Wyrok IC 2014/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2011r. Sąd Okręgowy w Łodzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 2014 /10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2011r. Sąd Okręgowy w Łodzi, w I Wydziale Cywilnym, w składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Krysztofiak Protokolant: apl. radc. Ilona Kapela po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011 r. w Łodzi, na rozprawie, sprawy z powództwa B. M. – Ł. przeciwko D. J. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 5.000 złotych oddala powództwo. UZASADNIENIE Pozwem z dnia 28 października 2010 roku B. M. – Ł. wniosła o nakazanie pozwanemu D. J. by przeprosił B. M.-Ł. poprzez osobiste doręczenie za pokwitowaniem A. B., J. F., Z. F., D. F., E. G., K. K., E. K., Z. M., E. M., R. N., K. R., A..W., E. W. i E. Z. oświadczenia następującej treści: „D. J. przeprasza B. M. – Ł. za to, że naruszył jej dobra osobiste poprzez złożenie w 2008 roku zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej Ł. W. o przyjęciu korzyści majątkowej za przyjęcie na Oddział Neurologii jego córki M. J., które to działanie godziło w dobre imię B. M. – Ł. i naraziło ją na utratę zaufania w miejscu pracy i w społeczności lokalnej obejmującej osoby zamieszkujące w budynkach mieszkalno – handlowo - usługowych w zabudowie szeregowej przy ulicy (…) w Ł.i z uwagi na to przepraszam B. M. – Ł.”. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanego na cel społeczny, to jest dla Polskiego Towarzystwa Osób Niepełnosprawnych z siedzibą w Ł., ul. (…), kwoty 5.000 złotych. --- STRONA 2 --- Powódka wniosła także o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu powódka podała, że jako długoletni pracownik Oddziału Neurologii III Szpitala Miejskiego im. K. J. w Ł., cieszy się wśród współpracowników i pacjentów dużym poważaniem i uznaniem. Pozwany w piśmie skierowanym do Prokuratury Rejonowej Ł. – W. naruszył jej dobro osobiste powódki podając, że w roku 2005 przyjęła, a w 2007 roku zażądała korzyści majątkowej od D. J. w zamian za przyjęcie jego córki M. na Oddział Neurologii III Miejskiego im. K. J. w Ł., podczas gdy powódka nie przyjmowała jego córki do szpitala, nie prowadziła jej ani nie wypisywała. O złożonym zawiadomieniu o popełnieniu przez powódkę przestępstwa, pozwany D. J., zdaniem powódki, informował innych właścicieli lokali mieszkalno – handlowo – usługowych w zabudowie szeregowej przy ul. (…) w Ł., gdzie powódka mieszka wraz z mężem. Pozwany, w ocenie powódki, naruszył w ten sposób jej cześć wewnętrzną i zewnętrzną. Co się zaś tyczy bezprawności jego działania, to niewątpliwie miało ono taki charakter, bowiem rozpowszechnianie nieprawdziwych zarzutów jest bezprawne. (pozew k. 2-4) W odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, że jego opinie o powódce pokrywają się z opiniami pacjentów, czego dowodem miały być niepochlebne komentarze o B. M.– Ł. na portalu internetowym. Pozwany podniósł także, że powódka manipuluje opiniami sąsiadów i zapewne to ona sama rozpowszechniała wśród nich informacje o dokonanym przez pozwanego zawiadomieniu do Prokuratury Rejonowej Ł.- W. . Zaznaczył, że powódka skonfliktowana jest także z innymi sąsiadami, którym przez wiele lat miała uprzykrzać życie. (odpowiedź na pozew k. 13) W dniu 14 marca 2011 roku powódka rozszerzyła powództwo żądając nakazania pozwanemu przeproszenia B. M. – Ł. poprzez osobiste doręczenie na piśmie do dyrektora III Miejskiego Szpitala im. dr K. J. w Ł. B. W. oraz ordynatora Oddziału Neurologii III Miejskiego Szpitala im. dr K. J. w Ł. prof. dr hab. med. A. B. na adres szpitala, oświadczenia następującej treści: „D. J. przeprasza B. M. – Ł. za to, że naruszył jej dobra osobiste poprzez złożenie w 2008 roku zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej Ł. W. o przyjęciu korzyści majątkowej za przyjęcie na Oddział Neurologii jego córki M. J., które to działanie godziło w dobre imię B. M. – Ł. i naraziło ją na utratę zaufania w miejscu pracy i w społeczności lokalnej obejmującej osoby zamieszkujące w budynkach mieszkalno – handlowo - usługowych w zabudowie szeregowej przy ulicy (…) w Ł., i z uwagi na to przepraszam B. M. – Ł.”. --- STRONA 3 --- (pismo procesowe k. 84-85) Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 roku pełnomocnik powódki poparł powództwo, pozwany nie uznał powództwa. (protokół rozprawy k. 107) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka B. M. – Ł. oraz pozwany D. J. są współwłaścicielami nieruchomości nr (…) położonej przy ulicy (…) w Ł.. Na tej nieruchomości szeregowo usytuowanych jest 11 segmentów mieszkalnych. (wniosek k. 71-72) W dniu 3 stycznia 2008 roku D. J. złożył zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej o popełnieniu przez powódkę przestępstwa w postaci żądania w dniu 5 marca 2005 roku za przyjęcie jego córki na oddział neurologiczny kwoty 1.200 złotych. Pozwany miał wręczyć powódce jedynie 500 złotych, zaś pozostałą cześć miała ona otrzymać po wyleczeniu córki pozwanego, co jednak nie nastąpiło z uwagi na jej wypisanie ze szpitala. Po dwóch latach powódka miała szykanować pozwanego za niezapłacenie reszty kwoty łapówki. (zawiadomienie k. 1 akt Ds. 254/08; protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia k. 5 – 6 akt Ds. 254/08; odwołanie k. 14 akt Ds. 254/08; zeznania świadka H. J.z k. 103-104; zeznania powódki k. 64-65; zeznania pozwanego k. 66) Po złożonym przez pozwanego zawiadomieniu, B. M. – Ł. została w dniu 18 lutego 2008 roku wezwana do złożenia wyjaśnień w sprawie. Na miejscu została poinformowana, że nie jest podejrzaną, a jedynie sprawa jest rozpoznawana. (zeznania świadka M. Ł. k. 64; zeznania powódki k. 64-65, k. 105) Postępowanie karne przeciwko powódce nie zostało wszczęte. (okoliczność bezsporna) O sprawie złożonego przeciwko powódce zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa rozmawiała ona z dyrektorem III Szpitala Miejskiego im. K. J. w Ł. i jego zastępcą, główną kadrową oraz ordynatorem oddziału. Informację w tym przedmiocie uzyskali oni z pism kierowanych przez R. N.. Pozwany nie informował dyrektora Szpitala, w którym zatrudniona jest powódka ani ordynatora Oddziału Neurologii o kierowanym zarzucie przyjęcia korzyści majątkowej. Pracodawcy nie wyciągnęli żadnych negatywnych wniosków ani ocen wobec powódki w związku z tymi informacjami. (zeznania powódki k. 65, k. 105) --- STRONA 4 --- Powódka skarżyła się sąsiadom, że jest posądzona o popełnienie przestępstwa. (zeznania świadka E. Z. k.103) O fakcie złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez powódkę D. J. poinformował R. N.. Nie przekazywał tej informacji innym mieszkańcom ani nie zawierał jej w pismach procesowych. (pismo k. 57-58; zeznania świadka E. K. 89-90; zeznania świadka E. W. k. 100-101; zeznania świadka E. Z. k. 101-103; zeznania pozwanego k. 107) Mieszkańcy segmentu wiedzą o trwającym miedzy stronami konflikcie. Posiadają także informację o złożonym przez pozwanego zawiadomieniu o przyjęciu przez powódkę korzyści majątkowej. O zawiadomieniu rozmawiali podczas doraźnych spotkań na nieruchomości wspólnej. (zeznania świadka E. K. 89-90; zeznania świadka E. W. k. 100-101; zeznania świadka E. Z.j k. 101-103) Zarówno w środowisku pracy, jak i wśród sąsiadów powódka nie doznała nieprzyjemności będących wynikiem złożonego przez pozwanego zawiadomienia o popełnieniu przez nią przestępstwa. (zeznania świadka M. Ł. k. 64; zeznania powódki k. 65, k. 105-106) Współwłaściciele nieruchomości nr (…) położonej przy ulicy (…) w Ł. . nie mogli dojść do porozumienia w sprawie korzystania ze wspólnej nieruchomości. W związku z tym M. Ł. wystąpił do Sądu Rejonowego dla Ł. W., II Wydział Cywilny, z wnioskiem o ustalenie sposobu korzystania z działki. Sprawa powyższa została zarejestrowana pod sygn. akt II Ns1921/09 (nowy numer II Ns 273/20). (wniosek k. 71-72; okoliczność bezsporna co do sygnatury akt sprawy) W pismach kierowanych przez pozwanego D. J. w powyższej sprawie ( pismo z dnia 31 marca 2010 roku, 15 listopada 2010 roku i 25 stycznia 2011 roku ), odnosi się on do przedmiotu postępowania i wzajemnych relacji z powódką i jej mężem. Nie podnosił okoliczności, że przeciwko powódce toczyło się jakiekolwiek postępowanie karne oraz że przyjęła ona korzyść majątkową. (pisma k. 73-76) W piśmie z dnia 27 sierpnia 2010 roku, wniesionym w powyższej sprawie przez męża powódki M. Ł., a skierowanym do Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł., wskazał on, że D. J. złożył doniesienie do prokuratury o przyjęciu korzyści majątkowej przez powódkę, a Prokuratura umorzyła sprawę nie stwierdzając podstaw do postawienia zarzutów. (pismo k. 20-21). --- STRONA 5 --- Pomiędzy stronami trwa konflikt sąsiedzki. Spór dotyczy zwłaszcza parkowania pojazdów mieszkańców na nieruchomości wspólnej. (okoliczność bezsporna, a ponadto zeznania świadka Ł. J. k. 62; zeznania świadka H. J. z k. 103-104; zeznania powódki k. 66) Konflikt dotyczył także ustawienia na działce pozwanego billboardu. Mieszkańcy segmentu, w tym powódka, zwrócili się do Nadzoru Budowlanego o ustalenie prawidłowości postawienia urządzenia, w wyniku czego zostało ono usunięte na około 6 miesięcy. Po załatwieniu wszystkich formalności, billboard został ponownie ustawiony. (zeznania S. K. k. 61-62; zeznania świadka H. J. k. 103-104; zeznania powódki k. 65) W listopadzie 2010 roku doszło do sprzeczki między stronami o sposób korzystania z miejsca parkingowego, podczas której powódka wykrzykiwała obraźliwe słowa. (zeznania świadka I. K. k. 60-61) Powódka i jej rodzina pozostawała także w sporze z R. N. i jego rodziną. (zeznania świadka E. W. k. 101; zeznania świadka E. Z. k. 102-103; zeznania świadka H. J. z k. 104; zeznania powódki k. 105-106) W dniach od 5 do 9 marca 2005 roku córka pozwanego M. J. przebywała na Oddziale Neurologicznym III Szpitala Miejskiego im. K. J. w Ł.. (historia choroby – koperta k. 78; karta informacyjna k. 2 akt Ds. 254/08; zeznania świadka Ł. J. k. 62; zeznania świadka H. J. k. 103-104; zeznania pozwanego k. 66) Powódka w okresie od 3 marca 2005 roku do 7 marca 2005 roku nie świadczyła pracy. Wyjechała służbowo do Wilna. (karta ewidencji czasu pracy k. 54; roczna karta ewidencji obecności w pracy k. 55; zeznania powódki k. 65, k. 105-106) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wskazanych dokumentów, których prawdziwość nie była kwestionowana, a także zeznań świadków oraz samych stron. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka M. Ł. w zakresie, w jakim twierdził, że pozwany rozpowszechniał wśród sąsiadów informację o złożonym przez niego zawiadomieniu o przyjęciu przez powódkę korzyści majątkowej. Okoliczności tej zaprzeczyli bowiem świadkowie E. K., E. W. oraz E. Z. – sąsiadki stron. Ich zeznania są logiczne i konsekwentne, wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają. Wymienieni świadkowie podali, że wśród sąsiadów wiadomym jest o fakcie złożenia przez pozwanego zawiadomienia o --- STRONA 6 --- popełnieniu przestępstwa przez powódkę. Zdarza się rozmawiać sąsiadom na ten temat, jednakże to nie od pozwanego uzyskali informację w tym przedmiocie. Wymienieni świadkowie nie potrafili wprawdzie jednoznacznie wskazać źródła informacji, jest to jednak zrozumiałe. W małym środowisku sąsiedzkim informacje na temat innych mieszkańców rozpowszechniają się dość szybko, zwłaszcza w trakcie przypadkowych rozmów, co utrudnia wskazanie kto je podał. W obliczu jednak dość jednoznacznych zaprzeczeń świadków, by to pozwany przekazał im przedmiotową informację, zeznania męża powódki we wskazanym zakresie, w ocenie Sądu zostały podważone, i jako takie uznane za niewiarygodne. Sąd również nie uznał za wiarygodne zeznań pozwanego i świadka H. J. w zakresie wręczenia powódce korzyści majątkowej w zamian za przyjęcie córki do szpitala, gdyż w tym zakresie są one sprzeczne z obiektywnymi dowodami w postaci dokumentów, z których jednoznacznie wynika, że w czasie pobytu M. J. w III Szpitalu Miejskim im. K. J. w Ł., powódka nie świadczyła pracy. Podkreślić należy, że od czasu hospitalizacji M. J. upłynęło ponad 6 lat, dlatego wymienione osoby pewnych okoliczności mogą nie pamiętać. Nadto wskazać należy, że świadek H. J. nie miała bezpośredniego kontaktu z lekarzem przyjmującym jej córkę do szpitala. Sąd pominął dowód z zeznań świadka Ł. J., który w istocie nie znał żadnych okoliczności sprawy, poza faktem pobytu siostry w szpitalu. Sąd pominął dowód z dokumentów w postaci wydruków ze strony internetowej stanowiącej ranking lekarzy. Internet, jako narzędzie umożliwiające anonimowe wyrażanie poglądów i osądów, nie jest wiarygodnym źródłem jakiejkolwiek informacji w zakresie rzeczywistej oceny osoby i postawy powódki wśród pacjentów. Wydruki te nie mogą więc stanowić dowodu w sprawie. Sąd pominął także dowód z dokumentów w postaci nie wskazanych w ustaleniach faktycznych pism pochodzących od R. i R. N.. Stosunek tych osób do powódki oraz ich wzajemne relacje są bowiem bezprzedmiotowe w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny Sądu jest bowiem zachowanie pozwanego D. J. odnośnie osoby powódki, a zwłaszcza przekazywanie przez niego nieprawdziwych o niej informacji. Postawa innych osób, niezwiązana z zachowaniem pozwanego, nie stanowi natomiast okoliczności, którą Sąd bierze pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy o naruszenie dóbr osobistych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo jako niezasadne podlega oddaleniu. --- STRONA 7 --- Podstawę prawną dochodzonych przez powódkę roszczeń stanowią przepisy art. 23 k.c. i 24 k.c. oraz art. 448 k.c. Stosownie do treści art. 24 § 1 k.c. ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Zgodnie zaś z treścią art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Katalog dóbr osobistych jest szeroki i nieograniczony. Przepis art. 23 k.c. jedynie przykładowo wymienia dobra osobiste człowieka takie, jak zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnicę korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Zarówno jednak doktryna, jak i orzecznictwo poszerza ten katalog, obejmując ochroną prawną coraz to szerszy zakres dóbr osobistych człowieka. Do najważniejszych dóbr osobistych należy cześć, jako wartość właściwa każdemu człowiekowi. Obejmuje ona wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 października 1987 r., sygn. akt II CR 269/87, opubl. OSN CP z 1989 r., nr 4, poz. 66). W orzecznictwie Sądu Najwyższego i doktrynie przyjmuje się, że naruszenie czci i dobrego imienia polega w szczególności na przypisaniu osobie cech lub właściwości, które mogą ją poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1971 r., sygn. akt II CR 455/71, opubl. OSNC z 1972 r., nr 4, poz. 77, oraz z dnia 13 czerwca1980 r., sygn. akt IV CR 182/90, opubl. OSNC z 1981 r., nr 2-3, poz. 30). Kryterium oceny czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego ma charakter obiektywny. Chodzi o reakcję jaką wywołuje w społeczeństwie zdarzenie stanowiące podstawę żądania ochrony, a nie tylko o subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1976 r., sygn. akt II Cr 692/75, opubl. OSN CP z 1976 r., nr 11, poz. 251). Przesłanką odpowiedzialności za naruszenie dobra osobistego jest bezprawność działania sprawcy. --- STRONA 8 --- Bezprawność – w myśl obiektywnego pojęcia kodeksowego - to działanie sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego bez względu na winę sprawcy. Twierdząc, że dobre imię, godność i cześć zostały naruszone, powód nie musi wykazywać bezprawności, wobec domniemania ustanowionego w art. 24 § 1 k c. To na pozwanej spoczywa obowiązek udowodnienia okoliczności przeciwnej, a mianowicie, iż użyte wobec powoda epitety nie naruszały jego dóbr osobistych, bądź, jeśli naruszały te dobra, to działanie pozwanej mieściło się w ramach obowiązującego porządku prawnego. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je, do których zalicza się: działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1989 roku , II CR 419/89, OSP 11-12/1990, poz. 377, z dnia 26 października 2001 roku V CKN 195/01 opublikowane w bazie LEX nr 53107). Żadna z powyższych przesłanek nie została podniesiona i udowodniona przez pozwaną. W niniejszej sprawie powódka dochodziła zobowiązania pozwanego do przeproszenia przesłanie wskazanym osobom pisma zawierającego oświadczenie, że przeprasza on powódkę za naruszenie jej dobra osobistego poprzez złożenie w 2008 roku zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej Ł. W. o przyjęciu korzyści majątkowej za przyjęcie na Oddział Neurologii jego córki. Powódka dochodziła również zasądzenia od pozwanego na wskazany przez nią cel społeczny kwoty 5.000 złotych tytułem zadośćuczynienia. Rozważenia wymagało więc to, czy zachowanie pozwanego D. J. mieściło się w ramach porządku prawnego, czy też dotknięte były cechą bezprawności. W sprawie nie budził wątpliwości fakt złożenia przez pozwanego zawiadomienia o popełnieniu przez powódkę przestępstwa. Potwierdził to sam pozwany utrzymując cały czas, że powódka dopuściła się przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej. W ocenie Sądu, nie można mówić o naruszeniu dobra osobistego powódki poprzez dokonanie przez pozwanego samego zgłoszenia do Prokuratury Rejonowej o popełnieniu przez nią przestępstwa. Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie karne nie zostało wszczęte. Organy ścigania przeprowadziły jedynie czynności sprawdzające i nie znalazły podstaw do wszczęcia postępowania karnego. Sprawa więc nie wyszła poza zakres sprawdzenia wskazanych w zagłoszeniu okoliczności i sama powódka podała, że została wysłuchana jedynie w tym celu. Powódka nie była więc osobą podejrzaną w sprawie, zaś postępowanie w organach ścigania zakończyło się na wstępnym etapie, tuż po wysłuchaniu --- STRONA 9 --- powódki. Nie doznała więc ona jakichkolwiek szkód moralnych związanych z toczącym się postępowaniem, zaś samo złożenie zawiadomienia nie wiązało się z rozpowszechnianiem zarzutu wobec powódki. Poczucie zaś powódki o dokonanym naruszeniu czci mieści się jedynie w zakresie subiektywnej oceny, a jak już wskazano, kryterium oceny czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, ma charakter obiektywny. Chodzi o reakcję jaką wywołuje w społeczeństwie zdarzenie stanowiące podstawę żądania ochrony, a nie tylko o subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej. W niniejszej sprawie postępowanie przeciwko powódce nie toczyło się, nie zaistniały więc okoliczności powodujące naruszenie dobra osobistego powódki, bowiem nie tylko samo odczucie danej osoby świadczy o dokonanym naruszeniu, a przede wszystkim obiektywna tego ocena otoczenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Podstawą faktyczną powództwa było także rozpowszechnianie przez pozwanego wśród sąsiadów stron - mieszkańców nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (…) oraz w dyrekcji Szpitala, w którym powódka jest zatrudniona informacji o złożonym zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa. Ustalenie więc tej okoliczności było niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Jak jednak wynika z materiału dowodowego, to nie pozwany D. J. rozpowszechniał informację o złożonym do Prokuratury Rejonowej zawiadomieniu o popełnieniu przez powódkę przestępstwa w postaci przyjęcia korzyści majątkowej. Powołani przez powódkę na świadków sąsiedzi zgodnie zeznali, że informacji w tym przedmiocie nie uzyskali od pozwanego. Wiedzę tą mieli nabyć w trakcie rozmów sąsiedzkich, ewentualnie z pism procesowych wnoszonych w sprawie o ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej, których autorem nie był pozwany. Pozwany natomiast nie informował ich o tym fakcie, nie przysyłał też żadnych pism w tym przedmiocie. W ocenie Sądu zeznania tych świadków nie budzą wątpliwości co do swej wiarygodności. Nie mieli oni bowiem podstaw do konfabulowania. Zarówno z powódką, jak i pozwanym pozostają w dobrych relacjach i nie są bezpośrednimi uczestnikami konfliktu trwającego między stronami. Sąd nie miał więc podstaw do kwestionowania ich zeznań i przyjął, że pozwany nie udzielał sąsiadom informacji o dokonanym zgłoszeniu. Pozwany nie informował także pracodawcy powódki o kierowanym pod jej adresem zarzucie. Pozwany w toku rozmowy przekazał taką informację R. N.. W ocenie Sądu jednak okoliczność ta nie może stanowić o naruszeniu w ten sposób dóbr osobistych powódki. B. M. – Ł. pozostawała bowiem w konflikcie także z R. N.. Z pism procesowych wynika wręcz, że ich spór miał o wiele głębsze podłoże niż spór stron i był znacznie bardziej zaciekły. Zdaniem --- STRONA 10 --- Sądu, przekazanie niekorzystnej informacji o powódce osobie, która pozostaje z nią w złych stosunkach i sama wyraża się o niej w negatywny sposób, nie mogło stanowić naruszenia jej dóbr osobistych. Z uwagi bowiem na stosunek R. N. do powódki, nie można mówić o naderwaniu jej dobrego wizerunku i podważeniu jego zaufania wobec powódki. Pozwany natomiast nie może odpowiadać za zachowania innych osób i Sąd nie może obarczyć go odpowiedzialnością za dalsze rozpowszechnianie tej informacji przez R. N.. To on bowiem w swoim piśmie procesowym zawarł wzmiankę o dokonanym przez pozwanego zgłoszeniu. On także miał przesłać pismo do przełażonych powódki, w którym informowałby ich o zawiadomieniu organów ścigania o popełnieniu przez powódkę przestępstwa. Okoliczności te jednak nie mogą stanowić o zasadności powództwa, skoro to nie pozwany, a osoba trzecia w istocie dokonała naruszenia dobra osobistego powódki. B. M. – Ł. nie wykazała także, by pozwany przytaczał informacje o dokonanym zgłoszeniu w jakimkolwiek piśmie procesowym. Załączone dokumenty wskazują, że odnosił się on jedynie do trwającego między stronami sporu i do przedmiotu postępowania w sprawie z wniosku M. Ł.. Informację w przedmiocie dokonanego przez pozwanego zgłoszenia natomiast przekazał w piśmie procesowym sam mąż powódki i, jak wynika z zeznań świadków, to z tego pisma mogli się oni dowiedzieć o zgłoszeniu przez D. J. o popełnieniu przez powódkę przestępstwa. Także sama B. M. – Ł. uskarżała się na to, że jest posądzona o przyjęcie łapówki. Sama więc powódka, wraz z mężem przyczyniali się do rozpowszechniania tej informacji, pozwany natomiast dokonał jedynie przedmiotowego zgłoszenia do organów ścigania, uprawnionych i zobowiązanych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w sposób obiektywny. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że D. J. nie upubliczniał informacji o zgłoszonym zawiadomieniu do Prokuratury Rejonowej dotyczącym popełnienia przez powódkę przestępstwa wśród sąsiadów i pracodawcy powódki, a więc nie naruszył takim zachowaniem jej dobra osobistego. Z powyższych rozważań wynika, że nie doszło do naruszenia przez pozwanego D. J. dobra osobistego B. M.– Ł.. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 23 k.c. i 24 k.c. i 448 k.c. oddalił powództwo w całości jako nieuzasadnione. Istotnym jest też to, iż powódka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnosiła o dokonanie jej przeproszenia poprzez skierowanie stosownego oświadczenia wobec osób postronnych, stosunku do których pozwany nigdy nie kierował negatywnych ocen zachowania powódki. W przekonaniu Sądu w realiach niniejszej sprawy uwzględnienie tego rodzaju roszczenia nie tylko nie tylko nie byłoby czynnością, która usuwałaby skutki --- STRONA 11 --- naruszenia dobra osobistego powódki - art. 24 k.c. ( co nie miało miejsca), ale także spowodowałoby dalsze rozpowszechnianie tych informacji.