Wyrok IC 1195/11 Dnia 29 czerwca 2012r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następujący

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 1195/11 Dnia 29 czerwca 2012r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Zbigniew Krupa Protokolant: prot. sąd. Renata Wojtylak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012r. w N. sprawy z powództwa L. S. przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w N. reprezentowanemu przez Dyrektora Zakładu Karnego zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. oddala powództwo. II. Zasądza od powoda L. S. na rzecz strony pozwanej Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600,00 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. --- STRONA 2 --- III. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Nowym Sączu adwokatowi W. O. z Kancelarii Adwokackiej w N. ul. (…), (…) N. kwotę 4.428,00 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych), w tym 828,00 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych) podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Sygn. akt I C 1195/11 UZASADNIENIE wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. W ostatecznie precyzowanym stanowisku, L. S. domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa - Zakładu Karnego w N. zadośćuczynienia w kwocie 60.000 zł, a nadto zasądzenia na rzecz cele społeczne dalszej kwoty 20.000 zł – wszystko z ustawowymi odsetkami od dnia 20 maja 2011 r. do dnia zapłaty. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, nadto jego pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego świadczonego powodowi z urzędu. W uzasadnieniu żądania pozwu powód podniósł, iż w okresie przebywania w izolacji więziennej w pozwanej jednostce w stosunku do niego nie zostały spełnione wymogi Konstytucyjne (art. 30, 41 ust. 4, 47 i 68 Konstytucji) oraz te, określone w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, europejskiej Konwencji o zapobieganiu torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, a także standardami Europejskiego Komitetu Zapobiegania Torturom. Znaczne przeludnienie cel, złe warunki socjalno-bytowe (wyposażenie celi, grzyb, robactwo), brak wydzielonych kącików sanitarnych, właściwej wentylacji, a także brak opieki medycznej (stomatologicznej) spowodowały, że odbywana przez powoda kara pozbawienia wolności stała się nieproporcjonalnie dolegliwa, również z powodu naruszenia prawa do prywatności i intymności oraz prawa do ochrony zdrowia, gdyż niedochowane zostały preferencje powoda odnośnie palenia. Okoliczności te stanowiły, zdaniem powoda, o poddaniu go w okresie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności poniżającemu traktowaniu wynikającemu z niezapełnienia humanitarnych warunków izolacji więziennej, co skutkowało samookaleczeniem. Strona pozwana Skarb Państwa - Zakład Karny w N., zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej. --- STRONA 3 --- W uzasadnieniu wskazała, że w okresie pobytu powoda w Zakładzie Karnym w N. wszelkie jego prawa były respektowane, a warunki odbywania kary pozbawienia wolności spełniały wymagania określone we właściwych przepisach prawnych. Wbrew twierdzeniom pozwu, powód nie przebywał w warunkach przeludnienia. L. S. przez cały okres pobytu przebywał w celi nr (…) o powierzchni 39,01 m 2 przy liczbie osadzonych nie przekraczającej 12-13 osób. W okresie pobytu powoda w Zakładzie Karnym w N. nie zachodziła konieczność informowania sędziego penitencjarnego o występującym przeludnieniu jednostki, mimo to dyrektor Zakładu Karnego co miesiąc informował sędziego penitencjarnego o liczbie osób przebywających w jednostce. Wbrew twierdzeniom pozwu powód otrzymywał też właściwy sprzęt kwaterunkowy, środki czystości i środki higieny osobistej umożliwiające zapewnienie porządku w celi, co należy zresztą do obowiązków osób w niej osadzonych. Fakt dopuszczenia się przez powoda samookaleczenia należy zaś analizować w kontekście naruszenia regulaminu Zakładu Karnego jako że pozwany zapewnił powodowi dostęp do świadczeń zdrowotnych i udzielił pomocy medycznej. Konsekwencje takiego czynu ponosi powód. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: L. S. przebywał w Zakładzie Karnym w N. w okresie od 20 maja 2011 r. do 15 lipca 2011 r. w celi o nr (…) o powierzchni 39,01 m 2 . Skazani osadzani byli w celach zgodnie z normą metrażową. Do 27 maja 2011 r. oraz w okresach od 2 czerwca do 22 czerwca 2011 r. i od 24 czerwca 2011 r. do 15 lipca 2011 r. liczebność osadzonych wynosiła 13, w pozostałych okresach wahała się w granicach 11-12 osób. (dowód: informacje o pobycie powoda w Zakładzie Karnym z dn. 19.01.2012 r. k. 63, zeznania powoda k. 55/v) Dyrektor Zakładu Karnego w N. co miesiąc przesyłał sędziemu penitencjarnemu informacje o stanie zaludnienia. W okresie przebywania powoda w Zakładzie Karnym w N., zaludnienie kształtowało się na poziomie od 404 do 444 osadzonych, co stanowiło 90,99% do 100% pojemności Zakładu. (dowód: informacje Zakładu Karnego w N. o stanie zaludnienia k. 34-37) Cela w jakiej przebywał powód była i jest wyposażona w kącik sanitarny, w tym w niezbędną armaturę, instalacje i urządzenia umożliwiające wykonywanie czynności sanitarnych. Kącik sanitarny odbudowany był stałą, obudową z płyty wiórowej, która umożliwiała zachowanie pełnej intymności, również w pozycji stojącej. (dowód: informacja z Zakładu Karnego z dn. 19.01.2012 r. k. 62, zeznania J. K.o k. 84/v, zeznania świadka L. C. k. 54/v) W okresie pobytu powoda w pozwanej jednostce, każdy osadzony dysponował oddzielnym łóżkiem, przy czym były one złączone bokami. Wentylacja i przewietrzanie cel odbywało się przez stolarkę okienną i drzwiową, istniejące kratki --- STRONA 4 --- wentylacji grawitacyjnej były bowiem zabezpieczone w sposób uniemożliwiający kontakty między skazanymi. Raz w miesiącu do celi dostarczane były środki czystości. Cela miała dostęp do bieżącej wody, przy czym ujęcie wody ciepłej zlokalizowane jest na korytarzu do którego dostęp osadzeni mieli zapewniony trzy razy dziennie. Nadto skazani dysponowali grzałkami do podgrzewania wody. Cela zaopatrzona była w oświetlenie, przy czym istniała możliwość - przy zgodzie administracji zakładu - korzystania z dodatkowej lamki. Osadzeni mieli zapewniony dostęp do codziennej prasy oraz biblioteki i siłowni, z których jednak powód nie korzystał. Istniał nadto swobodny dostęp do telewizji. Powód miał również zapewniony dostęp do ambulatorium. Codziennie przeprowadzany był wywiad pielęgniarki, która zajmowała się wydawaniem bezpłatnych leków i zbierała informacje od skazanych. Dostęp do ambulatorium odbywał się na bieżąco, systematycznie prowadzone były też zapisy do specjalistów. Stomatolog przyjmował dwa-trzy razy w miesiącu, kardiolog - raz w tygodniu. W warunkach Zakładu wykonywane były protezy, o ile zostało stwierdzone że od momentu jej wykonania osadzony będzie przebywał w Zakładzie kolejne dwa lata. Nadto zakład zapewniał dostęp do okulisty, chirurga i radiologa. W sytuacjach nadzwyczajnych, uruchamiana była procedura związana z zapewnieniem pomocy medycznej, w tym również karetki pogotowia. W uzasadnionych przypadkach skazani kierowani byli do szpitali przywięziennych, a w sytuacjach wymagających natychmiastowej hospitalizacji - przewożeni do najbliższego szpitala. W okresie pobytu powoda w pozwanej jednostce, Zakład Karny miał podpisaną umowę z firmą przeprowadzającą deratyzację, a w razie potrzeby przeprowadzane były stosowne zabiegi dezynsekujące; kontrole w tym zakresie wykonywane były okresowo. (dowód: zeznania powoda k. 56, zeznania świadków: L. C. k. 54/v-55, J. K. k. 84/v-85, H. B. k. 85/v) W okresie pobytu w Zakładzie Karnym w N. powód dwukrotnie dopuścił się wykroczeń dyscyplinarnych. W dniach 14 i 15 lipca 2011 r. dokonał połknięcia ciał obcych, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną. W związku z tymi incydentami powód był konsultowany psychologicznie. W trakcie pobytu w Zakładzie Karnym powód był osadzony w odpowiednio dobranym składzie osobowym, zgodnie z posiadaną podgrupą klasyfikacyjną. (dowód: notatka służbowa z dn. 19.01.2012 r. k. 38) Powód ma aktualnie 36 lat, wykształcenie zawodowe. Począwszy od 1995 r. był kilkukrotnie karany sądownie za co odsiadywał kary pozbawienia wolności. (dowód: zeznania powoda k. 56) Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił w oparciu o przedłożone do sprawy dokumenty urzędowe, które sporządzone zostały przez uprawnione organy w zakresie posiadanych przez nich kompetencji, a których autentyczność i wiarygodność nie była przez żadną ze stron kwestionowana, nie budziła też --- STRONA 5 --- wątpliwości Sądu, a także w oparciu o zeznania świadków: pracowników pozwanego Zakładu Karnego w N. oraz osadzonego w tymże zakładzie wraz z powodem – L. C. Świadkowie J. K. i H. B. - pracownicy strony pozwanej, opisali panujące w Zakładzie warunki i zasady postępowania z osadzonymi. Zeznania świadków Sąd uznał w całości za wiarygodne. Były logiczne i wzajemnie ze sobą korespondowały, ponadto znalazły potwierdzenie w dołączonych do akt niniejszej sprawy dokumentach. Zeznania wymienionych znalazły zasadniczo potwierdzenie również w zeznaniach osadzonego L. C., aczkolwiek Sąd miał na uwadze, że jego zeznania miały charakter subiektywny - jako współosadzonemu, zależało mu na przedstawieniu sytuacji w najbardziej dla powoda korzystny sposób podkreślając, podobnie jak sam powód, trudności wynikające z faktu osadzenia. Podobne w swej wymowie były zeznania powoda, który podkreślał fakt znacznego zaludnienia celi w której przebywał. W ocenie Sądu powód w niniejszej sprawie prezentował postawę roszczeniową, przedstawiając się głównie jako ofiara instytucji państwowej, bagatelizując jednak przede wszystkim przyczynę z jakiej się znalazł w pozwanym Zakładzie. Znamienne jest, iż powód narzekał na osadzenie w celach dla palących przy czym przyznał, że nie zwracał się na piśmie o przeniesienie. Podobnie ujawniając, że kilkukrotnie korzystał z ambulatorium wskazał, że funkcjonariusze tam pracujący „byli do niego uprzedzeni”, „ignorowali” go lub „zbywali” (k. 55/v-56). Twierdząc z kolei, że światło w celi było za słabe i bolały go oczy przyznał, że nie zwracał się do administracji o zgodę na dodatkowe oświetlenie, gdyż - jak podał - cyt. „byłbym stracony u administracji”. Powód narzekał nadto na zapach środków czystości oraz niedostateczną ich ilość. Podkreślał także zbyt małą wielkość spacerniaka. Co jednak istotne, Sąd zważył na znaczną niekonsekwencję w zeznaniach powoda. Wskazując, iż warunki w pozwanej jednostce były nieakceptowalne do tego stopnia, ze zmuszony był poddać się samookaleczeniu by je zmienić, powód równocześnie sugerował jakoby kilkukrotnie był przez administrację Zakładu zastraszany, iż zostanie karnie przeniesiony do innej jednostki, do czego nie chciał jednak dopuścić. Sąd pominął dowód z zeznań świadka M. G. wobec cofnięcia wniosku dowodowego przez pełnomocnika powoda (k. 106v). Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Podstawową konstrukcję cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych zawiera art. 23 i 24 § 1 k.c. Stosownie do treści art. 23 k.c., dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Katalog dóbr osobistych, pozostających pod ochroną prawa cywilnego jest otwarty. --- STRONA 6 --- Zgodnie z art. 24 k.c., ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Z przepisu art. 24 k.c. wynika, że dobro osobiste podlega ochronie w zakresie jego naruszenia i jedynie w tej sferze mogą być uruchomione działania rekompensacyjne, przy czym przepis art. 448 k.c. przewiduje możliwość przyznania zadośćuczynienia w razie naruszenia jakiegokolwiek dobra osobistego. Działalność państwa w zakresie imperium nabiera szczególnego znaczenia na płaszczyźnie realizacji zadań represyjnych. Również wykonywanie tych zadań nie może bowiem w żadnym zakresie ograniczać praw człowieka, które mają charakter bezwzględny -jak prawo do poszanowania godności osób odbywających karę pozbawienia wolności, humanitarnego traktowania, intymności czy ochrony zdrowia. Jednym z kryteriów w kontekście których ma być analizowane czy traktowanie osoby pozbawionej wolność było poniżające czy humanitarne jest analiza czy ograniczenia i dolegliwości, które musi osoba ta znosić, nie przekraczały koniecznego rozmiaru wynikającego z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka oraz nie przewyższały ciężaru nieuniknionych niedogodności, nieodłącznie związanych z samym faktem uwięzienia. Wskazać przy tym należy, iż obowiązujące w polskim systemie procesowym zasady kontradyktoryjności i dyspozycyjności pierwszorzędną rolę przyznają stronom procesowym. Do strony należy decyzja o wszczęciu postępowania i określenie jego zakresu przedmiotowego w postaci przytoczenia okoliczności faktycznych. Przejawem tych zasad jest obowiązek powołania przez powoda podstawy faktycznej powództwa, po stronie zaś pozwanego - powołanie faktów dla uzasadnienia podniesionych zarzutów i wniosków, w celu swojej obrony. Obie strony ponoszą odpowiedzialność za wynik procesu (art. 6 k.c. w zw. art. 232 k.p.c.). Mając powyższe na uwadze, na powodzie - jako dochodzącym ochrony prawnej -spoczywał ciężar dowodu, iż jego dobra osobiste zostały naruszone przez działania pozwanego Skarbu Państwa. Przerzucenie ciężaru dowodu na pozwanego w procesie o ochronę dóbr osobistych, przewidziane w art. 24 § 1 k.c., dotyczy bowiem jedynie bezprawności działania zagrażającego dobrom osobistym lub powodującego ich naruszenie. Tymczasem powód zasadniczo nie podjął żadnej inicjatywy dowodowej. Wskazać bowiem trzeba, iż twierdzenia powoda odnośnie nieodpowiednich warunków bytowych, takich jak przeludnienie, niezapewnienie należytego wyposażenia celi, czy złe warunki higieniczne w nich panujące, brak wydzielenia kącika sanitarnego oraz brak zapewnienia opieki medycznej, stanowiły jedynie gołosłowne oświadczenia nie poparte żadnymi dowodami. Przedstawiony przez powoda stan faktyczny odbywania przez niego kary pozbawienia wolności w pozwanej jednostce penitencjarnej nie znalazł odzwierciedlenia w zgromadzonym w --- STRONA 7 --- sprawie materiale dowodowym, a powód nie sprostał ciężarowi dowodu w zakresie wykazania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę żądania pozwu. Postępowanie nie wykazało w szczególności by powód w okresie przebywania w pozwanym Zakładzie Karnym przebywał w warunkach przeludnienia. Minimalna norma powierzchni celi mieszkalnej regulowana jest przepisem art. 110 § 2 zd. 1 k.k.w., który stanowi, że powierzchnia celi mieszkalnej przypadająca na skazanego wynosi nie mniej niż 3 m 2 . Jak wynika z ustaleń norma ta nie tylko nie została w przypadku powoda przekroczona, ale kilkukrotnie była znacznie niższa wahając się w granicach od 3,25 do 3,54 m 2 na jednego skazanego. W przypadku powoda normy metrażowe wynikające z obowiązujących przepisów były więc zachowane, a administracja dokonała wszelkich czynności mających na celu zapewnienie minimalnych standardów i norm w celach więziennych w tym zakresie. Postępowanie nie wykazało również, by w wyposażeniu cel występowały jakieś odstępstwa od określonych przepisami zasad. Przepis art. 110 § 2 zd. 2 k.k.w. stanowi, że cele wyposaża się w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. Zgodnie zaś z treścią § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno- porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz.U. Nr 152, poz. 1493), cela mieszkalna powinna być wyposażona w łóżko dla każdego skazanego, odpowiednią do liczby skazanych ilość stołów, szafek i taboretów oraz środków do utrzymania czystości w celi. Niezbędne urządzenia sanitarne sytuuje się w sposób zapewniający ich niekrępujące użytkowanie. Z kolei stan sanitarny zakładu karnego, ogrzewanie, oświetlenie i wentylacja pomieszczeń, utrzymywanie czystości przez skazanych, stan i czystość odzieży, bielizny oraz bielizny pościelowej, ilość i jakość posiłków oraz sposób ich przyrządzania i wydawania są kontrolowane przez pracownika służby kwatermistrzowskiej i lekarza lub innego upoważnionego pracownika służby zdrowia zakładu (§ 34). W rozpoznawanej sprawie pozwany Skarb Państwa - Zakład Karny w N. wymienionych przepisów nie naruszył. Normy techniczne w celach mieszkalnych były spełnione - w tym co do wyposażenia cel w sprzęt kwaterunkowy i niezbędne wyposażenie. Wbrew twierdzeniom powoda, skazani mieli też odpowiednie warunki do utrzymania higieny, nie można bowiem za takie nie uznać kącików sanitarnych wykonanych z trwałych, nieprzejrzystych i przymocowanych na stałe konstrukcji należycie wyposażonych w niezbędną armaturę. Przez stolarkę okienną cele miały też zapewnioną niezbędną wymianę powietrza. W tym zakresie kwestionowanie jakości dostarczanych środków czystości jest nieuprawnione w sytuacji gdy zważy się, iż zakłady karne służą przede wszystkim izolacji skazanych, nie zaś zapewnianiu warunków bytowych odpowiadających średniej stopie życiowej społeczeństwa. Osadzenie w zakładzie karnym immanentnie wiąże się z pewnymi dolegliwościami, które również stanowią element wykonywania izolacyjnej kary pozbawienia wolności, tj. kary o charakterze represyjnym. Znamienne jest również to, że w stosunku do --- STRONA 8 --- starych, zabytkowych budynków nie odnosi się szereg współczesnych przepisów i warunków technicznych, które powinny spełniać tego rodzaju budowle. Nawet zatem wynikające z zaniżonych standardów, nieznaczne utrudnienia w zakresie codziennego funkcjonowania w trakcie pobytu powoda w pozwanej jednostce, nie mogą w żaden sposób uzasadniać jego twierdzeń o krzywdzącym i poniżającym traktowaniu. Nieuniknione niedogodności przebywania w odosobnieniu łagodzone były zresztą przez dostęp do licznych zajęć rekreacyjnych z których części powód zdecydował się ostatecznie dobrowolnie zrezygnować. Nie została wykazana zasadność zarzutów powoda odnośnie niezapewnienia mu właściwej opieki medycznej. Na gruncie obowiązującego kodeksu karnego wykonawczego (art. 115 k.k.w. i art. 102 pkt 1 k.k.w.) skazanym należy zapewnić opiekę lekarską w placówkach służby zdrowia w zakładach karnych, a razie potrzeby - w placówkach poza tymi zakładami. Zadaniem więziennej służby zdrowia nie jest jednak spełnianie dowolnych oczekiwań osób pozbawionych wolności, ale utrzymywanie ich w niepogorszonym stanie zdrowia oraz zapewnianie niezbędnej, standardowej opieki medycznej. Powód, jak też pozostali osadzeni, mieli zapewniony dostęp zarówno do podstawowej opieki medycznej zabezpieczanej w ramach ambulatorium, jak też opieki specjalistycznej, o czym świadczy fakt, iż po dokonaniu samookaleczenia, powód był konsultowany psychologicznie. Ograniczenia jakie wynikały z możliwości skorzystania z pomocy stomatologa wiązały się zaś z faktem stosunkowo krótkiego przebywania powoda w pozwanym Zakładzie Karnym. W okolicznościach niniejszej sprawy nie został również wykazany przez powoda fakt przebywania w warunkach nie uwzględniających jego preferencji odnośnie przebywania w celach dla osób niepalących. Obowiązujące na chwilę osadzenia powoda przepisy obligowały władze jednostki do rozmieszczania osadzonych używających wyrobów tytoniowych w odrębnych celach mieszkalnych (ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych - Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55 ze zm. oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 listopada 1996 r. w sprawie określenia zasad dopuszczalności używania wyrobów tytoniowych w obiektach zamkniętych podległych Ministrowi Sprawiedliwości - Dz.U. Nr 140, poz. 658 ze zm.). Postępowanie nie wykazało by w okresie przebywania powoda w pozwanej jednostce naruszone zostały warunki odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności w tym zakresie. Powód nie przedstawił żadnych obiektywnych dowodów, które potwierdzałyby jego tezy, a jego twierdzenia oparte były wyłącznie na subiektywnej ocenie, wszakże w toku swojego przesłuchania przyznał, że nie zgłaszał funkcjonariuszom służby więziennej pisemnych próśb o przeniesienie do celi dla osób niepalących; nie potrafił zaś nawet zindywidualizować wychowawcy do którego rzekome prośby były kierowane. W świetle powyższego Sąd uznał, że warunki, w jakich przebywał L. S., spełniały wymogi określone w art. 30, 40, 41, 47 i 68 Konstytucji, a ograniczenia, których doznawał, nie naruszały jego godności ani innych dóbr osobistych, lecz były normalnym następstwem wykonania kary pozbawienia wolności. Z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione przesłanki ochrony dóbr osobistych, tym samym powodowi nie --- STRONA 9 --- przysługiwała ochrona z art. 24 k.c. Warunki w jakich powód odbywał karę pozbawienia wolności nie skutkowały przyjęciem takiej opresyjności, która uzasadniałaby doznanie krzywdy podlegającej kompensacie. O dokonaniu naruszenia dobra osobistego decyduje bowiem obiektywna ocena konkretnych okoliczności, a nie subiektywne odczucie osoby zainteresowanej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 1996 r., sygn. I ACr 341/96, Lex nr 30722). W konsekwencji zaktualizowaniu nie uległy również przesłanki oparte na treści art. 448 k.c., brak było zatem podstaw uzasadniających zasądzenie na rzecz powoda kwoty żądanej tytułem zadośćuczynienia i świadczenia na cele społeczne. Z tych względów powództwo podlegało oddaleniu w całości. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło w oparciu o art. 98 k.p.c. Mając na uwadze wynik sprawy, na zasadzie art. 99 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 90 poz. 594 ze zm.) Sąd zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Stosownie zaś do treści § 6 pkt 6 oraz § 2 pkt 3 cyt. wyżej rozporządzenia, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, Sąd przyznał ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Nowym Sączu adw. W.O.kwotę 4.428 zł - w tym 828 zł tytułem podatku VAT.