Wyrok I CSK 684/10 WYROK A W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 wrze

--- STRONA 1 --- R ‘c Sygn. akt I CSK 684/10 WYROK A W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 wrzeénia 2011 r. Sqd Najwyzszy w sk%adzie : SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczqcy) SSN Marta Romafiska SSA Marek Machnij (sprawozdawca) Protokolant Ewa Krentze! w sprawie z powédztwa F. B przeciwko Skarbowi Pafistwa  zaplratqa, po rozpoznaniu na rozprawie w lzbie Cywilnej w dniu 9 wrzeénia 2011 r., skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sqdu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2010 r.,sygn.akt1ACa181/10, 1) oddala skargg kasacyjnq, 2) zasqdza od powoda na rzecz Skarbu Pafistwa  Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa kwote 3.600 (trzy tysiqce szeééset) 2% tytuiem kosztéw postqgpowania kasacyjnego. ‘ fu. å :F .çf Sygn. akt I CSK 684/10 WYROK s W imieniu RzeczYi='o8|=o|_|TEJ PoLsk|EJ Dnia 9 wrzesnia 2011 r. Sąd Najwyższy' w składzie : SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) SSN Marta Romañska SSA Marek Machnij (sprawozdawca) Protokolant Ewa Krentzel w sprawie z powodztwa F' przeciwko Skarbowi Państwa - zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2011 r., skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt l ACa 'l81!*lD, 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 (trzy tysiące szesćset) zł tytułem kosztow postępowania kasacyjnego. _ --- STRONA 2 --- Uzasadnienie Sad Okregowy w Rzeszowiewyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r.   od pozwanego Skarbu Pafistwa 4 0 na rzecz woda F B kwote 1.111.229,32 2%, oddalil powédztwo w pozostaiej czeéci, obciqzyi Skarb Pafistwa kosztami sqdowymi oraz zni6s+ wzajemnie miedzy stronami koszty zastepstwa procesowego. Sad pierwszej instancji ustali+, ze Sad Okregowy w Rzeszowie  Sad Gospodarczy wyda+ w dniu 26 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wyrok zaoczny zaopatrzony zasqdzfl od pozwanego F w niniejszej sprawie) na rzecz HPL kwote 4.251.294 2% z odsetkami i kosztami procesu. Wyrok zaoczny zostai wydany na podstawie art. 47918 § 2 w zw. z art. 479“ § 1 k.p.c, pomimo ii termin do z¥o2enia odpowiedzi na pozew up’rywa% faktycznie w dniu 2? marca 2007 r, a nie jak przyjqi sedzia referent  w dniu 26 marca 2007 r. W dniu 27 marca 2007 r. pozwany otrzyma+ odpis wyroku zaocznego, a w dniu 30 marca 2007 r. 21023/l sprzeciw od tego wyroku wraz z wnioskiem 0 zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalnoéci, ktery to wniosek zosta% uwzgledniony przez Sqd Okregowy jeszcze w tym samym dniu. Jednakze jut w dniu 28 marca 2007 r. na wniosek wierzyciela Sqd nadal temu wyrokowi kiauzule wykonalnoéci i pomimo upiywu jedynie krétkiego okresu miedzy jej nadaniem a zawieszeniem rygoru natychrniastowej wykonalnoéci wierzyciei wszczefl na podstawie tego tytu+u wykonawczego w dniu 29 marca 2007 r. postepowanie egzekucyjne, éciqgajqc z rachunku bankowego spc'>+ki FB_ kwote 1.036.640,83 2+, ktérq komornik sqdowy ziozyi do depozytu sqdowego, a ponadto zajq! wierzytelnoéci tej sp<5%ki na kwote 331.092,14 zi. Do dnia 17 wrzeénia 2009 r. wyegzekwowano od diuznika (tj. powoda) kwote 1.860.222,84 21. Powéd poniesi szkode w wyniku utraty mozliwoéci dysponowania kwotq Uzasadnienie Sąd Okręgowy w Rzeszowiewyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. - po ponownym rozpoznaniu sprawy - zasądził od pozwanego Skarbu Państwa 4 na rzecz powoda I I kwotę 1.111.229,32 zł, oddalił powodztwo w pozostałej części, obciążył Skarb Państwa kosztami sądowymi oraz zniosł wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego. Sąd pierwszej instancji ustalił, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie - Sąd Gospodarczy wydał w dniu 20 marca 200? r. na posiedzeniu niejawnym wyrok zaoczny zaopatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności, w ktorym zasądził od pozwanego F' (powoda w niniejszej sprawie) na rzecz l-lPL kwotę 4.251.294 zł z odsetkami i kosztami procesu. Wyrok zaoczny został wydany na podstawie art. 47918 § 2 w zw. z art. 4?9"'4 § 1 k.p.c, pomimo iż termin do złożenia odpowiedzi na pozew upływał faktycznie w dniu 27 marca 2007 r, a nie jak przyjął sędzia referent- w dniu 26 marca 2007 r. W dniu 2? marca 2007 r. pozwany otrzymał odpis wyroku zaooznego, a w dniu 30 marca 2007 r. złożył sprzeciw od tego wyroku wraz z wnioskiem o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności, ktory to wniosek został uwzgtędniony przez Sąd Okręgowy jeszcze w tym samym dniu. Jednakże już w dniu 28 marca 200? r. na wniosek wierzyciela Sąd nadał temu wyrokowi kiauzulę wykonalności i pomimo upływu jedynie krotkiego okresu między jej nadaniern a zawieszeniem rygoru natychmiastowej wykonalności wierzyciel wszczął na podstawie tego tytułu wykonawczego w dniu 29 marca 200? r. postępowanie egzekucyjne, ściągając z rachunku bankowego społki FB- kwotę 1.03ß.640,83 zł, ktorą komornik sądowy złożył do depozytu sądowego, a ponadto zajął wierzytelności tej społki na kwotę 331 .092,14 zł. Do dnia 17 września 2009 r. wyegzekwowano od dłużnika (tj. powoda) kwotę 'l.8b0.222,84 zł. Powod poniosł szkodę w wyniku utraty możliwości dysponowania kwotą ä I r --- STRONA 3 --- J 1.838.227,85 zl w okresie od dnia 24 kwietnia 2007 r. do dnia 17 wrzeénia 2009 r., poniesienia kosztéw dodatkowych dziaiafi, zmierzajacych do ztagodzenia skutkow zwiazanyoh z zajeciem w/w kwoty przez komornika, utraty dochodu wskutek pozbawienia moiliwoéci zawarcia kontraktow na realizacje inwestycji na rzecz — utraw przvchodéw wskutek zablokowania mozliwoéci korzystania z kredytu bankowego w kwocie 2.000.000 zi. Podstawe odpowiedzialnoéci pozwanego stanowi przepis art. 417 § 1 k.c. Wiaze sie to 2 odpowiedziainoéciq wladzy publicznej za niezgodne z prawem dziafanie iub zaoieohanie. W niniejszej sprawie takim dziaianiem byto wydanie przez sad wyroku zaocznego 2 naruszeniem przepisow art. 47918 § 2 k.p.o. w zw. z art. 47914 § 1 k.p.c. W tym wypadku przes+anka niezgodnoéci z prawem powinna byé ujeta jako sprzecznoéo 2 przepisami prawa wymienionymi wérod konstytucyjnyoh irodet prawa. Ponadto ze wzgledu na speoyfike dziatania organow wladzy sadowniozej, zw+aszoza z uwagi na zasade niezawistoéoi sedziowskiej, nie moina przyjaé, i2 kaide orzeczenie niezgodne 2 prawem, bez wzgledu na stopiefi naruszenia, stanowi Zrodto roszczenia odszkoclowawczego. Odnoszac to do okolicznoéci niniejszej sprawy, Sad Okregowy  z powotaniem sie na wytyczne Sadu Apelaoyjnego, zawarte w wyroku z dnia 15 maja 2008 r.  wskazat, Ze niezgodnoéé z przepisami prawa przy wykonywaniu wtadzy publicznej mote poiegaé takze na naruszeniu przepisow procesowyoh, w zwiazku z czym spetniona jest w tej sprawie przesianka z art. 417 § 1 k.c. w postaci niezgodnego z prawem zachowania wtadzy publicznej, polegajaoego na wydaniu nieprawomocnego wyroku zaocznego z naruszeniem powoianych wczeéniej przepisow. Skutkiem wydania tego wyroku, po zaopatrzeniu go w klauzule wykonalnoéci, byto wszczecie i prowadzenie egzekucji w stosunku do powoda. Miedzy tymi zdarzeniami zachodzi adekwatny zwiazek przyczynowy, a pomimo podjeoia zarowno przez powoda, jak i Sad Okregowy w Rzeszowie w sprawie VI GC 8/07, wszelkioh dostepnyoh prawem érodkow w oelu zniwelowania skutkow wydanego 2 naruszeniem prawa wyroku zaocznego i jego realizacji w drodze egzekucji, nie doszto do umorzenia egzekuoji ldb uohylenia dokonanych zajeé. Sad Okregowy przyjat w niniejszej sprawie, 2e skutki prowadzonej egzekuoji oboiazaja pozwanego do daty prawomoonego .|- J 1.838.227,85 zł w okresie od dnia 24 kwietnia 2007 r. do dnia 17 września 2009 r., poniesienia kosztow dodatkowych działań, zmierzających do złagodzenia skutkow związanych z zajęciem wƒw kwoty przez komornika, utraty dochodu wskutek pozbawienia możliwości zawarcia kontraktow na realizację inwestycji na rzecz oraz utraty przychodow wskutek zablokowania możliwości korzystania z kredytu bankowego w kwocie 2.000.000 zł. Podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowi przepis art. 417 § 1 k.c. Wiąże się to 2 odpowiedzialnością władzy publicznej za niezgodne z prawem działanie iub zaniechanie. W niniejszej sprawie takim działaniem było wydanie przez sąd wyroku zaocznego z naruszeniem przepisow art. 479111 § 2 k.p.c. w zw. z art. 47914 § 1 k.p.c. W tym wypadku przesłanka niezgodności z prawem powinna być ujęta jako sprzeczność z przepisami prawa wymienionymi wśrod konstytucyjnych żrodeł prawa. Ponadto ze względu na specyfikę działania organow władzy sądowniczej, zwłaszcza z uwagi na zasadę niezawisłości sędziowskiej, nie można przyjąć, iż każde orzeczenie niezgodne z prawem, bez względu na stopień naruszenia, stanowi żrodło roszczenia odszkodowawczego. Odnosząc to do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd Okręgowy - z powołaniem się na wytyczne Sądu Apelacyjnego, zawarte w wyroku z dnia 15 maja 2008 r. - wskazał, że niezgodność z przepisami prawa przy wykonywaniu władzy publicznej może potegać także na naruszeniu przepisow procesowych, w związku z czym spełniona jest w tej sprawie przesłanka z art. 417 § 1 k.c. w postaci niezgodnego z prawem zachowania władzy publicznej, polegającego na wydaniu nieprawomocnego wyroku zaocznego z naruszeniem powołanych wcześniej przepisow. Skutkiem wydania tego wyroku, po zaopatrzeniu go w kłauzulę wykonalności, było wszczęcie i prowadzenie egzekucji w stosunku do powoda. Między tymi zdarzeniami zachodzi adekwatny związek przyczynowy, a pomimo podjęcia zarowno przez powoda, jak i Sąd Okręgowy w Rzeszowie w sprawie V1 GO 8i07, wszelkich dostępnych prawem środkow w celu zniwelowania skutkow wydanego z naruszeniem prawa wyroku zaocznego i jego realizacji w drodze egzekucji, nie doszło do umorzenia egzekucji lub uchylenia dokonanych zajęć. Sąd Okręgowy przyjął w niniejszej sprawie, że skutki prowadzonej egzekucji obciążają pozwanego do daty prawomocnego '- | I . --- STRONA 4 --- w ramach wykiadni systemowej, art. 77 ust. 1 Konstytuoji przez jego niezastosowanie, co doprowadziio do btednej wykiadni art. 417 § 1 k.c, art. 361 § 1 k.c. przez uznanie, ze Sad pierwszej instancji nieprawidiowo zastosowai ten przepis pomimo braku uzasadnienia dla takiego pogladu, w szczegolnoéoi dla stwierdzenia przez Sad Apelacyjny, iz miedzy szkoda pozwanego a dziataniem, poiegajacyrn na wadliwym wydaniu wyroku zaocznego z dnia 26 marca 2007 r., nie zachodzi adekwatny zwiazek przyczynowy, art. 417 § 1 k.c, przez jego wadliwa wykiadnie, w szczegoinoéci przez przyjecie, ze niezgodne z prawem dziaianie tub zanieohanie przy wykonywaniu wiadzy pubiioznej musi mieé postaé razaoej wadiiwoéoi, ohooiaz takie sformutowanie ma charakter pozanormatywny i ocena stopnia naruszenia prawa nie jest przesianka odpowiedzialnoéci z art. 417 § 1 k.o, art. 417 § 1 k.o. przez uznanie, ze wydanie wyroku zaocznego z dnia 26 marca 2007 r. przed terminem ziozenia odpowiedzi na pozew nie byio dziaianiem bezprawnym, pomimo ewidentnego, oczywistego i razacego naruszenia przez Sad Okregowy w Rzeszowie przepisow art. 4791B§ 2 k.p.o. w zw. z art. 47914 § 1 k.p.o. Natomiast zarzuty procesowe dotyczyiy naruszenia: art. 233 § 1 k.p.o. w zw. z art. 227 k.p.o. przez dokonanie oaikowioie dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodow i przez wadliwa ooene ioh wiarygodnoéci, w szozegoinoéci przez przypisanie istotnego dla rozstrzygniecia znaczenia faktowi ztozenia przez strone powodowa w piémie z dnia 27 marca 2007 r. oéwiadozenia o zamiarze ziozenia odpowiedzi na pozew w dniu 28 marca 2007 r., pomimo ze to oéwiadczenie nie miaio Zadnego znaozenia ciia rozstrzygniecia, art. 328 § 2 k.p.o. przez niezamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wszystkich konieoznych elementow, zwtaszcza brak wyjaénienia podstaw prawnyoh uznania, iz bedace przedmiotem ooeny dziaianie wiadzy = . w ramach wykładni systemowej, art. 77 ust. 1 Konstytucji przez jego niezastosowanie, co doprowadziło do błędnej wykładni art. 417 § 1 k.c, art. 361 § 1 k.c. przez uznanie, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zastosował ten przepis pomimo braku uzasadnienia dla takiego poglądu, w szczegolnosci dla stwierdzenia przez Sąd Apelacyjny, iż między szkodą pozwanego a działaniem, polegającym na wadliwym wydaniu wyroku zaocznego z dnia 28 marca 2007 r., nie zachodzi adekwatny związek pizyczynowy, art. 417 § 1 k.c, przez jego wadliwą wykładnię, w szczegołności przez przyjęcie, że niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej musi mieć postać rażącej wadiiwości, chociaż takie sformułowanie ma charakter pozanormatywny i ocena stopnia naruszenia prawa nie jest przesłanką odpowiedzialności z art. 417 § 1 k.c, art. 417 § 1 k.c. przez uznanie, że wydanie wyroku zaocznego z dnia 26 marca 2007 r. przed terminem złożenia odpowiedzi na pozew nie było działaniem bezprawnym, pomimo ewidentnego, oczywistego i rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie przepisow art. 4791B§ 2 k.p.c. w zw. z art. 47914 § 1 k.p.c. Natomiast zarzuty procesowe dotyczyły naruszenia: art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. przez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodow i przez wadliwą ocenę ich wiarygodności, w szczegołności przez przypisanie istotnego dla rozstrzygnięcia znaczenia faktowi złożenia przez stronę powodową w piśmie z dnia 27 marca 2007 r. oświadczenia o zamiarze złożenia odpowiedzi na pozew w dniu 28 marca 2007 r., pomimo że to oświadczenie nie miało zadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, art. 328 § 2 k.p.c. przez niezamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wszystkich koniecznych elementow, zwłaszcza brak wyjaśnienia podstaw prawnych uznania, iż będące przedmiotem oceny działanie władzy Ę I --- STRONA 5 --- pubiioznej pozbawione jest cech bezprawnoéoi oraz przez niewyjaénienie, jakie ea niezbedne cechy dia uznania takiego dziaiania za razaoo naru szajace prawo, 3) art. 346 § 1 k.p.o. przez przypisanie powodowi zanieohania w postaoi niepodjecia w najwozeéniej mozliwym terminie obrony przed skutkami wyroku zaocznego wydanego w dniu 26 marca 2007 r., pomimo ze ztozyi on sprzeciw od tego wyroku wraz z wnioskiem 0 zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonainoéci juz w dniu 30 marca 2007 r., a wiec w trzy dni po otrzymaniu jego odpisu icztery dni przed upiywem terminu do jego zaskarzenia, 4) art. 346 § 1 k.p.o. przez uznanie, ze uprawnienie strony do ztozenia wniosku o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalnoéoi, nadanego wyrokowi zaocznemu, pozbawia niezgodne z prawem dziaianie przy wykonywaniu wiadzy publicznej ceoh bezprawnoéci i przez uznanie, ze taki wniosek moze zostaé ztozony bez wczeéniejszego tub rownoozesnego zaskarzenia wyroku zaocznego w drodze sprzeciwu, 5) art. 386 § 6 k.p.o. przez nieuwzglednienie ooeny prawnej dokonanej przez Sad Apelacyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 15 maja 2008 r, zwiaszoza przez nieuwzgiednienie wskazafi prawnych tego Sadu, odnoszaoyoh siedo konkretnego stanu faktycznego. Na tych podstawach i zarzutach powod domagai sie uohylenia zaskarzonego wyroku w caioéci i przekazania sprawy Sadowi Apeiacyjnemu do ponownego rozpoznania lub uohylenie i zmiany tego wyroku przez oddalenie apelacji strony pozwanej w caioéci i zasadzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztow postepowania za wszystkie instancje. Pozwany wniosi o oddaienie skargi kasacyjnej i zasadzenie od powoda na rzeoz Skarbu Paristwa  Prokuratorii Generalnej Skarbu Pafistwa kosztow zastepstwa prooesowego przed Sadem Najwyzszym. Sad Najwyzszy zwazyi, co nastepuje: Skarga kasacyjna nie zasiugiwaia na uwzglednienie, poniewaz zaskarzony , . publicznej pozbawione jest cech bezprawności oraz przez niewyjaśnienie, jakie są niezbędne cechy dla uznania takiego działania za rażąco naruszające prawo, 3) art. 348 § 1 k.p.c. przez przypisanie powodowi zaniechania w postaci niepodjęcia w najwcześniej możliwym terminie obrony przed skutkami wyroku zaocznego wydanego w dniu 28 marca 2007 r., pomimo że złożył on sprzeciw od tego wyroku wraz z wnioskiem o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonainości już w dniu 30 marca 2007 r., a więc w trzy dni po otrzymaniu jego odpisu i cztery dni przed upływem terminu do jego zaskarżenia, 4) art. 348 § 1 k.p.c. przez uznanie, że uprawnienie strony do złożenia wniosku o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności, nadanego wyrokowi zaocznemu, pozbawia niezgodne z prawem działanie przy wykonywaniu władzy publicznej cech bezprawności i przez uznanie, że taki wniosek może zostać złożony bez wcześniejszego lub rownoczesnego zaskarżenia wyroku zaocznego w drodze sprzeciwu, 5) art. 386 § 6 k.p.c. przez nieuwzględnienie oceny prawnej dokonanej przez Sąd Apelacyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 15 maja 2008 r, zwłaszcza przez nieuwzględnienie wskazań prawnych tego Sądu, odnoszących się.do konkretnego stanu faktycznego. Na tych podstawach i zarzutach powod domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi Apeiacyjnemu do ponownego rozpoznania lub uchylenie i zmiany tego wyroku przez oddalenie apelacji strony pozwanej w całości i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztow postępowania za wszystkie instancje. Pozwany wniosł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztow zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony 'I | _ | --- STRONA 6 --- 12 Wprawdzie te zasady nie mega zostaé bezpoérednio przyjete w niniejszej sprawie, gciyz  jak wyzej wspomniano  nie ma w nie] zastosowania przepis art. 4171 § 2 k.c. braz powiazany z nim przepis art. 4241 k.p.c, niemniej uznaé wypada, ze powinny one zostaé odpowiednio uwzgiednione przy ooenie przesianek odpowiedziainoéoi deliktowej Skarbu Pafistwa za szkode wyrzadzona wskutek wydania nieprawomoonego orzeozenia w oparciu 0 przepis art. 417 § 1 k.c. Przemawia za tym zblizony oharakter takiej odpowiedziainoéci, wobec czego jej podstawy i zakres generalnie nie powinny byé surowsze niz odpowiedzialnoéé za szkode wyrzadzona w wyniku wydania prawomocnego orzeczenia. Zwrooié naiezy przy tym uwage na prezentowane w doktrynie i orzecznictwie pogiady, Wedtug ktorych nie mozna z gory wykiuczyé wydania nieprawomocnyoh orzeczefi, ktore ea niezgodne z prawem i moga zostao wyetiminowane w toku postepowania, zwiaszcza w postepowaniu odwoiawozym. Odnieét: to mozna do wszelkioh wadiiwoéci nieprawomocnych orzeczefi, zarowno z punktu widzenia prawa materia1nego,jak i prooesowego. W zwiazku z tym nie mozna zaakoeptowaé stanowiska powoda, ktoly eksponuje wytacznie forrnaina niezgodnoéé wydanego wyroku zaocznego z przepisami prooesowymi i na tej podstawie konstruuje swoje zaclanie, éwiadomie i wyraznie abstrahujac od merytorycznej zgoclnoéci tego orzeczenia z treéoia stosunku prawnego rozstrzyganego w konkretnej sprawie gospodarczej. W konsekwencji stwierdzié mozna, ze dla odpowiedzialnoéci odszkodowawczej Skarbu Pafistwa na podstawie art. 417 § 1 k.c:. za szkode wyrzadzonq w wyniku niezgodnego z prawem wydania nieprawomocnego orzeczenia istotna jest okolioznoéo, czy strona nie mogia zapobiecjej powstaniu tub rozmiarom przy pomocy przysiugujaoyoh jej érodkow prawnych. Odnoszac to do okolioznoéoi rozstrzyganej obecnie sprawy, wziaé trzeba pod uwage. 28 Z samego faktu wydania wyroku zaocznego przed upiywem terminu do ziozenia odpowiedzi na pozew nie mogia iwynikao, wbrew odmiennym twierdzeniom i wywodom skarzacego, jakakolwiek szkoda majatkowa po stronie powoda. Zauwazyo zwtaszcza mozna, ze z jednej strony istotny byt nie tylko fakt wydania takiego wyroku, leoz rowniez, i to orzede wszystkim, jego merytoryozna 12 Wprawdzie te zasady nie mogą zostać bezpośrednio przyjęte w niniejszej sprawie, gdyż -jak wyżej wspomniano - nie ma w niej zastosowania przepis art. 4171 § 2 k.c. brąz powiązany z nim przepis art. 4241 k.p.c, niemniej uznać wypada, "że powinny one zostać odpowiednio uwzględnione przy ocenie przesłanek odpowiedziainości deliktowej Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną wskutek wydania nieprawomocnego orzeczenia w oparciu o przepis art. 417 § 1 k.c. Przemawia za tym zbliżony charakter takiej odpowiedzialności, wobec czego jej podstawy i zakres generalnie nie powinny być surowsze niż odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w wyniku wydania prawomocnego orzeczenia. Zwrocić należy przy tym uwagę na prezentowane w doktrynie i orzecznictwie poglądy, według ktorych nie można z gory wykluczyć wydania nieprawomocnych orzeczeń, ktore ,są niezgodne z prawem i mogą zostać wyeliminowane w toku postępowania, zwłaszcza w postępowaniu odwoławczym. Odnieść to można do wszelkich wadliwości nieprawomocnych orzeczeń, zarowno z punktu widzenia prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym nie można zaakceptować stanowiska powoda, ktory eksponuje wyłącznie formalną niezgodność wydanego wyroku zaocznego z przepisami procesowymi i na tej podstawie konstruuje swoje żądanie, świadomie i wyraźnie abstrahując od merytorycznej zgodności tego orzeczenia z treścią stosunku prawnego rozstrzyganego w konkretnej sprawie gospodarczej. W konsekwencji stwierdzić można, że dla odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa na podstawie art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną w wyniku niezgodnego z prawem wydania nieprawomocnego orzeczenia istotna jest okoliczność, czy strona nie mogła zapobiec jej powstaniu lub rozmiarem przy pomocy przysługujących jej środków prawnych. Odnosząc to do okoliczności rozstrzyganej obecnie sprawy, wziąć trzeba pod uwagę, że Z samego faktu wydania wyroku zaocznego przed upływem terminu do złożenia odpowiedzi na pozew nie mogła wynikać, wbrew odmiennym twierdzeniom i wywodom skarżącego, jakakolwiek szkoda majątkowa po stronie powoda. Zauważyć zwłaszcza można, że z jednej strony istotny był nie tylko fakt wydania takiego wyroku, lecz rownież, i to przede wszystkim, jego merytoryczna --- STRONA 7 --- 13 treéé. Gdyby bowiem tym wyrokiem zaocznym powodztwo zostaio oddalone (czego przynajmniej hipotetycznie nie mozna przeciez wykluczyé), to w ogole nie mogtoby mowy o szkodzie po stronie powoda (pozwanego w tamtej sprawie) bez wzgiedu na fakt wydania tego orzeczenia z naruszeniem przepisow o warunkach jego dopuszozainoéoi. Wobeo tego w prooesie odszkodowawozym nie mozna abstrahowao od treéoi tego wyroku, tak jak czyni to powod. Odmienna ooena mogtaby mieé miejsce wowczas, gdyby powod kwestionowai rowniez merytoryczna treéé wyroku, co jednak nie ma miejsca w tej sprawie. Z drugiej strony uwzglednié naiezy okoiicznoéé, ze po wydaniu wyroku zaocznego z naruszeniem wfw przepisow 2 procesowego punktu widzenia w ogoie nie byio juz mozliwoéci skutecznego ztozenia odpowiedzi na pozew. W zwiazku z tym chybione sq zarzuty kasaoyjne, dotyczace naruszenia przez Sad Apelacyjny przepisow art. 233 § 1 k.p.o. w zw. z art. 227 k.p.c, przez dowolna i btedna ooene znaozenia faktu ziozenia przez powoda pisma procesowego z dnia 27 marca 2007 r., zawierajacego jego oéwiadczenie o zamiarze ziozenia odpowiedzi na pozew w dniu 28 marca 2007 r. Pomijajao biizsza ocene nieznajdujacego zadnej podstawy w obowiazujacych przepisach prooesowych wyjaénienia powoda, iz to pismo miaio doprowadzié sedziego do ponownego rozwazenia dopuszozalnoéoi wydania wyroku zaocznego, a tym bardziej do ewentualnego podjecia przez niego decyzji o usunieoiu tego wyroku z akt sprawy (co byioby ewidentnie sprzeozne 2 art. 47914 § 1 k.p.c. W zw. Z art. 479111 § 2 k.p.c, z ktérych wynika zwiazanie sadu gospodarczego wydanym na posiedzeniu niejawnym wyrokiem zaocznym od chwili jego podpisania), wziaf: trzeba pod uwage, ze po powzieciu przez peinomoonika powoda, ustanowionego w sprawie gospodarczej, wiedzy o wydaniu przedmiotowego wyroku zaocznego (co bezspornie nastapito w dniu 26 marca 2007 r.), nie byto juz wtedy mozliwe ziozenie odpowiedzi na pozew, wobec czego nieoeiowe byio zapowiadanie w nastepnym dniu zamiaru jej ziozenia, leoz aktualna stawaia sie potrzeba podjecia ewentualnej obrony przed tym wyrokiem, czyli rozwazenia mozliwoéoi i celowoéci wniesieriia sprzeciwu od tego wyroku. Z tego punktu widzenia sytuaoja procesowa powoda byia wieo taka sama, jaka powstataby w razie wydania tego wyroku zaooznego w terminie zgodnym z_ przepisami art. 47918 § 2 k.p.o. w zw. 2 art. 47911 § 1 k.p.c. 4 '|- 13 treść. Gdyby bowiem tym wyrokiem zaocznym powodztwo zostało oddalone (czego przynajmniej hipotetycznie nie można przecież wykluczyć), to w ogole nie mogłoby mowy o szkodzie po stronie powoda (pozwanego w tamtej sprawie) bez względu na fakt wydania tego orzeczenia z naruszeniem przepisow o warunkach jego dopuszczainości. Wobec tego w procesie odszkodowawczym nie można abstrahowao od treści tego wyroku, tak jak czyni to powod. Odmienna ocena mogłaby mieć miejsce wowczas, gdyby powod kwestionował rownież merytoryczną treść wyroku, co jednak nie ma miejsca w tej sprawie. Z drugiej strony uwzględnić należy okoliczność, że po wydaniu wyroku zaocznego z naruszeniem wfw przepisow z procesowego punktu widzenia w ogole nie było już możliwości skutecznego złożenia odpowiedzi na pozew. W związku z tym chybione są zarzuty kasacyjne, dotyczące naruszenia przez Sąd Apelacyjny przepisow art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c, przez dowolną i błędną ocenę znaczenia faktu złożenia przez powoda pisma procesowego z dnia 27 marca 2007 r., zawierającego jego oświadczenie o zamiarze złożenia odpowiedzi na pozew w dniu 28 marca 2007 r. Pomijając biiższą ocenę nieznajdującego żadnej podstawy w obowiązujących przepisach procesowych wyjaśnienia powoda, iż to pismo miało doprowadzić sędziego do ponownego rozważenie dopuszczalności wydania wyroku zaocznego, a tym bardziej do ewentualnego podjęcia przez niego decyzji o usunięciu tego wyroku z akt sprawy (co byłoby ewidentnie sprzeczne z art. 47914 § 1 k.p.c. w zw. z art. 47913 § 2 k.p.c, z ktorych wynika związanie sądu gospodarczego wydanym na posiedzeniu niejawnym wyrokiem zaocznym od chwili jego podpisania), wziąć trzeba pod uwagę, ze po powzięciu przez pełnomocnika powoda, ustanowionego w sprawie gospodarczej, wiedzy o wydaniu przedmiotowego wyroku zaocznego (co bezspornie nastąpiło w dniu 28 marca 2007 r.), nie było już wtedy możliwe złożenie odpowiedzi na pozew, wobec czego niecelowe było zapowiadanie w następnym dniu zamiaru jej złożenia, lecz aktualna stawała się potrzeba podjęcia ewentualnej obrony przed tym wyrokiem, czyli rozważania możliwości i celowości wniesienia sprzeciwu od tego wyroku. Z tego punktu widzenia sytuacja procesowa powoda była więc taka sama, jaka powstałaby w razie wydania tego wyroku .zaocznego w terminie zgodnym z_ przepisami art. 47918 § 2 k.p.c. W zw. z art. Łrrsit § 1 k.p.c. 1 --- STRONA 8 --- 14 Taka sytuacja uzasadnia przyjecie konkluzji, ze samo wydanie wyroku zaocznego z naruszeniem powyzszych przepisow nie miato wptywu na dalsze czynnoéci procesowe stron w sprawie gospodarczej, ktore byiyby takie same réwniez wtedy, gdyby sad wydat wyrok zaoczny w prawidtowym terminie. Odmienna ocena mogiaby byé rozwazana jedynie wtedy, gdyby powod kwestionowai merytowczna treéé wyroku zaocznego, poniewaz wowozas mozna bytoby analizowaé, czy z powodu pozbawienia go moziiwoéci ztozenia odpowiedzi na pozew nastapiio wydanie wadiiwego orzeczenia, skutkujacego wyrzadzeniem mu szkody. Taka argumentacja nie byta jednak w ogole podnoszona przez skarzacego, ktory eksponowat w tej sprawie tylko okoiicznoéci zwiazane z przedwczesnym wydaniem wyroku zaocznego, a nie zjego nieprawidtowa treécia. W tym kontekécie wskazaé naiezy, ze bledne byio stanowisko powoda, zaakceptowane przez Sad pierwszej instancji, iz szkoda tej strony byta skutkiem wydania wyroku zaocznego 2 uwagi na wszczecie i prowadzenie na jego podstawie egzekucji w stosunku do powoda. Takie stanowisko pomija istotna okolioznoéo, ze ten skutek nie wynikat z samego faktu wydania wyroku zaocznego z naruszeniem przepiséw art. 47914 § 1 k.p.c. w zw. z art. 47918 § 2 k.p.c, lecz z tego, ze tym wyrokiem uwzgledniono zadanie powoda ze sprawy gospodarozej, co jednoozeénie skutkowaio obligatoryjnym nadaniem mu z urzedu rygoru natychmiastowej wykonalnoéci. Dopiero zaopatrzenie tego wyroku w kiauzule wykonalnoéoi, co nastapito na wniosek wierzyciela, stanowiio bezpoérednia podstawe wszozecia egzekucji na podstawie tego orzeczenia. Wobec tego zdarzeniem, majacym istotny wptyw na ewentuaine powstanie przedmiotowej szkody powoda, nie byio samo wydanie wyroku zaocznego, iecz przede wszystkim jego treéé, w tym nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalnoéci, a nastepnie dalsze czynnoéci procesowe, ktore zostaiy podjete przez sad gospodarczy na wniosek wierzyoiela. Jeéli zaé chodzi o te czynnoéci (nadanie wyrokowi zaooznemu klauzuli wykonalnoéci), stwierdzié mozna, ze byty one zgodne 2 prawem, poniewaz z jednej strony sad gospodarozy nie mogt odmowio wierzycieiowi uwzglednienia wniosku 0 nadanie kiauzuli wykonalnoéci wyrokowi zaooznemu zaopatrzonemu w rygor natychmiastowej wykonalnoéci, a zdrugiej strony w chwili rozpoznawania tego wniosku nie byio jeszoze orzeozenia 14 Taka sytuacja uzasadnia przyjęcie konkluzji, że samo wydanie wyroku zaocznego z naruszeniem powyższych przepisow nie miało wpływu na dalsze czynności procesowe stron w sprawie gospodarczej, ktore byłyby takie same rownież wtedy, gdyby sąd wydał wyrok zaoczny w prawidłowym terminie. Odmienna ocena mogłaby być rozważane jedynie wtedy, gdyby powod kwestionował merytoryczną treść wyroku zaocznego, ponieważ wowczas można byłoby analizować, czy z powodu pozbawienia go możliwości złożenia odpowiedzi na pozew nastąpiło wydanie wadliwego orzeczenia, skutkującego wyrządzeniem mu szkody. Taka argumentacja nie była jednak w ogole podnoszona przez skarżącego, ktory eksponował w tej sprawie tylko okoliczności związane z przedwczesnym wydaniem wyroku zaocznego, a nie zjego nieprawidłową treścią. W tym kontekście wskazać należy, że błędne było stanowisko powoda, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, iż szkoda tej strony była skutkiem wydania wyroku zaocznego z uwagi na wszczęcie i prowadzenie na jego podstawie egzekucji w stosunku do powoda. Takie stanowisko pomija istotną okoliczność, że ten skutek nie wynikał z samego faktu wydania wyroku zaocznego z naruszeniem przepisow art. 47911 § 1 k.p.c. w zw. z art. 47918 § 2 k.p.c, lecz z tego, że tym wyrokiem uwzględniono żądanie powoda ze sprawy gospodarczej, co jednocześnie skutkowało obligatoryjnym nadaniem mu z urzędu rygoru natychmiastowej wykonalności. Dopiero zaopatrzenie tego wyroku w klauzulę wykonalności, co nastąpiło na wniosek wierzyciela, stanowiło bezpośrednią podstawę wszczęcia egzekucji na podstawie tego orzeczenia. Wobec tego zdarzeniem, mającym istotny wplyw na ewentualne powstanie przedmiotowej szkody powoda, nie było samo wydanie wyroku zaocznego, lecz przede wszystkim jego treść, w tym nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności, a następnie dalsze czynności procesowe, ktore zostały podjęte przez sąd gospodarczy na wniosek wierzyciela. Jeśli zaś chodzi o te czynności (nadanie wyrokowi zaocznemu klauzuli wykonalności), stwierdzić można, że były one zgodne z prawem, ponieważ z jednej strony sąd gospodarczy nie mogł odmowic wierzycielowi uwzględnienia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi zaocznemu zaopatrzonemu w rygor natychmiastowej wykonalności, a zdrugiej strony w chwili rozpoznawania tego wniosku nie było jeszcze orzeczenia --- STRONA 9 ---  4* 15 o zawieszeniu tego rygoru, skoro powod, pomimo posiadania juz w dniu 26 marca 2007 r. wiedzy 0 wydaniu wyroku zaocznego, i to zaopatrzonego w rygor natychmiastowej wykonainoeci, ziozyt sprzeciw od tego wyroku z wnioskiem o zawieszenie rygoru w takim terminie, w ktorym druga strona zdoiata uzyskao juz klauzuie wykonainoéoi. W tej sytuacji chybione sq takze oba zarzuty kasaoyjne, odnoszace sie do naruszenia przez Sad Apeiaoyjny przepisu art. 346 § 1 k.p.c, poniewaz wskazane przez skarzacego okolioznoéoi, zwiazane z prawidiowa jego zdaniem wykiadnia tego przepisu, nie mogiy mieé istotnego wpiywu na treéé zaskarzonego orzeozenia. Niezaleznie bowiem od ooeny, czy powdd, skiadajac w dniu 30 marca 2007 r. sprzeciw od wyroku zaocznego 2 wnioskiem o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalnoéci, dochowai naiezytej starannoéci o prowadzenie swoich spraw oraz czy wniosek o zawieszenie rygoru mogi zostaé ziozony przez niego przed wniesieniem sprzeoiwu od tego wyroku, wziaé trzeba pod uwage, ze wierzyoiel uzyskai juz wozeéniej kiauzule wykonalnoéci, wobec ozego pozniejsze zaohowanie powoda i jego ooena pod katem art. 346 § 1 k.p.o. nie moze mieé juz zadnego znaczenia w tej sprawie dla odpowiedzialnoéci deliktowej pozwanego za niezgodne z prawem wydanie wyroku zaocznego. W éwietle dotyohozasowyoh rozwazarfi stwierdzié nalezy, ze dla bezzasadnoéoi skargi kasacyjnej decydujaoe znaczenie miaio stwierdzenie bezpodstawnoéci zarzutu naruszenia art. 361 § 1 k.c. Sad Apelacyjny trafnie uznat bowiem, ze miedzy wydaniem wyroku zaocznego z naruszeniem przepisow art. 47918 § 2 k.p.o. w zw. z art. 47914 § 1 k.p.o. a wyrzadzeniem szkody, majacej wynikao ze wszczecia i przeprowadzenia egzekucji na podstawie takiego wyroku, nie zaohodzi adekwatny zwiazek przyczynowy. Nie wiaze sie to wprawdzie z brakiem niezgodnoéci z prawem takiego zaohowania po stronie organow pozwanego Skarbu Parfistwa, lecz z tym, ze szkoda, ktorej naprawienia powod domaga sie w tej sprawie, nie wynika bezpoérednio 2 faktu przedwczesnego wydania wyroku zaocznego, lecz z treéci tego orzeozenia i z dalszyoh zdarzefi, w szozegoinoéoi z uwzgtednienia wniosku wierzycieia o nadanie temu wyrokowi kiauzuli wykonainoéci, z czym powod nie iaczy jednak zarzutu bezprawnoéci po stronie pozwanego. I-ll .|___. -¬ -P' 15 o zawieszeniu tego rygoru, skoro powod, pomimo posiadania już w dniu 26 marca 2007 r. wiedzy o wydaniu wyroku zaocznego, i to zaopatrzonego w rygor natychmiastowej wykonalności, złożył sprzeciw od tego wyroku z wnioskiem o zawieszenie rygoru w takim terminie, w ktorym druga strona zdołała uzyskać już klauzulę wykonalności. W tej sytuacji chybione są także oba zarzuty kasacyjne, odnoszące się do naruszenia przez Sąd Apelacyjny przepisu art. 348 § 1 k.p.c, poniewaz wskazane przez skarżącego okoliczności, związane z prawidłową jego zdaniem wykładnią tego przepisu, nie mogły mieć istotnego wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. Niezależnie bowiem od oceny, czy powod, składając w dniu 30 marca 2007 r. sprzeciw od wyroku zaocznego z wnioskiem o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności, dochował należytej staranności o prowadzenie swoich spraw oraz czy wniosek o zawieszenie rygoru mogł zostać złożony przez niego przed wniesieniem sprzeciwu od tego wyroku, wziąć trzeba pod uwagę, że wierzyciel uzyskał już wcześniej klauzulę wykonalności, wobec czego pożniejsze zachowanie powoda i jego ocena pod kątem art. 348 § 1 k.p.c. nie może mieć już żadnego znaczenia w tej sprawie dla odpowiedzialności deliktowej pozwanego za niezgodne z prawem wydanie wyroku zaocznego. W świetle dotychczasowych rozważań stwierdzić należy, że dla bezzasadności skargi kasacyjnej decydujące znaczenie miało stwierdzenie bezpodstawności zarzutu naruszenia art. 381 § 1 k.c. Sąd Apelacyjny trafnie uznał bowiem, że między wydaniem wyroku zaocznego z naruszeniem przepisow art. 47918 § 2 k.p.c. w zw. z art. 47918 § 1 k.p.c. a wyrządzeniem szkody, mającej wynikać ze wszczęcia i przeprowadzenia egzekucji na podstawie takiego wyroku, nie zachodzi adekwatny związek przyczynowy. Nie wiąże się to wprawdzie z brakiem niezgodności z prawem takiego zachowania po stronie organow pozwanego Skarbu Państwa, lecz z tym, że szkoda, ktorej naprawienia powod domaga się w tej sprawie, nie wynika bezpośrednio z faktu przedwczesnego wydania wyroku zaocznego, lecz z treści tego orzeczenia i z dalszych zdarzeń, w szczególności z uwzględnienia wniosku wierzyciela o nadanie temu wyrokowi klauzuli wykonalności, z czym powod nie łączy jednak zarzutu bezprawności po stronie pozwanego. --- STRONA 10 --- . . 16 W tej sytuacji pozostaie zarzuty kasacyjne nie mogty mien’: znaczenia dla zasadnosci skargi kasacyjnej. Podkresiié nalezy, ze jej bezpodstawnoéé nie wynikaia z podzielenia przez Sad Najwyzszy pogladu 0 braku naruszenia prawa przez sad gospodarozy wskutek wydania wyroku zaocznego niezgodnie 2 przepisami art. 47918 § 2 k.p.o. w zw. z art. 47914 § 1 k.p.o. tub uznania, ze dla zastosowania art. 417 § 1 k.o. wymagane jest aby, powyzsze naruszenie mogio zostaé zakwalifikowane jako razace. Nie wptyneiy na to rowniez kwestie zwiazane z ooena zachowania powoda, jako pozwanego w sprawie gospodarozej, gdyz nie chodzi w tym wypadku o terminowoso i prawidiowosé jego ozynnosci prooesowych w sprawie gospodarczej po wydaniu wyroku zaocznego. W tej sprawie nie jest istotne, czy mozna mu zarzucié jakies uchybienia w tym zakresie, zwiaszoza w zestawieniu z ooena uchybienia, jakiego dopuécii sie sad gospodarozy, wydajao wyrok zaoozny z naruszeniem wlw przepiséw. Decydujaoe byio bowiem stwierdzenie, ze miedzy wydaniem tego wyroku, jako zdarzeniem, ktore miato stanowié wyiaozna podstawe odpowiedzialnosoi deiiktowej Skarbu Pafistwa a wskazana przez oowoda szkoda, nie zachodzil adekwatny zwiazek przyczynowy w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. z uwagi na pominiecie przez powoda tresci przedmiotowego wyroku oraz innyoh ozynnosci prooesowych, ktére byiy niezbedne do umoziiwienia wszozecia na jego podstawie przeciwko niemu egzekuoji, bezposrednio 2 ktora iaczy wyrzadzenie mu szkody, ktorej naprawienia domagai sie w niniejszej sprawie. Z tyoh przyozyn Sad Najwyzszy na mocy art. 39811 k.p.o. oddalit skarge kasaoyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw. Ponadto orzekt o kosztach postepowania kasacyjnego w oparoiu o przepisy art. 108 § 1 k.p.o. w zw. z art. 109 k.p.o. i art. 98 § 1 i 3 k.p.o. oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 Iipca 2005 r. o Prokuratorii Generatnej Skarbu Paristwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.). 1'l¦'lIl' ¦-|"l'¬' ..¬¬ ,_. _|.. -1 16 W tej sytuacji pozostałe zarzuty kasacyjna nie mogły mieć znaczenia dla zasadności skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że jej bezpodstawność nie wynikała z podzielenia przez Sąd Najwyższy poglądu o braku naruszenia prawa przez sąd gospodarczy wskutek wydania wyroku zaocznego niezgodnie z przepisami art. 47918 § 2 k.p.c. w zw. z art. 47911 § 1 k.p.c. lub uznania, że dla zastosowania art. 417 § 1 k.c. wymagane jest aby, powyższe naruszenie mogło zostać zakwalifikowane jako rażące. Nie wpłynęły na to rownież kwestie związane z oceną zachowania powoda, jako pozwanego w sprawie gospodarczej, gdyż nie chodzi w tym wypadku o terminowość i prawidłowość jego czynności procesowych w sprawie gospodarczej po wydaniu wyroku zaocznego. W tej sprawie nie jest istotne, czy można mu zarzucić jakieś uchybienia w tym zakresie, zwłaszcza w zestawieniu z oceną uchybienia, jakiego dopuścił się sąd gospodarczy, wydając wyrok zaoczny z naruszeniem wiw przepisow. Decydujące było bowiem stwierdzenie, że między wydaniem tego wyroku, jako zdarzeniem, ktore miało stanowić wyłączną podstawę odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa a wskazaną przez powoda szkodą, nie zachodził adekwatny związek przyczynowy w rozumieniu art. 381 § 1 k.c. z uwagi na pominięcie przez powoda treści przedmiotowego wyroku oraz innych czynności procesowych, ktore byly niezbędne do umożliwienia wszczęcia na jego podstawie przeciwko niemu egzekucji, bezpośrednio z ktorą łączy wyrządzenie mu szkody, ktorej naprawienia domagał się w niniejszej sprawie. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na mocy art. 39811 k.p.c. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. Ponadto orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o przepisy art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 109 k.p.c. i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 189, poz. 1417 ze zm.).