregowy ustalii, ze komomik przy Sadzie Rejonowym w Kozienicach — Marek Bidzifiski na skutek wnioskow powoda J K ' prowadzil przeciwko dluznikowi L Z. . I _ S ,,L " w L’ trzy postepowania egzekucyjne: Km ,Km1. iKm1. W aktach komomiczych brak jest postanowiefi komornika o polaczeniu spraw. Jednakze znajduja sie jego odreczne adnotacje, ze stosownie do art.85l k.p.c. zajete ruchomosci diuznika w sprawie Km . . zajai takze do sprawy Km . ., Km . i Km .  (k.9v akt Km '). Wobec powyzszego zarzuty pozwanego , ze wadliwe czynnosci mia1y miejsce tylko w sprawie Km ' Sad Okregowy uznai za nieuzasadnione. Komomik rownolegle prowadzii egzekucje we wskazanych sprawach. Protokoly zajeé ruchomosci, czy tez wyznaczanie terminow licytacji, jak rowniez postanowienie o przyznaniu ruchomosci na wlasnosé wierzycielowi odnosiiy sie do wszystkich postepowari egzekucyjnych . W dniu 2 stycznia 2002 roku komomik dokonal obwieszczenia o licytacji kolejnych ruchomosci nalezacych do d1uznika (k.553 akt Km I . tom III). Termin licytacji zosta1 wyznaczony na 9 stycznia 2002 roku. Licytacja nie doszla do skutku z powodu braku nabywcéw (k.585 akt Km . ). W dniu 10 Nlnlelszy dokument wydano na wnlosek zdnia..... .......... W trybie ustawy z dnla 6 wrzeénla 2001 roku O finfiffinln I‘/n Ihlhrlnnnll ...Ln_| --- STRONA 19 --- Nlnlelszy dokument wydano na wnlosak zdnia.... ..1..3..;;;E.',.11)1|,................ 2 Wtryble ustawyz na6wrzesnla2001roku 0 dostopie do inrormacjl publlczna) (Dz.U. Nr 112, poz. 1198) stycznia 2002 roku komomik dokona1 obwieszczenia o drugiej licytacji ruchomosci nalezacych do diuznika (k.599), ktora zostala wyznaczona na 18 stycznia 2002 roku. Do tej licytacji rowniez nie dosz1o z powodu braku licytantow (k.633).W dniu 18 stycznia 2002 roku wierzyciel  powod J K '. zlozyl wniosek o przejecie ruchomosci na w1asno§.é za 1/2 sumy oszacowania (k.636a636b). Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2002 roku komomik przyzna1 wierzycielowi na w1asnos'.é ruchomosci o wartoéci 580754,50 z1otych, ustalajac podatek VAT w kwocie 59 195,05 zlotych (postanowienie k.63 7). Na skutek skargi diuznika Sad Rejonowy w Kozienicach postanowieniem z dnia 20 lutego 2002 roku w sprawie 1 . uchy1i1 czynnosé komomika w sprawach: Km ' _ , Km . i Km f w przedmiocie przyznania wierzycielowi na w1asnosé zajetych ruchomosci (k.38 akt I .). Postanowieniem z dnia 20 lutego 2002 roku w sprawie 1 Co Sad Rejonowy w Kozienicach uchylil rowniez czynnoéé komomika w sprawie Km . polegajaca na wyznaczeniu drugiej licytacji ruchomosci na dziefi 18 stycznia 2002 roku (k.31 akt 1 Co . SR w Kozienicach), a postanowieniem z dnia 25 lutego 2002 roku , w sprawie I , , czynnoéé polegajaca na wyznaczeniu terminu pierwszej licytacji ruchomoéci na dziefi 9 stycznia 2002 roku(k.11akt1 ‘). _ W konsekwencji wydania wyzej omowionych orzeczefi komomik ponownie wyznaczyl termin pierwszej licytacji na dziefi 12 marca 2002 roku. Do licytacji nie doszlo z powodu braku nabywcow. Wierzyciel nie czeka1juz na wyznaczenie drugiego terminu licytacji i zlozyi w dniu 12 marca 2002 roku wniosek o przejecie ruchomosci za 3/4 sumy oszacowania, gdyz toczylo sie postepowanie o ogloszenie upad1oéci dluznika. Postanowieniem z dnia 12 marca 2002 roku komomik przyznal wierzycielowi ruchomoéci za 3/4 sumy oszacowania o wartosci 518 594,95 zlotych (k.11). J ednakze postanowienie to nie uprawomocni1o sie, gdyz w dniu 14 marca 2002 roku zostala ogloszona upad1os'.c': dluznika. W dniu 22 lipca 2002 roku Sad Rejonowy w Lukowie odda1i1 wniosek J ' K o wylaczenie _z masy upadloéci ruchomosci przyznanych mu na wiasnosé postanowieniem komomika z dnia 12 marca 2002 roku (postanowienie k.7).  _ Powod wystapi1 z pozwem przeciwko syndykowi 0 wydanie ruchomoéci. Wyrokiem w sprawie IX ’ “ z dnia 25 lutego 2003 roku Sad Okregowy w Lublinie odda1i1 powodztwo (k.8), zaé Sad Apelacyjny oddalil apelacje powoda (k.9). W konsekwencji ruchomosciprzyznane powodowi postanowieniem Z dnia 12 marca 2002 roku wesz1y do masy upadloéci. Wierzytelnosé powoda zostala wpisana na liste wierzytelnoéci pod pozycja 182 i zakwalifikowana wg --- STRONA 20 --- . 3 art. 204 § l Prawa upadlosciowego do VI kategorii zaspokojenia. Ostatecznym planem podziaiu nie zostaia objeta wierzytelnosé powoda, gdyz znalaz1y sie w nim wierzytelnosci zaliczone do kategorii 2a i 2b (pismo sedziego komisarza z dnia 20 pazdziernika 2006 roku k. 12, pismo syndyka z dnia 23 listopada 2006 roku k.13). Powyzsze ustalenia Sad poczynii w oparciu o dokumenty w postaci decyzji komomika w sprawach: Km , Km , Km , postanowienia w sprawach: I , I ' , I ~ ' Sqdu Rejonowego w Kozienicach, dokumenty z akt upadlosciowych, zeznania stron k.361v365. Sad pierwszej instancji uznal roszczenie powoda w caiosci za uzasadnione, za wyjatkiem wskazanej przez niego daty wymagalnosci odsetek. Sad Okregowy powo1a1 sie na wyrok Sadu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 pazdziemika 2008r. wydany wskutek uchylenia wczesniej szego wyroku Sadu Apelacyjnego przez Sa_d Najwyzszy w sprawie IV CSK 501/07. W oparciu o ten wyrok Sad Okregowy przyjal , ze zasada odpowiedzialnosci pozwanego zostala przesadzona , a powod w sprawie niniej szej dochodzi jedynie pozosta1ej czesci kwoty odszkodowania, ktorej nie dochodzi1 wczesniej. Podstawa odpowiedzialnosci odszkodowawczej komomika stanowi1 art. 23 ust. o komomikach sadowych i egzekucji . Komomik jest funkcjonariuszem publicznym i dlatego jego odpowiedzialnosé odszkodowawcza miesci sie w ramach konstytucyjnego modelu odpowiedzialnosci za szkode w wyniku niezgodnych z prawem dziaiafi organu w1adzy publicznej, przewidzianego w art. 77 Konstytucji RP. Nie jest to odpowiedzialnosé na zasadzie winy, niemniej jej przeslankami sq pozostaie podstawy z art. 415 k.c. Powod w niniejszym procesie dochodzi odszkodowania stanowiacego roznice w wartosci ruchomosci, ktore mogiby przejaé na podstawie postanowienia z dnia 18 stycznia 2002 roku  580 754, 50 zl, a kwota 190 000 zl objeta powaga rzeczy osadzonej w sprawie I ' . . Podstawe faktyczna_ roszczenia stanowia_ wadliwe czynnosci komomika w sprawach egzekucyjnych: Km ' ' ., KM i Km / . Z prawomocnego wyroku w sprawie I C ~ [ sygn. sprawy apelacyjnej I . . . ] wynika , ze gdyby komomik prowadzil prawidlowo postepowanie egzekucyjne powod uzyska1by dalsze zaspokojenie swoich naleznosci, gdyz skutecznie zdolalby przejaé ruchomosci. Niezaspokojenie wierzytelnosci powoda jest jego szkoda , ktora by nie wystapila, gdyby czynnoéci komornika nie byly wykonane wadliwie w stopniu skutkujacym ich uchylenie. Nlnlelszy dokument wydano na wniosek 1°"‘“~"1'3"9iii.i§ii1."§.a;'@a@a".1511 W ‘”§'§0“$i§i¥/350 loformacll publlcznel (Dz.U. Nr 112. poz. 1198) --- STRONA 21 --- ? 4 W sprawie I C . . powod dochodzii naleznosci w kwocie 190 000 21 i ta kwota objeta jest powaga rzeczy osadzonej. Powod cofnai powodztwo w czesci dotyczacej poniesionych w innych sprawach kosztow procesu i w tej czesci wobec wyrazenia zgody na cofniecie pozwu postepowanie zostaio umorzone w punkcie III wyroku [ ograniczenie zadania pismo k. 244, i stanowiska zajete na rozprawie, k. 250]. Gdyby pozwany komomik wykonywal czynnosci prawidlowo zgodnie z obowiazujacymi w tym zakresie przepisami prawa powod zaspokoilby swoje wierzytelnosci do wartosci przejetych w drugiej licytacji ruchomoéci tj. do kwoty 580 754, 50 zlotych. Powod w procesie I C . . dochodzi} od pozwanego czesciowego odszkodowania, nie zrzekajac sie prawa dochodzenia dalszych roszczefi. I I Zgodnie z treécia art 366 k.p.c. wyrok prawomocny ma powage rzeczy osadzonej tylko co do tego, co w zwiazku z podstawa sporu stanowiio przedmiot rozstrzygniecia. Bezspome jest, ze przedmiotem rozstrzygniecia w sprawie I C 4 ' by1a kwota czeéciowego odszkodowania w wysokoéci 190 000 zlotych. W ocenie Sadu nie jest istotna przyczyna ograniczenia zadania przez powoda w sprawie I C 430/05. Sad Najwyzszy w uchwale z dnia 29 marca 1994 r III CZP 29/94 [LEX nr 844 72] stwierdzii, ze w procesie o da1sza ponad prawomocnie uwzgledniona  czeéé swiadczenia z tego samego stosunku prawnego, sad nie moze w niezmienionych okolicznosciach odmiennie orzec o zasadzie odpowiedzialnoéci pozwanego. Orzeczenie co do czesci roszczenia nie ma powagi rzeczy osadzonej co do jego reszty, ktora nie byia przedmiotem orzekania sadu, co Llmozliwia oddzielne dochodzenie tej reszty (nie stwarza wiec negatywnej przesianki procesowej). Nie oznacza to jednak , ze otwarta pozostaje mozliwosé odmiennego niz w prawomocnym wyroku orzeczenia w niezmienionych okolicznosciach o zasadzie odpowiedzialnoéci pozwanego. Sad Okregowy podzielii wszystkie argumenty i ocene Sadu Apelacyjnego, co do okolicznoéci, ze wadliwe czynnosci komomika doprowadziiy do szkody po stronie ipowoda i ze pomiedzy dziaianiami komomika a szkoda zachodzi normalny zwiazek przyczynowy, speiniajacy kryteria przewidziane w art. 361 § 1 kc. Bez wadliwych czynnoéci komomika, szkoda nie wystapiiaby, zas nastepstwo przyczynowoskutkowe miedzy wadliwymi czynnoéciami a szkoda nosi cechy normalnosci. Niezgodne z prawem dziaiania komomika obliguje go zgodnie z treéciq art. 23 ustawy o komomikach i egzekucji sadowej do naprawienia szkody wyrzadzonej takim dzialaniem. W ocenie Sadu pierwszej instancji zajecia ruchomoéci i licytacje, jak ‘rowniez postanowienia o przyznaniu ruchomosci na wiasnosé dotyczyiy wszystkich spraw z wniosku wierzyciela J K przeciwko diuznikowi ,,L ", a nie jak twierdzii pozwany jedynie sprawy Km . . NWEJSZY d°k“"“9"! W3/dano na wniosek zdn|a.....i.3..C.Z.E......... .. --- STRONA 22 --- 5 Sad nie uznai rowniez zarzutu pozwanego, ze powod nie poniosi szkody w zwiazku z tym, ze przejai wczesniej ruchomosci diuznika za kwote Iacznie 1271 900,03 ziote (k.77). Przejecie ruchomosci po pierwszej ba_dz drugiej licytacji po obnizonej cenie jest prawem wierzyciela wynikajacym wprost z przepisow k.p.c. W ocenie Sadu powod przejmujac ruchomosci na podstawie postanowiefi komomika z dnia 7, 19 i 28 listopada 2001 roku oraz 3 stycznia 2002 roku o wartosci: 2482l0,63 z1, 267293,75 zi, l3474,64 zi oraz 60287,25 21 (k.80, 87, 89, 92 akt I ~ ) zaspokoii sic do kwoty wynikajacej z ich obnizonej odpowiednio wartosci, a nie do kwoty dwukrotnie wyzszej — jak sugeruje peinomocnik pozwanego. W ocenie Sadu Okregowego nie zaslugiwai rowniez na uwzglednienie podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. Wyrok Trybunalu Konstytucyjnego z dnia 20 stycznia 2004 r. [SK 26/03] wyeliminowai z porzadku prawnego art. 769 kpc i dlatego podstawe odpowiedzialnoéci pozwanego stanowi art. 23 ust. 1 ustawy 0 komomikach. Wyrok Trybunalu dotyczy calego art. 769 k.p.c., rowniez § 3, ktéry przewidywai dwuletni okres przedawnienia roszczenia. Zdaniem Sadu w niniejszej sprawie ma zastosowanie ogélny termin przedawnienia okreslony w art. 118 k.c. O tym, ze powod nie uzyska zaspokojenia z masy upadlosci dowiedzial sie on z pisma sedziego komisarza z dnia 26 pazdziemika 2006 roku, po uprawomocnieniu sie planu podziaiu sporzadzonego przez syndyka w lutym 2005r. Nawet, gdyby przyjaé mniej korzystny dla powoda termin przedawnienia w zwiazku z prowadzeniem przez niego dzialalnosci gospodarczej  3 lata, to i tak roszczenie jego nie uleglo przedawnieniu, gdyz powod wystapii z pozwem 17 lutego 2009 roku (koperta k.15). ' Sad Okregowy wskazai , ze w dacie podejmowania przezikomomika wadliwych czynnoéé: egzekucyjnych obowiazywaia ustawa z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarow i usiug oraz 0 podatku akcyzowym (Dz U nr 11 poz.50 z 1993 roku), ktora w art. 2 okreslaia obowiazek podatkowy zwiazany ze sprzedaza, zas art. 12 a tejze ustawy stanowi}, ze organy egzekucyjne, okreslone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426 i z 1996 r. Nr 43, poz. 189), oraz komornicy sadowi wykonujacy czynnosci egzekucyjne, w rozumieniu przepisow Kodeksu postepowania cywilnego, sa piatnikami podatku od towarow i uslug oraz podatku akcyzowego od sprzedazy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarow bedacych wiasnoscia diuznika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiazujacych przepisow. Obowiazek uiszczenia podatku VAT obciazai diuznika, a po ogloszeniu upadlosci obciazai mase upadiosci Nlnlelszy dokument wydano na wniosek z dnia..... ............... .. w trybie ustawy z dnia 6 wrzeénla 2001 roku 0 dostople do Informacil puollcznal 1r\_ u 11 11') mw 110$“ --- STRONA 23 --- 6 reprezentowana przez syndyka. Z tego wzgledu obowiazek podatkowy nie wp1ywaI na wielkosé szkody i wysokosé odszkodowania , o ktérym orzekal Sad. Powod domagai sie zasadzenia odsetek od dnia wniesienia pozwu. Sad zasadzii odsetki ustawowe od daty doreczenia pozwanemu odpisu pozwu tj. od dnia 30 marca 2009 roku (k.40) na podstawie art. 481 § 1 k.c. O kosztach procesu Sad orzeki na podstawie art.98 k.p.c. Poniesione przez powoda koszty wynikaiy z wysokoéci opiaty sadowej .od uwzglednionego powodztwa oraz kosztéw zastepstwa procesowego w wysokosci dwukrotnego minimalnego wynagrodzenia tj 14 400 ziotych na podstawie paragrafu 6 punkt 7 i paragrafu 2 ust. l i 2 rozporzadzenia Ministra Sprawied" ~ sci Z dnia 28 wrzesnia 2002 roku w sprawie opiat za czynnoéci radcow piawriycii oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow pomocy prawnej udzielonej przez radce prawnego ustanowionego z urzedu oraz opiata od peinomocnictwa 17 ziotych. Zasadzajac wynagrodzenie w podwojnej wysokosci Sad wziai pod uwagc stopien skomplikowania sprawy, naklad pracy peinomocnika, i1os'.<': terminow rozpraw, miejsce siedziby peinomocnika poza obszarem Sadu orzekajacego. ' Apelacje odd tego wyroku wniosi pozwany zaskarzajap wyrok w czesci uwzgledniajacej powédztwo i rozstrzygajacej o kosztach procesu [ pkt I i IV] . Wyrokowi zarzucal : I. Biedy w ustaleniach faktycznych polegajace na : a) biednym ustaleniu, ze czynnoéé egzekucyjna pozwanego uznana za wadliwa miala miejsce we wszystkich prowadzonych przez niego na rzecz powoda postepowaniach egzekucyjnych, oznaczonych sygnatuiami KM . . , . ., I i ' ,niezaéty1kowKM. ' ; _ b) niezbadaniu zwia_zku przyczynowego miedzy czynnoécia pozwanego uznana za wadliwa_ a szkoda powoda przez brak rozwazenia, czy i jaki wpiyw na szkode miai fakt, ze wprawdzie uchylenie przez SR w Kozienicach przyznania wierzycielowi na wlasnosé ruchomosci mialo miejsce we wszystkich postepowaniach egzekucyjnych, to jednak uchylenie przez ten Sad czynnosci w postaci wyznaczenia drugiej i pierwszej licytacji miaio miejsce tylko w postepowaniu KM  i , obejmujacym tytul wykonawczy ogianiczony do kwoty 710.000,zI. . c) biednym ustaleniu istnienia szkody powodaiw postaci niezaspokojenia sic w drodze egzekucji, u podstaw ktorego to bledu lezaio nieuzasadnione utozsamienie przez Sad pojeé ,,cena" i wartoéé" ruchomosci, wbrew literalnemu brzmieniu przepisu art. 867 § 2 k.p.c. N1nle)szy dokument wadano na wniosek _ 1 3 EIZE. U11  z dnia......................................... .. VI trybie ustawy : uma 6 wrze$n|a 2001 roku 0 dostgpie do imormacjl publlcznol (Dz.U. hr112,p0Z.1198) --- STRONA 24 --- 7 d) ustaleniu, ze rozliczenie powoda wskazujace na wysokosé jego szkody bylo niekwestionowane przez pozwanego  wbrew materiaiowi zgromadzonemu w sprawie. e) bicdnym pominicciu bezspomej okolicznoéci, ze powéd w toku egzekucji KM  ' by} juz w znacznej czcsci zaspokojony wczesniej, gdyz przejai w tym postcpowaniu ruchomosci o Iacznej wartoéci 589.265,97,zI. i do ewentualnego peinego zaspokojenia (nawet wliczajac koszty postcpowania) zostaio zatem juz tylko 173.828,66,21. Skoro zaé poprzedni proces micdzy stronami wytworzyi stan powagi rzeczy osadzonej do kwoty 190.000,Z1, oznacza to, ze nie ma juz szkody. II. Naruszenie przepisu art. 365 § l k.p.c. przez przyjccie, ze yrawomocne rozstrzygniccie Sadu Apelacyjnego w Lublinie w sprawie I 1 "~..I.‘>"~ (sygn. I instancji I C < ), wiaze Sad w sprawie niniejszej w sposob nakazujqcy wydanie wyroku uwzglcdniajacego powodztwo, a zwahiiajacy od pehiej oceny materialu dowodowego, mimo podniesienia przez pozwanego w niniejszym procesie nowych okolicznosci rzutujacych na kwestic istnienia i wysokosci szkody. III. Naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. przez nierozwazenie w uzasadnieniu: a) okolicznosci podnoszonej przez pozwanego, wraz z powolaniem sic na orzecznictwo, ze termin przedawnienia roszczenia powoda biegnie nie od daty zakoficzenia postcpowania upadloéciowego, lecz od daty powziccia przez niego jakiejkolwiek wiadomoéci o tym, ze nie zostanie w tym postcpowaniu zaspokojony; > b) okolicznosci podnoszonej przez pozwanego, wraz z powoianiem sic na orzecznictwo i literaturc o prospektywnej mocy wyrokow Trybunaiu Konstytucyjnego, ze w chwili popeinienia przez pozwanego nieprawidiowej czynnosci egzekucyjnej obowiazywai materialnoprawny przepis art. 769 k.p.c., ktory przewidywai dwuletni termin przedawnienia roszczenia powoda, zaé w stosunkach cywilnoprawnych stosuje sic te przepisy prawa materialnego, ktore obowiazywaly w chwili zdarzenia bcdacego podstawa stosunku cywilnoprawnego; c) niewskazanie w uzasadnieniu, dlaczego przyjcto dlaustalenia wysokoéci szkody wartosé oszacowania ruchomosci przyznanych powodowi postanowieniem z dnia 18 stycznia 2002 r. (na kwotc 580.754,50,zi), a nie wartosé z postanowienia z 12 marca 2002 r. (5l8.594,95,zl), skoro ostatecznie za taka wartosé powod zdecydowal sic przejaé niesprzedanie I'l1ChOIn0§CI diuznika. iIi|i1(;j>'Z] COKUITICIIIVf/081:0 na wniosek dm I I 0 I I I I I I I I I I I O I I I I O I I l I I I I I O I I I I I I I I I I I I II N|"|°!5ZY d°k'"“°"' "'Yd‘*"° "3 """°s°k Wtrytile ustawy 2 dnla 6 wnesnla 2001 roku zdnla.....1.3..CZE.1mIx ................. .. W trybie ustawy 2 dnia 6 wrzesnla 2001 roku 0 dostpple do Informac/‘I publlcznel (Dz.U. Nr 112, poz. 1198) --- STRONA 25 --- 8 IV. Sprzecznosé ustalefi Sadu z materiaiem dowodowym, polegajaca na dokonywaniu obliczcri w zakresie wysokosci szkody przy przyjcciu bicdnego zaiozenia, ze powod nie zostai wczesniej w toku egzekucji w zadnym stopniu zaspokojony w zakresie wierzytelnosci objctej tytuiem wykonawczym na kwotc 710.000,z1. VI. Naruszenie art. 100 w zw. z art. 203 § 2 k.p.c. przez nie rozdzielenie stosunkowe kosztow mimo cofniccia przez powoda w czcsci pozwu. Powod wnosii o zmianc wyroku w zaskarzonej czcéci punkcie I i IV i oddalenie powodztwa oraz zasqdzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztéw postcpowania wg norm przepisanych za obie instancje.  Interweriient uboczny z1ozy1 zazalenie na obciazenie go kosztami procesu w pkt IV wyroku, zarzucajac mu naruszenie art. 107 kpc i art. 98 § 1 kpc. Wnosii o zmianc zaskarzonego orzeczenia i nieobciazanie interwenienta kosztami procesu na rzecz powoda. ' Sad’Apelacyjny zwazyi co nastcpuje: Sad Apelacyjny w caloéci przyjmuje za wiasne ustalenia Sadu Okrcgowego w czcsci dotyczacej podstawy faktycznej roszczenia powoda. Sad orzekajacy w . sprawie niniejszej jest zwiazany prawomocnymi ustaleniami sadu uwzglcdniajacego w czcsci roszczenie powoda w sprawie I C . . Wskutek uprawomocnienia sic wyroku Sadu Apelacyjnego z dnia 29 pazdziernika 2008r. wydanego na skutek rozpoznania apelacji pozwanego od wyroku Sadu Okrcgowego w Radomiu w sprawie I C  , zasada odpowiedzialnosci Komomika Marka Bidzifiskiego wobec powoda J. K . . i, zostala przesadzona . W sprawie niniejszej powod dochodzi jedynie pozostaiej czcsci. odszkodowania , ~ wynikajacego z tego samego zdarzenia  wadliwie podejmowanych czynnosci egzekucyjnych przez Komomika . Odpowiedzialnosé Komomika wynika z an. 23 ust. 1 ustawy o komomikach sadowych i egzekucji. Jedyna_ nowa okolicznoscia w sprawie wpiywajaca na ocenc zasadnosci caiego roszczenia powoda , a nie wyiapznie na jego wysokosé , byi podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. Zarzut ten nie by} podnoszony w sprawie 1 C _ . . Sad pierwszej instancji nie uwzglcdnii zarzutu, co stanowi przedmiot jednego z zarzutow apelacyjnych. Jego ewentualnc uwzglcdnienie wpiywa na ocenc _ zasadnoéci caiego roszczenia powoda, co uzasadnia zbadanie zasadnosci tego zarzutu w pierwszej kOI6jnO§Ci. Nlnielszy dokument wydano na wniosek .............. w trybie ustawy z doia 6 wrzeénla 2001 roku <> "°$.{PP!*? 49 'f’f‘Z’”_"!€/'P.”1’.!'°1"°/ --- STRONA 26 --- _ 9 Odpowiedzialnosé odszkodowawcza komomika za szkodc wyrzadzona w toku egzekucji jest odpowiedzialnoscia deliktowa za dziaianie niezgodne z prawem (por. orzeczenia: z dnia 13 pazdziemika 2004 r., III CZP 54/04, OSNC 2005, nr 10, poz. 115, z dnia 21 listopada 2005 r., V CK 56/03, czy z dnia 3 marca 2005 r., II CK 634/04  niepubl.). Z tego wzglcdu dla okreslenia odpowiedzialnosci odszkodowawczej komomika miarodajne sa ogolne przesianki odpowiedzialnosci deliktowej przewidziane w przepisach kodeksu cywilnego. Roszczenia odszkodowawcze z tego tytulu przedawniaja sic na zasadach okreslonych w art. 442' § 1 kc. Z tych wzglcdow stanowisko Sadu Okrcgowego , ze termin przedawnienia roszczenia nalezy badaé w oparciu o art. 118 kc jest nieshiszny. Zgodnie z art. 442' § 1 kc roszczenie o naprawienie szkody wyrzadzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upiywem lat trzech od dnia, w ktorym poszkodowany dowiedziai sic o szkodzie i o osobie obowiazanej do jej naprawienia. Rozpoczccie biegu terminu przedawnienia roszczenia z czynu niedozwolonego uregulowane jest inaczej anizeli w przepisach czcsci ogélnej kodeksu cywilnego. Rozpoczccie biegu przedawnienia z art. 442' § 1 kc jest zalezne od swiadomosci uprawnionego co do przysiugujacego mu roszczenia. Swiadomoscia ta, oceniana_ na podstawie obiektywnych kryteriow, musza byé objcte wszystkie elementy konstytutywne roszczenia. Tym samym trzyletni termin. przedawnienia roszczenia deliktowego moze rozpoczaé swoj bieg dopiero wowczas, gdy poszkodowanemu znany jest zarowno sam fakt powstania szkody, jak i osoba obowiazana do jej naprawienia [ tak SN w wyroku z dnia 2 pazdziemika 2007r., sygn. II CSK 301/07, Lex 332957] . W uchwale siedmiu scdziow z dnia 11 lutego 1963r., [ sygn. III PO 6/62, OSNC 1964/5/87, Lex 104901], Sad Najwyzszy stwierdzii , ze przesianka wiadomosci o szkodzie zostaje zrealizowana juz w tej chwili, w ktorej poszkodowany wie o istnieniu szkody w ogole, gdy ma swiadomoéé faktu powstania szkody, choéby nie znai jeszcze blizej jej rozmiarow. Przesianka Wystarczajaca do rozpoczccia biegu przedawnienia stanowi juz sama swiadomosé doznanej szkody, a nie dowiedzenie sic o wysokosci odszkodowania naleznego z powodu doznanej szkody. Ustawa, uzalezniajac w interesie poszkodowanego poczatek biegu trzyletniego przedawnienia od swiadomosci jego o doznanej szkodzie, chce w ten sposob chronic’: go przed zarzutem przedawnienia roszczenia o wynagrodzenie szkody, ale tylko tej szkody, o ktorej poszkodowany nie wie i ktorej naprawienia z tej tylko plzyczyny nie moze dochodzié. Dowiedzeniem sic o szkodzie jest dopiero moment, w ktérym poszkodowany zda1 sobie sprawc z ujemnych nastcpstw zdarzenia wskazujacych na fakt powstania szkody; innymi slowy, gdy ma swiadomosé doznanej szkody (zob. wyroki Sadu Najwyzszego: z dnia 19 lutego 2003 r., V CKN 207/01, nie Nlnlejszy dokument wydano na wnlosak [email protected]..?.!*.‘.%............. w trybie ustawy z dnia 6 wrzesnla 2001 roku 0 dostopgz do lpfqrmacjl puollcznal --- STRONA 27 --- 10 publ., z dnia 13 stycznia 2004 r., V CK 172/03, nie publ., z dnia 16 marca 2005 r., II CK 538/04, nie publ. i z dnia 16 sierpnia 2005 r., I UK 19/05, OSNP 2006, nr 1314, poz. 219). Istotny jest zatem fakt powziccia przez poszkodowanego wiadomosci o zaistnieniu szkody, a nie o jej rozmiarach i trwalosci nastcpstw. Oceny stanu wiedzy poszkodowanego nie mozna jednak dokonaé w oderwaniu od realiow danego stanu faktycznego rodzacego szkodc [ wyrok'SN z 27 lutego 2008r., sygn. III CSK 261/07], Lex 487541]. Dlatego wiedza poszkodowanego o szkodzie, w rozumieniu art. 442' § 1 k.c., musi byé na tyle dokiadna, by mégi on, wytaczajac powodztwo o jej naprawienie, sprostaé ustawowemu wymaganiu zawartemu w art. 187 § 1 k.p.c., zgodnie z ktorym pozew powinien zawieraécdokiadne okreslenie zadania oraz przytoczenie uzasadniajacychje okolicznosci faktycznych [ wyrok SN z dnia 13 stycznia 2004r. V CK 172/03, Lex 182118]. Ustalenie momentu dowiedzenia sic przez poszkodowanego 0 szk: izie stanowi przypisanie poszkodowanemu . w oparciu o obiektywnie sprawdzalne okolicznosci  stanu swiadomosci wystapienia szkody [ tak SN w wyroku z dnia 8 grudnia 2004, sygn. I CK 166/04, Lex 277853]. Nalezy wicc przyjaé, iz do istoty terminow liczonych a tempore scientiae nalezy to, Ze ich bieg rozpoczyna sic nie od dnia, w ktorym poszkodowany otrzymai jakakolwiek wiadomosé na temat tych okolicznosci, ale dopiero od momentu otrzymania takich informacji, ktore obiektywnie oceniajac, w peini je uprawdopodobniaja[ cyt. wyzej Wyrok SN z dnia 2 pazdziemika 2007r, sygn. II CSK 301/07 ]. _ V .. .. nowisko powyzsze w swietle przytoczonego orzecznictwa uznaé nalezy za ugruntowane. ' Odnoszac je do konkretnych okolicznosci sprawy niniejszej Sad Apelacyjny uznai , ze roszczenie powoda uleglo przedawnieniu. Nie mozna sic zgodzié ze stanowiskiem pozwanego , ze bieg terminu przedawnienia roszczenia powoda rozpoczal sic z chwila dokonania wadliwych czymiosci przez komomika. W konsekwencji nie mozna uznaé za uzasadnionego stanowiska zawartego w apelacji , ze roszczenie powoda ulegio przedawnieniu jeszcze w okresie obowiazywania w obrocie prawnym art. 769 kpc , ktory zostal uchylony jako niekonstytucyjny przez Tiybunai Konstytucyjny dopiero od dnia 27 stycznia 2004r. [DZ.U. 04.1l.101] . Szkoda wynikajaca z wadliwych czynnosci komomika powstaia znacznie pézniej anizeli data wykonania wadliwych czynnoéci przez Komomika. Sam fakt wszczccia postcpowania upadlosciowego przeciwko dluznikowi powoda nie przesadzai o braku zaspokojenia roszczeri powoda egzekwowanych w postcpowaniu komomiczym. Byio to niewatpliwie zdarzenie pogarszajace sytuacjc prawna powoda jako wierzyciela egzekwujacego , ale sprecyzowanie zadania odszkodowawczego na tym etapie nie bylo mozliwe gdyz szkoda, Nlnlelszy dokumem wydano na wniosek 1 3 CZE 2011 zdma..... ..................... .. . . . ... ... _ .i..=. Cuvr'vn$r\IQ')nfl1TflkIl --- STRONA 28 --- _’ 11 chociaz prawdopodobna nie zaistniaia , a wszczcte postcpowanie upadiosciowe nie przekreslalo chociazby czcsciowego zaspokojenia powoda jako wierzyciela. Stan wiedzy powoda zmieniai sic w toku postcpowania upadiosciowego. Informacje , ktore uzyskiwai powod, w szczegélnosci wnioski wynikajace z planu podziaiu sporzadzonego przez syndyka w lutym 2005r. [ pismo syndyka ds. I i , k. 165 tych akt] uzasadniaiy uznanie , ze juz wéwczas powéd miai swiadomosé doznanej szkody. Wiedziai bowiem , ze w toku postcpowania upadiosciowego jego roszczenia w zadnym zakresie zaspokojone nie bcda. Rowniez sam powod piszac pozew w sprawie I C  . 1 . w dniu 10 lutego 2005r . powoiywai sic na tresé pism syndyka, z ktorych wynikaio , ze nie jest mozliwe zaspokojenie wierzytelnosci powoda w postcpowaniu upadiosciowym w jakiekolwiek kwocie. W ten sam sposob powod bronii sic przed zarzutem pozwanego dotyczacym przedwczesnego wystapienia z roszczeniem [pismo powoda z 8 czerwca 2005r. k. 52, pismo syndyka z 9 maja 2005r., k. 26 , stanowisko powoda na rozprawie w dniu 8 listopada 2005r. k. 170v.  akta I C ']. Zatem od daty sporzadzenia planu podziaiu przez syndyka w postcpowaniu upadiosciowym , a najpozniej od daty napisania’ przez powoda pozwu w sprawie I C ' , powod miai peina éwiadomosé powstaiej szkody. Od tej zatem daty nalezy liczyé poczatek biegu terminu przedawnienia caiego roszczenia odszkodowawczego powoda . W ocenie Sadu Apelacyjnego uprawomocnienie sic planu podzialu nie moze byé uznane za poczatek biegu terminu przedawnienia roszczenia powoda , gdyz akt ten jedynie potwierdzal dotychczasowq wiedzc powoda o powstaniu i wielkosci szkody. Przyjmujac zatem datc sporzadzenia powodztwa w sprawie I C = 1:. 1 _ 10 lutego 2005r. jako poczatkowa, datc biegu terminu przedawnienia roszczenia powoda, zgodnie z art. 442' § 1 kc , stwierdzié nalezy , ze przed wniesieniem powédztwa w sprawie niniejszej , a wicc przed 20 lutego 2009r. , roszczenie powoda uleglo przedawnieniu. Nastapiio to z data 1 1 lutego 2008r. Sad Apelacyjny nie widzi w sprawie podstaw do uznania , ze podniesiony w sprawie przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia powoda stanowi naduzycie prawa w rozumieniu art. 5kc. W judykaturze Sadu Najwyzszego podkresla sic wyjatkowy charakter sytuacji, w ktorej wierzyciel mogiby dochodzié roszczenia mimo stwierdzenia stanu przedawnienia, ze wzglcdu na nieuwzglcdnienie zarzutu przedawnienia roszczenia w zwiazku z powoiywaniem sic wierzyciela na zarzut naduzycia prawa  art. 5 k.c. ( tak Sad Najwyzszy w wyroku z dnia 6 maja 2010r. , sygn. II CSK 536/09 Lex 585765 i wskazane w nim orzecznictwo: wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 7 listopada 2003 r., V 399/02, niepubl.). Nlnlelszy dokument wydano na wniosek zdnla.... ........... W trybie ustawy z dnia 6 wrzeénla 2001 roku n dnefnnla dn Inlnrmarll 111.1111.11...: --- STRONA 29 --- \ 12 ’ Nieuwzglcdnienie zarzutu przedawnienia roszczenia musi poprzedzaé ocena okolicznoéci sprawy wystcpujacych po obydwu stronach stosunku prawnego oraz charakter uszczerbku poszkodowanego i charakter dochodzonego roszczenia . Jezeli do przedawnienia roszczenia dochodzi wskutek bezczynnosci wierzyciela, zarzut naduzycia prawa moze byé uznany za uzasadniony , jezeli bezczynnosé wierzyciela zostanie usprawiedliwiona wskazanymi przez niego wyjatkowymi okolicznosciami (tak np.,. wyrok Sadu Najwyzszego z dnia 9 lutego 2000 r., III CKN 594/98, niepubl.; wyrok Sadu Najwyzszego 2 dnia 28 stycznia 2008 r., IV CSK 386/08, niepub1.). W sprawie niniejszej uznaé nalezy, 2e do przedawnienia roszczenia powoda doszio wskutek zaniedbafi wierzyciela w zakresie dochodzenia odszkodowania przed sa_dem. Nie ulega wé,'tpli’woéci', 2epowod Jan Kobylewski juz w momencie wystapienia 2 powodztwem w sprawie I C  znai wielkosé szkody wywoianej dziaianiem komomika. W pismie z dnia 8 czerwca 2005r. [k.52 akt I C . . ] wskazai , 2e jego szkoda odpowiada kwocie 5807547021. Mimo to ograniczyi dochodzone roszczenie do kwoty 190 00021 . Stwierdzii jednak , 2e nie zrzeka sic pozostalej czcsci roszczenia . Powéd mial zatem swiadomosé , 2e biegnie termin przedawnienia pozostaiej czcéci roszczenia odszkodowawczego . Ograniczenie zadania uzasadnial wysokoscia opiaty sadowej od pozwu. Jednoczeénie jednak uis'.ci1 opiate od pozwu w kwocie 5 16021 , [k.7] i zostal wezwany do uiszczenia pozostaiej czcsci opiaty od rozszerzonego powodztwa [ k. 55 ]. Mimo to nie skladai wniosku o zwolnienie od kosztow sadowych, co uniemozliwia obecnie weryfikacjc podanej przez niego przyczyny ograniczenia zadania w sprawie I C  . Ostateczne rozpoznanie roszczenia powoda w sprawie I C  , nastapiio dopiero w dniu 29 paidziemika 2008r., a zatem po ustalonej wyzej w uzasadnieniu dacie przedawnienia roszczenia powoda dochodzonego w sprawie niniejszej [wyrok Sadu Apelacyjnego w sprawie I . ' . ‘]. Stwierdzié jednak mozna , 2e sama zasada odpowiedzialnoéci Komomika przesadzona zostaia jeszcze wczesniej — w dacie wyrokowania przez Sad Najwyzszy , gdyz wyrok Sadu Najwyzszego przesadzal o zasadzie odpowiedzialnosci Komomika. Fakt przeciagania sic prawomocnego rozstrzygniccia w sprawie I C . ' .. nie moze stanowié usprawiedliwienia dla bezczynnosci powoda, .w celu zapobiezenia przedawnieniu jego roszczenia; Skoro powod éwiadomie ogianiczyi swoje roszczenie w sprawie I C ' . jedynie do czcsci kwoty odszkodowania, jego obciazaja skutki zaniedbafi w dochodzeniu roszczenia, ktore skutkowaiy ich przedawnieniem. Decydujac sic na nowy proces lub rozszerzajac dotychczasowe zadanie przed terminem jego przedawnienia powod mogi wnosié o zwolnienie od kosztow sadowych w tej czcsci. Zatem ewentualny brak srodkow finansowych w celu dochodzenia caiego roszczenia nie mozna uznaé za wyjatkowe okolicznosci usprawiedliwiajace opoznienie. W tym stanie sprawy podniesienie przez pozwanego zarzutu przedawnienia N'"|°l$ZY dflkument wydano na wniosek ....... .. W "1/D18 ustawy 2 dnia 6 1vrze$nla'2'(101' --- STRONA 30 --- =1..1...,.1.3..tzE..21111.............. \’ W trybie ustawy z dnla 6 Wrzeénla 2001 roku .' 13 roszczefi powoda nie moze byé uznane za naduzycie prawa w rozumieniu art. 5 kc. Wobec uznania przez Sad Apelacyjny , 2e roszczenie powoda ulegio przedawnieniu, pozostale zarzuty apelacji odnoszace sic do wysokosci zasadzonego przez Sad pierwszej instancji odszkodowania , staiy sic bezprzedmiotowe [zarzuty podniesione w punkcie I , III.c i IV apelacji ]. Za uzasadnione uznaé nale2aIo rowniez zarzuty pozwanego w czcsci dotyczacej rozstrzygniccia o kosztach procesu. Wobec zmiany wyroku co do zasady zazalenie interwenienta uznaé nalezaio 2a bezprzedmiotowe i na tej podstawie je oddalono. Niemniej jednak co do zasady byio ono uzasadnione. W stosunku do tego interwenienta ubocznego — ' S.A. nie mialy zastosowania przepisy ,0 wspoiuczestnictwie jednolitym, 2 tego wzglcdu brak byio podstawy do obciazania go kosztami nawet w sytuacji, gdy proces przegrywaia strona do ktorej interwenient przystapii. Oddalenie powodztwa skutkowalo obciazeniem powoda kosztami procesu poniesionymi przez pozwanego przed sadem pierwszej instancji  art. 98 § 1 i3 kpc. Natomiast udzial interwenienta by} na tyle marginalny , 2e nie uzasadniai zasadzenia na jego rzecz kosztow procesu przed sa_dem pierwszej instancji. Z tych wzglcdow na podstawie art. 386 § 1 kpc Sad Apelacyjny zmienii zaskarzony wyrok w pkt I i IV w ten sposob , 2e powodztwo oddalii i zasadzil od powoda na rzecz pozwanego 7 21721 tytuiem kosztéw procesu przed Sadem pierwszej instancji, co odpowiadalo wysokosci kosztow zastcpstwa prawnego w wysokosci ustalonej na podstawie § 2 ust. 2 , § 6 pkt 7 Rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci 2 dnia 28 wrzesnia 2002r. w sprawie opiat za czynnosci adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Pafistwa kosztow nie opiaconej pomocy prawnej udzielonej 2 urzcdu [ D2.U. 163, po2.l348] i opiaty od pehiomocnictwa. Na podstawie art. 108 § 1 kpc w 2w. 2 art. 98 § 1 i 3 kpc Sad Apelacyjny zasadzii od powoda na rzecz pozwanego koszty postcpowania odwoiawczego, na ktore 2Io2yIy sic koszty wynagrodzenia peinomocnika w wysokosci 5 40021 ustalone na podstawie § 2 ust. 2 , w zw. 2 § 6 pkt 7 i § 13 ust. 1 pkt 2 cyt. Rozporzadzenia oraz opiata sadowa od apelacji w wysokosci 19 53821. Ponadto Sad zasadzii koszty postcpowania zazaleniowego na rzecz interwenienta ubocznego w wysokosci uiszczonej opiaty od zazalenia [ k. 401]. W pkt I wyroku Sad Apelacyjny na podstawie art. 350 § 1 i 3 kpc sprostowal niedokladnosé w zaskarzonym wyroku polegajaca na niewskazaniu siedziby interwenienta ubocznego . \ A1 \_‘ . '~ \ _| ‘/ \ .1 ll ."1 / ‘I._ ,' 0 .7 1" ."\“?.<':'=" ‘ " Na orygmcele ,';;/ WIa‘CIWY(e) pOdplS(Y) ', _‘ 1 $3 1‘ :m\ "172,.__}_ ff A ‘* '\ \/ Q, / / Y ’/ " . / 1 . .'\  \ _\ Nln1e)szy dokument wydano na wnlosok K": I i 1 ;', \