Wyrok IC 1179/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2011 roku Sąd Okręgowy w Białyms

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IC 1179/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2011 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Korol Protokolant: st. sekr. sądowy Edyta Kornacka po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa A. Z. przeciwko Skarbowi Państwa Aresztowi Śledczemu w B. o zadośćuczynienie I. Oddala powództwo; II. Odstępuje od obciążania powoda kosztami procesu. UZASADNIENIE A. Z. domagał się od Skarbu Państwa zasądzenia kwoty 250.000 zł tytułem zadośćuczynienia w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w B. w latach 1999 – 2001. W uzasadnieniu pozwu szczegółowo przedstawił okoliczności faktyczne, na których opiera swoje żądanie. Pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Podniósł zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Powództwo jest bezzasadne albowiem uzasadniony okazał się podniesiony przez Skarb Państwa zarzut przedawnienia. Dochodzone pozwem roszczenia wynikają z czynu niedozwolonego i stosownie do art. 442 1 § 1 k.c. przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przepis ten został dodany do kodeksu cywilnego ustawą z dnia 16 lutego 2007 roku o zmianie ustawy kodeks cywilny (Dz. U. nr 80, poz. 538) z dniem 10 sierpnia 2007 roku. W myśl art. 2 ustawy do roszczeń powstałych przed jej wejściem w życie i według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nie przedawnionych, zastosowanie znajdzie art. 442 1 § 1 k.c. Co do pozostałych roszczeń termin przedawnienia określa art. 442 § 1 k.c. On także przewidywał trzyletni termin liczony od dnia dowiedzenia się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. --- STRONA 2 --- A. Z. doznał szkody niemajątkowej (krzywdy) związanej z naruszeniem, na skutek działań funkcjonariuszy pozwanego, jego dóbr osobistych, w szczególności godności i zdrowia (według twierdzeń pozwu). Krzywda powstawała równocześnie z podejmowaniem przez funkcjonariuszy pozwanego określonych w pozwie działań czy też ich zaniedbań. Działania te musiały bowiem wywoływać negatywne uczucia w sferze jego przeżyć psychicznych. Gdyby takich odczuć nie wywoływały, nie sposób byłoby mówić o naruszeniu dóbr osobistych powoda. Zgodzić się zatem należy z pozwanym, że w okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę zarzuty kierowane przeciwko Skarbowi Państwa, A. Z. o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia dowiadywał się na bieżąco po dokonaniu działań i zaniechań będących podstawą jego krzywdy i od tego czasu należy liczyć trzyletni termin przedawnienia dochodzonych pozwem roszczeń o jej naprawienie. Bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem przedsięwziętą w celu dochodzenia roszczenia (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.). Czynnością taką jest niewątpliwie wniesienie pozwu o zapłatę zadośćuczynienia. Końcowy okres, z którym powód wiąże naruszenie swoich dóbr osobistych to 23 lipca 2001 roku. Termin przedawnienia, ustalony na podstawie art. 442 § 1 k.c., upłynął zatem najpóźniej w dniu 23 lipca 2004 roku, a zatem na długo przed wniesieniem pozwu, a zatem czynność ta nie mogła przerwać biegu przedawnienia. Zarzut przedawnienia ma ten skutek, że pozwany mógł się uchylić od zaspokojenia nawet usprawiedliwionego roszczenia powoda (art. 117 § 2 k.c.). Zbędne zatem było w sprawie ustalenia czy w związku z działalnością funkcjonariuszy pozwanego doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, a powództwo należało oddalić. A. Z. sprawę przegrał, a zatem stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. zobowiązany był do zwrotu pozwanemu kosztów niezbędnych do celowej obrony (kosztów procesu). W okolicznościach sprawy zastosowanie zasady odpowiedzialności za wynik sprawy nie byłoby jednak rozwiązaniem słusznym. Powód odbywa długoterminową karę pozbawienia wolności. Nie posiada żadnego majątku. W jednostce penitencjarnej nie pracuje. Zachodzi zatem szczególnie uzasadniony wypadek nieobciążania powoda kosztami procesu, o jakim mowa w art. 102 k.p.c.