Postanowienie IC 198/ll t

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 198/ll t'=.Š...~!"-¬'=;.1..=.... zz. '."›Ĺ'-;“!'~..._ :-7 If' (xp '(41 4 'h ‹' _ 3. ¬'*"""..- -.un .„. tt paw-' 4.- I _ -.. 7 .› C. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2011 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący SSO Elżbieta Naftyńska Protokolant stażysta Anna Olek po rozpoznaniu w dniu 25 pażdziernika 201 lr. w Gorzowie Wlkp. na rozprawie sprawy z powództwa B. S. prowadzącego działaln ' ' przeciwko Powiatowi G. o zapłatę osc gospodarczą pod nazwą (... ) w G. utrzymuje w całości w mocy nakaz zapłaty Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 kwietnia 201 I roku w sprawie I Nc 19/1 I. sygn. akt. IC 198/11 Uzasadnienie Powód B. S. domagał się wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, w którym sąd nakaże pozwanemu Powiatowi G., aby zapłacił na rzecz powoda kwotę 368.857,62 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2011 roku do dnia zapłaty. Ponadto żądał zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. W przypadku wniesienia przez pozwanego zarzutów od nakazu zapłaty, domagał się natomiast utrzymania nakazu zapłaty w mocy. W uzasadnieniu pozwu podał, że między stronami toczyło się postępowanie w sprawie o zapłatę przed Sądem Okręgowym w Gorzowie Wlkp. pod sygnaturą I C 160/09. Dochodzone tam roszczenie oparte było na bezpodstawnym wzbogaceniu pozwanego, polegającym na uzyskaniu przez niego jako właściciela budynku przy ulicy N. 6 w K. korzyści majątkowej w postaci wykonanych przez powoda robót dekarskich - remontu dachu na tym budynku. Postępowanie to było wszczęte ze względu na brak uiszczenia przez pierwotnego dłużnika SPZOZ w K. należności wynikających z wykonania przez powoda remontu dachu zgodnie z łączącą strony umową. Postępowanie to zostało zawieszone na zgodny wniosek stron ze względu na zamiar zawarcia ugody. Taką ugodę strony zawarły w dniu 30 kwietnia 2010 roku. Pozwany uznał roszczenia powoda w całości, czyli do kwoty 368.857,62 złotych i zobowiązał się do zapłaty tej kwoty na rzecz powoda, z tym zastrzeżeniem, że w wypadku zapłaty do dnia 31 grudnia 2010 roku powód zwolniłby pozwanego ze zobowiązania ponad kwotę 170.000 złotych. W tym czasie pozwany starał się przystąpić do planowanego programu pod nazwą ,, wsparcie jednostek samorządu terytorialnego w działaniach stabilizujących system ochrony zdrowia”. Pozwany w powołanej ugodzie zobowiązał się pokryć zadłużenie, jakie obciążało pierwotnie dłużnika SPZOZ w K. w likwidacji. Pozwany miał wystąpić zgodnie z paragrafem 1 ugody do ministra zdrowia z wnioskiem o objęcie pozwanego wskazanym wyzej programem i o przekazanie związanych z programem dotacji. Stosownie do paragrafu 2 ugody pozwany w przypadku objęcia go programem, zobowiązał się zapłacić kwotę 170.000 złotych w ciągu 21 dni od otrzymania dotacji, zaś w przypadku odmowy objęcia go programem, zobowiązał się zapłacić kwotę 170.000 złotych do dnia 31 grudnia 2010 roku. Na mocy paragrafu 2 punkt 4 ugody powód zrzekł się wszelkich roszczeń przysługujących mu wobec pozwanego pod warunkiem, że pozwany zapłaci kwotę 170.000 złotych zgodnie z ustaleniami ugody, a zatem najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 roku. Warunek ten nie został spełniony i dlatego powód dochodzi całości swych roszczeń przed Sądem. Pozwany pomimo upływu terminu wyznaczonego na dzień 31 grudnia 2010 roku nie dokonał zapłaty sumy, której dotyczyła ugoda. _ Postępowanie w sprawie I C 160/09 w dniu 31 stycznia 201 1 roku zostało umorzone wobec upływu terminu do złożenia wniosku o jego podjęcie. Postanowienie w tej sprawie jest prawomocne. Pozwany w odpowiedzi na wniosek powoda o podjęcie postępowania wnosił o dalsze zawieszenie postępowania do dnia 30 czerwca 2011 roku, uzasadniając to spodziewanym zakończeniem procedury o dotacje. Z wniosku pozwanego wynika, że uznaje roszczenie powoda wynikające z ugody z dnia 30 kwietnia 2010 _-'__roku. Powód wezwał pozwanego do zapłaty wobec umorzenia postępowania w sprawie I C 160/09. W odpowiedzi na to wezwanie pozwany podał, że brak zapłaty nie wynika z .opieszałości pozwanego lecz z przedłużającej się procedury programu rządowego. Pozwany prosił o wstrzymanie się przez powoda z dochodzeniem roszczenia. Z pisma _-_Åpozwanego wynika, że uznaje dług wynikający z ugody stron. _ Powód ma jednak interes w jak najszybszym dochodzeniu należności wynikającej z zawartej ugody, gdyż nie wiadomo jak długo jeszcze musiałby oczekiwać na zak`o`ńcze`i'rie procedury rządowego programu wsparcia, nie ma także pewności, że wskazany przez pozwanego termin 30 czerwca 2011 roku będzie terminem spełnienia świadczenia. Zdaniem powoda dołączył on do pozwu wezwanie pozwanego do zapłaty, zaś ugoda stron stanowi pisemne oświadczenie pozwanego o uznaniu długu. Podobnie uznanie długu wynika z pisma pozwanego z dnia 1 lutego 201 I roku, zawierające wniosek o dalsze zawieszenie postępowania jak i z pisma z dnia 10 marca 201 1 roku, które zawiera odpowiedż pozwanego na wezwanie do zapłaty. W dniu 27 kwietnia 201 1 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, który w całości uwzględniał roszczenie powoda ( karta 30 akt). Pozwany Powiat G. w terminie wniósł od powyższego nakazu zapłaty zarzuty. Domagał się w nich uchylenia nakazu zapłaty w całości i oddalenia powództwa. Ponadto żądał zasądzenia kosztów zastępstwa radcowskiego. W uzasadnieniu zarzutów przyznał, że pomiędzy stronami toczyło się postępowanie przed tutejszym sądem w sprawie I C 160/09, które zostało zawieszone na zgodny wniosek stron ze względu na zamiar zawarcia ugody. Następnie postępowanie zostało umorzone. - Przyznał takze, że strony w dniu 30 kwietnia 2010 roku zawarły ugodę restrukturyzacyjną, w której powód zgłosił swoje żądania wobec pozwanego w wysokości 368.857,62 zlotych. Pozwany zgodnie z paragrafem 1 powołanej ugody przystąpił do rządowego programu pod nazwą ,, wsparcie jednostek samorządu terytorialnego w działaniach stabilizujących system ochrony zdrowia". W przypadku objęcia pozwanego wskazanym planem miał on zapłacić powodowi kwotę l70_.000 złotych do dnia 31 grudnia 2010 roku. Ta zapłata miała spowodować zrzeczenie się przez powoda wszelkich roszczeń wobec pozwanego lub poprzedniego dłużnika SPZOZ w K. W przypadku natomiast odmowy objęcia pozwanego rządowym planem pomocy, pozwany zobowiązał się do zapłaty na rzecz powoda kwoty 170.000 złotych do dnia 31 grudnia 2010 roku. Pozwany nie otrzymał do chwili obecnej odpowiedzi, że nie został objęty programem rządowym ani wyłączony z tego programu. Pozwany oczekuje od ministra zdrowia decyzji o zatwierdzeniu środków finansowych z budżetu państwa w formie przyznania ich pozwanemu przez Bank Gospodarstwa Krajowego w Warszawie. Pozwany przyznał także, że dwukrotnie informował powoda 0 przyczynie opóźnienia i zwłoki w realizacji ugody. Było to pismo pozwanego z dnia I lutego 201 1 roku będące odpowiedzią na wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie I C 160/09 i drugie pismo, będące odpowiedzią pozwanego na jego wezwanie do zapłaty przez powoda, w którym pozwany proponował powodowi zawarcie aneksu do ugody. Pozwany podał, że nie posiada w swym budżecie środków na spłatę zobowiązania wobec powoda. Zdaniem pozwanego postępowanie winno ulec zawieszeniu, gdyż pozwany nie zawinił powstałemu opóżnieniu w realizacji ugody. Pozwany podał, że przejęcie zadłużenia szpitala przez pozwanego nastąpi w sytuacji, gdy pozwany zostanie objęty rządowym planem wsparcia i otrzyma środki finansowe na realizację zobowiązań szpitala będącego w likwidacji. W niniejszej sprawie ma zdaniem pozwanego zastosowanie orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 roku, zgodnie z którym ,, zobowiązania i należności postawionego w stan likwidacji Samodzielnego Zakładu --- STRONA 2 --- Opieki Zdrowotnej stają się zobowiązaniami jego organu założycielskiego z dniem zakończenia czynności likwidacyjnych określonych w uchwale 0 likwidacji”. Wierzyciele takiego zakładu opieki winni zostać zaspokojeni w toku postępowania likwidacyjnego. O tym zaś, czy wierzyciele zaspokoją swe wierzytelności w toku postępowania likwidacyjnego, będzie wiadomo po zakończeniu wszystkich czynności likwidacyjnych. Roszczenie powoda jest więc niewymagalne, gdyż jego wymagalność nastąpi z dniem zakończenia likwidacji szpitala. Roszczenie powoda objęte jest także rządowym planem wsparcia. Przejęcie długu przez pozwanego może nastąpić pod warunkiem zabezpieczenia środków finansowych na jego spłatę. W chwili obecnej nie ma takiej możliwości, gdyż dług szpitala wynosi około 10,2 miliona zlotych. W kolejnym piśmie z dnia 19 lipca 2011 roku pozwany przyznał, że nie został wyłączony z rządowego planu wsparcia służby zdrowia i należność przysługująca powodowi będzie pokryta ze środków przekazanych w formie dotacji z budżetu państwa. Podał, że nigdy nie zaprzeczał, że nie wywiąże się z ugody zawartej z powodem. Pomimo przeciągającej się procedury związanej z realizacją rządowego planu, pozwany nadal uważa, że wiąże go ugoda restrukturyzacyjna zawarta z powodem i istnieje obowiązek zapłaty kwoty objętej tą ugodą. Podał, że w miesiącu sierpniu zamierza spotkać się z powodem i ustalić sposób realizacji zawartej ugody. _ Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą (...) od 1996 roku przez siedem lat wykonywał remonty dachu na budynkach należących do SPZOZ w K. przy ulicy N. Po zakończeniu prac na poszczególnych budynkach powód wystawiał faktury. Wobec faktu, że zakład opieki nie zapłacił za całość wykonanych przez powoda prac, zostały skierowane przeciwko niemu dwie sprawy do sądu w Zielonej Górze. Jedna ze spraw prowadzona pod sygnaturą V GC 550/03 zakończyła się ugodą sądową, w której powód ograniczył żądanie do kwoty 323.295,63 złotych, a pozwany zakład opieki miał zapłacić tę należność w 16 ratach po 20.000 złotych. Dłużnik zapłacił z tego tytułu kwotę 225.000 złotych, do spłaty pozostała kwota 98.295 złotych oraz należne odsetki i koszty procesu w kwocie 4.816 złotych. W roku 2003 powód wykonał ponadto na rzecz zakładu opieki dalsze prace dekarskie w części budynku stanowiącego pralnię. Za te prace wystawił fakturę na kwotę 141 .5l7,52 złotych. Sąd Okręgowy w Zielonej Górze na podstawie tego dokumentu wydał nakaz zapłaty w sprawie V GNc 196/04, w którym zasądził od dłużnika na rzecz powoda żądaną kwotę wraz z odsetkami i kosztami procesu w kwocie 2.169 złotych. Wojewoda L. wszczął postępowanie restrukturyzacyjne w stosunku do Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. Zgodnie z odpisern z księgi wieczystej 0 numerze 19238 Sądu Rejonowego w S. w chwili dokonania prac przez powoda i w chwili obecnej właścicielem budynków, na których powód wykonał prace dekarskie jest pozwany Powiat G. Powód wystąpił więc przed tutej szym sądem wobec pozwanego z pozwem o zapłatę kwoty 219.813,15 złotych wraz z odsetkami od dnia 1 marca 2009 roku i kosztami procesu z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia pozwanego kosztem powoda. Sprawa toczyła się pod sygnaturą I C 160/09. Na zgodny wniosek stron postępowanie zostało zawieszone postanowieniem z dnia 19 stycznia 2010 roku, a następnie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 roku umorżone wobec braku zgłoszenia wniosku o podjęcie postępowania w ciągu roku od daty zawieszenia postępowania. .Pozwany w odpowiedzi na wniosek powoda w sprawie I C 160/09 pismem z dnia I lutego 201 1 roku wnosił o dalsze zawieszenie postępowania do dnia 30 czerwca 2011 roku wobec faktu, że strony zawarły ugodę restrukturyzacyjną w dniu 30 kwietnia 2010 roku. W piśmie podał, że jego zwłoka w realizacji postanowień ugody nie została spowodowana opóźnieniem lub opieszałością pozwanego, ale faktem przedłuzających się procedur o objęcie pozwanego przez Skarb Państwa rządowym planem wsparcia. Z przyznanych w ten sposób środków pokryta będzie wierzytelność powoda. Dowód: - zeznania powoda k. 138-139; - odpis pozwu z dnia 8 kwietnia 2009 roku w sprawie I C 160/09 Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. k. 6-13; - postanowienie sądu z dnia 31 stycznia 201 1 roku w sprawie I C 160/09 k. 19-20; - pismo pozwanego z dnia 1 lutego 201 1 roku k. 17-18; W trakcie zawieszenia postępowania sądowego o zapłatę w sprawie 1 C 160/09 strony w dniu 30 kwietnia 2010 roku zawarły ugodę restrukturyzacyjną. W ugodzie tej brali udział starosta, wicestarosta i skarbnik Powiatu G., powód oraz B. D. reprezentujący dłużnika, czyli SPZOZ w K. Powód określany w ugodzie mianem wierzyciela oświadczył, że posiada wobec dłużnika czyli SPZOZ w K. wierzytelność w kwocie 368.857,62 złote, na którą składają się: należność główna w kwocie 2I9.8I3,l5 zlotych, odsetki ustawowe na dzień zawarcia ugody czyli 30.04.2010 roku w kwocie 131.051,47 złotych i poniesione -koszty procesu w kwocie 17.993 złote. Strony postanowiły polubownie uregulować kwestię całości zadłużenia dłużnika wobec wierzycie1a"( powoda w niniejszym procesie). Pozwany w paragrafie pierwszym ugody zobowiązał się wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowiaz wnioskiem o objęcie pozwanego -planem B 'i przekazanie mu w ramach tego__ planu dotacji. W paragrat`ie drugim ugody strony postanowiły, -że 'w przypadkuuwzględnienia pozwanego w planie B i przekazania mu dotacji, pozwany zapłaci na rzecz powoda kwotę 170.000 złotych w terminie 21 dni od dnia przekazaniaflpozwanemu dotacji. Natomiast w przypadku odmowy objęcia pozwanego planem B, pozwany zobowiązuje się zapłacić na rzecz powoda kwotę 170.000 złotych w terminie do dnia 31 grudnia 2010 roku. Powód pod warunkiem otrzymania od pozwanego zapłaty kwoty 170.000 złotychna wskazanych wyżej warunkach zrzekł się _wszelkich roszczeń wobec dłużnika i pozwanego. Zrzeczenie to dotyczyło w szczególności pozostałej części należności głównej, odsetek i innych kosztów ubocznych. Dłużnik SPZOZ w K. wyraził zgodę na zwolnienie go z długu w stosunku do wierzyciela ( powoda) na warunkach opisanych w ugodzie. Dowód: -- - ugoda restrukturyzacyjna z dnia 30 kwietnia 2010 roku k. 14-16; - zeznania powoda k. 138-139; Pomimo upływu terrninu wskazanego w ugodzie stron, pozwany do chwili obecnej nie zapłacił na rzecz powoda żadnej kwoty. Powód pismem z dnia 4 marca 201 1 roku zwrócił się do pozwanego z ostatecznym wezwaniem do zapłaty kwoty 170.000 złotych w terminie 3 dni. Dowód: - wezwanie pozwanego do zapłaty k. 21 i 22; Pozwany w odpowiedzi na wezwanie do zapłaty skierował do powoda pismo z dnia 10 marca 201 1 roku, w którym poinformował go o przedłużającej się procedurze w realizacji wniosku pozwanego o objęcie planem B. Zapewnił, że po przyznaniu pozwanemu dotacji w ramach tego planu, powód otrzyma zapłatę swej wierzytelności. Dowód: - - pismo pozwanego z dnia 30 marca 201 1 roku k. 23-24; . _ Sąd zważyl, co następuje: - ' _ ' "Roszczenie powoda jest w pełni uzasadnione. " -' ' ' Í-Powód dołączył do pozwu dokumenty, z których -wynika zobowiązanie pozwanego do zapłaty kwoty dochodzonej w niniejszym procesie. Jest to pisemna ugoda restrukturyzacyjna stron z dnia 30 kwietnia 2010 roku, stanowiąca oświadczenie pozwanego o przejęciu długu wraz z uznaniem wysokości tego długu wobec powoda oraz wezwanie pozwanego do zapłaty. Ugoda restrukturyzacyjna z dnia 30 kwietnia 2010 roku jest w istocie przejęciem długu przez pozwanego. Instytucję przejęcia długu reguluje przepis art. 519 kodeksu cywilnego, który stanowi ,, osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony. Przejęcie długu może nastąpić przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron (`. ._ )". W ugodzie stron z dnia 30 kwietnia 2010 roku zawarto umowę pomiędzy wierzycielem ( powodem w niniejszej sprawie) a osobą trzecią ( pozwanym w niniejszej sprawie) za zgodą obecnego przy tej umowie dłużnika ( przedstawiciela zakładu opieki zdrowotnej). Pozwany przejął na siebie dług zakładu opieki zdrowotnej i wstąpił w ten sposób w miejsce dotychczasowego dłużnika, który został z długu zwolniony i wyraził na to zgodę w powołanej wyżej umowie ( ugodzie restrukturyzacyjnej). Zgodnie zatem z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2002 roku 'w sprawie 11 CKN 888/99 ,, przejęcie długu nie narusza treści istniejącego stosunku zobowiązaniowego, a jedynie powoduje zmianę osoby dłużnika. Następuje zatem sukcesja szczególna po stronie zobowiązanej do świadczenia. Przejmujący dług wstępuje we wszystkie obowiązki dotychczasowego dłużnika, które wynikają z umowy lub ustawy. Obowiązany jest więc on do zapłacenia wierzycielowi należności, ponosi odpowiedzialność za zwłokę, niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania". Skoro więc powód posiadał wierzytelność wobec dłużnika ( zakładu opieki zdrowotnej), to tę wierzytelność przejął pozwany na mocy umowy przejęcia długu. Nie powstał tym samym inny, 'nowy stosunek zobowiązaniowy, a jedynie doszło do zmiany dłużnika. W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy stwierdził w uzasadnieniu, że ,, określone przepisem art. 519 § 2 pkt. 1 kodeksu cywilnego translatywne ( sukcesyjne) przejęcie długu charakteryzuje się nabyciem przez przejemcę długu jako własnej powinności, zwolnieniem z długu dotychczasowego dłużnika i zachowaniem tożsamości przejmowanego zobowiązania. Sukcesja w dług w rozumieniu tego przepisu nie zmienia więc kształtu dotychczasowego zobowiązania, bowiem przejemca wstępuje w tożsamy stosunek prawny w miejsce dawnego dłużnika, a więc we wszystkie wynikające z umowy lub ustawy jego obowiązki. Tym właśnie różni się przyjęty w polskim systemie prawnym model sukcesyjnego przejęcia długu, w którym zmiana dłużnika nie zmienia tożsamości zobowiązania, od modelu nowacyjnego zmiany dłużnika, w którym poza zmianą podmiotu zobowiązanego, dochodzi również do nowacji treści pierwotnego stosunku obligacyjnego, który zostaje zastąpiony przez nowe zobowiązanie łączące wierzyciela z nowym dłużnikiem” ( wyrok SN z dnia 19 listopada 2004 roku w sprawie II CK 129/04). W ugodzie z dnia 30 kwietnia 2010 roku powód wskazał wysokość swej wierzytelności wobec dłużnika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. w łącznej kwocie 368.857,62 złote. Strony ugody czyli powód, pozwany i dłużnik ,, postanowiły polubownieuregulować kwestię rozliczenia całości zadłużenia dłużnika w stosunku do wierzyciela" ( powoda w niniejszym procesie), co wynika wprost z treści spisanej ugody. Zgodnie z § 2 ugody w przypadku uwzględnienia pozwanego w rządowym planie i przekazaniu mu z tego tytułu dotacji, pozwany miał zapłacić powodowi kwotę 170.000 _złotych w terminie 21 dni od przekazania tej dotacji i zapłata miała nastąpić na wskazany w ugodzie rachunek powoda. W przypadku odmowy objęcia pozwanego rządowym planem, pozwany także miał zapłacić na rzecz powoda kwotę 170.000 złotych, z tym, że termin zapłaty wyznaczono na dzień 31 grudnia 2010 roku. Powód pod warunkiem uzyskania zapłaty od pozwanego na powyższych zasadach zrzekł się wszystkich --- STRONA 3 --- pozostałych roszczeń wobec pozwanego i dłużnika, o czym stanowi punkt 4 § 2 ugody. Natomiast w kolejnym punkcie 5 tego paragrafu dłużnik, czyli zakład opieki zdrowotnej wyraził zgodę na zwolnienie go z długu wobec powoda. Nie ulega wątpliwości, że ugoda stron miała uregulować całość wierzytelności powoda wobec dłużnika (` zakładu opieki zdrowotnej). Cała wierzytelność została szczegółowo opisana przez powoda w treści ugody i nie była przez pozostałe strony ugody kwestionowana. Wynikała zresztą z orzeczenia sądowego( nakazu zapłaty ) w sprawie V GNc 196/04 i ugody sądowej w sprawie V GC 550/03 zawartej przez powoda z dłuznikiem. Strony ustalały zatem zasady spłaty całej wierzytelności należnej powodowi od dłużnika - zakładu opieki zdrowotnej. Powód zgodził się na to, by pozwany przej mujący dług dłużnika zapłacił tylko część przysługującej powodowi wierzytelności, jednak pod pewnymi warunkami. Pierwszy z nich dotyczył tego, że dług zostanie zapłacony w możliwie krótkim czasie, czyli w terminie 21 dni od otrzymania przez pozwanego dotacji w ramach rządowego planu wsparcia. Gdyby pozwany nie został objęty tym planem, to również wówczas miał obowiązek zapłaty powodowi ustalonej kwoty 170.000 złotych z tym, że w ostatecznym terminie do dnia 31 grudnia 2010 roku. Termin ten jak wynika z treści ugody był niejako terminem końcowym, na wypadek, gdyby pozwany nie został objęty planem rządowego wsparcia Wiązało się to również z ustaleniami, że do tego dnia tj. 31 grudnia 2010 roku zostanie zakończona likwidacja zakładu opieki zdrowotnej. Bezsporne jest, że pozwany nie wywiązał się z treści ugody i do chwili obecnej nie zapłacił na rzecz powoda żadnej kwoty. W kolejnych pismach potwierdzał, że ugoda nadal go obowiązuje, jednak z uwagi na przedłużające się procedury związane z realizacją rządowego planu wsparcia, pozwany nie otrzymał ostatecznej decyzji, czy zostanie objęty rządowym planem, czy też wniosek zostanie rozpatrzony odmownie. Te pisma pozwanego potwierdzają, że uznaje swój dług wobec powoda, jednak do czasu otrzymania środków z budżetu państwa nie zamierza go zapłacić. Takie rozumowanie pozwanego jest niewłaściwe i niezgodne z ugodą stron. Dług wobec powoda został przejęty przez pozwanego, który go nie kwestionował i zobowiązał się w określonym terminie spłacić ustaloną w ugodzie kwotę. W przypadku niewywiązania się z tej ugody w terminie do 31 grudnia 2010 roku miał świadomość, że powód może żądać całej należnej mu wierzytelności, a nie tylko jej części, gdyż zrzeczenie się przez powoda pozostałej części należności nastąpiło pod warunkiem zapłaty ustalonej kwoty 170.000 złotych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 roku. W chwili obecnej powód ma więc prawo żądać od pozwanego całej wierzytelności wraz z odsetkami od dnia 1 stycznia 201 1 roku. - Zarzut pozwanego że wierzytelność powoda może być dochodzona dopiero po zakończeniu postępowania likwidacyjnego dłużnika (zakładu opieki zdrowotnej) nie zasługuje na uwzględnienie. ,Taka sytuacja miałaby miejsce wówczas, gdyby powód nie zawarł z pozwanym ugody w dniu 30 kwietnia 2010 roku. Od tego czasu jednak odpowiedzialność pozwanego wynika z tej umowy stron, a nie z uregulowań szczegółowych ustaw dotyczących likwidacji zakładu dłużnika. Gdyby uinowy przejęcia długu nie k d ` e na `e o rzecz od te o dłużnika określone zawarto, powód musiałby czekać na zakończenie postępowania likwidacyjnego dłużnika, gdyż -posiada tytuły wy onawcze zasą zając j g g należności. Jednak na podstawie powołanej ugody ( będącej w istocie umową przejęcia długu wobec powoda przez pozwanego) pozwany w drodze umowy ustalił zasady spłaty tego długu wobec powoda i umowy tej powinien dotrzymać. Nie ulega wątpliwości, że pozwany będący właścicielern budynku wyremontowanego przez powoda jest bezpodstawnie wzbogacony, gdyż powód ani od dłużnika ani od pozwanego nie otrzymał do chwili obecnej całej zapłaty za wykonane prace. Nie jest także uzasadniony zarzut pozwanego, _że roszczenie powoda jest niewymagalne z uwagi na niespełnienie się przesłanek zawartych w ugodzie stron. Fakt, że pozwany nie uzyskał do chwili obecnej decyzji o objęciu go planem rządowego wsparcia ani decyzji o odmowie przyjęcia do tego planu nie powoduje, że roszczenie powodajest niewymagalne. Sąd podziela stanowiskopowoda, -że powód już raz wystąpił przeciwko pozwaneinu w procesie o zapłatę z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia i sprawa toczyła się w 2009 roku pod sygnaturą I C 160/09. Strony zgodnie wniosły o zawieszenie tego procesu, by uregulować sprawę w drodze ugody. Do ugody takiej doszło właśnie poprzez zawarcie w dniu 30 kwietnia 2010 roku umowy nazwanej ugodą restrukturyzacyjną. Postępowanie sądowe w sprawie I C 160/09 umorzono. Strony niejako zrezygnowały z sądowego dochodzenia swych praw z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia na rzecz rozwiązania sporu w drodze umowy. W umowie tej pozwany uznał całość roszczeń powoda i zobowiązał się w terminie do 31 grudnia 2010 roku dokonać zapłaty części tej kwoty, co spowodowałoby wygaśnięcie całości zobowiązania zgodnie z ustaleniami ugody. Należy przyjąć za powodem, że wolą stron ugody było ustalenie ostatecznego terminu spłaty długu na dzień 31 grudnia 2010 roku bez względu na to, czy pozwany zostanie objęty planem rządowym czy też nie. Świadczenie miało być spełnione najpóźniej do tej daty. Takie warunki umowy odpowiadały obu stronom, zwłaszcza że pozwany przewidywał z tą datą zakończenie postępowania likwidacyjnego dłużnika ( zakładu opieki zdrowotnej). Fakt ten zdają się potwierdzać słowa pozwanego zawarte w zarzutach od nakazu zapłaty, a mianowicie ,, stosownie do pkt. 1 § 2 ugody pozwany zobowiązał się, że w przypadku objęcia powiatu planem B iniał zapłacić powodowi uzgodnioną kwotę do dnia 31 grudnia 2010 roku”. .Sam pozwany przyznał więc, że takie były ustalenia 'i wola .stron ugody, pomimo tego, że termin zapłaty w przypadku objęcia pozwanego planem rządowym nie wynika -wprost z zapisu cytowanego paragrafii -ugody, gdyż nie była-znana data -objęcia pozwanego planem B. Bez wątpienia takja była jednak wola stron i tylko pod takim `warunkie'm".ugoda .miała -_sens -dla powoda, który rezygnował w niej przecież ze -znacznej części swej wierzytelności, by otrzymać zapłatę od pozwanego w określonym, korzystnym terminie',_najpóźniej-do 'dnia 31 grudnia 2010 roku.-Nawet zatem w "sytuacji, gdyby pozwany nie otrzymał dotacji i musiał dokonać zapłaty z własnych środków, musiał to zrobić do tej 'ostatecznej daty. Fakt późniejszego objęcia pozwanego 'planem rządowego wsparcia spowoduje przecież przyznanie pozwaneinu dotacji, które pokryją kwotę spłaconego wcześniej długu na rzecz powoda. W chwili obecnej pozwany także nie ma pewności, czy zostanie objęty rządowym planem wsparcia, co nie może oznaczać,'że jego zobowiązanie przestaje istnieć czy też jest niewymagalne. Sam pozwany zapewnia, że poczuwa się do obowiązku zapłaty zgodnie z umową stron, jednak nie stara się wywiązać ze swego zobowiązania dobrowolnie. Także podnoszony przez pozwanego fakt braku zabezpieczenia środków na spłatę zobowiązania nie powinien mieć znaczenia dla powoda. Skoro pozwany zawarł umowę, winien gromadzić środki na spłatę długu, zwłaszcza że dostrzegał przedłużające się procedury rozpoznania wniosku o dotacje. Komornik w postępowaniu zabezpieczającym zdołał jednak zająć u pozwanego zasądzoną nakazem zapłaty kwotę, co wskazuje, że pozwany jest w stanie spłacić przejęty od zakładu opieki zdrowotnej dług wobec powoda. Skoro powód nie otrzymał zapłaty kwoty 170.000 złotych w terminie do dnia 31 grudnia 2010 roku, jego zrzeczenie się pozostałej części wierzytelności przestaje być skuteczne i powód może żądać całości przysługującej mu wierzytelności opisanej w ugodzie restrukturyzacyjnej. Zdaniem sądu przysługują mu także odsetki od całości wierzytelności od dnia następnego po dniu, w którym pozwany miał dokonać spłaty długu ( 31 grudnia 2010 rok), a więc od dnia 1 stycznia 201 1 roku na podstawie art. 481 § 1 k.c. Powołany przepis stanowi ,, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzycie] może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnień ie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi”. W sprawie bezsporne jest, że dług in iał być spłacony do 'dnia 31 grudnia 2010 roku i że pozwany nie spełnił świadczenia na rzecz powoda. Bez znaczenia jest natomiast, czy pozwany ponosi odpowiedzialność za to opóźnienie. Ÿ _ _ Skoro zarzuty pozwanego okazały się nieuzasadnione, nakaz zapłaty został w całości utrzymany w mocy na podstawie art. 496 k.p.c. - __ - Pozostałe twierdzenia i dowody na ich poparcie, w szczególności wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego zostały powołane przez pozwanego po złożeniu zarzutów, pozwany nie wykazał także, że nie mógł powołać ich wcześniej 'i dlatego w ocenie sądu są objęte prekluzją dowodową. Z tych względów jako niedopuszczalne zostały oddalone. Na marginesie należy dodać, że nie zachodzi w żadnym razie sytuacja powagi rzeczy osądzonej, podniesiona jako zarzut w kolejnym piśmie procesowym pozwanego ( karta 133-135). Tytuły wykonawcze uzyskane przez powoda przeciwko poprzednieinu dłużnikowi zakładowi opieki zdrowotnej nie mogą być uznane ł k' ` k ozwanemu w ninie`sze` s rawie Pozwany nie jest następcą prawnym dłużnika postępowanie likwidacyjne nie zostało bowiem zakonczone. Nie za tytu y s ierowane przeciw o p j j p _ , zachodzi zatem tożsamość stron, co do których sprawa zostałaby prawomocnie zakończona. Powód nie wystąpił także z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności z zaznaczeniem przejścia obowiązku z dłużnika na pozwanego w niniejszym procesie. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd oparł się na dołączonych przez strony dokumentach, _które nie były przez nie kwestionowane, a sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu. Są to: ugoda restrukturyzacyjna z dnia 30 kwietnia 2010 roku, pismo pozwanego z dnia lllutego 201 1 roku, postanowienie sądu z dnia 31 stycznia 201 1 roku w sprawie I C 160/09, ostateczne wezwanie pozwanego do zapłaty, pismo pozwanego z dnia 10 marca 201 1 roku, uchwała dotycząca likwidacji zakładu dłużnika, odpis pozwu w sprawie I C 160/0.9. W ocenie sądu dokumenty te w pełni zasługują na wiarę. Zeznania powoda są również w ocenie sądu wiarygodne. Są one spontaniczne i szczere, znajdują potwierdzenie w złożonych dokumentach. -Powód zeznał, że przez kilka lat wykonywał remonty dachu na budynkach zakładu opieki zdrowotnej w K.. Wobec braku zapłaty za wykonane prace skierował dwie sprawy do-Sądu Okręgowego w Zielonej Górze. Tam uzyskał tytuły wykonawcze przeciwko zakładowi opieki zdrowotnej. W wyniku wszczęcia postępowania likwidacyjnego zakładu opieki zdrowotnej w K., powód wystąpił przeciwko pozwanemu powiatowi z żądaniem o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia i sprawa toczyła się przed tutejszyin sądem pod sygnaturą I C 160/09. W sprawie tej strony zgodnie postanowiły o zawieszeniu postępowania w celu ugodowego załatwienia sporu. Tak się też stało, gdyż pozwany zawarł z powodem ugodę restrukturyzacyjną w kwietniu 2010 roku. W ugodzie tej zgodził się na zapłatę długu, który posiadał zakład opieki zdrowotnej wobec powoda._ Z treści ugody wynikało, że pozwany zapłaci 170.000 złotych w terminie do końca grudnia 2010 roku. Strony umówiły się, że jeśli nie dojdzie do zapłaty tej kwoty w uzgodnionym terminie, _to ugoda traci moc i do zapłaty pozostanie cały dług w kwocie ponad 360.000 złotych. Postanowienia ugody nie zostały przez pozwanego wykonane. Powód czuje się lekceważony takim traktowaniein przez pozwanego, który nie dotrzymuje zawartych umów i odwleka w czasie spełnienie świadczenia. Zeznania powoda korespondują z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, zwłaszcza z dokumentami, stanowiąc ich uzupełnienie. Z tych względów w ocenie sądu zasługują na wiarę. Powód wygrał proces w całości i dlatego pozwany ma obowiązek zwrotu wszystkich kosztów procesu poniesionych przez powoda. Na koszty procesu składają się opłata od pozwu w kwocie 4.611 złotych i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 7.217 złotych, co daje łącznie kwotę 1 1.828 złotych. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda zwrot wskazanych wyżej kosztów procesu na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 6 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (... ) ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349). "