Wyrok IAC1

--- STRONA 1 --- v Sygn. akt IAC1: 377/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 wrzeénia 2010 1". V‘ Sqd Apelacyjny W Lublinie, I Wydzial Cywilny W sk§adzie: 4 Przewodniczqcy  Sqdzia SA Bogdan Radomski i ‘ V7 7 \ Sqdzia: SA Walentyna LukomskaDrzyrnala Sqdzia: SA Elibieta Patrykiej ew (spr.) Y Protokolant st. sekr. sqd. Edyta Musiedlak p0 rozpoznaniu w dniu 21 wrzeénia 20101". w Lublinie na rozprawie sprawy z powédztwa J. Z. przeciwko Skarbowi Pafistwa  Aresztowi Sledczemu w R. 0 zadoééuczynienie na skutek apelacji powoda od wyroku Sqdu Okrqgowego w Radomiu z dnia 18 rnarca 2010 r., sygn. akt I C 655/09 I. oddala apelacjeg; il. zasqdza od powoda J. Z. na rzecz Skarbu Pafistwa _ zastqpowanego przez Prokuratorig Generalnq Skarbu Pafistwa kwotg 5.400 zk (pigé tysiqcy czterysta zlotych} tytulem kosztéw postqpowania apelacyjnego. IA Ca 377/10 UZASADNIENIE 2 0 J. Z. pozwem Z 5 maja 2009 1'. wniésl 0 zasqdzenie 0d pozwanego Skarbu Paflstwa — Dyrektora Aiesztu gledczego w R. kwoty 3.000.000 2% z odsetkami ikosztami procesu. Takiej kwoty domaga} siQ tytulem zadoééuczylajenia za naruszenie débr osobistych — zdrowia utraconego wskutek przymusowego korzystania z plastikowych naczyfi i sztuécéw podczas osadzenia wAreszcie Sledczym w R. od 23 maja 2003_r. do 3 grudnia 2004 r., od 31 marca 2004 r. do 2 sierpnia 2006 r. i od 27 wrzeénia do A A -v Sygn. akt IA011 377/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2010 r. O Sąd Apelacyjny W Lublinie, I Wydział Cywilny W składzie: i Przewodniczący ~ Sędzia SA Bogdan Radomski 1 i 77 7 i Sędzia: SA Walentyna Łukomska-Drzyrnała Sędzia: SA Elżbieta Patrykiej ew (spr.) Y Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Musiedlak po rozpoznaniu W dniu 21 września 2010;". W Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa J. Z. przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w R. o zadośćuczynienie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I C 655/09 I. oddala apelację; il. zasądza od powoda J. Z. na rzecz Skarbu Państwa _ zastępowanego przez Prokuratorię Generalna Skarbu Państwa kwotę 5.400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów postępowania apeiacyjnego. IA Ca 377/10 UZASADNIENIE S 0 J. Z. pozwem z 5 maja 2009 r. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa - Dyrektora Aresztu Śledczego W R. kwoty 3.000.000 zł z odsetkami i kosztami procesu. Takiej kwoty domagał się tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych - zdrowia utraconego wskutek przymusowego korzystania z plastikowych naczyń i sztućców podczas osadzenia wAreszcie Śiedczym W R. od 23 maja 2003 r. do 3 grudnia 2004 r., od 31 marca 2004 r. do 2 sierpnia 2006 r. i od 27 września do O O --- STRONA 2 --- 171ist0pada 2006 r. Wywolalo to u niego uszczerbek na zdrowiu W postaci silnych béléw Wqtroby, klucia W sercu, torbieli plata Wqtroby, kamicy Woreczka Zélciowego, ogélnego rozstroju organizmu, streséw, a W konsekwencji — ogrom cierpiexi fizycznych i psychicznych. Pozwany Skarb Paflstwa — Dyrektor Aresztu filedczego w R., zastegpowany przez Prokuratork; Generalnq Skarbu Pafistwa, W odpowiedzi na pozew wniés} 0 oddalenie powédztwa oraz 0 zasqdzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztéw procesu Wedlug norm przepisanych. Wedie pozwanego powéd nie wykaza}, by W wyniku bezprawnego dzialania organu wiadzy publicznej mial ponieéé jakqkolwiek szkode; Iub doznaé naruszenia débr osobistych, nadto roszczenie jest przedawnione. Wyrokiem z 18 marca 2010 r. Sqd Okrqgowy w Radomiu oddali} powédztwo (pkt I), zasqdzi} od powoda na rzecz pozwanego 7.200 zl tytulem zwrotu kosztéw procésu (pkt II), a nieuiszczong opiate; przejgl na rachunek Skarbu Pafistwa (pkt III). W uzasadnieniu Sqd Wskaza}, ie powéd odbywajzgc kart} pozbawienia wolnoéci przebywa} W Areszcie §1edczy:m W R. ad 23 maja 2003 r. do '  3 iistopada 2003 r., od 31 marca 2004 r. do 2 sierpnia 2006 r. oraz od 27 Wrzeénia 2006 r. do 171ist0pada 2006 1. Od okolo 20 lat W Areszcie Sledczym W R. posilki dla osadzonych wydawane sq w plastikowych naczyniach (kubkach, talerzach, miskach). Osadzeni spoiywajq te posiiki przy uiyciu plastikowych sztuécéw. Plastikowe naczynia i sztuéce produkowane sg W przywkgziennyln Gospodarstwie (...) W T. zgodnie Z obowiapujqcymi normami sanitarnymi i jakoéciowymi, dopuszczone zostaly do obrotu handlowego i mogq byé stosowane zgodnie Z przeznaczeniem. Takich ustalefi Sad dokonal W oparciu 0 caloksztalt zgromadzonego W sprawie materialu dowodowego, W tym na podstawie dolqczonych do akt sprawy Wiarygodnych d0k|.1ment0W oraz zeznafx.pewoda i zastqpcy dyrektora pozwanegq Aresztu filledczégaW R. S. G., ktére mialy znaczenie urupeiniajqce. Sad Wskaza}, fie art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiqcy, fie kaidy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka zostala mu wyrzqdzona przez niezgodne z prawem dzialanie organu Wladzy publicznej, wprowadzfl nowy, podwyiszony standard odpowiedzialnoéci odszkodowawczej. Mianowicie, niezaleiny 0d Winy i Oparty jedynie na przes}ankach niezgodnoéci z prawem dzialania organu w zwiqzku z wykonywaniem Wladzy publicznej, szkody p0 stronie osoby poszukujqcej ochrony prawnej oraz zwiqzku przyczynowego n1i<gdzy szkodg a niezgodnym V4 z prawem dzialaniem Wladzy publicznej. Z uplywem czasu regulacje ustawowe, W tyrn zawarte W przepisach Kodeksu cywilnego, dorcfiwnalystandardowi wyznaczonemu Konstytucjqw czym znaczqcy udziai rnialo orzecznictwo Trybunahx Konstytucyj rlego. ' W sprawie niniejszej dla oceny zasadnoéci powédztwa zastosowanie mialy dwa porzqdki prawne. Dla oceny ewentualnych szkéd powoda zwia,zanych z iaobytem w pozwanym Areszcie Sledczym, a powstalych przed dniern 1 Wrzeénia 2004 roku, zastosowanie mia} przepis ‘art. 417 § 1 kc W brzmieniu sprzed nowelizacji ustawg z 17 czerwca 2004 r. 0 zmianie ustawy — Kodeks cywilny oraz niektérych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) z wykladnia, tego przepisu ustalong orzeczeniem Trybunalu Konstytucyjnego  z 4 grudnia 2001 r. W sprawie SK 18/2000 (Dz. U. Nr 145 z 2001 r., poz. 1638). Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z 17 czerwca 2004 1‘. do zdarzefi i stanéw prawnych powstalych przed dniem wejécia W iycie njniej szej ustawy  (1 Wrzeénia 2004 r.) stosowalo sin; dotychczasowe przepisy. Natomiast dla szkéd powstalych po 1 Wrzeénia 2004 r. zastosowanie znajduje art. 417 § 1 kc  ‘ W brzmieniu obecnie 0b0Wi:1zujqc},q'r1. 0 Zgodnie z treécia1 art. 417 § 1 kc W brzmieniu sprzed 1 wrzeénia 2004 r. Skarb Pafistwa ponosi odpowiedzialnoéé za szkodeg wyrzqdzonq przez funkcj onariusza paflstwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynnoéci. W myél 17 listopada 2006 r. Wywołało to u niego uszczerbek na zdrowiu w postaci silnych bólów wątroby, klucia w sercu, torbieli płata wątroby, kamicy woreczka -żółciowego, ogólnego rozstroju organizmu, stresów, a w konsekwencji - ogrom cierpień fizycznych i psychicznych. Pozwany Skarb Państwa - Dyrektor Aresztu Śledczego w R., zastępowany przez Prokuratorię Generalna Skarbu Państwa, w odpowiedzi na pozew wniósł 0 oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Wedle pozwanego powód nie wykazał, by w wyniku bezprawnego działania organu władzy publicznej mial ponieść jakąkolwiek szkodę lub doznać naruszenia dóbr osobistych, nadto roszczenie jest przedawnione. Wyrokiem z 18 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w Radomiu oddalił powództwo (pkt I), zasądził od powoda na rzecz pozwanego 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt II), a nieuiszczoną opłatę przejął na rachunek Skarbu Państwa (pkt III). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powód odbywając karę pozbawienia wolności przebywał w Areszcie Śledczym w R. od 23 maja 2003 r. do ` - 3 listopada 2003 r., od 31 marca 2004 r. do 2 sierpnia 2006 r. oraz od 27 września 2006 r. do 17 listopada 2006 r. Od około 20 lat w Areszcie Śledczym w R. posiłki dla osadzonych wydawane są w plastikowych naczyniach (kubkach, talerzach, miskach). Osadzeni spożywają te posiłki przy użyciu plastikowych sztućców. Plastikowe naczynia i sztućce produkowane są w przywięziennym Gospodarstwie (...) w T. zgodnie z obowiązującymi normami sanitarnymi i jakościowymi, dopuszczone zostały do obrotu handlowego i mogą być stosowane zgodnie z przeznaczeniem. Takich ustaleń Sąd dokonał w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym na podstawie dołączonych do akt sprawy wiarygodnych dokumentów oraz zezn-an.-powoda i- zastępcy dyrektora pozwanego -Aresztu Śledczego-w R. S-. -G., które miały znaczenie uzupełniające. Sąd wskazał, że art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, wprowadził nowy, podwyższony standard odpowiedzialności odszkodowawczej. Mianowicie, niezależny od winy Ii oparty jedynie na przesłankach niezgodności z prawem działania organu w związku z wykonywaniem władzy publicznej, szkody po stronie osoby poszukującej ochrony prawnej oraz związku przyczynowego między szkodą a niezgodnym Ľ z prawem działaniem władzy publicznej. Z upływem czasu regulacje ustawowe, w tym zawarte w przepisach Kodeksu cywilnego, dorównałystandardowi wyznaczonemu Konstytucjąw czym znaczący udział miało orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. I W sprawie niniejszej dla oceny zasadności powództwa zastosowanie miały dwa porządki prawne. Dla oceny ewentualnych szkód powoda związanych z pobytem W pozwanym Areszcie Śledczym, a powstałych przed dniem 1 września 2004 roku, zastosowanie miał przepis art. 417 § 1 kc w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) z wykładnia tego przepisu ustaloną orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego - z 4 grudnia 2001 r. w sprawie SK 18/2000 (Dz. U. Nr 145 z 2001 r., poz. 1638). Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z 17 czerwca 2004 r. do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia W życie niniejszej ustawy - (1 września 2004 r.) stosowało się dotychczasowe przepisy. Natomiast dla szkód powstałych po 1 września 2004 r. zastosowanie znajduje art. 417 § 1 kc - Š w brzmieniu obecnie obowiązującjun. . Zgodnie z treścią art. 417 § 1 kc w brzmieniu sprzed 1 września 2004 r. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. W myśi --- STRONA 3 --- natomiast treéci obecnie obowiazujacego art. 417 § 1 kc za szkodq wyrzadzona przez niezgodne z prawem dziaianie 111)) zaniechanie przy Wykonywaniu Wladzy pubiicznej ponosi odpowiedzialnoéé Skarb Pafistwa lub jednostka samorzadu terytorlalnego lub inna osoba prawna Wykonujaca tq wladzt; z mocy prawa. Pomimo roénej 11eéci oba te porzadld prawns odpowiadaly standardowi ustanowionemu W art. 77 ust. 1 Konstytucji i oparte byty na trzech powolanych powyiej przeshnkach: tj. niezgodnego z prawem dziaiania organu przy wykonywaniu Wladzy publicznej, szkody (rozumianej jako uszczerbek W prawnie chronionych dobrach danego podmiotu, zarowno 0 charakterze majatkowym, jak i niemajatkowym) i zwiazht przyczynowego miqdzy tymi dwiema pierwszymi przeslankami. Zgodnie z treéciq art: 444’ § 1 kc w razie uszkodzenia ciala Iub wywolania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikle _ z tcgo powodu koszty. Na Zadanie poszkodowanego zobowiazany do naprawienia szkody powinien wyloiyé z gory SUIIIQ potrzebnq na koszty leczenia, a jeieli poszkodowany stat sic inwalidq, takie sums; potrzebna na koszty przygotowania do innego zawodu. W myél art. 445 § 1 kc w wypadkach przewidzianych W artykule poprzedzajacym sad mote przyznaé poszkodowanemu odpowiednia sumo tytulem zadoéénczynienia pieniqinego za doznana krzywdq. Sad O1<IQgoWy ocenil, 2':e powod nie wykazal iadnej z tych przeslanek odpowiedzialnoéci Skarbu Pafistwa, a to na nim (art. 6 kc} spoczywal ciqfiar udowodnienia faktéw, z ktorych wywodzi} skutki prawne. Powod nie udowodnil, by dziaianie pozwanego bylo niezgodne z prawem oraz nie wykazal, by poniosljuakakolwiek szkodo W zwiazku z dziaianiem pozwanego. Nic bylo teé adekwatnego zwiqzku przyczynowego rniqdzy rzekomymi cierpieniami powoda zwiazanymi z jego zlym stanem zdrowia, a postqpowaniem pozwanego (serwowaniem positkow W plastikowych naczyniach). Wcdlc Sadu nie zaslugiwalo réwniei na uwzglqdnienie roszczenie powoda rozpatI'}/Wane W rarnach ochrony dobr osobistych przewidzianej przepisami art. 23 kc i art. 24 kc Pod ochronq prawa cywilnego pozostaja dobra, jak W szczegolnoéci zdrowie, Wolnoéé, czeéé, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonirn, Wizerunek, tajemnica "korcspondencji, nietykalnoslé mieczkania, tworczoéc naukowa i artystyczna (art. 23 kc) , a ten czyje dobro osobiate zostaje zagroione cudzym dzialaniern, moie Zadaé zaniechania tego dzialania, chyba ire nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia 111020 on takie iadaé, azeby osoba, ktora dopuécila sie; naruszenia, dopelnila cqrnnoéci potrzcbnych do usuniqcia jego skutkow, W szczegolnoéci, aieby zloiykz oéwiadczenie Woli odpowiedniej treéci i W odpowiedniej formie._ Na zasadach przewidzianych W kodeksie moie on rowniei Zadaé zadoééuczynienia picnicginego lub zaptaty odpowiedniej sumy pieniqinej na wskazany cel spoleczny. Jeieli Wskutek naruszenia dobra osobistego zostala Wyrzadzona szkoda majatkowa, poszkodowany moie Zadaéjej nap1'aWienia na zasadach ogolnych (art. 24 § 1 i 2 kc). W razie naruszenia dobra osobistego sad moie przyznaé temu, czyje dobro osobiste zostalo naruszone, odpowiednia sumo tytulem zadoécuczynienia za doznanq krzywde; lub na jego iqdanie zasadzié odpowiednia sumo pienicina na wskazany przez niego cel spoleczny, niezaleinie 0d innych érodkow potrzebnych do usuniocia skutkow naruszcnia (art. 448 kc). Dla zastosowania przedstawionej ochrony przede wszystkim istotne jest ustalenie, czy dosz}0 do naruszenia dobra osobistego oraz czy dzialanie pozwanego by}o bazprawne. Dowéd, fie dobro osobiste zostaio zagroione lub naruszone, ciaiy na osobie poszukujqcej ochrony prawnej na podstawie art. 4 24 kc. Natomiast na tym, kto podjal dzialanie zagraiajqce dobru osobisternu innej osoby lub naruszajace to dobro, spoczywa ciqiar dowodu, ie nie byto ono bezprawne (tak Sqd Najwyiszyw wyroku z 17 czerwca 2004 r., V CK 609/ 03, LEX nr 109404). Odnoszac powyisze do sprawy Sad stwierdzil brak jakichkolwiek racj onalnych podstaw do uzpania, by korzystanie przez powoda z plastikowych naczyfi podczas jego osadzenia w Areszcie Sledczym w R. moglo Wiqzac sic 2. jaklmkolwiek naruszeniem jego dobr osobistych i by postcpowanie pozwanego byio bezprawne, tj . sprzeczne z ustawq lub zasadami Wspoliycia spotecznego. __ ' natomiast treści obecnie obowiązującego art. 417 § 1 kc za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Pomimo różnej treści oba te porządki prawne odpowiadały standardowi ustanowionemu w art. 77 ust. 1 Konstytucji i oparte były na trzech powołanych powyżej przesłankach: tj. niezgodnego z prawem działania organu przy wykonywaniu władzy publicznej, szkody (rozumianej jako uszczerbek w prawnie chronionych dobrach danego podmiotu, zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym) i związku przyczynowego między tymi dwiema pierwszymi przesłankami. Zgodnie z treścią art: 444, § 1 kc w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienia szkody obejmuje wszelkie wynikłe _ z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. W myśl art. 445 § 1 kc w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Sąd Okręgowy ocenił, że powód nie wykazał żadnej z tych przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa, a to na nim (art. 6 kc) spoczywał ciężar udowodnienia faktów, z których wywodził skutki prawne. Powód nie udowodnił, by działanie pozwanego było niezgodne z prawem oraz nie wykazał, by poniósłjakakolwiek szkodę w związku z działaniem pozwanego. Nie było też adekwatnego związku przyczynowego między rzekomymi cierpieniami powoda związanymi z jego złym stanem zdrowia, a postępowaniem pozwanego (serwowaniem posiłków w plastikowych naczyniach). Wedle Sądu nie zasługiwało również na uwzględnienie roszczenie powoda rozpatlyvxfane w ramach ochrony dóbr osobistych przewidzianej przepisami art. 23 kc i art. 24 kc Pod ochroną prawa cywilnego pozostają dobra, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica "korespondencji, nietykalnośó mieszkania, twórczość naukowa i artystyczna (art. 23 kc] , a ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła cąfnności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie woli odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie._ Na- zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych (art. 24 § 1 i 2 kc). W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia (art. 448 kc). Dla zastosowania przedstawionej ochrony przede wszystkim istotne jest ustalenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego oraz czy działanie pozwanego było bezprawne. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. Ą 24 kc. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobisternu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne (tak Sąd Najwyższyw wyroku z 17 czerwca 2004 r., V CK 609/ 03, LEX nr 109404). Odnosząc powyższe do sprawy Sąd stwierdził brak jakichkolwiek racj onałnych podstaw' do uznania, by korzystanie przez powoda z plastikowych naczyń podczas jego osadzenia w Areszcie Śledczym w R. mogło wiązać się z jakimkolwiek naruszeniem jego dóbr osobistych i by postępowanie pozwanego było bezprawne, tj. sprzeczne z ustawą lub zasadami współżycia społecznego. ,_ " --- STRONA 4 --- Z zebranego W sprawie materiaiu dowodowego Wynikalo bowiem, fie uiywane W Areszcie Sledczym W R. plastikowe naczynia, kubki i sztuéce sa Wytwarzane W sposéb zgodny z obowiazujacymi normarni jakoéciowynii i sanitarnymi, posiadaja stosowne atesty, moga byé wprowadzone do obrotu handlowego i stosowane zgodnie z przeznaczeniem. Ponadto Areszt diedczy podlega stalym i regularnym kontrolom pod WZg1Qd€l'l1 przestrzegania W nim przepiséw higieniczno—sanitarnych. Skoro zatem uiywane W Areszcie Sledczyxn W R. plastikowe naczynia posiadajq Wlaéciwe atesty, potwierdzone przez stosowne sluiby palfistwowe, ktore ponadto na bieiaco monitoruja przestrzeganie obowiazujacych zasad bezpieczefistwa i higieny, to okolicznoéci te stwarzaly domnicrnanie faktyczne prawidlowoéci funkcj onowania Aresztu Siedczego pod wzglqdern higienicznosanitamym. Powod zaé nie przedstawil iadnyoh obiektywnie wiarygodnych dowodow, ktore w sposob skuteczny obalilyby to domniemanie. Sad mial tei na uwadze, ie plastikowe naczynia sq stosowane W Areszcie Sledczym W R. od przeszio 20 lat i nigdy nie byio to irodlern jakichkolwiek choréb lub dolegiiwoéci zdrowotnych u osadzonych. '  Sad powolai sic tefi na notoryjnie znany mu fakt deklarowania przez powoda problemow zdrowotnych, Wiazanych przez niego z osadzeniem W zakladzie karnym. Micgdzy innymi W sprawach I C 2640/04 i I C 86/04., toczacych sic przed Sqdem Okrqgowym W Radomiu przeciwko Skarbowi Pafistwa — Aresztowi Sledczemu W R., powod by} WIi6i01{I'0T_‘l'1i€ badany przez bicglych sadowych: neurologa, kardiologa, urologa, chirurga, okulistq. W ich opinii stan zdrowia pozwalal powodowi na odbywanie kary pozbawienia wolnoéci W warunkach Wiqziennych, nie nar:1221 go na niebezpieczefistwo uszczerbku na zdrowiu i nie zagraial jego iyciu, powod m.ia}WAreszcie Sledczym W R. zapewniona Wiaéciwa opiekq medyczna, na ktora skladaia siq diagnostyka ileczenie stwierdzonych schorzefi. Zaden z bieglych nie twierdzii tei, by Zrodlem dolegliwoéci powoda mégi byé czynnik érodowiskowy ( W tym érodki chemiczne Wchodzace W sldad plastikowych opakowafi). _ Powgésze oko1icz.noéci_przemaWiaiy_za uznanicm Wersji powoda za caikowicie nieprawdopodobna, nie poparta Zadnymi racj onalnymi argumentami, ' ' l u ' a WTQCZ sprzeczna z zasadami doéwiadczenia iyciowego. W tym Wiqc kontekécie Sad oddalil W1'1i0sl~1i dowodowe powoda z pisma z 18 sierpnia 2009 r. o przeprowadzenie dowodow z opinii Instytutu (...), Polskiej Akademii Nauk, Zaldadu (...), Pafistwowego Zakiadu (...), Instytutu (...) Polskiej Akademii Nauk W cclu zbadania uiywanych W Areszcie Sledczym W R. plastikowych naczyfi, kubkowi sztuécow pod katem znajdowania sin; W nich zabronionych substancji oraz dowodu z opinii biegtych lekarzy na okolicznoéé ustalenia stanu zdrowia powodai zbadania obecnoéci Wjego organizmie szkodliwych zwiqzkéw chemicznych. Dowody te nie miaiyby znaczenia dla rozstrzygniqcia w sprawiei prowadziiybyj edynie do powstania zbrgdnych kosztow procesu i przewlekloéci postqpowania (art. 217 § 2 kpc). Sad podniés} rowniez, Ze co do zdarzefi powstaiych ‘W okresie 3 lat poprzedzajqcych Wniesienie powodztwa W niniejszej sprawie (tj. dziefi 5 maja 2009 r.) zasadny by} zgioszony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. Wedle bowiem art. 442 § 1 kc (W brzmieniu obowvizgzujqcyln przed dniem 10 sierpnia 2007 r.), jak i art. 4421 § 1 kc (W brzmieniu obecnie obowiazujacyxn) roszczenie 0 naprawienie szkody wyrzadzonej czynem niedozwolonym zasadniczo ulega przedawnieniu z upiywem trzech lat od dnia, w ktérym poszkodowany dowiedziai sic 0 szkodzie. Tym samym — W éwietle art. 117 § 2 kc — po uplywie terminu przedawnienia, pozwany W sposéb prawnie skuteczny mogl uchylié sic od zaspokojenia skierowanego przeciwko niemu roszczenia. i Z takich to Wzglc;doW Sad Okrcgowy oddalil powodztwo, orzekajqc " " 0 kosztach procesu na podstawie art. 98 kpc. Na zasadzona od powoda na rzecz pozwanego kwote; (7.200 zl) zioiyiy sic koszty zastcpstwa procesowego przez radcc Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa [art. 99 kpc W zw. Z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 iipca 2005 r. o ProkuratoriiGenera1nej Skarbu Pafistwa Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało bowiem, że używane w Areszcie Śledczym w R. plastikowe naczynia, kubki i sztućce są wytwarzane w sposób zgodny z obowiązującymi normami jakościowyrni i sanitarnymi, posiadają stosowne atesty, mogą być wprowadzone do obrotu handlowego i stosowane zgodnie z przeznaczeniem. Ponadto Areszt Śledczy podlega stałym i regularnym kontrolom pod względem przestrzegania w nim przepisów higieniczno-sanitarnych. Skoro zatem używane w Areszcie Śledczym w R. plastikowe naczynia posiadają właściwe atesty, potwierdzone przez stosowne służby państwowe, które ponadto na bieżąco monitorują przestrzeganie obowiązujących zasad bezpieczeństwa i higieny, to okoliczności te stwarzały domniemanie faktyczne prawidłowości funkcjonowania Aresztu Śledczego pod względem higieniczne-sanitarnym. Powód zaś nie przedstawił żadnych obiektywnie wiarygodnych dowodów, które w sposób skuteczny obaliłyby to domniemanie. Sąd miał też na uwadze, że plastikowe naczynia są stosowane w Areszcie Śledczym w R. od przeszło 20 lat i nigdy nie było to źródłem jakichkolwiek chorób lub dolegliwości zdrowotnych u osadzonych. ' - Sąd powołał się też na notoryjnie znany mu fakt deldarowania przez powoda problemów zdrowotnych, wiązanych przez niego z osadzeniem w zakładzie karnym. Między innymi w sprawach I C 2640/04 i I C 86/04, toczących się przed Sądem Okręgowym w Radomiu przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w R., powód byl wielokrotnie badany przez biegłych sądowych: neurologa, kardiologa, urologa, chirurga, okulistę. W ich opinii stan zdrowia pozwalał powodowi na odbywanie kary pozbawienia wolności w warunkach więziennych, nie narażał go na niebezpieczeństwo uszczerbku na zdrowiu i nie zagrażał jego życiu, powód m.iałwAreszcie Śledczym w R. zapewnioną właściwą opiekę medyczną, na którą składała się diagnostyka ileczenie stwierdzonych schorzeń. Żaden z biegłych nie twierdził też, by źródłem dolegliwości powoda mógł być czynnik środowiskowy Ĺ w tym środki chemiczne wchodzące w skład plastikowych opakowań). g Powyższe okoliczności _przemawialy za uznaniem wersji powoda za calkowicie -nieprawdopodobną, nie popartą żadnymi racj onalnymi argumentami, ' " I I " a wręcz sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego. W tym więc kontekście Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda z pisma z 18 sierpnia 2009 r. o przeprowadzenie dowodów z opinii Instytutu (...), Polskiej Akademii Nauk, Zakładu (...), Państwowego Zakładu (...), Instytutu (...) Polskiej Akademii Nauk w celu zbadania używanych w Areszcie Śledczym w R. plastikowych naczyń, kubkówi sztućców pod kątem znajdowania się w nich zabronionych substancji oraz dowodu z opinii biegłych lekarzy na okoliczność ustalenia stanu zdrowia powodai zbadania obecności wjego organizmie szkodliwych związków chemicznych. Dowody te nie miałyby znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawiei prowadzilybyj edynie do powstania zbędnych kosztów procesu i przewlekłości postępowania (art. 217 § 2 kpc). Sąd podniósł również, że co do zdarzeń powstałych w okresie 3 lat poprzedzających wniesienie powództwa w niniejszej sprawie (tj. dzień 5 maja 2009 r.) zasadny był zgłoszony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. Wedle bowiem art. 442 § 1 kc (W brzmieniu obowiązującym przed dniem 10 sierpnia 2007 r.], jak i art. 4421 § 1 kc (w brzmieniu obecnie obowiązującym) roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym zasadniczo ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie. Tym samym - W świetle art. 117 § 2 kc - po upływie terminu przedawnienia, pozwany w sposób prawnie skuteczny mógł uchylić się od zaspokojenia skierowanego przeciwko niemu roszczenia. i Z takich to względów Sąd Okręgowy oddalił powództwo, orzekając ' ' o kosztach procesu na podstawie art. 98 kpc. Na zasądzoną od powoda na rzecz pozwanego kwotę (7.2oo zł) złożyły się koszty zastępstwa procesowego przez radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa [a1't. Š9 kpc w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa --- STRONA 5 --- (Dz. U. 2005, Nr 169, poz. 1417 z pozn. zm.) W zW. z § 6 pkt 7rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci z 28 Wrzesnia 2002 r. W spraWie opiat za czynnosci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow pomocy prawnej udzielonej z urzedu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1348 ze zm.)]. ' Apeiacje 0d Wyroku ziozyi powéd. Zaskarzajac go W caloéci podniosl zarzut naruszenia przepisow postcpowania i wydania Wyroku W sposéb nierzetelny, naruszajacy przepis art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Czlowieka i Podstawowych Wolnosci, naruszenie: art. 232 kpc W zw. z art. 6 kc (poprzez niezasadne oddaienie Wnioskow dowodowych zgioszonych 31 sierpnia 2009 r.), art. 2’78§ 1 kpc (poprzez niezasiegniccie Wiadomosci Spccjalnych od bieglych sqdowych), art. 290 § 1 kpc (poprzez zaniechanie zazadania opinii wskazanych przez powoda instytutéw), art. 217 § 1 kpc (poprzez pozbawienie powoda przytaczania okolicznosci faktycznych i zgiaszania dowodu Wobec uniemozliwienia mu uczestniczenia W rozprawie), a takie nieodniesienie sie W uzasadnieniu Wyroku do dyrektywy zaleoefl i nakazow Unii Europejskiej stosowania zwiazkow chernicznych W naczyniach plasfikowych przeznaczonych do kontaktu z zywnoscia. Apelujacy domagai sie uchylenia Wyroku i przekazani:1 sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem przeprowadzenia przez instytuty nauk0Wo hadawcze badafi laboratoryjnych nacwfi plastikowych i szttlécéw Wysokotrujacychzwiazkowi srodkow chemicznych niebezpiecznych dla zdrowia uzytkownika. . Peinornocnik pozwanego Wniosi o oddalenie apeiacji i zasadzenie od powoda kosztéw postepowania Wedlug norm przepisanych. Sad Apeiacyjny W Lubiinie zwazyi, co nastepuje: apelacja nie zasiuguje na uwzglednienie Wobec nietrafnosci jej zarzutow oraz braku podstaw do zastosowania W sprawie art. 378 § 1 kpc — in fine. ' Odnoszac sie W pierwszcj kolejnosci do zarzutow naruszenia Wymienionych W apeiacji przepisow postcpowania podniesé nalezy, ze polega na nieporozumieniu przypisanie sadowi naruszenia art. 232 W.zW. z art. 6 kc poprzez niezasadne oddalenie Wnioskow dowodowych. Przepisy te bowiem dotycza reguiy rozkladu ciezaru dowodu (ciezar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, ktora z faktu Wywodzi skutki praWne — art. 6 kc) i ich urzeczywistnienia (strony sa obowiazane Wskazywaé dowody dla stwierdzenia faktow, z ktorych wywodza skutki prawne; sad rnoze dopuscié dowod nie Wskazany przez strong; — art. 232 kpc). Ich adresatem sa W zasadzie strony procesu (one sa zobowiazane Wskazywaé dowody], a dopuszczenie z urzedu dowodu niewskazanego przez strone jest prawem, a nie o'ooWiazl<iem sadu. Nie jest zatem mozliwe naruszenie tych norm przez sad poprzez oddalenie Wnioskow dowodowych zgloszonych przez strono. Przebieg postepowania przed sadem pierwszej instancji przekonuje, ze nie doszio tel: do naruszenia art. 217 § 1 kpc, to jest przepisu okreélajacego termin przedstawienia faktowi dowodéw. Wedle niego, az do zarnkniecia rozprawy strona moze przytaczaé okolicznoéci faktyczne i dowody na uzasadnienie swych Wnioskowlub dla odparcia Wnioskow i twierdzefi strony przeciwnej, z zastrzczeniem niekorzystnych skutkow, jakie Wedhlg przcpisow kodeksu postepowania cywilnego moga dla niej wyniknaé z dzialania na zwloke lub niezastosowania sic do Zarzadzefi przewodniczacego i postanowieri sadu. _ W sprawie niniejszej inicjatywa dowodowa powoda sprowadzila sic do ziozenia pisemnego Wniosku dowodowego (k. 19) opatrzonego data 31 sierpnia 2009 r. (a nie  jak podal sad pierwszej instancji  18 sierpnia 2009 r., bo pisma z ta data nie ma W aktach) 0 dopuszczenie dowodow z opinii trzech instytutow i biegiych lekarzy. Nadto powéd przedstawil podczas przesiuchania 21 grudnia 2009 r. W trybie art. 299 kpc (k. 64 — 65) przez sad Wezwany 6 kartek z kopiami artykulow (bez wskazania zrodla publikacji} traktuj qeych o substancj ach uzywanych do produkcji plasijkowych nacwfi i ich ewentuahiymwplywie na organizm czlowieka (k. 5863), a takze zadanie sciagniccia dyrektywy 2002/72/“TE W sprawie materia}0Wi wyrobéw 2. tWorzyW sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze srodkarni spozywczymi Wraz z Dziennikiem Urzedowym UE L~274 z 20 pazdziernika 2009 1". Mozna przy tym zauwazyé, ze (Dz. U. 2005, Nr 169, poz. 1417 z późn. zm.) w zw. z § 6 pkt 7rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1348 ze zm.)]. ' Apelację od wyroku złożył powód. Zaskarżając go W całości podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania i wydania wyroku w sposób nierzetelny, naruszający przepis art. 6 ust. 1 Konwencji 0 Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, naruszenie: art. 232 kpc w zw. z art. 6 kc (poprzez niezasadne oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych 31 sierpnia 2009 r.), art. 2'78§ 1 kpc (poprzez niezasięgnięcie wiadomości specjalnych od biegłych sądowych), art. 290 § 1 kpc (poprzez zaniechanie zażądania opinii wskazanych przez powoda instytutów), art. 217 § 1 kpc (poprzez pozbawienie powoda przytaczania okoliczności faktycznych i zgłaszania dowodu wobec uniemożliwienia mu uczestniczenia W rozprawie), a także níeodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do dyrektywy zaleceń i nakazów Unii Europejskiej stosowania związków chemicznych w naczyniach plastikowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Apelujący domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem przeprowadzenia przez instytuty naukowo- badawcze badań laboratoryjnych nacąfń plastikowych i sztućców wysokotrującychzwiązkówi środków chemicznych niebezpiecznych dla zdrowia użytkownika. _ Pełnomocnik pozwanego wniósł 0 oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisariych. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: apełacja nie zasługuje na uwzględnienie wobec nietrafności jej zarzutów oraz braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 378 § 1 kpc - in fine. " Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia wymienionych w apelacji przepisów postępowania podnieść należy, że polega na nieporozuniieniu przypisanie sądowi naruszenia art. 232 w_zw. z art. 6 kc poprzez niezasadne oddalenie wniosków dowodowych. Przepisy te bowiem dotyczą reguły rozkładu ciężaru dowodu (ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, 'która z faktu wywodzi skutki prawne - art. 6 kc) i ich urzeczywistnienia (strony są obowiązana wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne; sąd może dopuścić dowód nie wskazany przez stronę - art. 232 kpc). Ich adresatem są w zasadzie strony procesu (one są zobowiązane wskazywać dowody), a dopuszczenie z urzędu dowodu niewskazanego przez stronę jest prawem, a nie o'oowiązl<.iem sądu. Nie jest zatem możliwe naruszenie tych norm przez sąd poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę. Przebieg postępowania przed sądem pierwszej instancji przekonuje, że nie doszło też do naruszenia art. 217 § 1 kpc, to jest przepisu określającego termin przedstawienia faktówi dowodów. Wedle niego, aż do zamknięcia rozprawy strona może przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie swych wnioskówlub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej, z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków, jakie według przepisów kodeksu postępowania cywilnego mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu. _ W sprawie niniejszej inicjatywa dowodowa powoda sprowadziła się do złożenia pisemnego wniosku dowodowego (k. 19) opatrzonego datą 31 sierpnia 2009 r. (a nie - jak podał sąd pierwszej instancji - 18 sierpnia 2009 r., bo pisma z tą datą nie ma w aktach) o dopuszczenie dowodów z opinii trzech instytutów i biegłych lekarzy. Nadto powód przedstawił podczas przesłuchania 21 grudnia 2009 r. w trybie art. 299 kpc (k. 64 - 65) przez sąd wezwany 6 kartek z kopiami artykułów (bez wskazania źródła publikacji) traktuj ących o substancjach używanych do produkcji plasijkowych nacwń i ich ewenniahiym-wpływie na organizm człowieka (k. 58-63), a także żądanie ściągnięcia dyrektywy 2002/72/YVE w sprawie materiałówi wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi wraz z Dziennikiem Urzędowym UE L~274 z 20 pażdziernika 2009 r. Można przy tym zauważyć, że --- STRONA 6 --- 0 iie Wnioski z 31 sierpnia 2009 r. Wskazywaiy okolicznoéci ktorych udowodnieniu mialy siuzyé, to ziozenie kopii artykuiow i zadanic dolaczenia aktow unijnych nie zostalo wsparte Wskazaniem okolicznosei, ktorych udowodnieniu miaiy sluzyé. Innych Wnioskow dowodowych powod nie sldadai, a sad  co zrozumiale, gdyz powod Wystepowal W sprawie osobiscie  nie stosowal Wobec niego dyspozycji art. 207 § 3 kpc (nie nakiadal obowiazku powoiania W Wyznaczonym terrninie Wszystkich twierdzefi, zarzutow i dowodow pod rygorern utraty dalszego postepowania. ‘ Jak widaé, niewezwanie powoda na rozprawe przed sadem orzekajacym nie uniemozliwiaio rnu dzialanie W sprawie i — co oczywiste — nie stanowilo o naruszeniu art. 217 § 1 kpc. Przepis ten przeciez nie ogranicza inicjatywy dowodowej 1i tylko do rozprawy, natomiast stawia cezurq czasowa (zamkniecie rozprawy) powoiywania dowodow. Sad odwolawczy rowniez nie podziela apelacyjnego twierdzenia naruszenia przepisow art. 278 § 1 kpc i art. 209 § 1 kpc). Wiadomosci specjalne, ktorych moze dostarczyé opinia biegiyoh (art. 278 § 1 kpc) czy instytutu naukowego lub naukowo badawczego (art.290 § 1 kpc) to dowody, ktére — jak kazdy dowod W sprawie — Winny mieé za przedmiot fakty majace dla rozstrzygniecia sprawy istotne znaczenie. Powod zas powolywai te dowody dla Wykazania wysnutej na podstawic doniesiefi prasowych tezy 0 szkodliwoéci dlajego organizmu spozywania posiikow plastikowymi sztuécami Z plastikowych talerzy przez czas pobytu WAreszcie gledczym W R., tj. przez okoio 3 Iata. Teza to 1‘1E1jZ\1pBh'1_‘i8j dowolna, gdy sis; zwazy choéby zupehiie potencjalne Wnioski zamieszczane W popularnonaukowych publikacjach, czego przykiadem kopie materialow ziozonych przez powoda. Publikacje te nie sa natomiast zadnym oficjalnym i Wiazacym stanowiskiem, przesadzajacym o pozciomie szkodliwoéci substancji stosowanych do produkoji Wyrobow z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze srodkami spozywczymi, jak tez " 0 rodzaju schorzcfi, ktore rnoga powodowaé u ludzi. C0 do zasady przeciez uzywanie materiaiéw i wyrobow z tworzyw sztucznych do kontaktu ze srodkami spozywczymi nie jest Wylaczone, podlega jedynie stosownym regulacjom. Taka regulacje rn. in. zawiera przywotywana przez powoda dyrcktywa 2002/72/WE, lecz nieodtlicsienie sie do niej nie stanowi zadnego uchybienia. Wskazanie na dyrektywe ‘oez okreslenia okolieznosci, dia Wyjasnienia ktorych miaiaby byé Wykorzystana, nie stanowiio 0 przydatnosci jej tekstui — niezwykle szczegoiowjrch zalacznikow — do Wyjasnienia sprawy. Co istotniejsze jednak, W sprawie Wykazano, ze plastikowe naczynia i sztuéce uzywane W Areszcie Qledczjan W R. Wytwarzane sa zgodnie z obowiazujacymi normami jakosciowymi i s:mitarnymi, maja stosowne atesty, rnoga byo Wprowadzone do obrotu handlowego i stosowane zgodnie z przeznaczeniem. Nie stanowily one przy tym zadnego zagrozenia dla powoda, skoro Wedle notoryjnej Wiedzy sadu pierwszej instancji zrodlem doiegliwoéci powoda nie by} czynnik érodowiskowy, W szczegolnosci érodki chemiczne Wchodzace W sklad plastikowych opakowafi. W takiej sytuacji nie byio potrzeby zasiegania opinii biegiych (instytutu) dla pozyskania Wiadomosci specjalnych. N. Wiec po srodki Wymienione W art. 278 § 1 kpc i art. 290 § 1 kpc nie stanowilo wytykanego uchybienia. Konsekwencja nietrafnoéci zarzutu naruszenia przepisow postqpowania jest przyjecie przez sad odwolawczy pienvszoinstancyjnych ustaleri za prawidlowe ibedace podstawa orzekania takze dla sadu odwoiawczego. Sad zgadza sie rownieéz z dokonana juz merytorycznie ocena zadania powoda. Sprawa powoda zostala tez rozpatrzona bez namszenia art. 6 ust. 1 Konwencji 0 ochronie praw cziowieka i podstawowych wolnosci. Przewidziane tym przepisem reguiy rozpatrzenia wniesionej przez powoda sprawy cywilnej zostaiy zachowane, zaé fakt oddalenia powodztwa z powoda jego niezasadnosci jedynie W subiektywnej ocenie p0Woda moze byé odebrany jako niesprawiedliwe rozpatrzenie sprawy. POW6d wprawdzie nie zostai doprowadzony na rozprawew sadzie orzekajacym, ale zostai przesluchany przez sad wezwany, ktéremu powod zlozyi kopie artykuiow i Wniosek. Niedoprowadzenie go na rozpiawe nie pozbawilo Wiec powoda osobistego dzialania W sprawie. Takze — zasadne W ocenie sadu odwoiawczego — oddaienie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii bieglych i instytutow i poczynienie  istotnych — ustaiefi W oparciu 0 materiatzaoferowainy przez przeciwnika procesowego nie moze byé uznane za naruszenie regu} zamieszczonych  W powyiiszym przcpisie. Inaczej pojmujac starcie przeciwstawnych sobie stron mozna byioby twierdzic, 20 skoro powod Wnosi sprawe do sadu, to ma racje A o ile wnioski z 31 sierpnia 2009 r. wskazywały okoliczności których udowodnieniu miały służyć, to złożenie kopii artykułów i żądanie dołączenia aktów unijnych nie zostało wsparte wskazaniem okoliczności, których udowodnieniu miały służyć. Innych wniosków dowodowych powód nie składał, a sąd - co zrozumiałe, gdyż powód występował w sprawie osobiście -« nie stosował wobec niego dyspozycji art. 207 § 3 kpc (nie nakładał obowiązku powołania w wyznaczonym terminie wszystkich twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem utraty dalszego postępowania. * Jak widać, niewezwanie powoda na rozprawę przed sądem orzekającym nie uniemożliwiało mu działanie w sprawie i - co oczywiste - nie stanowiło o naruszeniu art. 217 § 1 kpc. Przepis ten przecież nie ogranicza inicjatywy dowodowej li tylko do rozprawy, natomiast stawia cezurę czasową (zamknięcie rozprawy) powoływania dowodów. Sąd odwoławczy również nie podziela apelacyjnego twierdzenia naruszenia przepisów art. 278 § 1 kpc i art. 209 § 1 kpc). Wiadomości specjalne, których może dostarczyć opinia biegłych (art. 278 § 1 kpc) czy instytutu naukowego lub naukowo badawczego (art.29o § 1 kpc) to dowody, które '- jak każdy dowód w sprawie - winny mieć za przedmiot fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Powód zaś powoływał te dowody dla wykazania wysnutej na podstawie doniesień prasowych tezy o szkodliwości dlajego organizmu spożywania posiłków plastikowymi sztućcami z plastikowych talerzy przez czas pobytu wAreszcie Śledczym w R., tj. przez około 3 lata. Teza to najzupełniej dowolna, gdy się zważy choćby zupełnie potencjalne wnioski zamieszczane w popularnonaukowych publikacjach, czego przykładem kopie materiałów złożonych przez powoda. Publikacje te nie są natomiast żadnym oficjalnym i wiążącym stanowiskiem, przesądzającym 0 poziomie szkodliwości substancji stosowanych do produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, jak też ' o rodzaju schorzeń, które mogą powodować u ludzi. Co do zasady przecież używanie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych do kontaktu ze środkami spożywczymi nie jest wyłączone, podlega jedynie stosownym regulacjom. Taką regulację m. in. zawiera przywoływana przez powoda dyrektywa 2002/72/WE, lecz nieodniesienie się do niej nie stanowi żadnego uchybienia. Wskazanie na dyrektywą bez okreśłenia okoliczności, dla wyjaśnienia których miałaby być wykorzystana, nie stanowiło o przydatności jej tekstui - niezwykle szczegółowych załączników - do wyjaśnienia sprawy. Co istotniejsze jednak, w sprawie wykazano, że plastikowe naczynia i sztućce używane w Areszcie Śledczym w R. wytwarzane są zgodnie z obowiązującymi normami jakościowymi i sanitarnymi, mają stosowne atesty, mogą być wprowadzone do obrotu handlowego i stosowane zgodnie z przeznaczeniem. Nie stanowiły one przy tym żadnego zagrożenia dla powoda, skoro wedle notoryjnej wiedzy sadu pierwszej instancji źródłem dolegliwości powoda nie był czynnik Środowiskowy, w szczególności środki chemiczne wchodzące W skład plastikowych opakowań. W takiej sytuacji nie było potrzeby zasięgania opinii biegłych (instytutu) dla pozyskania wiadomości specjalnych. N. więc po środki wymienione w art. 278 § 1 kpc i art. 290 § 1 kpc nie stanowiło wytykanego uchybienia. Konsekwencją nietrafności zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest przyjęcie przez sąd odwoławczy pienvszoinstancyjnych ustaleń za prawidłowe ibędące podstawą orzekania także dla sadu odwoławczego. Sąd zgadza się również z dokonaną już merytorycznie oceną żądania powoda. Sprawa powoda została też rozpatrzona bez naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka í podstawowych wolności. Przewidziane tym przepisem reguły rozpatrzenia wniesionej przez powoda sprawy cywilnej zostały zachowane, zaś fakt oddalenia powództwa z powodu jego niezasadności jedynie w subiektywnej ocenie powoda może być odebrany jako niesprawiedliwe rozpatrzenie sprawy. Powód wprawdzie nie został doprowadzony na rozprawęw sądzie orzekającym, ale został przesłuchany przez sąd wezwany, któremu powód złożył kopie artykułów i wniosek. Niedoprowadzenie go na rozprawę nie pozbawiło więc powoda osobistego działania w sprawie. Także - zasadne w ocenie sadu odwoławczego - oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych i instytutów i poczynienie - istotnych - ustaleń w oparciu o materiałzaoferowany przez przeciwnika procesowego nie może być uznane za naruszenie reguł zamieszczonych - w powyższym przepisie. Inaczej pojmując starcie przeciwstawnych sobie stron można byłoby twierdzić, że skoro powód wnosi sprawę do sądu, to ma rację i --- STRONA 7 --- i musi ja Wygraé.  Z tych Wszystkich Wzgledow o niezasadnej apelacji powoda Sad Apeiacyjny na podstawie art. 385 kpc orzeki, jak W sentencji. O kosztach postopowania apelacyjnego sad orzekl na podstawie art. 98 § 1, 3 kpc W zw. z art. 99 kpc i art. 108 § 1 kpc oraz § 6 pkt 7 W zw. Z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwoéci z 28 Wrzesnia 2002 r. W sprawie oplat za czynnoéci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Paxistwa kosztow nieopiaconej pomocy prawnej udzielonej z urzedu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Strona przegrywajaca sprawe (powod) obowiazana jest zwrocié przeciwnikowi (pozwanemu) na zadanie (zgloszone w odpowiedzi na apeiacje przez zastepujaca Skarb Pafistwa Prokuratorie Generalnq skarbu Pa1'1stwa)kosztywed1ug przepisow 0 Wynagrodzenie adwokata, tj. 75% stawki minimainej, Wynoszaoej przy Wartoéci zaskarzenia powyzej 200.000 zl kwote 7200 zl. Stad zwrot dotyczy kwoty 5400 zl. 20101202 EP/em i musi ją wygrać. - Z tych wszystkich względów 0 niezasadnej apelacji powoda Sąd Apełacyjny na podstawie art. 385 kpc orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 3 kpc w zw. z art. 99 kpc i art. 108 § 1 kpc oraz § 6 pkt 7 W zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości Z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności aåwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Strona przegrywająca sprawę (powód) obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi (pozwanemu) na żądanie (zgłoszone w odpowiedzi na apelację przez zastępującą Skarb Państwa Prokuratorię Generalna skarbu Państwa) koszty według przepisów 0 wynagrodzenie adwokata, tj. 75% stawki minimalnej, wynoszącej przy wartości zaskarżenia powyżej 200.000 zł kwotę 7200 zł. Stąd zwrot dotyczy kwoty 5400 zł. 2010-12-02 EP/em