Wyrok I CSK 38/13

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2013 r. I CSK 38/13 „Działalność niezarobkowa” w rozumieniu art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n. TEZA aktualna Uczelnia wyższa wykonująca zadania przewidziane w art. 13 ust. 1 i art. 14 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (jedn. tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 572), przeznaczająca całość przychodów na pokrywanie kosztów działalności i cele statutowe uczelni, wykorzystuje grunty komunalne oddane jej w użytkowanie wieczyste na niezarobkową działalność oświatową i naukowo-badawczą w rozumieniu art. 72 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). TEZA aktualna Działalność uczelni wyższej, polegająca na przeznaczaniu całości przychodów z opłat za zajęcia dydaktyczne i innych źródeł na koszty prowadzenia działalności oraz na cele statutowe uczelni jest oderwana od celu zarobkowego, charakterystycznego dla działalności gospodarczej, co uprawnia do uznania jej za "działalność niezarobkową" w rozumieniu art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n., upoważniającą niepubliczną uczelnię wyższą do ubiegania się o preferencyjną stawkę opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntów komunalnych w wysokości 0,3 procenta ceny gruntu. UZASADNIENIE Skład orzekający Sędzia SN Barbara Myszka (przewodniczący) Sędzia SN Grzegorz Misiurek Sędzia SN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca) Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Uczelni Ł. w W. przeciwko Miastu Stołecznemu W. o ustalenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 listopada 2013 r. skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz strony powodowej koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 5400 zł. Uzasadnienie faktyczne I CSK 38/13, „Działalność niezarobkowa” w rozumieniu art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n. - Wyrok Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- Uczelnia Ł. w W. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniosek o ustalenie, że zaproponowana przez Miasto Stołeczne W. zmiana stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, położonej przy ul. Ś. w W. z dotychczasowej stawki, wynoszącej 1% ceny gruntu na nową, wynoszącą 3% ceny gruntu, jest nieuzasadniona. Powódka wniosła także o ustalenie, że stawka opłaty rocznej powinna wynieść - poczynając od dnia 1 stycznia 2006 r. - 0,3% ceny gruntu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczeniami z dnia 19 marca 2009 r. oddaliło wnioski Uczelni, wskazując, że prowadzi ona zarobkową działalność oświatową, w związku z czym nie ma podstaw do zastosowania w stosunku do niej stawki opłaty przewidzianej w art. 72 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. - dalej: "u.g.n."). Uczelnia Ł. wniosła w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprzeciwy przekazane Sądowi Okręgowemu w Warszawie, który połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy ustalił, że Uczelnia Ł. jest zobowiązana, począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r., do ponoszenia opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego opisanej w wyroku nieruchomości, przy zastosowaniu stawki w wysokości 0,3% wartości gruntu. Ustalił także, że podwyższenie przez Miasto Stołeczne W., od dnia 1 stycznia 2007 r., stawki procentowej opłaty z dotychczasowej 1% na nową, wynoszącą 3%, jest nieuzasadnione. W dniu 9 lutego 1996 r. strony zawarły umowę w formie aktu notarialnego, na mocy której strona pozwana oddała powódce w użytkowanie wieczyste, na cele inwestycji oświatowej (budowa uczelni wyższej), nieruchomość gruntową położoną przy ul. Ś. w W. W umowie ustalona została, na podstawie art. 238 k.c. i art. 40 ustawy z dnia 28 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), stawka opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, wynosząca 1% wartości gruntu. Nieruchomość została zabudowana przez Uczelnię zgodnie z pozwoleniem na budowę i oddana do użytku w dniu 27 listopada 2002 r. Powódka, będąca niepubliczną uczelnią wyższą, prowadzi na tej nieruchomości działalność statutową - studia wyższe I i II stopnia oraz działalność badawczo-naukową, przeznaczając wszystkie dochody na cele działalności statutowej. W dniu 28 listopada 2005 r. powódka złożyła stronie pozwanej, na podstawie art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n., wniosek o zmianę, poczynając od dnia 1 stycznia 2006 r., opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości z dotychczasowej, obliczonej według stawki 1%, na nową, wynoszącą 0,3% wartości gruntu. Pismem z dnia 12 października 2006 r. strona pozwana odmówiła uwzględnienia tego wniosku, jednocześnie wypowiedziała, na dzień 31 grudnia 2006 r., dotychczasową wysokość stawki procentowej opłaty rocznej w wysokości 1%, proponując od dnia 1 stycznia 2007 r. nową stawkę opłaty rocznej wynoszącą 3% wartości gruntu (art. 72 ust. 3 pkt 5 u.g.n.). Sąd ustalił, że zgodnie ze statutem powodowej Uczelni, zatwierdzonym decyzją Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 października 1994 r., ze zmianami zatwierdzonymi w dniu 19 stycznia 1997 r., koszty prowadzenia Uczelni mogły być pokrywane z opłat za zajęcia dydaktyczne, odpłatnej działalności badawczej oraz opłat licencyjnych, wpływów ze sprzedaży własnych wydawnictw, udziałów w działalności podmiotów gospodarczych, wydzielonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.). Ponadto Uczelnia mogła pozyskiwać środki finansowe z darowizn, spadków i zapisów, budżetu państwa, budżetów gmin lub ich związków. W kolejnym statucie, zatwierdzonym decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., wskazano, że koszty prowadzenia przez Uczelnię działalności statutowej mogły być pokrywane dochodami z opłat za zajęcia dydaktyczne, odpłatnej działalności badawczej oraz opłat licencyjnych, przychodów z prowadzenia domów studenckich i stołówek studenckich, a także wpływów ze sprzedaży własnych wydawnictw, przychodów z udziałów i odsetek, darowizn, spadków i zapisów, środków z funduszy Unii Europejskiej oraz uzyskanych od innych narodowych i międzynarodowych organizacji, dotacji z budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków. Ponadto Uczelnia mogła prowadzić działalność gospodarczą wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo od działalności, o której mowa w art. 13 ust. 1 i w art. 14 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (jedn. tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 572 - dalej: "Pr.s.w."). W świetle obecnie obowiązującego statutu, zatwierdzonego decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 czerwca 2011 r., koszty prowadzenia przez Uczelnię działalności statutowej mogą być pokrywane przychodami z opłat za zajęcia dydaktyczne, darowizn, spadków i zapisów, odpłatnej działalności badawczej oraz opłat licencyjnych, przychodów z prowadzenia domów studenckich i stołówek studenckich, wpływów ze sprzedaży własnych wydawnictw, przychodów z udziałów i odsetek, środków z funduszy Unii Europejskiej oraz uzyskanych od innych narodowych lub międzynarodowych organizacji, dotacji z budżetu państwa oraz dotacji z budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków. Statut ten stanowi też, że Uczelnia jest instytucją działającą według zasady, zgodnie z którą przychody w całości przeznacza się na działalność statutową, co oznacza, że nie prowadzi działalności zarobkowej. Sąd Okręgowy ustalił dalej, że strona powodowa wynajęła kilka pomieszczeń położonych w budynku Uczelni na potrzeby punktu kserograficznego, sprzedaży towarów reklamujących i promujących Uczelnię oraz na potrzeby punktu księgarskiego, oferującego specjalistyczną literaturę naukową. Umową z dnia 7 września 2007 r. Uczelnia zleciła podmiotowi zewnętrznemu lektoraty języka angielskiego. W budynku Uczelni prowadzona jest też stołówka dla studentów i pracowników oraz klub profesorski. --- STRONA 3 --- Sąd Okręgowy uznał, że prowadzona przez powodową Uczelnię działalność oświatowa i naukowa ma charakter niezarobkowy, o którym mowa w art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n., gdyż całość uzyskiwanych ze wszystkich źródeł dochodów jest przeznaczana na realizację celów statutowych, co wynika z decyzji założyciela Uczelni, a ponadto ze statutu Uczelni. Uczelnia nie prowadzi własnej, wyodrębnionej organizacyjnie i finansowo działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza prowadzona w niewielkich rozmiarach przez najemców lokali położonych w budynku Uczelni jest ściśle związana z edukacyjną i naukową działalnością placówki. Okoliczności te uzasadniały, w ocenie Sądu pierwszej instancji, ustalenie - na podstawie art. 221 i art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n. - preferencyjnej stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntów strony pozwanej na poziomie 0,3% wartości gruntu, czyniąc jednocześnie niezasadnym żądanie strony pozwanej ustalenia stawki opłaty rocznej w wysokości 3% wartości gruntu. Apelacja strony pozwanej została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r., który podzielił ustalenia faktyczne i wnioski prawne Sądu Okręgowego. W ocenie Sądu drugiej instancji, powódka, realizując ustawowe zadania niepublicznej uczelni wyższej, prowadzi na gruntach komunalnych pozostających w użytkowaniu wieczystym działalność niezarobkową, co uzasadnia korzystanie przez nią, na podstawie w art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n., ze stawki opłaty rocznej wynoszącej 0,3% wartości gruntu. Sąd drugiej instancji wskazał także, że powódka mogła, na podstawie o art. 221 u.g.n., wystąpić o zmianę opłaty ze stawki 1% ustalonej przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste na stawkę dla niej korzystniejszą, wprowadzoną przez ustawę o gospodarce nieruchomościami. W skardze kasacyjnej strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n. oraz art. 221 ust. 1 w związku z art. 72 ust. 3 pkt 3 oraz w związku z art. 78-81 u.g.n. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i ustalenie, że zmiana stawki opłaty rocznej z 1% na 0,3% wartości gruntu, począwszy do dnia 1 stycznia 2006 r., jest nieuzasadniona, zatem od dnia 1 stycznia 2007 r. powoda i pozwanego wiąże nowa stawka opłaty rocznej wynosząca 3% wartości gruntu. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpoznanie skargi kasacyjnej wymaga dokonania wykładni pojęcia "niezarobkowa działalność oświatowa, naukowa lub badawczo-rozwojowa", użytego przez ustawodawcę w art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n., i oceny, czy niepubliczna uczelnia wyższa, realizująca zadania, o których mowa w art. 13 ust. 1 i art. 14 Pr.s.w., pobierająca opłaty za zajęcia dydaktyczne oraz przekazująca całą nadwyżkę przychodów nad kosztami działalności wyłącznie na swoje cele statutowe, prowadzi "niezarobkową działalność" w rozumieniu ustawy. Artykuł 13 ust. 1 Pr.s.w. stanowi, że do podstawowych zadań uczelni, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, należy kształcenie studentów w celu zdobywania i uzupełniania wiedzy oraz umiejętności niezbędnych w pracy zawodowej, wychowywanie studentów w poczuciu odpowiedzialności za państwo polskie, za umacnianie zasad demokracji i poszanowanie praw człowieka, prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych oraz świadczenie usług badawczych, kształcenie i promowanie kadr naukowych, upowszechnianie i pomnażanie osiągnięć nauki, kultury narodowej i techniki, w tym przez gromadzenie i udostępnianie zbiorów bibliotecznych i informacyjnych, prowadzenie studiów podyplomowych, kursów i szkoleń w celu kształcenia nowych umiejętności niezbędnych na rynku pracy w systemie uczenia się przez całe życie, stwarzanie warunków do rozwoju kultury fizycznej studentów, działanie na rzecz społeczności lokalnych i regionalnych, a także stwarzanie osobom niepełnosprawnym warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia i w badaniach naukowych. Artykuł 14 przewiduje, że szkoła wyższa może prowadzić domy i stołówki studenckie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2000 r., SK 18/99 (OTK Zb.Urz. 2007, nr 7, poz. 258), wydanym wprawdzie na tle ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym, ale zachowującym aktualność, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że prawo do nauki, którego korelatem są odpowiednie powinności władzy publicznej, stanowi w swej istocie gwarancję dostępności i powszechności, a nie nieodpłatności kształcenia. Celem i istotą tego prawa jest stworzenie jednostce realnych szans kształcenia na różnych poziomach edukacyjnych, w tym także z uwzględnieniem edukacji na poziomie wyższym. Formy urzeczywistniania tego prawa z reguły przybierają bardzo złożoną postać i nie wyczerpują się w instrumentach oraz rozwiązaniach należących do tej samej, tylko jednej kategorii środków. Obok wspierania i rozwijania systemu szkół publicznych, dotowanych bezpośrednio ze źródeł budżetowych, powszechnie stosowanymi instrumentami dostępności do studiów i wyrównywania szans różnych grup społeczeństwa są systemy pomocy socjalnej, stypendialnej, organizowanie odpowiedniej infrastruktury finansowej przez tworzenie systemu pożyczek bankowych oraz rozwiązań podatkowych, a także rozmaite formy wspierania prywatnych instytucji edukacyjnych, w tym również szkół wyższych. Polska, w okresie dwudziestu lat poprzedzających transformację ustrojową, należała do krajów o najniższym stopniu skolaryzacji w Europie na poziomie kształcenia wyższego. (...) Otwarcie wyższych uczelni nastąpiło dopiero po 1989 r., a stopień skolaryzacji wzrósł w okresie ostatnich dziesięciu lat do 33,6%. Dokonywało się to przede wszystkim przez poszerzania formuły studiów odpłatnych - wieczorowych, zaocznych i eksternistycznych - oraz stworzenie warunków formalnoprawnych powstawania nowych, prywatnych szkół wyższych. --- STRONA 4 --- Zgodnie z art. 106 Pr.s.w., prowadzenie przez uczelnię działalności dydaktycznej, naukowej, badawczej, doświadczalnej, artystycznej, sportowej, rehabilitacyjnej lub diagnostycznej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jedn. tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Stosownie do art. 2 tej ustawy, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zarobkowy charakter działalności gospodarczej należy odnieść do założonego przez przedsiębiorcę celu działania, polegającego na uzyskiwaniu nadwyżki przychodów nad kosztami działalności (zysku) z zamiarem jej przeznaczenia dla siebie. Ten cel zarobkowy stanowi immanentną cechę działalności gospodarczej. Motywem działania przedsiębiorcy jest uzyskanie dla siebie korzyści materialnej i zamiar ten jest niewątpliwie realizowany przez przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, spółki handlowe i spółdzielnie. Tej kwalifikacji nie zmienia okoliczność, że przedsiębiorca w określonych okolicznościach, na skutek zdarzeń o różnym charakterze, nie osiąga zysków lub odnotowuje straty. Jak wynika z Prawa o szkolnictwie wyższym, celem działania uczelni wyższej nie jest osiąganie zysku (zarobku), lecz realizacja wyszczególnionych w art. 13 Pr.s.w. istotnych zadań z zakresu użyteczności publicznej, polegających m.in. na kształceniu młodzieży i prowadzeniu badań naukowych. Pobieranie opłat za usługi edukacyjne stanowi jedno ze źródeł finansowania niepublicznej uczelni wyższej, a więc zarobek uczelni, rozumiany jako nadwyżka uzyskanych przychodów nad kosztami działalności, jest wyłącznie środkiem prowadzącym do realizacji wyżej wskazanych ustawowych celów działalności uczelni wyższej, a nie celem samym w sobie; nie jest motywem działania niepublicznej uczelni wyższej. Działalność uczelni wyższej, określana jako non for profit, polegająca na przeznaczaniu całości przychodów z opłat za zajęcia dydaktyczne i innych źródeł na koszty prowadzenia działalności oraz na cele statutowe uczelni, jest więc oderwana od celu zarobkowego, charakterystycznego dla działalności gospodarczej, co uzasadnia uznanie jej za działalność niezarobkową w rozumieniu art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n., upoważniającą niepubliczną uczelnię wyższą do ubiegania się o preferencyjną stawkę opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntów komunalnych w wysokości 0,3% ceny gruntu. Pogląd ten koreluje z rozwiązaniami ustawowymi zawartymi w Prawie o szkolnictwie wyższym, zwłaszcza w art. 91 ust. 1, przewidującym, że działalność uczelni, a więc zarówno publicznych, jak i niepublicznych, o której mowa w art. 13 ust. 1 i art. 14, podlega zwolnieniu z podatku dochodowego, podatku od towarów i usług, podatku od nieruchomości, podatku rolnego, podatku leśnego i podatku od czynności cywilnoprawnych na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Zgodnie z art. 91 ust. 2 Pr.s.w., uczelnia jest zwolniona z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa, z wyjątkiem opłat określonych w przepisach o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Jeżeli więc uczelnia wyższa korzysta z gruntu skarbowego nieodpłatnie, to zasadne jest przyjęcie, że w odniesieniu do gruntu komunalnego powinna korzystać, skoro prowadzi działalność nie stanowiącą działalności gospodarczej, ze stawki preferencyjnej wynoszącej 0,3% ceny gruntu, zwłaszcza że wszystkie uczelnie, zarówno publiczne, jak i niepubliczne wykonują istotne zadania z zakresu użyteczności publicznej, o których mowa w art. 13 ust. 1 Pr.s.w. Trzeba przy tym podnieść, że art. 7 Pr.s.w. przewiduje, iż uczelnia może prowadzić działalność gospodarczą wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo od działalności, o której mowa w art. 13 i 14, w zakresie i formach określonych w statucie. Z wiążących ustaleń faktycznych wynika, że powodowa Uczelnia takiej działalności nie prowadzi. Uzupełniając rozważania dotyczące przejawów działalności o charakterze niezarobkowym można wskazać na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (jedn. tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855), przewidujący, że stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych. Niezarobkowy charakter działalności stowarzyszenia przejawia się w przeznaczaniu na cele statutowe (niekomercyjne) stowarzyszenia całości przychodów osiąganych przez nie, z różnych źródeł, w tym także z działalności gospodarczej, przynoszącej zyski (art. 34 tej ustawy; por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 1990 r., III PZP 59/89, OSNC 1990, nr 10-11, poz. 126). Z tych przyczyn sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 72 ust. 3 pkt 3 u.g.n. nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest także trafny zarzut naruszenia tego przepisu przez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji za zasadną stawki opłaty rocznej w wysokości 0,3% ceny gruntu, mimo wynajmowania kilku pomieszczeń uczelni przedsiębiorcom, prowadzącym na terenie uczelni usługi kserograficzne, promocyjne i księgarskie. Należy podzielić pogląd Sądu Apelacyjnego, że rozmiary tej działalności są niewielkie, jest ona ściśle związana z podstawowymi zadaniami uczelni wyższej, a ponadto wszelkie dochody powodowej Uczelni, a więc także te uzyskiwane od najemców, przeznaczane są w całości na cele statutowe uczelni. --- STRONA 5 --- Nie doszło także do naruszenia art. 221 w związku z art. 72 ust. 3 pkt 3 i art. 78-81 u.g.n. w sposób zarzucany w skardze kasacyjnej, Sąd Apelacyjny bowiem zasadnie przyjął, że art. 221 u.g.n. stanowi podstawę prawną zmiany stawki procentowej opłaty za użytkowanie wieczyste, obowiązującej przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami (1 stycznia 1998 r.) oraz podstawę prawną także do późniejszych zmian stawek procentowych opłat rocznych wprowadzonych mocą ustawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2011 r., I CSK 397/10, "Izba Cywilna" 2012, nr 5, s. 44). Skoro w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste ustalono stawkę procentową opłaty wynoszącą 1% ceny gruntu, ze względu na przeznaczenie gruntu na cele inwestycji oświatowej (art. 40 ustawy z dnia 28 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości), która została zrealizowana, a kolejna ustawa wprowadziła korzystniejszą stawkę opłaty rocznej w przypadku wykorzystywania nieruchomości na cele niezarobkowej działalności oświatowej naukowej i badawczej, to Sąd drugiej instancji prawidłowo przyjął, że powódka mogła domagać się ustalenia niższej, preferencyjnej stawki opłaty rocznej, na podstawie art. 221 w związku z art. 72 ust. 3 pkt 3 i art. 78-81 u.g.n. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 398 k.p.c. 14