Postanowienie IAC21 237f06 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ . xx

--- STRONA 1 --- Sygn. akt IAC21 237f06 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ . xx , \\\\41 .‘\ ,__~:\ / 11;‘ _ 5 H‘ /Q/Ifl1\;'.\\T ‘F5" V WYROK Sad Apélacyjny W Katowicach I Wydziai Cywilny w skladziei Przewodniczgcyl SSA Rafa1Dzyr (spit) Sgdziowie I SA Joanna Kurpierz SO del. Aneta Pieczy1'a1<‘Pisu1if1ska Protokolant I Katarzyna Lenczowska po rozpoznaniu W dniu 25 sierpnia 2006 r. W Katowicach na rozprawie sprawy z powédztwa Z. B. przeciwko Z. W W. 0 zaplatg na skutek apelacji powoda od wyroku Sqdu Ok1'Qg0v»‘ego W Katowicach z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt I C 363/O4 Dnia 25 sierpnia 2006 1' oddala apelacjg i nie obciqia powoda kosztami postgpowania apelacyjnego. Sygn. akt IACa 237f06 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ . xw. „ \\\\‹1 .'\ ___':\ Í 'Zåk _ .íj .` fŹ7Ĺl1`Č\\Í 'Ł-."' V WYROK Sąd Apelacyjny W Katowicach I Wydział Cywilny w składzie! Przewüdniczązyz SSA Rafałnzyr (spf.) Sędziowie I SA Joanna Kurpierz SO del. Aneta Pieczy1'a1<'Pisu1ińska Protokolant 1 Katarzyna Lenczowska po rozpoznaniu W dniu 25 sierpnia 2006 r. W Katowicach na rozprawie sprawy Z powództwa Z. B. przeciwko Z. W W. 0 zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego W Katowicach z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt I C 363/04 Dnia 25 sierpnia 2006 1' oddala apelację i nie obciąża powoda kosztami postępowania apelacyjnego. --- STRONA 2 --- Sygn.a|_<t|ACa237I06 Uzasadnienie Powod Z. B. wniosi o nakazanie pozwanemu Z. wW. ziozenia oéwiadczenia na piémie skierowanym na adres Z. C. E. w K. stwierdzajqcego, 2e w zwiqzku z wdroionym postopowaniem egzekucyjnym éwiadozefi alimentacyjnyoh doszio do niedopeinienia obowiqzkow przez pracownikow pozwanego za co pozwany przeprasza. Powod wniosi 0 zasqdzenie zadoééuczynieniaw kwocie 50000 21. Powod podai, 2e pozwany kontynuujqc dokonywanie wypiat éwiadczeri alimentacyjnych na rzecz jego corki A. B. z F. A. pomimo braku ku temu ustawowych przesianek, naruszyi jego dobra osobiste. Zostaio naruszone dobre imio powoda w oczach sqsiadow i przeiozonyoh. Powéd doznai w zwiqzku z tym wieiu upokorzefi, ktorych éwiadkami byli najbiiisi, koledzy z pracy i sqsiedzi. Pozwany wniosi 0 oddaienie powodztwa i zasqdzenie kosztow procesu. Sqd Okrogowy w Katowicach wyrokiem z dnia 15 marca 2005 r. sygn. akt I C 363/04 oddalii powodztwo, usialii wpis ostateczny w kwocie 500 zi i zasqdzii od powoda na rzecz pozwanego kwoto 2760 zi tytuiem kosztow procesu. Sad Okrogowy ustalii, 2e powod w dniu 27.11.1997 r. poinformowai pozwanego 0 swoim rniejscu zatrudnienia i zajociu jego wynagrodzenia przez komornika, prowadzqcego egzekucjo alimeniow na rzecz corki A. B. Ponownq informacjo o zatrudnieniu powoda pozwany powziqi od jego pracodawcy w dniu 28.06.1999 r. Pozwany wstrzymai wypiaty éwiadczefi 2 F. A. dopiero w maju 2002 r. na wniosek G. B., matki A. B.. Powod uregulowai swoje zadiuzenie z tego tytuiu wobec pozwanego w Iipcu 2002 r. Od wrzeénia 1997 r. komornik dokonywai 2 wynagrodzenia powoda potraperi w kwotach nie nizszych niz 200 zI miesiocznie. Od czerwca 1999 r. kwota potraperi ustabilizowaia sio na poziomie 600 zI. Pozwany zwrocii powodowi 822,50 21 tytuiem kosztow dziaiania F. w wysokoéaci 5 % wypiaoonych éwiadczefi alimentacyjnych. Powéd nie byi jedynym pracownikiern w swoim zakiadzie, ktoremu z wynagrodzenia potrapano alimenty. Ta sytuacja nie miaia wpiywu na jego sytuacieg w pracy i postrzegania go przez przeiozonyoh. Sa_d Okrogowy zwaiyi, 2e pozwany wszczaj procedure; wypiat éwiadczefi z F. A. zgodnie z prawem. Jednakie niepodejmujap w dalszym toku postopowania decyzji 0 zaprzestaniu wypiaty tych éwiadczeri po otrzymaniu od powoda pisma z 27.11.1997 r. pozwany zachowai sio bezprawnie. Powod nie wykazai, aby wyzej opisane zachowanie pozwanego doprowadziio do naruszenia jego dobr osobistych, a w szczegéinoéci czci. Zeznanie éwiadka B. A. nie potwierdziiy, aby powod spoikai sio z jakimikotwiek sankojami z powodu obciqzenia jego poborow potrapeniami z tytuiu aiimentow. Sam fakt prowadzenia posiopowania egzekucyjnego byi konsekwencjq ziozenia przez wierzycieiko wniosku do komornika wraz z tytuiem egzekucyjnym. Postgpowanie egzekucyjne zostaio poddane kontroli Sqdu, ktory oddalii skargzg powoda na czynnoéci komornika. Pozwany w okresie swojej praoy w E. posiadai zalegioso alimentacyjnq wobec corki w kwocie 1580 21 (bez odsetek). Powod nie wykazai, aby doznai krzywdy. Dziaiania organow écigania mieéciiy sio w granicach prawa. Uznajqc, Ze nie zostaiy wykazane przesianki z art. 23 k.c., Sqd Okrogowy oddalil powodztwo i orzeki o kosztaoh na podstawie art. 98 k.p.c. Powod w apeiacji wniosi o zmiano zaskarzonego wyroku przez uwzglodnienie powodztwa ewentualnie 0 uohyienie wyroku i przekazanie sprawy Sqdowi Okrogowemu do ponownego rozpoznania. Powod zarzucii niestarannoéé w przeprowadzeniu postopowania dowodowego I ooenie zgromadzonych dowodow oraz naruszenie prawa materialnego. Pozwany wniosi 0 oddaienie apelaoji i zasqdzenie kosztow postopowania apeiacyjnego. Sqd ApeIacyjny ustalii zwaiyl, co nastopuje: Apelacja nie mogia zostaé uwzglodniona. W oparoiu 0 dowody: ze swiadka B. A. (k. 65). z zeznania powoda, ktozy to dowod zostai dopuszczony przez Sa_d Okrogowy, a nasiqpnie bez podania przyczyn nie zostai przeprowadzony (k. 145146), z odpisow dokumentow z akt Komornika Sqdowego Rewiru I przy Sqdzie Rejonowym w Bedzinie sygn. I Kmp 47/95 i sygn. I Krnp 19197, z dokumentow 2 akt ZUS Oddziaiu w Sosnowcu nr (. ..) oraz z dokurnentow z akt Sqdu Okregowego w Katowicaoh sygn. I C 381100 i X! U 7534/01 8a_d Apelacyjny ustalii nastopujapy stan faktyczny: W sprawie 0 rozwod maizonkow Z. i G. B., prowadzonej pod sygnaturq akt I C 939/05 Sa_d Wojewodzki w Katowioach wydai w dniu 31.05.1995 r. postanowienie o zabezpieczeniu potrzeb rodziny, zobowiqzujap powoda do Iozenia do rqk maizonki kwot po 350 zI od czerwca 2005 r. z odsetkami ustawowymi. Dnia 02.10.1995 r. G. B. ziozyia wniosek o wszczocie egzekucji, podajqc ze dotychczasowa zalegioéé wyniosia 500 zI. Postsgpowanie egzekucyjne zostaio wszczote pod sygn. akt I Kmp 47/95. Sad Wojewodzki w Katowicach wyrokiem z dnia 20.12.1996 r. rozwiqzai maI2er1sIwo.Z. i G. B. oraz zasqdzii od powoda_na rzecz corki A. B., urodzonej 29.04.1984 r., alimenty w wysokoéci po 250 zI miesiocznie. Wyrok uprawomocnii sio 8.03.1997 r. W dniu 4.03.1997 r. G. B. zqdaia od komornika zajocia samochodu osobowego marki w ceiu wyegzekwowania zalegioéci aiimentacyjnej. Komornik uczynii to 10.03.1997 r. Do sprzedazy na licytacii nie doszio, poniewaz powod usuna_I samochéd spod zajggcia. W dniu 12.05.1997 powéd powrocii do pracy w O. B.R. E. w K. 01.07.1997 r. G. B. poinformowaia komomika, 2e zaiegioéé alimentacyjna bez odsetek wyniosia 1475 21 oraz, 2e powod od 12 maja 1997 r. pracuje w E. Podala adres tego zakiadu pracy. 9.07.1997 r. wydano G. B. tytui wykonawczy  wyrok rozwodowy z klauzuiq wykonalnoéci odnoénie orzeczenia 0 alimentach. 31.07.1997 r._ zalegioéé. aiimentacyjna wyniosia 1580 zi (k. 75). 8.08.1997 r. komornik zioiyi doniesienie o usunigciu spod zajocia samochodu. Tego samego dnia powodka Zqdaia skierowania egzekucji do ruohomoéci i wlerzyielnoéci Sygn.a|_‹t|ACa237ł06 Uzasadnienie Powód Z. B. wniósł o nakazanie pozwanemu Z. wW. złożenia oświadczenia na piśmie skierowanym na adres Z. C. E. w K. stwierdzającego, że w związku z wdrożonym postępowaniem egzekucyjnym świadczeń alimentacyjnych doszło do niedopełnienia obowiązków przez pracowników pozwanego za co pozwany przeprasza. Powód wniósł o zasądzenie zadośćuczynieniaw kwocie 50000 zł. Powód podał, że pozwany kontynuując dokonywanie wypłat świadczeń alimentacyjnych na rzecz jego córki A. B. z F. A. pomimo braku ku temu ustawowych przesłanek, naruszył jego dobra osobiste. Zostało naruszone dobre imię powoda W oczach sąsiadów i przełożonych. Powód doznał w związku z tym wielu upokorzeń, których świadkami byli najbliżsi, koledzy z pracy i sąsiedzi. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 15 marca 2005 r. sygn. akt ł C 363/04 oddalił powództwo, ustalił wpis ostateczny w kwocie 500 zł i zasąclził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2760 zł tytułem kosztów procesu. Sąd Okręgowy ustalił, że powód w dniu 27.11.1997 r. poinformował pozwanego o swoim miejscu zatrudnienia i zajęciu jego wynagrodzenia przez komornika, prowadzącego egzekucję alimentów na rzecz córki A. B. Ponowną informację o zatrudnieniu powoda pozwany powziął od jego pracodawcy w dniu 28.06.1999 r. Pozwany wstrzymał wypłaty świadczeń 2 F. A. dopiero w maju 2002 r. na wniosek G. B., matki A. B.. Powód uregulował swoje zadłużenie z tego tytułu wobec pozwanego w lipcu 2002 r. Od września 1997 r. komornik dokonywał 2 wynagrodzenia powoda potrąceń w kwotach nie niższych niż 200 zł miesięcznie. Od czerwca 1999 r. kwota potrąceń ustabilizowała się na poziomie 600 zł. Pozwany zwrócił powodowi 822,50 zł tytułem kosztów działania F. w wysokości 5 % wypłaconych świadczeń alimentacyjnych. Powód nie był jedynym pracownikiem w swoim zakładzie, któremu z wynagrodzenia potrącano alimenty. Ta sytuacja nie miała wpływu na jego sytuację w pracy i postrzegania go przez przełożonych. Sąd Okręgowy zważył, że pozwany wszczął procedurę wypłat świadczeń z F. A. zgodnie z prawem. Jednakże niepodejmując w dalszym toku postępowania decyzji o zaprzestaniu wypłaty tych świadczeń po otrzymaniu od powoda pisma z 27.11.1997 r. pozwany zachował się bezprawnie. Powód nie wykazał, aby wyżej opisane zachowanie pozwanego doprowadziło do naruszenia jego dóbr osobistych, a w szczegóíności czci. Zeznanie świadka B. A. nie potwierdziły, aby powód spotkał się z jakimikołwiek sankcjami z powodu obciążenia jego poborów potrąceniami z tytułu alimentów. Sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego był konsekwencją złożenia przez wierzycielkę wniosku do komornika wraz z tytułem egzekucyjnym. Postępowanie egzekucyjne zostało poddane kontroli Sądu, który oddalił skargę powoda na czynności komornika. Pozwany w okresie swojej pracy w E. posiadał zaległośc alimentacyjną wobec córki w kwocie 1580 zł (bez odsetek). Powód nie wykazał, aby doznał krzywdy. Działania organów ścigania mieściły się w granicach prawa. Uznając, że nie zostały wykazane przesłanki z art. 23 l‹.c., Sąd Okręgowy oddalił powództwo i orzekł o kosztach na podstawie art. 98 k.p.c. Powód w apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Powód zarzucił niestarannośó w przeprowadzeniu postępowania dowodowego i ocenie zgromadzonych dowodów oraz naruszenie prawa materialnego. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apełacyjnego. Sąd Apelacyjny ustalił zważył, co następuje: Apelacja nie mogła zostać uwzględniona. W oparciu o dowody: ze świadka B. A. (k. 65). z zeznania powoda, klóiy to dowód został dopuszczony przez Sąd Okręgowy, a następnie bez podania przyczyn nie został przeprowadzony (k. 145-146), z odpisów dokumentów z akt komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w Będzinie sygn. I Kmp 47795 i sygn. I Krnp 19197, z dokumentów z akt ZUS Oddziału W Sosnowcu nr (. ..) oraz z dokumentów z akt Sądu Okręgowego w Katowicach sygn. I C 381100 i X! U 7534/01 Sąd Apelacyjny ustalił następujący stan faktyczny: W sprawie o rozwód małżonków Z. i G. B.. prowadzonej pod sygnatura akt I C 939f05 Sąd Wojewódzki w Katowicach wydał w dniu 31.05.1995 r. postanowienie o zabezpieczeniu potrzeb rodziny, zobowiązując powoda dołożenia do rąk małzonki kwot po 350 zł od czerwca 2005 r. z odsetkami ustawowymi. Dnia 02.10.1995 r. G. B. złożyła wniosek o wszczęcie egzekucji, podając że dotychczasowa zaległość wyniosła 500 zł. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte pod sygn. akt 1 Kmp 47/95. Sąd Wojewódzki w Katowicach wyrokiem z dnia 20.12.1996 r. rozwiązał małżeństwo.Z. i G. B. oraz zasądził od powoda na rzecz córki A. B., urodzonej 29.04.1984 r., alimenty w wysokosci po 250 zł miesięcznie. Wyrok uprawomocnił się 8.03.1997 r. W dniu 4.03.1997 r. G. B. żądała od komornika zajęcia samochodu osobowego marki w ceiu wyegzekwowania zaległości alimentacyjnej. Komornik uczynił to 10.03.1997 r. Do sprzedaży na licytacji nie doszło, ponieważ powód usunął samochód spod zajęcia. W dniu 12.05.1997 powód powrócił do pracy w O. B.-R. E. w K. 01.07.1997 r. G. B. poinformowała komornika, że zaległość alimentacyjna bez odsetek wyniosła 1475 zł oraz, że powód od 12 maja 1997 r. pracuje w E. Podała adres tego zakładu pracy. 9.07.1997 r. wydano G. B. tytuł wykonawczy - wyrok rozwodowy z kiauzuią wykonalności odnośnie orzeczenia o alimentach. 31.07.1997 r._ zaiegłcśó alimentacyjna wyniosła 1580 zł (k. 75). 8.08.1997 r. komornik złożył doniesienie o usunięciu spod zajęcia samochodu. Tego samego. dnia powodka 'żądała skierowania egzekucji do ruchomości i wierzytelności --- STRONA 3 --- informujac, ze powod jest wtaécioielem salonu gier. Komornik Sa_du Rejonowego Rewiru I w Badzinie w protokoie z 8 sierpnia 1997 r. stwierdzit bezskutecznoéé egzekucji prowadzonej pod sygn. akt I Kmp 47195. W pI’0t0kO|6 zanotowai. ze powod utrzymywat sio z prac dorywczych. W tym samym dniu G. B. ziozyta wniosek o przyznanie éwiadczefi alimentacyjnyoh z F. A. 1.09.1997 r. komornikzajqiwynagrodzenie powoda w E. Z.OddziaI w S. w dniu 15.09.1997 r. wydai decyzjo nr (...) 0 przyznaniu Swiadczefi A. B. 2 F. A. od sierpnia 1997 r. Tego samego dnia E. potwierdzit komornikowi, ie bcgdzie przekazywai na jego raohunek zajate wynagrodzenie {896 brutto, 750 zi netto), a 29.09.1997 r. przekazai potrapone koszty egzekucii w wysokoéci 519.36 21. W dniu 27.11.1997 r. powod poinformowat F. A., ze pracuje ijego wynagrodzenie zostaio zajote. Dnia 9.05.1998 r. G. B. poinformowaia komornika, ze nadal istnieje zalegtoéé alimentacyjna w wysokoéci 2000 zi. Powod w dniu 2.11.1998 r. pozwat Z. 0 ochrong: dobr osobistych i zadoééuozynienie w kwocie 50000 zI. 24.03.2000 r. powod zmienii zadanie domagajac sio wycofania przez pozwanego zajocia z zaktadu pracy i uchyienia zajecia wynagrodzenia. Sad Okregowy w Katowicaoh wyrokiem z dnia 28.03.2000 r. sygn. akt I C 318100 oddalit powodztwo 0 ochrone débr osobistych stwierdzajac, ze dziaiania F. A. nie byiy bezprawne, a zarzucanego zajocia wynagrodzenia dokonai inny organ. Po rozpoznaniu apetaoii powoda Sad Apelacyjny w Katowicach uznat, ze wyniku niezauwazonego przez Sad pierwszej instancji przeksztatcenia przedmiotowego powodztwa sprawa przestata dotyczyf: ochrony dobr osobistych, a stata sio sprawa z zakresu ubezpieczefi spoiecznych o uniewainienie decyzjt ZUS. Wyrokiem z dnia 11.04.2001 r. sygn. akt I ACa 1061/00 Sack Apeiacyjny uchylit zaskariony wyrok i sprawo przekazat do ponownego rozpoznania Sqdowi Okrogowemu w Katowicach Wydziaiowi XI Ubezpieczeh Spoiecznych. Na rozprawie w dniu 11.10.2001 r. powéd Zqdai uniewaznienia deoyzji ZUS nr (...). Sad Okrogowy przywrécit powodowi termin do wniesienia odwotania od deoyzji z dnia 15.09.1997 r. (k. 1213). W dniu 19.11.2001 r. ZUS wydai decyzjo 0 podwyzszeniu éwiadczenia z F. A. do 400 zi. Powod ponownie wystapii z roszczeniami 0 ochroneg dobr osobistych. Sad Okragowy w Katowicach wyrokiem z dnia 5.04.2002 r. sygn. akt XI U 7534/010dda|iI odwoianie powoda od decyzji ZUS 2 15.09.1997 r., przyjmujac, ze zaskarzona decyzja zostata wydana zgodnie z prawem. W toku postopowania apeiacyjnego w dniu 6.10.2003 r. ZUS poinformowa1(k. 83), Ze 27.11.1997 r. dowiedziai sia, Ze powéd pracuje, a jego wynagrodzenie zostato zajate. 28.06.1999 r. powziaj taka sama informacja od pracodawcy powoda. Pozwany wyjaénii, ze koszty wyptaty éwiadczeft 2 F. A., stanowiape rownowadoéé 5 % wypiaconych sum, wyriiosiy od sierpnia 1997 r. do maja 2002 r. 822,50 zI. Wyrokiem z dnia 14.01.2004 r. sygn. akt Ill Alla 1719102 Sa_d Apelacyjny w Katowicach zmienii Zaskariony wyrok z dnia 5.04.2002 r. w ten sposob, 2e zasqdzii od ZUS na rzeoz powoda kwotrg 765,80 2% tytuiem zwrotu kosztow postopowania administraoyjnego, zwiazanych z wypiata przez F. A. éwiadczefi za okres od 1.12.1997 do 31.05.2002 r. Sad drugiej instancji zgodzit sia ze stanowiskiem Sadu Okragowego, ze decyzja z 15.09.1997 r. byia prawidiowa w éwietie dokumentow dostarczonyoh pozwanemu. Stwierdzii jednak, 2e niewstrzymanie wyptat z F. A. po ottzymaniu przez pozwanego w listopadzie 1997 r. Informaoji o staiej pracy powoda byto niezgodne z prawem. W zwiazku z tym powod nie powinien ponosio odpowiedzialnoéci za koszty wyptaty éwiadczefi z F. A. poczynajao od grudnia 1997 1'. Sad Apelacyjny w Katowicach rownoczeénie wyIa_ozyI do odrsgbnego rozstrzygniacia sprawo o ochrono dobr osobistych I zaptato oraz przekazat ja Sadowi Okrogowemu w Katowicach Wydziaiowi I Cywitnemu, ktory zarejestrowat Ia pod sygn. akt I C 363304 jako niniejsza sprawa i po jej rozpoznaniu wydai zaskarzony wyrok z dnia 15 marca 2005 r. W okresie, gdy éwiadczenia byty wyptacane ze érodkow F. A., Sad Rejonowy w Badzinie wyrokiem z dnia 4.12.2000 r. sygn. akt I11 RC 871/00 podwyiszyl alirnenty od powoda na rzecz cérki A. B. do kwoty 400 2+ miesiegcznie 0d dnia 1.11.2000 r. Powod wszczai p0StQp0W8.I'Ii8 kwestionujace zasadnoéé prowadzenia przeoiwko niemu egzekucji. Sad Rejonowy w Badzinie wyrokiem z dnia 20.05.1999 r. sygn. akt I Co 513198 oddaiii skargo powoda na czynnoéci komornika. Sa_d Rejonowy uznai, ze egzekucja wszczoto zgodnie z prawem. powod miat zalegtoéoi, a komomik prawidtowo powiadomii ZUS, przekazujap wniosek G. B. o wyptata éwiadozeri z F. A. Sad Okragowy w Katowicach postanowieniem Z dnia 24.08.1999 r. sygn. akt IV Oz 762199 oddalit zaialenie powoda. W 1999 r. zastapca dyrektor ds. finansowych w E. .B. A. dowiedziaka sis; od powoda, ze oprécz egzekucji komorniczej miata miejsce wypiata éwiadczeri z F. A. (k. 89). Informacja o wyptacaniu éwiadczen z F. A. nie spowodowata obnizenia wynagrodzenia powoda w E.. ulraty premii Iub wsttzymanie awansu. Z uwagi na zajacie wynagrodzenia pOW0d nie otrzymywat oflcjalnych zleceo ze strony innych firm, ktére obawiaty sio probtemow zwiazanych z moztiwoécia zajegcia wynagrodzenia. Byio to rowniez przyczyna, dta ktorej powod nie zawart z koiegami z pracy umowy spotki. Powod éwiadczyl dodatkowe usiugi poza zaktadem pracy ,,na czarno”. W E. inni pracownicy rowniez mieli zaiote wynagrodzenia na pokrycie éwiadczen aiimentacyjnych. Ujawnienie informacji o wyptacaniu corce powoda éwiadczeh z F. A. stato sio przyczyna plotek i podejrzefi. Nie dawano wiary powodowi. kiedy probowat wyjaénio jak doszio do taktej sytuacji. Dopiero po wyroku Sadu Apeiacyinego w Katowicach z dnia 14 stycznia 2001 r. sygn. akt Ill AUa 1719102 wyjaénienia powoda zostaly uznane za prawdziwe. 14.05.2002 r. komomik na wniosek G. B. wydai postanowienie o wstrzymaniu wypiat éwiadozeri z F. A. W dniu 20.05.2002 r. ZUS wydai decyzja o zaprzestaniu wyptacania éwiadczeri z F. A., powoiujac sio na wniosek G. B. Sad Apelacyjny zwazyt, ze powod w oparciu 0 art. 23, art. 24 § 1 i art. 448 k.c. wniosi o ochrona swojego dobrego imienia, domagajao sio usuniocia skutkow naruszenia tego dobra przez ziozenie oéwiadozenia 0 odpowiedniej treéci i w odpowiedniej formie oraz zasqdzenia zadoééuczynienia pienioinego. Powod niezgiosii zadania naprawienia szkody. Wskazane przez niego okolicznosci, takie jak np. zerwanie poiisy na skutek braku érodkow na sktadki. mogaoe powodowaé uszczerbek w majatku. zostaiy opisane pizez niego w celu uzasadnienia wielkoéci doznanej krzywdy, ktorej zadoéouczynienie wymagaioby przekazania przez pozwanego kwoty 50000 zI. _ A f " _ ' Postawienie zarzutéw niezaspokajania potizeb wtasnego dziecka oraz pozwaiania na jego utrzymywanie ze érodkow pubtioznych, badacych w dyspozycji F. A., moze zostaé potraktowane jako naruszenie dobrego imienia zobowiazanego do piaceniaalimentow. Uchyianie sig, bowiem 0d obowiazku utrzymywania dziecka i ~ informując, że powód jest właścicielem salonu gier. Komornik Sądu Rejonowego Rewiru I w Będzinie w protokole z 8 sierpnia 1997 r. stwierdził bezskutecznośc egzekucji prowadzonej pod sygn. akt I Kmp 47195. W protokole zanotował, że powód utrzymywał się z prac dorywczych. W tym samym dniu G. B. złożyła wniosek o przyznanie świadczeń alimentacyjnych z F. A. 1.09.1997 r. komornik zająłwynagrodzenie powoda w E. Z.Oddział w S. w dniu 15.09.1997 r. wydał decyzję nr (...) o przyznaniu świadczeń A. B. z F. A. od sierpnia 199? r. Tego samego dnia E. potwierdził komornikowi, że będzie przekazywał na jego rachunek zajęte wynagrodzenie (896 brutto, 750 zł netto), a 29.09.1997 r. przekazał potrącone koszty egzekucji w wysokosci 519,36 zł. W dniu 27.11.1997 r. powód poinformował F. A., że pracuje ijego wynagrodzenie zostało zajęte. Dnia 9.05.1998 r. G. B. poinformowała komornika, że nadal istnieje zaległość alimentacyjna w wysokości 2000 zł. Powód w dniu 2.11.1998 r. pozwał Z. c ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie w kwocie 50000 zł. 24.03.2000 r. powód zmienił żądanie domagając się wycofania przez pozwanego zajęcia z zakładu pracy i uchylenia zajęcia wynagrodzenia. Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 28.03.2000 r. sygn. akt I C 318ł00 oddalił powództwo 0 ochronę dóbr osobistych stwierdzając, że działania F. A. nie były bezprawne, a zarzucanego zajęcia wynagrodzenia dokonał inny organ. Po rozpoznaniu apelacji powoda Sąd Apelacyjny w Katowicach uznał, że wyniku niezauważonego przez Sąd pierwszej instancji przekształcenia przedmiotowego powództwa sprawa przestała dotyczyć ochrony dóbr osobistych, a stała się sprawą z zakresu ubezpieczen społecznych o unieważnienie decyzji ZUS. Wyrokiem z dnia 11.04.2001 r. sygn. akt I ACa 1061r'00 Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach Wydziałowi XI Ubezpieczeń Społecznych. Na rozprawie w dniu 11.10.2001 r. powód żądał unieważnienia decyzji ZUS nr (...). Sąd Okręgowy przywrócił powodowi termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 15.09.1997 r. (k. 12-13). W dniu 19.11.2001 r. ZUS wydał decyzję o podwyższeniu świadczenia z F. A. do 400 zł. Powód ponownie wystąpił z roszczeniami 0 ochronę dóbr osobistych. Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 5.04.2002 r. sygn. akt XI U 7534/010dda|ił odwołanie powoda od decyzji ZUS z 15.09.1997 r., przyjmując, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W toku postępowania apelacyjnego w dniu 6.10.2003 r. ZUS poinformował (k. 83), ze 27.11.1997 r. dowiedział się, że powód pracuje, a jego wynagrodzenie zostało zajęte. 28.06.1999 r. powziął taką samą informację od pracodawcy powoda. Pozwany wyjaśnił, że koszty wypłaty świadczeń z F. A., stanowiące równowartość 5 % wypłaconych sum, wyniosły od sierpnia 1997 r. do maja 2002 r. 822,50 zł. Wyrokiem z dnia 14.01.2004 r. sygn. akt Ill AUa 1719r02 Sąd Apelacyjny w Katowicach zmienił Zaskarżony wyrok z dnia 5.04.2002 r. w ten sposob, że zasądził od ZUS na rzecz powoda kwotę 765,80 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania administracyjnego, związanych z wypłatą przez F. A. świadczeń za okres od 1.12.1997 do 31.05.2002 r. Sąd drugiej instancji zgodził się ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, że decyzja z 15.09.1997 r. była prawidłowa w świetle dokumentów dostarczonych pozwanemu. Stwierdził jednak, że niewstrzymanie wypłat Z F. A. po otrzymaniu przez pozwanego w listopadzie 1997 r. informacji o stałej pracy powoda było niezgodne z prawem. W związku z tym powód nie powinien ponosic odpowiedzialności za koszty wypłaty świadczeń z F. A. poczynając od grudnia 1997 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach równocześnie wyłączył do odrębnego rozstrzygnięcia sprawę o ochronę dóbr osobistych i zapłatę oraz przekazał ją Sądowi Okręgowemu w Katowicach Wydziałcwi I Cywiłnemu, który zarejestrował ją pod sygn. akt I C 363i'04 jako niniejszą sprawę i po jej rozpoznaniu wydał zaskarzony wyrok z dnia 15 marca 2005 r. W okresie, gdy świadczenia były wypłacane ze środków F. A., Sąd Rejonowy w Będzinie wyrokiem z dnia 4.12.2000 r. sygn. akt Ili RC 871/00 podwyższył alimenty od powoda na rzecz córki A. B. do kwoty 400 zł miesięcznie od dnia 1.11.2000 r. Powód wszczął postępowanie kwestionujące zasadność prowadzenia przeciwko niemu egzekucji. Sąd Rejonowy w Będzinie wyrokiem z dnia 20.05.1999 r. sygn. akt l Co 513198 oddałił skargę powoda na czynności komornika. Sąd Rejonowy uznał, ze egzekucję wszczęto zgodnie z prawem, powód miał zaległości, a komornik prawidłowo powiadomił ZUS, przekazując wniosek G. B. o wypłatę świadczeń z F. A. Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem Z dnia 24.08.1999 r. sygn. akt IV Cz 762199 oddalił zażalenie powoda. W 1999 r. zastępca dyrektor ds. flnansowych w E. .B. A. dowiedziała się od powoda, że oprócz egzekucji komorniczej miała miejsce wypłata świadczeń z F. A. (l‹. 69). informacja o wypłacaniu świadczeń z F. A. nie spowodowała obniżenia wynagrodzenia powoda w E., utraty premii lub wstrzymanie awansu. Z uwagi na zajęcie wynagrodzenia powód nie otrzymywał oficjalnych zleceń ze strony innych firm, które obawiały się problemów związanych z możliwością zajęcia wynagrodzenia. Było to również przyczyną, dla której powód nie zawarł z koiegami z pracy umowy spółki. Powód świadczył dodatkowe usługi poza zakładem pracy ,,na czarno”. W E. inni pracownicy również mieli zajęte wynagrodzenia na pokrycie świadczeń alimentacyjnych. Ujawnienie informacji o wypłacaniu córce powoda świadczeń z F. A. stało się przyczyną plotek i podejrzeń. Nie dawano wiary powodowi, kiedy próbował wyjaśnić jak doszło do takiej sytuacji. Dopiero po wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 stycznia 2001 r. sygn. akt lll AUa 1719102 wyjaśnienia powoda zostały uznane za prawdziwe. 14.05.2002 r. komornik na wniosek G. B. wydał postanowienie o wstrzymaniu wypłat świadczeń z F. A. W dniu 20.05.2002 r. ZUS wydał decyzja o zaprzestaniu wypłacania świadczeń z F. A., powołując się na wniosek G. B. Sąd Apelacyjny zważył, że powód w oparciu o art. 23, art. 24 § 1 i art. 448 k.c. wniósł o ochronę swojego dobrego imienia, domagając się usunięcia skutków naruszenia tego dobra przez złożenie oświadczenia o odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie oraz zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego. Powód nie zgłosił żądania naprawienia szkody. Wskazane przez niego okoliczności, takie jak np. zerwanie polisy na skutek braku środków na składki, mogące powodować uszczerbek w majątku, zostały opisane przez niego w celu uzasadnienia wielkości doznanej krzywdy, której zadośćuczynienie wymagałoby przekazania przez pozwanego kwoty 50000 zł. _ 1 f " ę ` Postawienie zarzutów niezaspokajania potrzeb własnego dziecka oraz pozwalania na jego utrzymywanie ze środków publicznych, będących w dyspozycji F. A., może zostać polraktowane jako naruszenie dobrego imienia zobowiązanego do płacenia-alimentów. Uchyianie się, bowiem od obowiązku utrzymywania dziecka i ~ --- STRONA 4 --- przerzucanie tego ciazaru na spoieczefistwo jest powszechnie uznawane za naganne. Kwaiifikowany przez przestanki uporczywoéci i zawinienia przypadek takiego zachowania zostat potraktowany przez ustawodawca jako wystapek (art. 209 § 1 k.k.). Naruszenie dobrego imienia jest rowniez uzaleznione od upubiicznienia przez sprawcr,1 takiej nieprawdziwej informaoji. Nie mozna, bowiem naruszyo dobrego imienia danej osoby, jeéli nikt poza naruszajacym to dobro o tym by sio nie dowiedziat. Powyzsze rozwazania nie sa_ jednak pomocne przy rozstrzyganiu niniejszego sporu. Roszczenie powoda zostato. bowiem skierowane nie pizeciwko osobie. ktora rozpowszechniaia nieprawdziwe informacje 0 utrzymywaniu dzieoka powoda ze érodkow pubiicznych Iecz przeciwko organowi wtadzy publicznej, ktory nie zastosowai przepisu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 18 Iipca 1974 r. of. a. (t. j. Dz. U. z 1991 r. nr 45, poz. 200 ze zm.), a przez to tolerowai stan prawny, w ramach ktorego alimenty potrqoane przez komornika z pensji powoda byiy przekazywane A. B. za posrednictwem F. A. Taki stan mogt wywotaé u osob trzecich przeéwiadczenie, ze powod, pomtmo ze ottzymywai wynagrodzenie za praco, celowo uchyiat sio od utrzymywania cérki, przerzucajac ten obowiazek na Pafistwo. Przed dokonaniem subsumcji tych okoiicznoéoi w éwietle przepiséw regutujacych oohrona dobr osobistych nalezato podkreélio, 2e pozwany nie odpowiada za to, ze zostato wszczate i toczyio sio postopowanie egzekucyjne, postopowanie przygotowawcze oraz, ze zostaia wydana decyzja o przyznaniu éwiadczeri z F. A.. Postopowanie egzekucyjne byto prowadzone przez komornika na wniosek przedstawiciela ustawowego matoietniej corki powoda na podstawie orzeczefi sadowych. Z uwagl na istnienie zategioéct bytoby ono prowadzone bez wzglodu na to, czy éwiadczenia bytyby wyptacane 2 F. A.. Powodowi przysiugiwaty inne érodki prawne majace na oetu umorzenie egzekucji. Jednym 2 nich byio ziozenie odpowiedniej sumy do depozytu (art. 883 § 2 k.p.c.), drugim zazadanie obciazenia wierzyciela kosztami zbadnie wszczegtej egzekuoji (art. 770 k.p.c.). Skoro jednak przez caty okres objtgty pozwem utrzymywata sie zategtoéo, to wnioski powoda nie mogiyby zostaé uwzgladnione z przyczyn, za ktore pozwany nie odpowiada. Sad Apeiaoyjny w Katowioach we wtaéciwym postapowaniu przesqdzii wiazaco w niniejszej sprawie. ze decyzja ZUS z dnia 15.09.1997 r. zostata wydana zgodnie z prawem (wyrok z dnia 14 01.2004 r. sygn. akt III AUa 1719102) oraz, ze zachodzity w oparciu o niq podstawy do wypiacania A. B. éwiadczefi z F. A. do Iistopada 1997 r. na koszt powoda. Konsekwenoja wydania tej decyzji byto wszczocie z urzadu postopowania karnego w sprawie o popeinienie przestapstwa z art. 209 k.k. Zgodnie z art. 299 § 3 k.k. jeéli pokrzywdzonemu przyznano éwiadczenia 2 F. A. éciganie odbywaio sir; z urzadu. Zainicjowane przez organy écigania czynnoéci {wywiad u sasiadow) byty konsekwencja wydania decyzji 2 dnia 15.09.1997 r. oraz obowiazujapych regulacji prawnyoh. Znaiezienie sia w tej nieprzyjemnej dla powoda sytuacji nie zrodziio jednak zadnych roszczert z tytutu naruszenia débr osobistych wobeo pozwanego. Uwagi te zostaty przytoczone, poniewaz powod w toku procesu nieustannie odwoiywai sio do tych okolioznoéci, ktore nie stanowiiy jednak podstawy niniejszego powodztwa o ochrona ddbr osobistyoh. Uznajap powodztwo za bezzasadne Sad Apeiacyjny stanaj na stanowisku, ze prowadzenie przez organ wiadzy publicznej posts;powania w ramach okreéionej przez ustawodawco procedury nie stanowi bezprawnego dziaiania w rozumieniu art. 24 § 1 k.o., ktore mogioby naruszyé dobro osobiste osoby fizycznej. Niezastosowanie przez pozwanego art. 12 ust. 1 ustawy o f. a., a w konsekwencji niewydanie w okresie od grudnia 1997 r. do kwietrtia 2002 r. deoyzji o zaprzestaniu wyptat éwtadczefi z F. A. stanowito naruszenie prawa. Jednakze btadne zastosowanie prawa materiainego przez organ wiadzy publicznej w toku przewidzianego przez prawo postsgpowania, nie jest rownoznaczne z naruszaniem débr osobistych strony tego postapowania. Ceiem przepisow o ochronie dobr osobistych jest obrona osoby fizycznej Iub prawnej przed dziataniami bezprawnymi. Prowadzenie jakiegokolwiek postapowania publicznoprawnego (adrninistracyjnego, cywitnego, karnego itd.) nie rnoze zostaé zakwalifikowane jako dziatanie bezprawne tytko z uwagi na to, ze organ prowadzacy postapowanie niewiaéciwie zinterpretowai prawo materialne, wydal biadna decyzjzg Iub powstrzymat sis; od jej wydania uznajap. ze nie ma ku temu odpowiednich podstaw. Ustawodawca przewidziai inne $rodki ochrony osoby dotkniatej btadna decyzja organu wiadzy publicznej. Srodki te poiegaja na stworzeniu odpowiedniego systemu odwoiawczego. W niniejszej sprawie érodki takie byty zagwarantowane I powod z nich czaéciowo skorzystai. Na skutek wniesionego przez niego odwoiania od decyzji pozwanego wszczate zostato postg.powanie sqdowego, w wyniku ktorego Sad Apelacyjny w Katowioach w wyroku z dnia 14 stycznia 2004 r. uznai, ze nie byio podstaw do kontynuowania wypiat éwiadczefi z F. A.. Treat‘; tego wyroku stanowi potwierdzenie stusznoéoi niektowoh twierdzeri powoda. Powod. jak sam przyznat, powotywai sis; skutecznie wobec osob trzecich na to rozstrzygniaoie. Jest to zatem dostateczna forma przyznania powodowi racji. W te} sytuacji zbednym i niedopuszczalnym byio siagnisgcie przez powoda do cywilnoprawnych érodkow ochrony dobr osobistych. Kazdy obywatel danego paristwa must ska Iiczyé z tym, ze stanie sia strona postegpowania publicznoprawnego. Bez wzgtodu na to, czy postopowanie zostato wszczrgte niestusznie, czy tez w jego toku zostaty wydane bkgdne decyzje, stronie przystuguje jedynie ochrona prawna przewidziana w ramach okreétonych procedur. Postapowanie, przewidziane dla rozstrzygania konkretnych sytuacji, takich jak zapewnienie biezacych éwiadczefi alimentacyjnych dla matoletniego dziecka, nie stanowi dziaiania naruszajacego dobra osoblste. Wyrzadzajace szkodcg dziatanie wiadzy publicznej, moze star‘: sic; zrédiem roszczefi odszkodowawczych. W tym procesie powod nie dochodzit jednak odszkodowania Iecz zadoééuczynienia zakrzywdtg doznana na skutek naruszenia dobra osobistego. Konsekwencjq przyjacia. ze postapowanie pozwanego nie byio zachowaniem naruszajaoym dobra osobiste byta konkluzja, 2e powodowi nie przysiuguja roszczenia wymienione w art. 24 § 1 k.c. o zobowiazanie do ziozenia oéwiadczenia i 0 zaptata zadoéouczynienia pieniaznego. W tym stanie rzeczy nalezalo orzeo jak w sentencjijna mocy art. 385 k.p.c. .. ' Majac na uwadze charakter sprawy Sad Apelacyjny na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciazyt powoda kosztami postapowania apelacyjnego naleznymi stronie wygrywajacej proces w drugiej instanoji. przerzucanie tego ciężaru na społeczeństwo jest powszechnie uznawane za naganne. Kwalitikowany przez przesłanki uporczywości i zawinienia przypadek takiego zachowania został potraktowany przez ustawodawcę jako występek (art. 209 § 1 k.k.). Naruszenie dobrego imienia jest również uzależnione od upubłicznienia przez sprawcę takiej nieprawdziwej informacji. Nie mozna, bowiem naruszyó dobrego imienia danej osoby, jeśli nikt poza naruszającym to dobro o tym by się nie dowiedział. Powyższe rozważania nie są jednak pomocne przy rozstrzyganiu niniejszego sporu. Roszczenle powoda zostało, bowiem skierowane nie przeciwko osobie, która rozpowszechniała nieprawdziwe informacje o utrzymywaniu dziecka powoda ze środków publicznych lecz przeciwko organowi władzy publicznej, który nie zastosował przepisu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. of. a. (t. j. Dz. U. z 1991 r. nr 45, poz. 200 ze zm.), a przez to tolerował stan prawny, w ramach którego alimenty potrącane przez komornika z pensji powoda były przekazywane A. B. za pośrednictwem F. A. Taki stan mógł wywołać u osób trzecich przeświadczenie, że powód, pomimo że otrzymywał wynagrodzenie za pracę, celowo uchylał się od utrzymywania córki, przerzucając ten obowiązek na Państwo. Przed dokonaniem subsumcji tych okoliczności w świetle przepisów regułującycn ochronę dóbr osobistych należało podkreślić, że pozwany nie odpowiada zato, że zostało wszczęte i toczyio się postępowanie egzekucyjne, postępowanie przygotowawcze oraz, że została wydana decyzja o przyznaniu świadczeń z F. A.. Postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez komornika na wniosek przedstawiciela ustawowego małoletniej córki powoda na podstawie orzeczeń sądowych. Z uwagi na istnienie zaiegłości byłoby ono prowadzone bez względu na to, czy świadczenia byłyby wypłacane z F, A.. Powodowi przysługiwały inne środki prawne mające na celu umorzenie egzekucji. Jednym z nich było złożenie odpowiedniej sumy do depozytu (art. 883 § 2 k.p.c.), drugim zażądanie obciążenia wierzyciela kosztami zbędnie wszczętej egzekucji (art. 770 k.p.c.). Skoro jednak przez cały okres objęty pozwem utrzymywała się zaiegłośó, to wnioski powoda nie mogłyby zostać uwzględnione z przyczyn, za które pozwany nie odpowiada. Sąd Apelacyjny w Katowicach we właściwym postępowaniu przesądził wiążąco w niniejszej sprawie, że decyzja ZUS z dnia 15.09.1997 r. została wydana zgodnie z prawem (wyrok z dnia 14 01.2004 r. sygn. akt Ill AUa 1719,"02) oraz, że zachodziiy w oparciu o nią podstawy do wypłacania A. B. świadczeń z F. A. do iistopada 1997 r. na koszt powoda. Konsekwencją wydania tej decyzji było wszczęcie z urzędu postępowania karnego w sprawie o popełnienie przestępstwa z art. 209 k.k. Zgodnie z art. 299 § 3 k.k. jeśli pokrzywdzonemu przyznano świadczenia z F. A. ściganie odbywało się z urzędu. Zainicjowane przez organy ścigania czynności (wywiad u sąsiadów) były konsekwencją wydania decyzji z dnia 15.09.1997 r. oraz obowiązujących regulacji prawnych. Znalezienie się w tej nieprzyjemnej dla powoda sytuacji nie zrodziło jednak żadnych roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych wobec pozwanego. Uwagi te zostały przytoczone, ponieważ powód w toku procesu nieustannie odwoływał się do tych okoliczności, które nie stanowiły jednak podstawy niniejszego powództwa o ochronę dóbr osobistych. Uznając powództwo za bezzasadne Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku, że prowadzenie przez organ władzy publicznej postępowania w ramach określonej przez ustawodawcę procedury nie stanowi bezprawnego działania w rozumieniu art. 24 § 1 k,c., które mogłoby naruszyć dobro osobiste osoby fizycznej. Niezastosowanie przez pozwanego art. 12 ust. 1 ustawy o f. a., a w konsekwencji niewydanie w okresie od grudnia 1997 r. do kwietnia 2002 r. decyzji o zaprzestaniu wypłat świadczeń z F. A. stanowiło naruszenie prawa. Jednakże błędne zastosowanie prawa materialnego przez organ władzy publicznej w toku przewidzianego przez prawo postępowania, nie jest równoznaczne z naruszeniem dóbr osobistych strony tego postępowania. Celem przepisów o ochronie dóbr osobistych jest obrona osoby fizycznej lub prawnej przed działaniami bezprawnymi. Prowadzenie jakiegokolwiek postępowania publicznoprawnego (administracyjnego, cywilnego, karnego itd.) nie może zostac zakwalifikowane jako działanie bezprawne tylko z uwagi na to, że organ prowadzący postępowanie niewłaściwie zinterpretował prawo materialne, wydał błędną decyzję lub powstrzymał się od jej wydania uznając, ze nie ma ku temu odpowiednich podstaw. Ustawodawca przewidział inne srodki ochrony osoby dotkniętej błędną decyzją organu władzy publicznej. Środki te polegają na stworzeniu odpowiedniego systemu odwoławczego. W niniejszej sprawie środki takie były zagwarantowane i powod z nich częściowo skorzystał. Na skutek wniesionego przez niego odwołania od decyzji pozwanego wszczęte zostało postępowanie sądowego, w wyniku którego Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 14 stycznia 2004 r. uznał, że nie było podstaw do kontynuowania wypłat świadczeń z F. A,, Treść tego wyroku stanowi potwierdzenie słuszności niektórych twierdzeń powoda. Powód, jak sam przyznał, powoływał się skutecznie wobec osób trzecich na to rozstrzygnięcie. Jest to zatem dostateczną forma przyznania powodowi racji. W tej sytuacji zbędnym i niedopuszczalnym było sięgnięcie przez powoda do cywilnoprawnych środków ochrony dóbr osobistych. Każdy obywatel danego państwa musi się liczyć z tym, że stanie się stroną postępowania publicznoprawnego. Bez względu na to, czy postępowanie zostało wszczęte niesłusznie, czy też w jego toku zostaly wydane błędne decyzje, stronie przysługuje jedynie ochrona prawna przewidziana w ramach określonych procedur. Postępowanie, przewidziane dla rozstrzygania konkretnych sytuacji, takich jak zapewnienie bieżących świadczeń alimentacyjnych dla małoletniego dziecka, nie stanowi działania naruszającego dobra osobiste. Wyrządzające szkodę działanie władzy publicznej, może stać się źródłem roszczeń odszkodowawczych. W tym procesie powód nie dochodził jednak odszkodowania lecz zadośćuczynienia ząkrzywdę doznaną na skutek naruszenia dobra osobistego. Konsekwencją przyjęcia, że postępowanie pozwanego nie było zachowaniem naruszającym dobra osobiste była konkluzja, że powodowi nie przysługują roszczenia wymienione w art. 24 § 1 k.c. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia i o zapłatę zadośćuczynienia pieniężnego. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji na mocy art. 385 k.p.c. .. ` Mając na uwadze charakter sprawy Sąd Apelacyjny na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążył powoda kosztami postępowania apelacyjnego należnymi stronie wygrywającej proces w drugiej instancji.