Wyrok IC 268/09 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2011r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 268/09 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2011r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział I Cywilny w składzie : Przewodniczący : SSO Adam Maciński Protokolant : Robert Purchalak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa L. B. przeciwko Skarbowi Państwa - (...) w W., (...) we W., (...) Nr (...) w S. i (...) w C. o zapłatę I. powództwo oddala; II. nie obciąża powoda kosztami procesu; III. przyznaje ze Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz adwokata R. K. kwotę 3.600 zł powiększoną o należny podatek VAT w wysokości 828 zł - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Z/ 1. odnotować 2. kal. 2i dni --- STRONA 2 --- Sygn.akt IC 268/09 UZASADNIENIE Powód L. B. w pozwie i dalszych pismach procesowych (k. 2 -5, 38-40, 53-54, 58-59) wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od Skarbu Państwa - (...) w W., (...) we W., (...) Nr (...) w S. i (...) w C. kwoty w łącznej wysokości 100.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód wskazał, że domaga się zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, ponieważ strona pozwana nie zapewniła mu godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary. W czasie pobytu w w/w jednostkach penitencjarnych przebywał on bowiem w celach mieszkalnych nadmiernie przeludnionych. Cele te znajdowały się ponadto w nieodpowiednim stanie technicznym, nie były prawidłowo wyposażone oraz były pozbawione odpowiedniego zaplecza sanitarnego. Dodał, iż w pomieszczeniach tych przebywał z osobami z subkultury więziennej oraz wraz ze skazanym chorym na żółtaczkę typu „C". Powód podał ponadto, że w trakcie pobytu w w/w (...) został zarażony (...) i nie był w sposób prawidłowy leczony. Wszystkie te czynniki negatywnie wpłynęły na zdrowie i godność powoda. Jednocześnie działania te naruszyły nie tylko przepisy art. 30 Konstytucji RP, ale także postanowienia ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych. Z tych też i względów wniósł jak powyżej. W odpowiedziach na pozew (k. 14-18, 47-48, 70-71, 74-84, 100-102) strona pozwana Skarb Państwa - (...) w W., (...) we W., (...) Nr (...) w S. i (...) w C. wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu wskazała, że żądanie powoda nie ma żadnych podstaw tak faktycznych, jak i prawnych. Nie jest bowiem prawdą jakoby w czasie pobytu w jednostce penitencjarnej powód przebywał w niewłaściwych warunkach bytowych oraz by w tym czasie wyrządzono mu jaką jakąkolwiek szkodę lub krzywdę. Wskazała, iż jest on wielokrotnym recydywistą odbywającym obecnie karę pozbawienia wolności za zabójstwo oraz odbywającym już uprzednio kary pozbawienia wolności za inne przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Strona pozwana przyznała, że w niektórych okresach czasu powód mógł przebywać w celach przeludnionych, zaprzeczyła jednak jego twierdzeniom, iż pomieszczenia te nie odpowiadały obowiązującym w tym zakresie standardom. Co do kwestii zarażenia powoda (...) strona pozwana przyznała, że w okresie od października 2004 r. do kwietnia 2005 r. powód przebywał w szpitali więziennym przy (...) w C. na Oddziale (...) z rozpoznaniem (...). Zarzuciła jednocześnie, iż w trakcie pobytu w szpitalu więziennym, powód został z tego schorzenia całkowicie wyleczony, a nadto roszczenie z tego tytułu uległo przedawnieniu. Z tych też i względów wniosła jak powyżej. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód L. B. ma 56 lat. Powód w przeszłości wielokrotnie, począwszy od 1974 r. przebywał w (...), w tym m.in. w K., K., R., K., M., S., G., W., W., S. i C., odbywając kary pozbawienia wolności za popełnienie przestępstw kradzieży przeciwko mieniu. Od 25 marca 2003 r. powód L. B. odbywa karę pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa zabójstwa. --- STRONA 3 --- W (...) we W. powód przebywał w okresie od 25 marca 2003 r. do 7 lipca 2004 r. raz od 22 grudnia 2009 r. do 30 grudnia 2009 r. W (...) w S. powód przebywał w okresie od 6 lipca 2004 r. do 4 października 2004 r. W (...) w W. powód przebywał w okresie od 11 maja 2005 r. do 11 sierpnia 2009 r. oraz od 30 grudnia 2009 r. do chwili obecnej. (Dowód: historia osadzenia powoda, k. 105; informacja o pobytach i orzeczeniach, k. 111-116; przesłuchanie powoda L. B., k. 158-160) W październiku 2004 r. powód został skierowany przez administrację (...) w S. do ZOZ Szpitala (...) w C. Oddział (...), gdzie powód przebywał w okresie od 4 października 2004 r. do 11 maja 2005 r. W trakcie pobytu w w/w szpitalu u powoda wykonana badania - zdjęcie (...). W badaniach (...) nie znaleziono (...), jednak z uwagi na stwierdzone badaniem RTG zmiany (...), zalecono w stosunku do powoda standardowe leczenie (...). Po sześciu miesiącach leczenia farmakologicznego u powoda uzyskano poprawę (...), przy ujemnych badaniach (...) oraz wypisano go ze szpitala. W czasie pobytu powoda w ZOZ Szpitalu (...) w C. na Oddziale (...) nie panowało w nim przeludnienie. W tym okresie powód przebywał w siedmioosobowych celach o powierzchni 37,60 m2, dziewięcioosobowej celi o powierzchni 38,90 m2, dziesięcioosobowej celo o powierzchni 42,90 m2 oraz czteroosobowej celi o powierzchni 19,20 m2. (Dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego, k. 7; dokumentacja medyczna powoda, k. 99, notatka służbowa, k. 88, przesłuchanie powoda L. B., k. 158-160) W czasie pobytu powoda w (...) we W., w (...) w S. oraz w (...) w W. panowało w nich przeludnienie. Podczas pobytu w w/w (...) powód w niektórych okresach przebywał w celach, w których na jednego osadzonego przypadało mniej aniżeli 3 m 2. O tym fakcie tym administracje jednostek penitencjarnych informowały na bieżąco Sądy Penitencjarne. Z powodu przeludnienia powód okresowo osadzony został w jednej celi z osobą zarażoną wirusem żółtaczki typu „C". Pomieszczenia, w których mieszkał powód były standardowo wyposażone w sprzęt kwaterunkowy oraz wydzielony kącik sanitarny, w którym znajdowała się toaleta i sprzęt do utrzymania czystości. Skazani sami odpowiadali za utrzymanie czystości w celi. Wszystkie cele więzienne były wyposażone podobnie. Każdy ze skazanych miał swoje łóżko, komplet pościeli, taboret, szafkę na ubrania, ponadto w celi znajdował się stół i krzesła. Każdy z osadzonych otrzymywał trzy posiłki dziennie: śniadanie, obiad i kolację. Ponadto, na terenie (... ) istniała możliwość dokonywania zakupów środków spożywczych i higienicznych w kantynie więziennej. W przypadku stwierdzenia występowania w celach robactwa, osadzeni obowiązani byli informować o tym fakcie oddziałowego lub wychowawcę i w takim przypadku w przypadku zasadności zgłoszenia w celach przeprowadzana była dezynsekcja pomieszczeń. W trakcie pobytu w w/w (...) powód miał dostęp do lekarza podstawowej opieki medycznej oraz lekarzy specjalistów. W okresie osadzenia w w/w (...) powód zgłaszał się do ambulatorium więziennego i korzystał z pomocy medycznej, w tym konsultacji lekarzy specjalistów. W trakcie pobytu w w/w (...) powód mógł skorzystać z oferty zajęć o charakterze kulturalnym, oświatowym, sportowym i religijnym, które odbywały się poza celami więziennymi. Ponadto powód mógł skorzystać z oferty kursów zawodowych przygotowujących do podjęcia pracy po zakończeniu trwania kary. --- STRONA 4 --- W okresie osadzenia w (...) w W. powód zatrudniany był okresowo w pralni więziennej, natomiast w okresie osadzenia w (...) we W. powód był zatrudniony przy roznoszeniu jedzenia. W okresie pobytu w w/w (...) powód nie składał pisemnych skarg dotyczących panujących warunków odbywania kary pozbawienia wolności. (Dowód: wykaz pomieszczeń, k. 89-91; pisma, k. 92-93; notatki służbowe, k. 94-98; pismo z 20 lipca 2004 r., k. 106; sprawozdanie z wizytacji (...) nr (...) w S., k. 107-110; pisma powoda z dnia 7 kwietnia 2010 r., k. 60; zeznania świadka W. J., k. 200-201; zeznania świadka R. C., k. 153-154; zeznania świadka M. D., k. 155; zeznania świadka N. S., k. 156-157; zeznania świadka K. S., k. 227-228; zeznania świadka H. M., k. 378; przesłuchanie powoda L. B., k. 158-160) Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód wywodził swoje roszczenie z faktu naruszenia przez stronę pozwaną jego prawa do odbywania kary pozbawienia wolności w godnych i humanitarnych warunkach, w szczególności przez osadzenie go w przeludnionych celach. Jako podstawę prawną swojego roszczenia powód wskazał przepis art. 30 Konstytucji, zgodnie z którym przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela, jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych, art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz na postanowienia Międzynarodowego Paktu Praw Człowieka i Publicznych. W myśl art. 417 k.c., za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Powołany przepis określa podmiot odpowiedzialny za niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej (w niniejszej sprawie - Skarb Państwa) oraz podstawę jego odpowiedzialności (naruszenie prawa). Szczegółowe przesłanki odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych oraz zakres przysługujących z tego tytułu roszczeń określają natomiast przepisy art. 23 - 24 i 448 k.c. Zgodnie z art. 23 k.c., dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Osoba, której dobra osobiste zostały naruszone, może, na zasadach przewidzianych w kodeksie, żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 24 § 1 zd. 3 k.c.). W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia (art. 448 k.c.). Odnosząc powyższe regulacje do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy zauważyć, że przeludnienie (... ) i (... ) (w tym (...) we W.) jest faktem notoryjnym (art. 228 § 1 k.p.c.). Jedynie odnośnie pobytu powoda w ZOZ Szpitalu (...) w C. na Oddziale (...) (k. 74 i n.) strona pozwana wykazała, że nie panowało w nim wówczas przeludnienie. Natomiast odnośnie pobytu powoda w pozostałych pozwanych (...) (we W., w W. oraz w S.) okoliczność przeludnienia została przyznana --- STRONA 5 --- przez stronę pozwaną (k. 14 i n., 100 i n.). Nawet zatem przyjmując, że stan osobowy w w/w (... ) ulegał zmianom wskutek przyjęć, zwolnień i przeniesień, to wypada zatem dać wiarę twierdzeniu powoda, że przez część pobytu w w/w (...) (za wyjątkiem (...) C.) był on osadzony w celach przeludnionych, tj. takich, w których powierzchnia przypadająca na skazanego wynosiła mniej niż 3 m kw. (por. art. 110 § 2 k.k.w.). W realiach niniejszej sprawy należało zatem uznać, że umieszczenie powoda w zbyt ciasnej celi naruszało jego dobra osobiste - przede wszystkim jego godność oraz prawo do intymności. Nie sposób bowiem nie dostrzec, że długotrwałe przebywanie w przeludnionej celi, połączone z takimi niedogodnościami, jak np. konieczność spożywania posiłków na łóżku, długotrwałe oczekiwanie na możliwość skorzystania ze wspólnej toalety, czy też brak możliwości wykonywania swobodniejszych ruchów, stanowi nadmierną dolegliwość i narusza godność powoda oraz jego prawo do intymności. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów SN z dnia 18 października 2011 r. (III CZP 25/11). Ustalenie, że umieszczenie powoda w przeludnionych celach mogło stanowić naruszenie jego godności i prawa do prywatności, nie oznacza jednak konieczności uwzględnienia żądania zasądzenia zadośćuczynienia. Należy zauważyć, że przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych stanowi uprawnienie sądu, nie zaś obowiązek. Wynika to bowiem z redakcji art. 448 k.c., który stanowi, że sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Stosując ten przepis, sąd bierze pod uwagę rozmiary i charakter doznanej przez poszkodowanego krzywdy, okoliczności jej powstania, a nade wszystko rodzaj i stopień winy naruszyciela (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., V CKN 1581/00, OSNC 2004/4/53). Orzekając o zadośćuczynieniu za krzywdę doznaną w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności, sąd musi zachować szczególną ostrożność, gdyż pozbawienie wolności w założeniu stanowi dolegliwość dla osoby skazanej i wiąże się z drastycznym ograniczeniem jej praw. Teza ta znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, według którego cierpienie i upokorzenie związane z odbywaniem kary więzienia tylko wówczas stanowią naruszenie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdy przekraczają nieunikniony element cierpienia wpisanego w pozbawienie wolności (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r., II CSK 269/07). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że naruszenie dóbr osobistych powoda, jakkolwiek bezprawne, nie zostało przez stronę pozwaną zawinione. Przeludnienie panujące w (... ) ( (...) ) stanowi bowiem efekt długoletniego niedoinwestowania (...), przy jednoczesnym wzroście przestępczości i wynikającym stąd zaostrzeniu polityki karnej państwa. Jest okolicznością niesporną, że dyrektorzy (...) ((...)) nie mogą odmawiać przyjęcia osób, co do których wydany został sądowy nakaz umieszczenia ich w jednostce penitencjarnej, jedynie z powodu przeludnienia tych jednostek. W ramach posiadanych możliwości finansowych i lokalowych administracje jednostek penitencjarnych czynią wysiłki, aby poprawić warunki odbywania kary pozbawienia wolności. W żadnym zaś razie nie zostało wykazane, aby niedogodności związane z odbywaniem przez powoda kary stanowiły następstwo celowej dyskryminacji powoda przez funkcjonariuszy służby więziennej, czy też działania dyrektora (... ) wymierzonego przeciw osadzonym w ogólności. --- STRONA 6 --- Przeciwko przyznaniu powodom zadośćuczynienia pieniężnego przemawia też powołana wyżej okoliczność, że -pomijając kwestię przeludnienia - nie udowodnił on, aby w czasie odbywania przez niego kary naruszono jego konkretne prawa. W trakcie postępowania powód nie wykazał, że warunki w jakich przyszło mu odbywać karę pozbawienia wolności nie odpowiadały wymogom przewidzianym w tym zakresie przez przepisy, a w szczególności przez Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17.10.2003r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w (...) i (...). Z treści zeznań świadków R. C. (k. 153-154), M. D. (k. 155), N. S. (k. 156-157), K. S. (k. 227-228) i H. M. (k. 378) wynika zaś, iż podstawowe prawa powoda jako osadzonego były w tym zakresie respektowane. Pomieszczenia, w których mieszkał powód były standardowo wyposażone w sprzęt kwaterunkowy oraz wydzielony kącik sanitarny, w którym znajdowała się toaleta i sprzęt do utrzymania czystości. Skazani sami odpowiadali za utrzymanie czystości w celi. Wszystkie cele więzienne były wyposażone podobnie. Każdy ze skazanych miał swoje łóżko, komplet pościeli, taboret, szafkę na ubrania, ponadto w celi znajdował się stół i krzesła. Każdy z osadzonych otrzymywał trzy posiłki dziennie: śniadanie, obiad i kolację. Ponadto, na terenie (...) istniała możliwość dokonywania zakupów środków spożywczych i higienicznych w kantynie więziennej. W przypadku stwierdzenia występowania w celach robactwa, osadzeni obowiązani byli informować o tym fakcie oddziałowego lub wychowawcę i w takim przypadku w przypadku zasadności zgłoszenia w celach przeprowadzana była dezynsekcja pomieszczeń. W okresie pobytu w w/w (...) powód nie składał pisemnych skarg dotyczących panujących warunków odbywania kary pozbawienia wolności. Odnosząc się zatem do kwestii winy strony pozwanej wskazać należy, że warunki w jakich powód odbywał karę, odpowiadały aktualnym możliwościom finansowym Państwa i nie różniły się od warunków innych więźniów, nie miały zatem charakteru jakiejkolwiek dyskryminacji. Należy podkreślić, że przebywanie w zatłoczonym pomieszczeniu samo w sobie wiąże się z dyskomfortem, jednak nie jest to wystarczająca podstawa do uwzględnienia żądania zasądzenia zadośćuczynienia (wyrok SN z 2 października 2007 r., II CSK 269/07). Możliwość taka istniałaby w przypadku jednoczesnego stwierdzenia, że naruszono takie podstawowe standardy, jak zapewnienie każdemu osadzonemu oddzielnego miejsca do spania, albo całkowity brak oddzielnego węzła sanitarnego. Analiza dowodów zgromadzonych w sprawie wskazuje, że powód w takich warunkach nie przebywał. Dokonują oceny stopnia pokrzywdzenia, którego doznał powód w związku z naruszeniem normy minimalnej powierzchni celi więziennej na jednego osadzonego, Sąd miał ponadto na uwadze, że w trakcie pobytu w pozwanych (... ) powód mógł skorzystać z oferty zajęć o charakterze kulturalnym, oświatowym, sportowym i religijnym, które odbywały się poza celami więziennymi. Ponadto powód mógł skorzystać z oferty kursów zawodowych przygotowujących do podjęcia pracy po zakończeniu trwania kary. W okresie osadzenia w (...) w W. powód zatrudniany był także okresowo w pralni więziennej, natomiast w okresie osadzenia w (...) we W. powód był zatrudniony przy roznoszeniu jedzenia. Powyższe zajęcia znacznie skracały czas przebywania w przeludnionych celach. Nie można też pominąć faktu, że powód znalazł się w (... ) w związku z popełnieniem umyślnego przestępstwa (zabójstwa), a odbywane wcześniej kary nie powstrzymały go przed popełnieniem kolejnego przestępstwa. Trzeba mieć na uwadze, że z istoty odbywania kary pozbawienia wolności w (...)wraz z innymi współwięźniami wynikają dolegliwości i liczne ograniczenia, w tym podnoszony przez powoda w związku z przeludnieniem stres. Czerpanie przez powoda korzyści majątkowych z --- STRONA 7 --- faktu prawnego pozbawienia wolności mogłoby w tej sytuacji słusznie zostać odebrane jako niemoralne. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, że kwota żądanego zadośćuczynienia tj. 100.000 zł pozostaje tu w rażącej dysproporcji do sytuacji majątkowej powoda i nie została przez niego w żaden sposób umotywowana. Nadto wskazać należy, iż przyczyną oddalenia powództwa co do roszczenia dotyczącego rzekomego zarażenia powoda (...) w 2004 r. było także jego przedawnienie. Zgodnie bowiem z art. 442 1 § 1 zd. 1 k.c. roszczenie 0 naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Należy przyjąć, że o swoim roszczeniu powód dowiedział się już w październiku 2004 r., kiedy to został skierowany przez administrację (...) w S. do ZOZ Szpitala (...) w C. Oddział (...). W konsekwencji zatem, gdyby nawet w realiach niniejszej sprawy Sąd uznał żądanie zadośćuczynienia związane z zakażeniem (...) za uzasadnione (czego powód w żaden sposób nie wykazał), to zgodnie z art. 117 § 2 zd. 1 k.c. strona pozwana miałaby prawo uchylić się od jego zaspokojenia ( przedawniło się ono bowiem w październiku 2007 r.). Niezależnie od tego, oddalając żądanie pozwu w tym zakresie Sąd miał na uwadze, że powód w żaden sposób nie wykazał, że poza epizodem związanym z leczeniem tego schorzenia w latach 2004-2005, obecnie w dalszym ciągu jest chory i leczy się na (...). Z analizy dokumentacji medycznej wynika bowiem, że w trakcie pobytu w szpitalu więziennym w C. w okresie od października 2004 r. do maja 2005 r. u powoda wykonana badania – (...). W badaniach (...) nie znaleziono (...), jednak z uwagi na stwierdzone badaniem RTG (...), zalecono w stosunku do powoda standardowe leczenie (...). Po sześciu miesiącach leczenia farmakologicznego u powoda uzyskano poprawę radiologiczną w (...), przy ujemnych badaniach (...) oraz wypisano go ze szpitala. Do przypisania stronie pozwanej odpowiedzialności za delikt wobec powoda, konieczne byłoby wykazanie, że to do zakażenia (...) doszło w związku z bezprawnym, zawinionym zachowaniem strony pozwanej pozostającym w normalnym związku przyczynowym z doznaną szkodą (krzywdą). Powód w żaden sposób nie wykazał istnienia tych przesłanek. Z ustaleń Sądu wynika, że w trakcie pobytu w w/w (...) powód miał dostęp do lekarza podstawowej opieki medycznej oraz lekarzy specjalistów. W okresie osadzenia w w/w (... ) powód zgłaszał się do ambulatorium więziennego i korzystał z pomocy medycznej, w tym konsultacji lekarzy specjalistów. Należy dodać, że faktem notoryjnym jest, że znaczna część ludności jest lub była w przeszłości narażona na (...), a zatem do zakażenia powoda mogło dojść także w warunkach przebywania na wolności. Istotne w sprawie było natomiast, że niezwłocznie po zdiagnozowaniu u powoda (...), strona pozwana udzieliła mu niezbędnej pomocy medycznej w tym zakresie. Strona pozwana skierowała powoda do specjalistycznego szpitala więziennego w C., w którym zastosowano wobec powoda leczenie (...) i z którego powód został wypisany po uzyskaniu poprawy stanu zdrowia. Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby od tamtej pory powód uskarżał się na problemy zdrowotne związane z (...). Dodać należy, że w trakcie postępowania powód w żaden sposób nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, że w związku z osadzeniem go w jednej celi z więźniem W. J. został zakażony (...). Same twierdzenia powoda w tym zakresie (o możliwości zajścia takiej sytuacji) nie są jednak wystarczające dla przyjęcia udowodnienia czy choćby uprawdopodobnienia zajścia takiego zdarzenia. Ogólne prawdopodobieństwo zakażenia, niepotwierdzone innymi danymi, to zaś za mało, by uznać --- STRONA 8 --- związek przyczynowy między przebywaniem powoda w (... ) a zarażeniem (...) (wyrok SN z dnia 04.11.2005 r. V CK 182/2005, LexPolonica nr 390983). Mając zatem powyższe na względzie, Sąd uznał, że w sprawie brak było podstaw do zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia nawet w symbolicznej wysokości. Z uwagi na powyższe Sąd oddalił w całości powództwo, o czym orzekł jak w sentencji. Orzekając o kosztach procesu, Sąd zastosował przepis art. 102 k.p.c. i nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz strony pozwanej. Sąd miał przy tym na względzie, że z uwagi na sytuację majątkową i życiową powoda, nie jest on w stanie uzyskać środków niezbędnych na pokrycie tych kosztów. O nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu orzeczono w oparciu o art. art. 113 ust. 2 a contrario ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W sytuacji gdy powód został zwolniony od kosztów a następnie sprawę przegrał, brakującymi kosztami w tym zakresie obciąża się Skarb Państwa. Brak jest bowiem podstaw do obciążenia owymi kosztami przeciwnika. Z tych względów Sąd przyznał ze Skarbu Państwa -Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz pełnomocnika powoda kwotę 3.600 zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, o czym orzeczono jak w punkcie III wyroku.