Postanowienie IC 187/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2011roku Sąd Okręgowy w Łodzi I Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 187/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2011roku Sąd Okręgowy w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Marzena Kluba Protokolant: staż. Monika Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2011 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa H. R. przeciwko P. B., R. S., (…) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział (…) o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. zobowiązuje pozwanych P. B., R. S., (…) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział (…) do usunięcia na ich koszt skutków naruszenia dóbr osobistych powódki H.R. poprzez zamieszczenie w gazecie codziennej (…) i jej wydaniu internetowym, w grubej ramce o wymiarach 10 cm x 20 cm, czcionką pogrubioną, na stronie pierwszej Dziennika (…) oświadczenia o następującej treści: ( „…”) – w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie; 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 3. zasądza solidarnie od pozwanych P. B., R. S., (…) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział (…) na rzecz powódki H. R. kwotę 2.300 zł (dwa tysiące trzysta) tytułem zwrotu kosztów sądowych; 4. znosi wzajemnie pomiędzy stronami koszty zastępstwa procesowego. --- STRONA 2 --- UZASADNIENIE Powódka H. R. wniosła do Sądu Okręgowego w Łodzi przeciwko (…) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział (…), R. S., P. B. pozew o zobowiązanie pozwanych w związku z naruszeniem dóbr osobistych powódki do zamieszczenia w gazecie codziennej Polska (…)i jej wydaniu internetowym, w grubej ramce o wymiarach 10 cm x 20 cm, czcionką pogrubioną, na stronie pierwszej Dziennika (…) oświadczenia o następującej treści: („…”) – w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, o zasądzenie od pozwanych solidarnie na jej rzecz kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka podała, że w wydaniu Dziennika (…) z dnia 18 stycznia 2011 roku w nr (…), ukazał się artykuł autorstwa pozwanego P. B. („…”), w którym pozwany napisał: („…”). Powódka podała, iż autor zawarł w artykule nieprawdziwe informacje, ponieważ zgodnie z oświadczeniem majątkowym, ogólnodostępnym dla opinii publicznej, posiada 170 euro, a nie 170 tys. euro, jak podano w artykule. Powódka wskazała, iż artykuł o tytule („…”) zamieszczony na pierwszej stronie poczytnej gazety sugerował informacje o charakterze sensacyjnym, a tekst tak zatytułowany nastawiony był na wzbudzenie zainteresowania czytelników i wyborców. W ocenie powódki podanie nieprawdziwej informacji dotyczącej jej majątku naruszyło jej prywatność, część oraz podważyć mogło zaufanie do wykonywanych przez nią funkcji publicznych, nadto czyniło ją przedmiotem publicznej debaty czytelników, wyczulonych na pozycję materialną przedstawicieli władzy w szczególnym okresie, związanym z jej powszechnie znanym dramatem rodzinnym (pozew – k. 2- 9). W odpowiedzi na pozew z dnia 2 marca 2011 roku pełnomocnik pozwanych wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie pełnomocnik pozwanych podał, iż samo zawyżenie majątku posiadanego przez powódkę, nie może być kwalifikowane jako zachowanie, które mogłoby być uznane jako prowadzące do powstania negatywnych odczuć po stronie powódki, ani tym bardziej prowadzące do krzywdy, a więc zaistnienia stanu wywołującego psychiczne cierpienie, uzasadniającego zapłatę zadośćuczynienia. W ocenie pozwanych posiadanie majątku nie jest, wbrew twierdzeniom powódki, okolicznością stygmatyzującą, o jednoznacznie społecznie negatywnym odbiorze. W ocenie pozwanych zarzut naruszenia prywatności, podniesiony przez powódkę jest nietrafiony, w szczególności, z uwagi na fakt, że informacje ujawnione w artykule zostały zaczerpnięte z publicznego dostępnego oświadczenia majątkowego, sporządzonego zgodnie z wymogami prawa (odpowiedź na pozew – k. 22-25). --- STRONA 3 --- Na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 roku pełnomocnik powódki podtrzymał żądanie pozwu, zaś pełnomocnik pozwanych wniósł o oddalenie powództwa (protokół rozprawy – k. 56-58). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 18 stycznia 2011 roku w wydaniu Dziennika (…) nr 13 (22.7140) ukazał się artykuł autorstwa P.B.. Artykuł ukazał się pod dwoma tytułami -( „…”) (str. 1) oraz („…”) (str. 3) W artykule opublikowano informacje dotyczące stanu majątkowego radnych sejmiku województwa (…) m.in. H.R.. (gazeta Dziennik (…) nr 13 z dnia 18 stycznia 2011 r. str. 1 i 3 – koperta k. 17) H.R. jest osobą publiczną – radną sejmiku województwa (…), pełniła również niegdyś funkcje wiceprezydenta Ł.. (okoliczność bezsporna) Do napisania przedmiotowego artykułu P.B. posłużyły jawne i publicznie dostępne oświadczenia majątkowe radnych. (zeznania pozwanego P. B. – k. 57) P. B. napisał że: „H. R., wdowa po zamordowanym M. R., to jedna z niewielu radnych, którzy główną część majątku zgromadzili w gotówce, a nie w nieruchomościach. R. ma 145 tys. zł oraz 170 tys. euro (ok. 660 tys. zł według dzisiejszego kursu). Ma też 810 akcji (…) o wartości 18 tys. zł i mieszkanie wycenione na 190 tys. zł. (gazeta Dziennik (…)z dnia 18 stycznia 2011 r. – k. 17) Z oświadczenia majątkowego złożonego przez H. R., ogólnodostępnego dla opinii publicznej wynika, iż posiada 170 euro. (oświadczenie majątkowe- k. 52-53) Czas w którym ukazał się powyższy artykuł był szczególnym czasem dla powódki. W dniu 19 października 2010 roku miał miejsce atak na pracowników biura poselskiego P. i S.w Ł, w wyniku którego śmierć poniósł mąż powódki. (okoliczność bezsporna) W dniu 18 stycznia 2011 roku H. R. wysłała wiadomością e-mail do Redaktora Naczelnego gazety – R. S. oraz jego zastępcy – A. K. żądanie sprostowania artykułu tj. informacji dotyczącej zgromadzenia przez powódkę 170 tys. euro (ok. 660 tys. zł)., bowiem jak podała w oświadczeniu majątkowym posiada 170 euro. Powódka zażądała umieszczenia sprostowania o następującej treści („…”). (pismo powódki dot. sprostowania – k. 13-16) W dniu 20 stycznia 2011 roku w wydaniu Dziennika (…) wydanie A na str. 8 ukazało się sprostowanie w następującym brzmieniu ( „ …”). (gazeta Dziennik (…)z dnia 20 stycznia 2011 r. str.8 – koperta k. 17) --- STRONA 4 --- Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie powołanych dowodów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powódka domaga się w niniejszej sprawie ochrony swoich dóbr osobistych i wnosi o zobowiązanie pozwanych do dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia swych dóbr osobistych poprzez zamieszczenie w gazecie stosownego oświadczenia oraz zapłaty kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Zdaniem powódki umieszczenie artykułu w którym zostały zawarte nieprawdziwe informacje dotyczące jej majątku naruszyło jej prywatność, cześć oraz podważyć mogło zaufanie do wykonywanych przez nią funkcji publicznych. Stosownie do treści art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. W świetle powyższego, żądania określone w tym przepisie przysługują pokrzywdzonemu niezależnie od tego, jakie dobro osobiste zostało naruszone, byleby korzystało ono z ochrony prawnej oraz, że są one niezależne od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego. Jedyną przesłanką warunkującą zarówno roszczenie zmierzające do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, jak i roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. jest ustalenie, że dobro osobiste zostało naruszone działaniem bezprawnym. Art. 448 k.c. związany jest więc z treścią art. 24 k.c. Zgodnie z treścią art. 24§1 k.c. ten, czyje dobro zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków. W szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. O tym, czy w konkretnym wypadku doszło do naruszenia dóbr osobistych decydują nie subiektywne odczucia osoby żądającej ochrony, ale to jaką reakcję wywołało to naruszenie w społeczeństwie. Toteż przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra, którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danej sprawy i stosować kryteria obiektywne. Naruszenia dobra osobistego rozumianego jako prawa podmiotowego osoby fizycznej i prawnej dopuszcza się każdy, kto w takie dobro chronione konkretną normą prawną lub zasadami współżycia społecznego godzi w sposób bezprawny. W konsekwencji na pokrzywdzonym ciąży --- STRONA 5 --- obowiązek wykazania, że jego dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, natomiast sprawca, dążąc do uwolnienia się od odpowiedzialności powinien udowodnić, że jego działanie nie miało cech bezprawności. Brak bezprawności działania nie oznacza wprawdzie braku zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego, niemniej jednak wyłącza odpowiedzialność tego, kto wykazał, że nie działał bezprawnie. W niniejszej sprawie powódka H. R. wiąże naruszenie swojego dobra osobistego w postaci prywatności i czci z działaniem pozwanych polegającym na umieszczeniu i opublikowaniu nieprawdziwych informacji dotyczących jej majątku. W ocenie Sądu, niewątpliwe jest, że dobro osobiste powódki w postaci jej czci, prywatności jest objęte - w myśl art. 23 k.c. - ochroną prawną. W czci człowieka wyróżnia się dwie jej strony: stronę wewnętrzną, nazywaną godnością osobistą, obejmującą wyobrażenie człowieka o własnej wartości oraz oczekiwanie szacunku ze strony innych ludzi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 08 października 1987 roku , II CR 269/87, OSN 1989/4/66) oraz stronę zewnętrzną, oznaczającą dobrą sławę, dobrą opinię innych ludzi, szacunek, którym obdarza daną osobę otoczenie. Dobra sława (dobre imię) obejmuje wszystkie dziedziny aktywności życiowej osoby: jej życie osobiste, zawodowe i społeczne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1971roku, II CR 445/71, OSN 1972/4/77). W sprawie o naruszenie godności wewnętrznej przy ocenie naruszenia czci należy uwzględniać nie tylko znaczenie użytych słów, ale również cały kontekst sytuacyjny oraz jego społeczny odbiór, oceniany według kryteriów właściwych dla ludzi rozsądnych i uczciwych. Konieczne jest więc zachowanie należytych proporcji i umiaru (por. wyrok. Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2002 roku, IV CKN 1076/00, OSN 2003/9/121, z dnia 28 lutego 2003 roku, V CK 308/02, OSN 2004/5/82). Do naruszenia czci może dojść w rozmaity sposób: za pośrednictwem mowy lub pisma, w wypowiedziach publicznych, publikacjach. Odnosząc się do naruszenia czci należy zauważyć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie jest możliwe tworzenie jednolitej miary dopuszczalnej krytyki osób prywatnych i polityków, czy innych osób pełniących funkcje publiczne. Granice te są „szersze w stosunku do polityków i ich działań publicznych niż wobec osób prywatnych. Politycy świadomie i w sposób nieunikniony wystawiają się na kontrolę i ostrą reakcję na każde wypowiedziane słowo i wszystko co robią dziś i robili w przeszłości. Muszą więc być bardziej tolerancyjni, nawet wobec szczególnie brutalnych ataków przeciwko nim. Nie oznacza to oczywiście, że ktoś tylko dlatego, że jest politykiem, może być bezkarnie szkalowany bez możliwości obrony dobrego imienia” (por. orzeczenie z dnia 8 lipca 1986 r. w sprawie Lingens przeciwko Austrii, opubl. w Europejski Trybunał Praw Człowieka , orzecznictwo, Tom 2, [w oprac.M.A. Nowickiego], 2002, str. 984). W toku postępowania dowodowego dowiedziono, iż autor artykułu („…”) P. B.- podał --- STRONA 6 --- nieprawdziwe informacje co do majątku powódki - okoliczność bezsporna. Oceniając zatem działanie pozwanego, Sąd miał na uwadze fakt, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy prawo prasowe (dz. U. z dnia 7 lutego 1984) dziennikarz jest obowiązany zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich źródło, chronić dobra osobiste, a ponadto interesy działających w dobrej wierze informatorów i innych osób, które okazują mu zaufanie…”. Zgodnie zaś z art. 38 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. W zakresie odpowiedzialności majątkowej odpowiedzialność tych osób jest solidarna. Przy ustaleniu czy doszło do naruszenia prawa w myśl art. 38 ustawy Prawo prasowe, jak również w myśl wskazanych wyżej przepisów kodeksu cywilnego, należy odnieść się także do przepisów ustawy Prawo prasowe określających uprawnienia i granice działalności mediów prasowych. W myśl art. 1 ustawy Prawo prasowe „Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej”. W powyższym zakresie prasa ma swobodę działania i jeśli informacje zawarte w publikacji nie wykraczają poza tak określone zadania, to działanie takie nie może zostać uznane za bezprawne. W dalszej części poszczególne przepisy precyzują granice swobody wypowiedzi prasowych. Art. 6 ust. 1 ustawy Prawo prasowe stanowi, iż prasa jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk, natomiast art. 10 ust. 1 że, zadaniem dziennikarza jest służba społeczeństwu i państwu. Dziennikarz ma obowiązek działania zgodnie z etyką zawodową i zasadami współżycia społecznego, w granicach określonych przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe - zdaniem Sądu – P. B. jako autor artykułu obowiązany był zatem do zachowania szczególnej staranności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów potrzebnych do napisania artykułu. Wymóg „szczególnej staranności” należy rozumieć jako zalecenie kierunkowe wskazujące zasady oceniania staranności dziennikarza. Wymóg ten zakłada każdorazowo potrzebę konstruowania modelu działania o szczególnie surowych i wymagających kryteriach, stanowiących wzorzec, z którym należy porównywać kwestionowane zachowanie dziennikarza podczas wykorzystywania zebranych informacji. Wymóg szczególnej staranności to nakaz zachowania szczególnej, wyjątkowej ostrożności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów prasowych (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z 7.02.2007 r., III KK 243/06, Legali; postanowienie Sądu Najwyższego z 17.10.2002 r., IV KKN 634/99, Legalis). Ponadto dziennikarz obowiązany jest chronić dobra osobiste, a obowiązek ten podnosi miarę szczególnej staranności i rzetelności dziennikarskiej, jeżeli wynikiem wykorzystania zebranego materiału prasowego może być naruszenie dóbr osobistych (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 22.03.2002 r., I CKN 814/99, Legalis). --- STRONA 7 --- Po rozważeniu całokształtu okoliczności wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do wniosku, że sytuacja przytoczona przez powódkę - przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny - wyczerpuje znamiona naruszenia jej dobra osobistego w postaci czci i prywatności. Zdaniem Sądu samo umieszczenie artykułu na pierwszej stronie i nadanie mu tytułu („…”) podkreśliło, że artykuł zawiera treść o szczególnym znaczeniu, co niewątpliwie powoduje i ma na celu przyciągnięcie uwagi wielu czytelników. Kontekst artykułu – w ocenie Sądu - wywierać może u jego czytelników, wyobrażenie, że znaczny majątek posiadany przez osoby publiczne jest wyróżnikiem negatywnym, kojarzonym z nieuczciwą drogą jego zdobycia. Niewątpliwie umieszczenie powódki w grupie wyodrębnionej ze względu na szczególną zamożność nastąpiło na skutek nierzetelności dziennikarza, który zaszeregował ją w grupie „milionerów” podczas gdy faktycznie powódka nie posiada oszczędności w takiej wysokości w jakiej zostały opublikowane. Istotnym jest też wskazanie, iż czas w którym został opublikowany przedmiotowy artykuł był szczególnym czasem dla powódki z uwagi na tragiczną śmierć jej męża, co niewątpliwie wywoływało u H. R. dodatkowe ujemne odczucia. Po ustaleniu, iż doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki, należy ocenić, czy działanie pozwanych było działaniem bezprawnym. Art. 24 § 1 k.c. wprowadza zasadę domniemania bezprawności i to pozwany w procesie o ochronę dóbr osobistych ma obowiązek wykazania istnienia okoliczności usprawiedliwiających to działanie, a więc wyłączających bezprawność. Przepis art. 24 k.c. nie definiuje pojęcia bezprawności. Przyjmuje się, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 19 października 1989 r. II CR 419/89 OSP 11-12/90 poz. 377 wyjaśnił, że za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je oraz, że do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych na ogół zalicza się: - działanie w ramach porządku prawnego tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, - wykonywanie prawa podmiotowego, - zgodę pokrzywdzonego, - działanie w obronie uzasadnionego interesu. Dla uchylenia więc odpowiedzialności konieczne jest stwierdzenie przesłanek wyłączających bezprawność. Ponadto, aby można było skutecznie powoływać się na istnienie przesłanek wyłączających bezprawność, trzeba niezależnie od innych okoliczności wykazać prawdziwość twierdzeń dotyczących osoby, w której sferę dóbr osobistych wkroczono. W niniejszej sprawie – w ocenie Sądu - pozwani nie wskazali żadnych okoliczności, które pozwalałyby uznać ich zachowanie, jako zachowanie mieszczące się w ramach porządku prawnego, --- STRONA 8 --- czy też podyktowane było obroną uzasadnionego interesu. P.B.- jak sam zeznał – na skutek pomyłki (przepisując informacje z oświadczenia majątkowego powódki) umieścił nieprawdziwe dane co do jej majątku. Pozwani bronili się, iż samo zawyżenie majątku posiadanego przez powódkę, nie może być kwalifikowane jako zachowanie, które mogłoby być uznane jako prowadzące do powstania negatywnych odczuć po stronie powódki, jednakże powyższe – w ocenie Sądu – biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy nie zasługuje na aprobatę i nie może wyłączyć bezprawności ich działania. Działanie pozwanych niewątpliwie naruszyło dobra osobiste powódki i dlatego też należy przyjąć, że roszczenie powódki z tytułu naruszenia dóbr osobistych jest zasadne. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd - mając za podstawę przepis art. 24 § 1 zd. 2 k.c. nakazał, aby strona pozwana dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powódki i przeprosiła H. R. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, właściwe będzie przeproszenie powódki H. R. poprzez zamieszczenie w gazecie codziennej Polska (…) i jej wydaniu internetowym oświadczenia o następującej treści: („…”) – w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, wyżej wskazany sposób przeproszenia powódki będzie najbardziej adekwatny do sposobu i rozmiaru naruszenia dobra osobistego powódki przez pozwanych. Sąd uznał również, iż słusznym będzie umieszczenie oświadczenia w grubej ramce o wymiarach 10 cm x 20 cm, czcionką pogrubioną, na stronie pierwszej Dziennika (…) oświadczenia o następującej treści tj . w miejscu widocznym i odpowiadającym umieszczeniu przedmiotowego artykułu. Zdaniem Sądu pierwotne sprostowanie artykułu nie czyniło zadość naruszeniu dóbr osobistych powódki, mianowicie zostało umieszczone na stronie 8 gazety, w miejscu niewyeksponowanym, rozmiar czcionki użytej w tytule sprostowania był nieproporcjonalnie mały w stosunku do tego, ile zajmował prostowany artykuł. Natomiast jak wynika z ust 5 art. 32 ustawy prawo prasowe, sprostowanie w drukach periodycznych powinno być opublikowane lub przynajmniej zasygnalizowane w tym samym dziale równorzędną czcionką oraz pod widocznym tytułem. Pojęcie „równorzędnej czcionki” należy interpretować jako tej samej wielkości, co prostowany tekst, natomiast co do widoczności artykułu to ma on zostać umieszczony w miejscu łatwym do zauważenia na tle innych tytułów. Powódka H. R. zgłosiła także w pozwie roszczenie pieniężne, wnosząc o zasądzenie na jej rzecz 80.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zasądzenie na podstawie art. 448 k.c. odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę ma charakter fakultatywny i od oceny sądu zależy przyznanie poszkodowanemu ochrony w tej formie, nawet jeśli spełniona została przesłanka bezprawności naruszenia dobra osobistego. Nie oznacza to jednak dobrowolności i niczym nieograniczonej arbitralności oceny sędziowskiej. Przy ocenie zasadności powyższego roszczenia, podstawowym kryterium jest rozmiar i intensywność doznanej krzywdy (ocenianej według miar zobiektywizowanych), stopień negatywnych konsekwencji dla pokrzywdzonego wynikających z dokonanego naruszenia dobra osobistego, w tym --- STRONA 9 --- także niewymiernych majątkowo (np. utrata dobrego imienia prowadząca do zmniejszenia szans na realizację kariery zawodowej). Jedną z istotnych przesłanek oceny jest również stopień zawinienia po stronie sprawcy naruszenia (nie ma tu jednak prostej zależności i nie można z góry założyć, że nieumyślność zachowania będzie zawsze zasługiwała na łagodniejsze potraktowanie). Wskazuje się także na kryterium w postaci sytuacji majątkowej zobowiązanego (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 16.4.2002 r., V CKN 1010/00, OSN 2003, Nr 4, poz. 56). Oceniając zasadność powyższego roszczenia pieniężnego zgłoszonego w przedmiotowej sprawie, Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy, oceniając rozmiar i intensywność doznanej krzywdy. Sąd miał na uwadze fakt, iż powódka poza subiektywnym negatywnym odczuciem – nie poniosła żadnych szkód majątkowych, ani też niemajątkowych, nie spotkała się bowiem z żadnymi negatywnymi zachowaniami ze strony innych osób. Trudno również mówić, iż zostało podważone zaufanie do wykonywania przez powódkę funkcji publicznych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd oddalił powództwo o zasądzenie określonej przez powódkę sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia, uznając, że zastosowany środek niemajątkowy w postaci złożenia stosownego oświadczenia, jest wystarczający z punktu widzenia jej interesów. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. Mając na uwadze uwzględnienie jednego z dwóch zgłoszonych przez powódkę roszczeń oraz uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, iż właściwe będzie stosunkowe rozdzielenie kosztów i zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 2.300 zł (4.600 zł opłata sądowa uiszczona przez powódkę) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Natomiast koszty zastępstwa procesowego Sąd zniósł wzajemnie pomiędzy stronami.