Wyrok I C 989/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 marca 2011 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 989/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 marca 2011 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu w składzie: Przewodniczący: SSO Maria Tokarz Protokolant: St. sekr. Sąd. Dorota Sułkowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. w N. na rozprawie sprawy z powództwa A. B. przeciwko Gminie P. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. Ustala treść opinii z dnia 21.04.2010r. wydanej przez Wójta Gminy P. B. S. dotyczącej odbywania stażu przez powódkę A. B. u strony pozwanej w następujący sposób: skreśla akapit drugi, trzeci oraz czwarty opinii za wyjątkiem zdania „Postawa zawodowa Pani A. B., sposób wykonania obowiązków przez A. B. nie zasługuje w pełni na uznanie”, po akapicie pierwszym tj. po słowach „działalności gospodarczej” dodaje akapit o następującej treści: „Pani A. B. realizowała następujące zadania w trakcie odbywania stażu: - zapoznała się z zakresem działalności urzędu, - wypełniała bazę PEFS, - w Dziale Ewidencji Gospodarczej przygotowywała przesyłki listowe i przygotowywała dokumentację potrzebną do przesłania wniosków o wpis do ewidencji działalności gospodarczej do Urzędu Skarbowego, Urzędu Statystycznego oraz ZUS-u. --- STRONA 2 --- Pani A. B. uzyskała następujące umiejętności w trakcie trwania stażu: - zdobyła wiadomości teoretyczne z zakresu prowadzenia Ewidencji Działalności Gospodarczej, - zdobyła umiejętności praktyczne w zakresie pomocy petentom w wypełnianiu wniosków o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej”. II. zobowiązuje stronę pozwaną Gminę P. w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku do: wydania powódce opinii o treści sprecyzowanej w sposób określony w punkcie I wyroku oraz przesłanie tak sprostowanej opinii do Urzędu Pracy w Z., III. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 500 zł. IV. w pozostałym zakresie powództwo oddala, V. przyznaje adwokatowi W. M. ze środków Skarbu Państwa kwotę 1180,80 zł (tysiąc sto osiemdziesiąt zł 80/100) w tym kwotę 220,80 zł (dwieście dwadzieścia zł 80/100) podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu powódki, VI. nakazuje ściągnąć od strony pozwanej Gminy P. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 630 zł (sześćset trzydzieści zł) tytułem kosztów postępowania, VII. pozostałe koszty postępowania między stronami wzajemnie znosi. Sygn. akt IC 989/10 Uzasadnienie wyroku z dnia 23 marca 2011 r. W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu pozwu powódka domagała się: zobowiązania strony pozwanej aby, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie wydała w miejsce opinii z dnia 21.04.2010 r. nową opinię --- STRONA 3 --- o przebiegu stażu odbytego przez powódkę w okresie od 16.11.2009 roku do 15.02.2010 r. zgodnie z art. 53 ust 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tj. zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez powódkę i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu zgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem w tym umieszczenia w opinii informacji o tym, że powódka zapoznała się zakresem działalności urzędu, wypełniała bazę PEFS, w dziale Ewidencji Działalności Gospodarczej przygotowywała przesyłki listowe, zdobywała wiadomości teoretyczne z zakresu prowadzenia Ewidencji Działalności Gospodarczej, zdobywała umiejętności praktyczne w zakresie pomocy petentom w wypełnianiu wniosków o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej, zobowiązanie strony pozwanej do złożenia w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku pisemnego oświadczenia kierowanego do powódki i przesłania go do wiadomości Powiatowego Urzędu Pracy w Z. o treści: „ na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia …..w sprawie do sygn. akt IC 989/10 przepraszam A. B. za zamieszczenie w opinii z dnia 21.04.2010 r. o przebiegu stażu odbytego od dnia 16.11.2009 r. do dnia 15.02.2010 r. w tut. Urzędzie nieprawdziwych treści dotyczących cech, zachowania A. B., których nie posiada i nie przejawia, oraz nieprawdziwych informacji dotyczących realizacji zadań i zdobywania umiejętności zawodowych przez nią w trakcie stażu. Treść wskazanej opinii narusza dobre imię, część i godność A. B. oraz jest niezgodna z art. 53 ust 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy”, zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powódki kwoty 2000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy oraz zasądzenia od stron pozwanej na rzecz powódki kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik powódki wniósł również nieobciążanie powódki kosztami postępowania na wypadek oddalenia powództwa oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego z urzędu w kwocie łącznej 960 zł z podatkiem VAT (k. 1, k. 25-26, k. 30, k. 91, k. 96). Na rozprawie w dniu 9.03.2011 r. (k. 94) powódka zaznaczyła, że kwota 2000 zł zadośćuczynienia ma jej zrekompensować nadszarpniętą opinię w Urzędzie Pracy, powódka zażądała również zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę w wysokości 38 zł. Uzasadniając swoje żądanie powódka podniosła, że w czasie trwania stażu, który odbywał się w Gminie P. starała się realizować zadania objęte programem stażu. Opinia wydana przez wójta zdaniem powódki nie zawiera informacji zgodnych z prawem, nie odpowiada rzeczywistości i opisuje cechy, których powódka nie posiada. Zdaniem powódki treść opinii z dnia 21.04.2010 r. narusza jej dobre imię, część, godność i wolność. Naruszenia dóbr osobistych powódki są bezprawne, gdyż są sprzeczne z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, a treść opinii jest niezgodna z wymogami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podanie nieprawdziwych informacji na temat powódki jest niezgodne z regułami postępowania wynikającymi z zasad współżycia społecznego. Strona pozwana Gmina P. reprezentowana przez Wójta wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa prawnego (k.77, k. 76). Strona pozwana zaznaczyła, że wydała powódce zgodnie z art. 53 ust 5 opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie trwania stażu. Według strony pozwanej sporządzona opinia jest opinią obiektywną i w żadnym wypadku nie narusza dóbr osobistych powódki -dobrego imienia i godności. Odczucia powódki mają wyłącznie subiektywny charakter. Opinia obiektywnie mówi o zaletach i --- STRONA 4 --- niedociągnięciach stażystki, w żadnym wypadku nie jest opinią negatywną. Nie zawiera żadnych treści znieważających powodujących naruszenie czci. Przychylenie się do żądania powódki spowodowałoby wymuszenie na pozwanym wydania opinii nieodpowiadającej prawdzie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W 2009 roku w związku ze zmianą przepisów dotyczących działalności gospodarczej wszyscy przedsiębiorcy musieli dokonać oznaczenia swojej dzielnością gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności PKD 2007 do końca 2009 roku. W związku z powyższym w wydziale Ewidencji Działalności Gospodarczej w Urzędzie Gminy w P. wpływało bardzo dużo wniosków. Kierownik tego działu H. C. wnioskowała u swoich przełożonych o zatrudnienie stażysty. Powódka będąc zarejestrowaną w Urzędzie Pracy w Z. podjęła inicjatywę do znalezienia miejsca odbywania stażu. Dowiedziała się o możliwości odbycia stażu w Urzędzie Gminy w P.. Urząd Pracy w Z. zajął się jedynie stroną formalną w skierowaniu jej do odbycia tam stażu. (dowód: zeznania świadka H. C. k. 78-80, częściowo zeznania powódki k. 92-96) Urząd Gminy P. spełniał wszystkie warunki do przyjmowania osób bezrobotnych na staż, dlatego umową z dnia 12.11.2009 roku Powiatowy Urząd Pracy w Z. zawarł z nim umowę, w ramach której Urząd Gminy w P. zobowiązał się do zorganizowania stażu dla powódki na stanowisku młodszy referent w okresie od 16.11.2009 roku do 15.02.2010 r. Urząd Gminy P. zobowiązał się m.in. do zapewnienia należytej realizacji stażu zgodnie z ustalonym programem, a po zakończeniu realizacji programu stażu do wydania opinii zawierającej informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego oraz kwalifikacjach lub umiejętnościach zawodowych pozyskanych w procesie przygotowania zawodowego. Opiekunem powódki w czasie stażu ustanowiono H. C. inspektora ds. Handlu i Ewidencji Działalności Gospodarczej. (dowód: wniosek o skierowanie bezrobotnego do odbycia stażu k. 42- 43,rozporządzenie k. 44, zaświadczenie o niezaleganiu w opłacie składek k. 45, zaświadczenie k. 46, wniosek o potwierdzenie nadania NIP k. 47, zaświadczenie o numerze REGON k. 48, pismo z dnia 22.10.2009 r. k. 50, umowa z dnia 12.11.2009 r. k. 54-55, zeznania świadka H. C. k. 78-80, zeznania świadka K. K. k. 80-81) Według programu stażu powódka miała wykonywać następujące zadania: pomagać petentom w wypełnianiu wniosków o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, udzielać informacji o innych organach ewidencyjnych i instytucjach dotyczących działalności gospodarczej, pomagać w prowadzeniu ewidencji działalności gospodarczej oraz dokonywać zmian we wpisach, przygotowywać zaświadczenia o prowadzonej działalności, przygotowywać decyzje o likwidacji lub zawieszeniu działalności gospodarczej. W ramach stażu powódka miała nabyć umiejętność prowadzenia ewidencji działalności gospodarczej oraz umiejętność kompleksowej obsługi petentów w zakresie działalności gospodarczej. Potwierdzeniem nabytych kwalifikacji lub umiejętności była opinia wydana po zakończeniu stażu przez jednostkę organizującą staż. Opinia miała zawierać informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu. (dowód: program stażu k. 49) --- STRONA 5 --- Przed rozpoczęciem odbywania stażu powódka została zapoznana z programem i harmonogramem stażu i zobowiązała się do: przestrzegania ustalonego przez organizatora rozkładu czasu pracy, sumiennego i starannego wykonywania czynności i zadań objętych programem stażu oraz stosowania się do poleceń organizatora i opiekuna, o ile nie będą sprzeczne z prawem, przestrzegania przepisów i zasad obowiązujących pracowników zatrudnionych w zakładzie pracy, w szczególności regulaminu pracy, tajemnicy służbowej, zasad bhp oraz przepisów przeciwpożarowych. (dowód: oświadczenie k. 51, zeznania świadka H. C. k. 78-80, częściowo zeznania powódki k. 92-96) W dniu 16.11.2009 r. powódka rozpoczęła staż, na który zgłaszała się w określonych przez organizatora stażu godzinach z wyjątkiem nieobecności związanych z chorobą. Pierwszego dnia stażu M. B. z uwagi na nieobecność kadrowej i H. C. oprowadziła powódkę po Urzędzie Gminy P.. M. B. zapoznała powódkę z obiegiem dokumentów, dekretacją, dziennikiem podawczym. (dowód: lista obecności k. 56, 59, 61-62, notatka służbowa k. 57, druk L4 k. 58 i 60, zeznania świadka M. B. k. 90-91, częściowo zeznania powódki k. 92-96) Powódka odbywała staż w wydziale Ewidencji Działalności Gospodarczej, lecz z uwagi na brak miejsca w pokoju jej opiekuna trafiła do pokoju zajmowanego przez E. S. i A. Ś.. H. C. codziennie w godzinach rannych zlecała powódce określone czynności. Powódka w szczególności zgodnie z poleceniem opiekuna stażu wykonywała czynności pomocnicze przy prowadzeniu ewidencji działalności gospodarczej polegające na wykonaniu trzykrotnej kserokopii wniosku, obiciu tych kserokopii pieczęcią za zgodność z oryginałem oraz pieczęcią imienną H. C. oraz umieszczeniu na wnioskach daty wpływu. Powódka po dołączeniu opinii przez inspektora adresowała koperty do Urzędu Skarbowego, ZUS i Urzędu Statystycznego, gdzie wysyłano wnioski z decyzjami i zaświadczeniami. Powódka uczestniczyła również w przygotowywaniu zaświadczeń o prowadzonej działalności gospodarczej i decyzji o likwidacji lub zawieszeniu działalności gospodarczej. Sama tych decyzji nie wykonywała. W między czasie powódka uczyła się uzupełniać wnioski o wpis działalności gospodarczej pod kontrolą H. C.. Na tym samym druku można było zgłaszać zmiany w prowadzonej działalności gospodarczej, wznowienia działalności i likwidacji tej działalności. W ramach stażu powódce udostępniano również przepisy dotyczące ewidencji działalności gospodarczej, a H. C. odpowiadała na pytania nurtujące powódkę. Powódka z czynności zleconych jej przez H. C. wywiązywała się dobrze, choć zdarzały się jej drobne błędy jak przybicie nie tej co trzeba pieczątki, błędy w dacie. Powódka bardzo skrupulatnie sprawdzała kserowaną dokumentację, co przedłużało czas wykonywania tych czynności. Brakowało jej szybkiej decyzyjności. (dowód: wnioski o wpis do ewidencji dz. gospod. K. 27-29, zeznania świadka H. C. k. 78-80, zeznania świadka K. K. k. 80-81, zeznania świadka E. S. k. 87-88, zeznania świadka A. Ś. k. 89-90, zeznania świadka B. B. k. 90, częściowo zeznania powódki k. 92-96) W trakcie odbywania stażu powódka na kilka dni trafiła do wydziału Planowania i Finansów oraz na stanowisko ds. Funduszy Unijnych na polecenie Sekretarza Gminy z uwagi na dużą ilość pracy. W wydziale Planowania i Finansów --- STRONA 6 --- poproszono powódkę o zaadresowanie kopert, składanie zawiadomień do kopert, przyklejanie i wypełnianie zwrotek, a na stanowisku ds. Funduszy Unijnych poproszono powódkę o wpisanie pewnych danych w system komputerowy. Przy wykonywaniu tych prac przez powódkę zdarzały się pomyłki w zaadresowanych kopertach, błędy ortograficzne. Powódka wykonywała te prace w wolnym tempie, część tych prac wykonywała niechętnie, po czym stwierdzała, że tych czynności się już nauczyła i nie będzie ich powtarzać. Pracownice Urzędu Gminy powiadomiły o odmowie powódki wykonania części pracy Sekretarza Gminy. Powódka oświadczyła Sekretarzowi Gminy, że nie będzie więcej kserowała, adresowała kopert twierdząc, że już to potrafi oraz, że powinna się raczej zapoznać z przepisami prawa. Rozmowa miała przebieg nieprzyjemny. Powódka nie chciała wykonywać części prac, gdyż wiedziała, że nie obejmuje ich jej program stażu, a na prośby Sekretarz Gminy o pomoc przy w/w czynnościach z uwagi na braki kadrowe, odpowiedziała, że „ten problem nie należy do niej”. Ostatecznie powódkę przeniesiono do pokoju Sekretarza Gminy, gdzie powódka miała wykonywać prace zlecone jej przez H. C.. Część pracowników Urzędu Gminy, z którymi powódka miała bezpośrednią styczność nie była zadowolona z współpracy z powódką, uważając ją za osobę, która nie integruje się z pracownikami i często wybucha gniewem. (dowód: zeznania świadka H. C. k. 78-80, zeznania świadka K. K. k. 80-81, zeznania świadka E. S. k. 87-88, zeznania świadka A. Ś.k. 89-90, zeznania świadka M. B. k. 90-91, częściowo zeznania powódki k. 92-96) Sekretarz Gminy zgłaszał w Urzędzie Pracy w Z. trudną współpracę podczas stażu z powódką. Urząd Pracy prosił jednak o dokończenie trzymiesięcznego stażu przez powódkę. (dowód: zeznania świadka K. K. k. 80-81) Po odbyciu stażu powódka wypełniła kartę stażu w której opisała, że w dniach 17-18.11.2009 roku zapoznała się ogólnie z zakresem działania Urzędu Gminy, w dniach 19.11-25.11.2009 roku w dziale Fundusze Unijne wykonywała zadania związane z wypełnianiem w formie elektronicznej bazy PEFS, w dniach 26.11- 15.02.20010 roku w dziele Ewidencji Działalności Gospodarczej pomagała w przygotowywaniu przesyłek listownych dotyczących ewidencji działalności gospodarczej, zdobywała teoretyczną wiedzę z zakresu prowadzenia ewidencji działalności gospodarczej w ramach udostępnionych materiałów oraz zdobyła praktyczne umiejętności ograniczajcie się jedynie do pomocy petentom w wypełnianiu wniosków o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Powódka tylko częściowo wykonała program stażu. Powódka nie nauczyła się wypełniać zaświadczeń o prowadzonej dzielności gospodarczej. Także wystawienie samodzielnie decyzji o zwieszeniu lub likwidacji działalności gospodarczej byłoby dla powódki problemem, szczególnie wprowadzenie tych danych w system komputerowy. (dowód: karta stażu k. 63, częściowo zeznania powódki k. 92-96) W dniu 21.04.2010 roku Wójt Gminy P., jako osoba kierująca bieżącymi sprawami Gminy podpisał opinię dotyczącą odbywania przez powódkę stażu, którą to opinię przygotowała K. K.-Sekretarz Gminy. Wójt był informowany przez Sekretarza Gminy o incydentach podczas stażu powódki. Sekretarz Gminy zawarł w opinii całokształt pracy i postawy powódki, chcąc uprzedzić o pewnych cechach charakteru powódki jej przyszłego pracodawcę. --- STRONA 7 --- (dowód: zeznania świadka K. K. k. 80-81, zeznania B. S. k. 81-82) W opinii tej napisano, że powódka „posiada wykształcenie średnie, jest osobą długotrwale bezrobotną. Zlecone zadania wykonywała w sposób dokładny, wręcz z nadmierną gorliwością. Nie zaniedbywała swoich normalnych obowiązków, ale wykonywała je bez entuzjazmu. Niektórych zadań nie chciała wykonywać po raz kolejny, uważając, że już się tego nauczyła. Nie wykazywała chęci integracji z zespołem. To osoba, która nie znosi sprzeciwu, często narzuca swoje zdanie, przy tym łatwo wybucha gniewem. Jest osobą trudną we współpracy”. W akapicie trzecim opisano jakim celom służy odbywanie stażu i jaka jest rola stażysty podczas stażu. Akapit czwarty opinii dotyczył przyznania każdemu szansy do wykorzystania swoich umiejętności i nadziei na zalezienie pracy przez powódkę. Opinia ta trafiła do akt powódki w Urzędzie Pracy w Z.. (dowód: opinia z dnia 21.04.2010 r. k. 64, zaświadczenie k. 65, częściowo zeznania powódki k. 92-96) Powódka nie zgadzała się z treścią opinii podpisanej przez Wójta. Powódka uznała tą opinię za sprzeczną z rzeczywistością i podającą nieprawdę co do jej cech charakteru. Po otrzymaniu opinii wystąpiła do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. o wyjaśnienie spornych kwestii opinii. Urząd Pracy w odpowiedzi na pismo powódki poinformował ją, że nie jest kompetentny do zajmowania stanowiska w sprawie wystawianych opinii. UP podkreślił, że opinia została wystawiona przez organizatora stażu i jest od niego niezależna. UP nie ma możliwości ingerowania w ocenę wystawianej opinii. (dowód: pismo powódki z dnia 4.05.2010 r. k. 67, pismo z dnia 10.05.2010 r. k. 68, częściowo zeznania powódki k. 92-96 ) W związku z informacją uzyskaną w UP powódka zwróciła się bezpośrednio do Wójta Gminy P. w celu wyjaśnienia nieścisłości dotyczących wydanej opinii, oczekując na współpracę. Uzyskała jednak pismo z informacją, że opinia jej dotycząca została sporządzona zgodnie z art. 53 ust 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. (dowód: pismo z dnia 28.06.2010 r. k. 2, pismo z dnia 12.06.2010 r. k. 3, pismo z dnia 2.06.2010 r. k. 4, pismo z dnia 19.04.2010 r. k. 5, zeznania B. S. k. 81-82, częściowo zeznania powódki k. 92-96) Powódka posiada 20-letni staż pracy. Wcześniej pracowała jako laborantka w Sanepidzie. Z pracy tej sama się zwolniła z uwagi na konflikt z kolegą z pracy. Powódka jest nadal zarejestrowana w Urzędzie Pracy jako bezrobotna. Po otrzymaniu przez UP w Z. opinii od Wójta Gminy P. pracownicy urzędu poinformowali powódkę, że z taką opinią raczej pracy nie znajdzie. (dowód: częściowo zeznania powódki k. 92-96) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty przedłożone przez powódkę oraz przesłane przez Urząd Pracy w Z., których autentyczności i wiarygodności nie kwestionowano. Ustaleń faktycznych Sąd dokonał również w oparciu o przesłuchanie świadków oraz stron. Zeznania świadków H. C. i B. B. Sąd uznał za wiarygodne. Świadkowie bez zbędnych emocji i osobistych odczuć względem powódki dokładnie opisali jakie czynności powódka wykonywała podczas stażu. --- STRONA 8 --- Zeznania świadków K. K., E. S., A. Ś., M. B., Sąd uznał za wiarygodne gdyż wzajemnie ze sobą korespondują, nie są dotknięte sprzecznościami. Świadkowie szczegółowo opisywali swoje relacje zawodowe i osobiste z powódką w sposób spójny. Niemniej jednak Sąd oceniając zeznają w/w świadków zwrócił uwagę na emanującą z zeznań w/w osób niechęć do powódki, która ośmieliła się podczas odbywania stażu odmówić wykonania pewnych czynności, które ich zdaniem należy do jej zadań służbowych. Zeznania B. S. Sąd uznał za wiarygodne, gdyż korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, B. S. przyznał, że oparł się na opinii przygotowanej przez Sekretarza Gminy i mając do niego duże zaufanie odstąpił od dogłębnego analizowania przypadku powódki. Zeznania powódki Sąd ocenił w kategoriach częściowej wiarygodności. Zeznania powódki w przeważającej części korespondują z zeznaniami świadków oraz dokumentami i w tym zakresie nie budziły wątpliwości Sądu. Sąd nie podzielił jednak zeznań powódki, która opisywała własne cechy charakteru i oceniała przez wykonaną przez siebie pracę. Zeznania powódki na tą okoliczność nie były obiektywne. Także zeznania powódki co do przebiegu rozmowy z Sekretarzem Gminy oraz relacjami z innymi pracownikami Sąd uznał za mało przekonywujące. O nieprzyjemnym przebiegu rozmowy służbowej z Sekretarzem Gminy w całkiem odmienny sposób zeznawali świadkowie. To ich zeznania na ta okoliczność Sąd uznał za wiarygodne. Sąd pominął dowód z zeznań świadka W. S.. Wniosek ten został zgłoszony przez powódkę w celu udowodnienia skutków jakie opinia sporządzona przez Wójta wywoła dla zatrudnienia powódki. Po przeanalizowaniu treść opinii nie budziło wątpliwości Sądu, że z taką opinią przy pomocy UP powódce trudno będzie znaleźć pracę. Przesłuchanie zatem świadka W. S. na tę okoliczność czy wypowiedział takie zdanie Sąd uznał zbyteczne (k. 78/2) Sąd zważył co następuje: Powództwo co do zasady zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 23 k.c., dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Kodeks cywilny nie zawiera definicji dóbr osobistych, lecz ogranicza się do stwierdzenia, że dobrami osobistymi człowieka są w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Z postanowień art. 23 wynika, iż wymienione w nim dobra osobiste „pozostają pod ochroną prawa cywilnego, niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach”. Prawu polskiemu nie jest znany wyczerpujący katalog dóbr osobistych. Art. 24 § 1 k.c. zawiera podstawową konstrukcję cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych, która opiera się na dwóch przesłankach: naruszeniu lub zagrożeniu dobra osobistego i domniemaniu bezprawności czynu naruszającego dobro osobiste. W doktrynie i judykaturze dominuje pogląd, iż przy ocenie czy doszło do naruszenia dobra osobistego czy też nie decydujące znaczenie ma kryterium obiektywne tj. jaką reakcję naruszenie to wywołało (lub przy zagrożeniu mogłoby wywołać) w społeczeństwie, w szczególności czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Podkreśla się przy tym, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra, którego ochrony domaga się osoba --- STRONA 9 --- zgłaszająca żądanie, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności, a nie np. zwrot wyrwany z całej wypowiedzi. Jednakże jednocześnie podkreśla się, iż nie można zupełnie pomijać subiektywnego odczucia osoby, która domaga się ochrony prawnej (tak w wyroku SA w Poznaniu z dnia 19.10 2005 r., I ACa 353/05, LEX nr 175202; wyrok SN z dnia 19.05.2004 r. I CK 636/03, LEX nr 188474) Przesłanka bezprawności działania ujmowana jest szeroko. Przyjmuje się, że bezprawnym jest każde działanie sprzeczne z normami prawa oraz z zasadami współżycia społecznego bez względu na winę lub świadomość naruszyciela. Przesłanka bezprawności działania jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym. Na temat bezprawności działania Sąd Najwyższy wypowiedział się w sposób bardziej ogólny w orzeczeniu z 19 października 1989 r., II CR 419/89 (OSP 11-12/90, poz. 377), wyjaśniając, że za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je, oraz że „do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych na ogół zalicza się: działanie w ramach porządku prawnego, tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego (ale z zastrzeżeniem uchylenia jej skuteczności w niektórych przypadkach) oraz działanie w obronie uzasadnionego interesu. Ciężar dowodu braku bezprawności działania spoczywa na osobie, której zarzucono naruszenie dobra osobistego. Prawidłowe rozpoznanie roszczenia o ochronę dóbr osobistych wymaga przede wszystkim ustalenia i dokonania oceny, czy i jakie dobro żądającego ochrony zostało naruszone, a w dalszej kolejności stwierdzenia bezprawności działania sprawcy bądź też wystąpienia okoliczności bezprawność tę wyłączających. Dopiero w przypadku ustalenia bezprawnego naruszenia dóbr osobistych osoby żądającej ochrony ocenie podlega sformułowane przez nią roszczenie w zakresie sposobu usunięcia skutków naruszenia. Powódka A. B. domagała się ochrony, ponieważ jej zdaniem naruszono jej dobre imię część, godność oraz wolność. Powódka upatrywała naruszenia jej dóbr osobistych przez wydanie opinii przez Wójta Gminy P. oceniającej jej staż. Zdaniem powódki opinia została wydana z naruszeniem art. 53 ust 5 ustawy o promocji zatrudnienia i podaje nieprawdę o jej cechach oraz zachowaniu. Mając na uwadze ustalone okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż strona pozwana naruszyła dobra osobiste powódki dobre imię i cześć wydając opinię po odbyciu przez nią stażu niezgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz postanowieniami umowy z dnia 12.11.2009 r. W opinii tej naruszono przede wszystkim cześć powódki zarówno w znaczeniu czci wewnętrznej (godności osobistej, poczucia własnej wartości), jak i czci zewnętrznej utożsamianie z dobrym imieniem, honorem, dobrą sławą i opinią. Cześć, dobre imię, dobra sława człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności- tak SN w wyroku z dnia 29.10.1971 r. II CR 455/71. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości bezprawność zachowania strony pozwanej przy wydawaniu opinii dotyczącej stażu powódki. Strona pozwana nie udowodniła, że jej działanie nie było bezprawne. --- STRONA 10 --- Sąd zważył, że umowa o straż jest rodzajem umowy cywilnoprawnej między podmiotem wyrażającym chęć zatrudnienia stażysty a właściwym starostą, który kieruje bezrobotnego na odbycie stażu. Bezrobotny nie zawiera z tym podmiotem umowy o pracę, a wiec nie wchodzi z nim w stosunek pracy ( tak w uzasadnieniu WSA z dnia 11.04.2008 r. II SA/Ke 38/08). O możliwości skierowania bezrobotnego na staż rozstrzyga art. 53 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20.04.2004 r. (Dz.U. 2008.69.415) według, którego bezrobotnych, o których mowa w art. 49, starosta może skierować do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm.). Staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego ( art. 53 ust 4). Według ustępu 5 art. 53 pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu, a starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu. Przepis powyższy wyraźnie określa co powinna zawierać opinia wydawana po odbyciu stażu. Opinia ta według ustawodawcy ma zawierać tylko: „informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu”. Postanowienia tego przepisu Starosta Powiatu (…) oraz Urząd Gminy P. powtórzyli w paragrafie 6 podpunkcie „o” umowy z dnia 12.11.2009 roku oraz w programie stażu. W opinii według postanowień umownych z dnia 12.11.2009 roku oraz brzemienia w/w przepisu nie ma zatem miejsca na rozbudowaną ocenę zachowań stażysty, cech jego charakteru, sposobu wykonywania zleconych zadań przez stażystę. Informacje te zawiera jednak opinia dotycząca powódki wydana przez Wójta Gminy P.. Opinia ta także wbrew przepisom ustawy zawiera akapity dotyczące celów jakim ma służyć odbycie stażu przez osobę bezrobotną oraz dywagacje co do przyszłości powódki. W ocenie Sądu strona pozwana bezprawnie, wbrew postanowieniom ustawy o promocji zatrudnienia i postanowieniom umowy z dnia 12.11.2009 roku wydała opinię o powódce, która nie zawiera ani informacji o zadaniach realizowanych przez powódkę ani umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu. Zawiera natomiast mnóstwo ocen zachowania powódki, co nie było przedmiotem opinii. Z ustaleń faktycznych wynika, że w trakcie odbywania stażu przez powódkę doszło do nieprozumienia między nią a Sekretarzem Gminy, gdyż powódka odmówiła wykonania pewnych czynności nieobjętych programem stażu. Rozmowa ta miała przebieg nieprzyjemny. Sąd zważył, że nawet jeśli zachowanie powódki w trakcie odbywania stażu nie podobało się organizatorowi stażu, mógł to zgłosić podmiotowi zlecającemu staż-Urzędowi Pracy. Opinia wydawana po ukończeniu stażu nie jest środkiem do zwracania uwagi stażyście na błędy jakie popełniał w trakcie odbywania stażu i oceny jego zachowania. W takich kategoriach jako oręż przeciwko powódce za bunt w trakcie odbywania stażu została potraktowana opinia. Reasumując w --- STRONA 11 --- ocenie Sądu zachowanie strony pozwanej przy wydawaniu opinii było bezprawne, gdyż opinia wydawana na zakończenie stażu miała być zwięzła i miała zawierać informacje, które określa w/w przepis ustawy. Tymczasem opinia wydana co do osoby powódki nie zawierała, żadnych informacji, które określa ustawa, zawierała natomiast odczucia Sekretarza Gminy względem osoby powódki. Jak było już wcześniej akcentowane konstrukcja ochrony dóbr osobistych opiera się na domniemaniu bezprawności czynu, które ujmowane jest szeroko, stąd na stronie pozwanej ciążył obowiązek wykazania jego braku. Zdaniem Sądu ujawnione działanie strony pozwanej przy wydawaniu opinii o powódce przekraczało kompetencje jasno i precyzyjnie sformułowane w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 24 § 1 zdanie drugie, w razie dokonanego naruszenia, ten, czyje dobro osobiste zostało naruszone, może żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Katalog środków służących usunięciu skutków naruszenia dobra osobistego nie jest zamknięty. Muszą to być środki celowe, nadające się do spełnienia przypadających im funkcji i wymuszenia w drodze egzekucji, nie mogą pozostawać w sprzeczności z ustawą ani zasadami współżycia społecznego (S. Grzybowski, Ochrona..., s. 143; A. Szpunar, Ochrona dóbr..., s. 244). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 30 grudnia 1971 r., III CZP 87/71, OSNCP 1972, nr 6, poz. 104, chodzi o czynności, "które według powszechnie przyjętych poglądów lub pojęć danego środowiska stanowią ekwiwalent wyrządzonej krzywdy w tym znaczeniu, że niejako niwelują jej skutki". Zastosowany środek musi być adekwatny do każdego wypadku. Przy wyborze środka usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego należy też brać pod uwagę całokształt okoliczności, takich jak zachowanie się osoby, której dobro zostało naruszone, a w szczególności, czy zajście zostało przez nią sprowokowane itp. Jak wyjaśnił SA w Krakowie w wyroku z dnia 17 lipca 2002 r., I ACa 544/02, TPP 2003, nr 3, s. 101. Usunięcie skutków naruszenia może polegać na czynnościach czysto technicznych, które mogą przybrać różną postać w zależności od okoliczności konkretnego wypadku. Przykładowo w sprawach pracowniczych może chodzić o nakazanie zniszczenia nieprawdziwej opinii, wycofanie i wystawienie nowej opinii pracy itp. Jak wyjaśnił SN w wyroku z dnia 15 listopada 1967 r., III PZP 41/67, OSNCP 1968, nr 5, poz. 91, z glosą S. Grzybowskiego, NP 1968, nr 9, s. 1364: "Jeżeli opinia zawiera sformułowania nieprawdziwe lub zbędne a naruszające dobra osobiste pracownika, przysługują mu uprawnienia przewidziane w art. 24 § 1 zdanie drugie k.c. W szczególności pracownik może żądać zobowiązania zakładu pracy do zniszczenia oryginału takiej opinii, skreślenia poszczególnych słów lub zdań w niej zawartych bądź wystawienia nowej opinii z pominięciem określonych sformułowań". Ponadto Sąd powinien ściśle określić w wyroku czynności jakich ma dokonać zobowiązany (por. wyr. SN z dnia 22 grudnia 1997 r., II CKN 546/97, OSNC 1968, nr 7-8, poz. 119). Zgodnie z poglądami judykatury- żądanie dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych przez złożenie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie (art. 24 § 1 k.c.) powinno być skonkretyzowane przez osobę domagającą się ochrony, czyli powinna ona ściśle określić (sformułować) treść oświadczenia, którego złożenia domaga się – wyrok SN z dnia 22.12.1997r,II CKN 546/97,OSNC 1998/7-8/119. Nie oznacza to jednak, że --- STRONA 12 --- sąd orzekający jest związany wskazaną przez powoda treścią oświadczenia. Sąd może ingerować w żądaną treść oświadczenia przez ograniczenie jej zakresu czy uściślenie określonych sformułowań –por. wyrok SN z dnia 11.01.2007r, II CSK 392/06, LEX nr 276219. Sąd wziął pod rozwagę, że powódka domagała się zobowiązania Wójta do wydania nowej opinii w miejsce już wydanej, a na rozprawie w dniu 9.03.2011 roku pełnomocnik powódki sprecyzował, że w opinii powinny znaleźć się informacje o tym, że powódka zapoznała się zakresem działalności urzędu, wypełniała bazę PEFS, w dziale Ewidencji Działalności Gospodarczej przygotowywała przesyłki listowe, zdobywała wiadomości teoretyczne z zakresu prowadzenia Ewidencji Działalności Gospodarczej, zdobywała umiejętności praktyczne w zakresie pomocy petentom w wypełnianiu wniosków o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarcze. Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł postaw do uwzględniania żądania powódki w zakresie wydania nowej opinii przez Wójta Gminy P., bez wcześniejszego wskazania w jaki sposób poprzednia opinia powinna zostać sprostowana. Danie Wójtowi zupełnej swobody przy sporządzaniu kolejnej opinii mogłoby nie usunąć skutków naruszanie dóbr osobistych powódki. Z powyższych względów Sąd uznał za zasadne, posiłkując się wskazówkami Sądu Najwyższego z orzeczenia z dnia 15.11.1967 r. III PZP 41/67 oraz sprecyzowanym podczas rozprawy żądaniem pozwu, zobowiązanie strony pozwanej do wydania w terminie 7 dni od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do rąk powódki opinii z dnia 21.04.2010 r. wydanej przez Wójta Gminy P. B. S. o treści ustalonej w następujący sposób: skreśla akapit drugi, trzeci oraz czwarty opinii za wyjątkiem zdania „Postawa zawodowa Pani Zawodowa, sposób wykonania obowiązków przez A. B. nie zasługuje w pełni na uznanie”, po akapicie pierwszym dodaje akapit o następującej treści: „Pani A. B. realizowała następujące zadania w trakcie odbywania stażu: - zapoznała się z zakresem działalności urzędu, - wypełniała bazę PEFS, - w Dziale Ewidencji Gospodarczej przygotowywała przesyłki listowe i przygotowywała dokumentację potrzebną do przesłania wniosków o wpis do ewidencji działalności gospodarczej do Urzędu Skarbowego, Urzędu Statystycznego oraz ZUS-u. Pani A. B. uzyskała następujące umiejętności w trakcie trwania stażu: -zdobyła wiadomości teoretyczne z zakresu prowadzenia Ewidencji Działalności Gospodarczej, - zdobyła umiejętności praktyczne w zakresie pomocy petentom w wypełnianiu wniosków o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej”. Opinia sprostowana w powyższy sposób zdaniem Sądu wypełnia wymogi przewidziane w art. 53 ust 5, gdyż zawiera przede wszystkim informacje o zadaniach realizowanych przez powódkę i umiejętnościach przez nią zdobytych w trakcie stażu. Dodając akapit 2 opinii Sąd posiłkował się kartą stażu, którą powódka wypełniła po jego odbyciu (k. 9). Karta stażu odzwierciedla to co faktycznie należało do zadań powódki podczas stażu i to czego nauczyła się. Informacje, które powódka zawarła w karcie znalazły potwierdzenie w zeznanych świadków, w tym głównie opiekuna powódki H. C. i K. K.. Sąd nie znalazł podstaw do zobowiązania strony pozwanej do złożenia pisemnego oświadczenia kierowanego do powódki i przesłania go do wiadomości --- STRONA 13 --- PUP w Z. o treści zawnioskowanej przez powódkę. Treść oświadczenia dotyczy przeprosin strony pozwanej powódki za zamieszczenie w opinii nieprawdziwych treści dotyczących cech, zachowania powódki, których zdaniem powódki ona nie posiada. Z materiału dowodowego zgormadzonego w niniejszej sprawie wynika, że powódka w trakcie odbywania stażu była osobą słabo integrującą się z zespołem, pewnych czynności podczas odbywania stażu nie wykonywała, tłumacząc się że już się tego nauczyła. Zadnia zlecone wykonywała wolno z nadmierną gorliwością. Stawała w obronie swoich praw wynikających z programu odbycia stażu, sprzeciwiając się Sekretarzowi Gminy. W zasadzie zatem w akapicie 2 przedstawiono prawdziwe fakty dotyczące powódki, nie to było jednak przedmiotem opinii. W tym stanie rzeczy żądanie powódki dotyczące przeproszenia jej nie mogło zostać uwzględnione. Powódka domagała się jednak przesłania przeproszenia także do Urzędu Pracy. Sąd wprawdzie nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania przeproszenia, lecz w ocenie Sądu dla zniwelowania naruszenia dóbr osobistych przez wydaną opinie po zakończeniu stażu koniecznym jest przesłanie tej opinii w sprostowanej treści do Urzędu Pracy w Z. w miejsce przesłania przeproszenia, którego żądała powódka. Opinia z dnia 21.04.2010 r. znajduje się w aktach osobowych powódki w Urzędzie Pracy w Z. i ma wpływ na postrzeganie jej osoby przez pracowników Urzędu Pracy, którzy zajmują się m.in. rozdzielaniem ofert pracy dla bezrobotnych. Otrzymanie zatem tylko przez powódkę opinii o zmienionej treści nie zmieniłoby faktycznie nic w postrzeganiu jej osoby przez pracowników Urzędu Pracy, co ma wymierne przełożenie na możliwość znalezienia przez powódkę pracy w ramach pomocy oferowanej przez Urząd Pracy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w pkt I i II sentencji orzeczenia. Stosownie do art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. W orzecznictwie dominuje pogląd, iż przesłanką odpowiedzialności przewidzianej w art. 448 k.c. jest nie tylko bezprawne, ale i zawinione działanie sprawcy naruszenia dobra osobistego –wyrok SN z dnia 12.12.2002r. VCKN1581/00,OSNC 2004 nr 4 poz. 53 . Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 19.01.2007r., III CSK 358/06, LEX nr 277289- artykuł 448 k.c. znajduje zastosowanie tylko w wypadku zawinionego naruszenia dóbr osobistych. Gdyby ustawodawca chciał, aby przesłanką roszczeń przewidzianych w art. 448 k.c. była wyłącznie bezprawność naruszenia dobra osobistego, to umieściłby ten przepis w części ogólnej prawa cywilnego (w obrębie art. 24 k.c.). Tymczasem w art. 24 k.c. jest odesłanie do "zasad przewidzianych w kodeksie". Por. też wyrok SN z dnia19.04.2006r., II PK 245/05, OSNP 2007/7-8/101. Na podstawie art. 448 k.c. kompensowana jest krzywda, a więc szkoda niemajątkowa wywołana naruszeniem dobra osobistego, polegająca na fizycznych dolegliwościach i psychicznych cierpieniach pokrzywdzonego. Sąd nie ma obowiązku zasądzenia zadośćuczynienia w każdym przypadku wyrządzenia krzywdy naruszeniem dobra osobistego. Fakultatywny charakter zadośćuczynienia za krzywdę ("sąd może także przyznać") nie oznacza dowolności organu stosującego --- STRONA 14 --- prawo co do możliwości korzystania z udzielonej mu kompetencji (por. wyrok SN z 19 kwietnia 2006 r., II PK 245/05, OSNP 2007, nr 7-8, poz. 101 i wyrok SN z 17 stycznia 2001 r., II KKN 351/99, Prok. i Pr. 2006, nr 6, s. 11). Sąd uznał za zasadne przyznanie powódce zadośćuczynienia w kwocie 500 zł za nadszarpniętą opinię w UP. Postępowanie Sekretarza Gminy przygotowującego opinię o powódce, którą następnie podpisał Wójt było celowe. Sekretarz Gminy z uwagi na osobiste animozje w stosunku do powódki z rozmysłem zawarł w opinii informacje dotyczące zachowania powódki podczas odbywania stażu, wiedząc, że odbije się to na jej ewentualnym przyszłym zatrudnieniu - „Nie mogłam innemu pracodawcy z czystym sumieniem polecić stażystki jako pracownika” (zeznania świadka K. K. k. 81/1). Oceniając zasadność zgłoszonego przez powódkę roszczenia o zadośćuczynienie, Sąd uwzględnił żądanie A. B. do kwoty 500 zł. Przede wszystkim stwierdzić należy, że rozmiar i intensywność doznanej przez powódkę krzywdy nie uzasadniały przyznania jej zadośćuczynienia w żądanej kwocie. W ocenie Sądu krzywda powódki w związku z użyciem wobec niej pewnych nieprzewidzianych w ustawie o promocji zatrudnienia sformułowań nie była bardzo znacząca. Opinia powódki trafiła do wąskiego kręgu tj. do samej powódki oraz pracowników Urzędu Pracy. Tylko pracownicy obsługujący powódkę jako bezrobotną wiedzieli o tej opinii. Opinia ta nie trafiła do szerszego kręgu odbiorców, w tym do potencjalnych pracodawców powódki. Powódka nie wykazała, aby w okresie od momentu wydania opinii jakiś pracodawca złożył ofertę pracy ją interesującą, a następnie w wyniku treści opinii odstąpił od jej zatrudnienia. W ocenie Sądu przyznanie powódce zadośćuczynienia w kwocie 500 zł zrekompensuje wyrządzoną jej opinią z nią 21.04.2010 r. krzywdę. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia w związku z naruszeniem dóbr osobistych powódki, Sąd wziął również pod uwagę, iż nie jest to jedyna forma ochrony naruszonego dobra A. B., bowiem Sąd zobowiązał stronę pozwaną do wydania opinii w sprostowanej formie. O kosztach Sąd rozstrzygnął zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 100 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1180,80 zł tytułem zastępstwa prawnego udzielonego powódce z urzędu według paragrafu 6 punkt 3 oraz paragrafu 11 punkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez SP kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego koszty opłaty od pozwu od zasądzonego roszczenia w wysokości 630 zł. Sąd wobec częściowego uwzględnienia żądania powódki nie znalazł podstaw do zwrotu jej kosztów stawiennictwa w Sądzie w kwocie 38zł. SSO Maria Tokarz