Wyrok I C 984/10 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w Zamościu I Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn.akt I C 984/10 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w Zamościu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący SSO Teresa Bodys Protokolant st. sekr. Wioletta Michałkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012 r. w Zamościu sprawy z powództwa przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Zaldadu Karnego w Zamościu zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o zapłatę kwoty 100 000,00 zł I. powództwo oddala; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanemu przez Dyrelctora Zakładu Karnego w Zamościu zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa kwotę 3 600,00 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów procesu. --- STRONA 2 --- Sygn. akt IC 984/10 UZASDNIENIE Powód domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektora Zakładu Karnego w Zamościu kwoty 100.000 zł. W uzasadnieniu powództwa powód podał, iż w pozwanym Zakładzie Karnym w latach 2007 - 2008 przebywał w niehumanitarnych warunkach gdyż cele nie miały wymaganego metrażu, co szczególnie dotyczy celi nr 24. W ocenie powoda została naruszona jego godność, dlatego domaga się rekompensaty za doznane cierpienia i krzywdy psychiczne (k. l-lv, k.4). W złożonej odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa - Zakład Karny w Zamościu domagał się oddalenia powództwa z uwagi na przedawnienie roszczenia powoda, a ponadto, gdyby zarzut przedawnienia okazał się nieskuteczny, z uwagi na niezasadność powództwa (k. 23 - 26). W toku postępowania stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: Powód był osadzony w różnych jednostkach penitencjarnych, w tym w Zakładzie Karnym w Zamościu. Przebywał w nim w okresie od 28 lutego do 9 maja 2006r., a następnie od 31 sierpnia 2006r. do 19 listopada 2008r. (okoliczności bezsporne). Obecnie powód przebywa w Areszcie Śledczym w Krasnymstawie. Podczas pierwszego pobytu w pozwanej jednostce penitencjarnej powód przebywał w celach oznaczonych nr: 24,29,50,84. W okresie od 31 sierpnia 2006r. do 19 listopada 2008r. powód przebywał w celach o nr: 43,23,24,44,88,91,81,46,9,79,4,89,84 (k. 33 - 34). Zarządzeniem nr 31/05 z dnia 28 grudnia 2005r. dyrektor Zakładu Karnego w Zamościu zarządził, iż osadzeni, na okres do dnia 30 czerwca 2006r., winni zostać umieszczeni w warunkach, w których powierzchnia mieszkalna wynosi mniej niż 3 m 2 . W poszczególnych celach, szczegółowo wymienionych w zarządzeniu, zostały wstawione dodatkowe łóżka. 1 ODP łS --- STRONA 3 --- Następnie, zarządzeniem nr 8 /2006 Dyrektor powyższego Zakładu Karnego umieścił osadzonych w warunkach, których powierzchnia mieszkalna wynosi mniej niż 3 m 2 , na okres do dnia 31 grudnia 2006r. Zarządzenia o osadzeniu skazanych w warunkach, w których powierzchnia mieszkalna wynosi mniej niż 3 m 2 , zostały wydane również w 2007 i 2008r. i w tych latach obowiązywały owe ograniczenia (vide zarządzenie Nr 15/07, 19/07, 28/07, 31/08, 18/08, k.71 - 106). O przeludnieniu w tej jednostce i o wydanych zarządzeniach informowany był sędzia penitencjarny (k. 71-106). Cele, w których karę pozbawienia wolności odbywał powód, wyposażone były w sprzęt kwaterunkowy taki jak łóżko, stoliki, stołki i szafki (k. 140v - zeznania powoda). Powód nie zgłaszał do administracji zakładu zastrzeżeń do warunków odbywania kary pozbawienia wolności (k. 140 v - zeznania powoda). Powyższych ustaleń Sąd dokonał na podstawie powołanych dokumentów. Ich autentyczność nie nasuwa wątpliwości, nie była również kwestionowana przez strony postępowania. Częściowo Sąd oparł się również na zeznaniach powoda, przesłuchanego w ramach pomocy sądowej przed Sądem Rejonowym w Sanoku. Sąd Okręgowy w Zamościu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podnieść, iż okoliczności faktyczne przytoczone dla uzasadnienia żądania pozwu wskazują, iż powód domagał się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 100.000 zł z tytułu naruszenia jego dóbr osobistych, do jakiego doszło podczas pobytu w Zakładzie Karnym w Zamościu z powodu cyt. „przetrzymywania w warunkach niehumanitarnych to jest w celach, które nie miały wymaganego metrażu" (k. 1). J a k zostało ustalone powód przebywał w tej jednostce penitencjarnej od 28 lutego do 9 maja 2006r., a następnie od 31 sierpnia 2006r. do 19 listopada 2008r. 2 --- STRONA 4 --- W ocenie S ą d u należy częściowo przychylić się do s t a n o w i s k a strony pozwanej, iż roszczenie powoda uległo przedawnieniu. W niniejszej sprawie roszczenie powoda j a k o mające c h a r a k t e r majątkowy podlega regułom przedawnienia, którego t e r m i n j e s t określony w art. 442 * § 1 kpc. Przepis t e n stanowi, iż roszczenie o n a p r a w i e n i e szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z u p ł y w e m lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. J e d n a k ż e t e r m i n ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Powyższy przepis obowiązuje od 10 sierpnia 2007r. i znajduje zastosowanie do roszczeń powstałych po tej dacie oraz na mocy przepisów przejściowych (art.2 u s t a w y z d n i a 16 lutego 2007r. o zmianie u s t a w y - Kodeks cywilny - Dz. U. Nr 80, poz. 538) do roszczeń powstałych p r z e d d a t ą jego wejścia w życie, a według przepisów dotychczasowych w t y m d n i u jeszcze nieprzedawnionych. Poprzednio obowiązujący przepis w s p o s ó b analogiczny określał t e r m i n przedawnienia roszczeń o n a p r a w i e n i e szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym i początek jego biegu. Przyjmując trzyletni t e r m i n przedawnienia dla zgłoszonego przez powoda ż ą d a n i a w ocenie S ą d u przedawnieniu uległo roszczenie powoda o zadośćuczynienie za pobyt w pozwanym Zakładzie Karnym w okresie od 28 lutego do 9 maja 2006r. Powód opuszczając Z a k ł a d Karny w Z a m o ś c i u w d n i u 9 maja 2006r. miał bowiem świadomość panujących t a m w a r u n k ó w i j u ż wówczas wiedział zarówno o wyrządzonej mu szkodzie oraz o podmiocie zobowiązanym do jej naprawienia. Powód mógł więc w terminie trzech lat liczonych od opuszczenia w powyższym d n i u pozwanej j e d n o s t k i penitencjarnej dochodzić n a p r a w i e n i a krzywdy j a k ą doznał podczas p o b y t u w powyższym okresie. Pozew inicjujący niniejszą sprawę został wniesiony w d n i u 8 listopada 2010r. a więc j u ż po upływie trzyletniego t e r m i n u przedawnienia, liczonego od d n i a 9 maja 2006r. Natomiast nie uległo przedawnieniu roszczenie powoda o zadośćuczynienie za pobyt w Zakładzie Karnym w Zamościu w okresie od 31 sierpnia 2006r. do 19 listopada 2008r. 3 --- STRONA 5 --- W ocenie S ą d u początek biegu trzyletniego t e r m i n u p r z e d a w n i e n i a należy liczyć w tym p r z y p a d k u od opuszczenia przez niego Z a k ł a d u Karnego w Zamościu w d n i u 19 listopada 2008r. Wówczas to powód u z y s k a ł świadomość o panujących, w powyższym przedziale czasowym, w a r u n k a c h odbywania kary, o wyrządzonej mu szkodzie oraz o podmiocie zobowiązanym do jej naprawienia. Do d n i a wniesienia pozwu w niniejszej sprawie nie u p ł y n ą ł więc trzyletni t e r m i n przedawnienia dla roszczenia powoda o zadośćuczynienie za pobyt w w a r u n k a c h izolacji więziennej od 31 sierpnia 2006r. do 19 listopada 2008r. Przedmiotem rozpoznania w niniejszym p o s t ę p o w a n i u było z a t e m żądanie powoda związane z cywilnoprawną ochroną d ó b r osobistych. Przypomnieć należy, iż środki ochrony, które przysługują w razie n a r u s z e n i a dóbr osobistych, określa przepis art. 24 kc stanowiąc, iż j e d n y m z nich, na z a s a d a c h określonych w kodeksie cywilnym, j e s t ż ą d a n i e zapłaty odpowiedniej s u m y pieniężnej na w s k a z a n y cel społeczny. W zakresie powyższego ż ą d a n i a przepis art. 24 kc odsyła w szczególności do art. 4 4 8 kc, umiejscowionego w przepisach o odpowiedzialności za czyny niedozwolone. Aby j e d n a k móc skutecznie d o m a g a ć się ochrony na podstawie art. 24 kc w zw. z art. 4 4 8 kc należy wykazać, iż doszło do n a r u s z e n i a d ó b r osobistych. Powód domagał się ochrony swojego p r a w a do p o s z a n o w a n i a godności. Bez wątpienia godność, k t ó r a wyraża się w poczuciu własnej wartości i oczekiwaniu s z a c u n k u ze strony innych ludzi, dotyczy wszystkich a s p e k t ó w życia osobistego człowieka i obejmuje także sferę związaną z pozbawieniem wolności. Z istoty odbywania kary pozbawienia wolności wynika, iż w pewnym zakresie zostają ograniczone d o b r a osobiste. Przebywanie w w a r u n k a c h izolacji więziennej w n a t u r a l n y sposób wiąże się z ograniczeniem sfery prywatności, swobody p o r u s z a n i a się. J e d n a k fakt t e n nie może s k u t k o w a ć większymi ograniczeniami p r a w człowieka, aniżeli to wynika z odpowiednich przepisów prawa. Osadzony w jednostce penitencjarnej winien mieć bowiem z a c h o w a n e prawo do godności, k t ó r a j a k o wartość przyrodzona i niezbywalna 4 --- STRONA 6 --- j e s t n i e n a r u s z a l n a . Każda o s o b a pozbawiona wolności w i n n a być t r a k t o w a n a w sposób h u m a n i t a r n y i z p o s z a n o w a n i e m godności, w i n n a odbywać k a r ę pozbawienia wolności w godziwych w a r u n k a c h . Te podstawowe w y m a g a n i a wynikają z n o r m międzynarodowych, wyraża je również Konstytucja RP (art. 40, 41 u s t . 4 Konstytucji). O s o b a pozbawiona wolności przez s a m fakt uwięzienia nie traci podstawowych więc p r a w gwarantowanych przez Konstytucję i a k t y p r a w a międzynarodowego, a przepis art. 4 k o d e k s u karnego wykonawczego wprost stanowi że kary, środki k a r n e , zabezpieczające i zapobiegawcze wykonuje się w sposób h u m a n i t a r n y , z p o s z a n o w a n i e m godności ludzkiej s k a z a n e g o oraz że zakazuje się s t o s o w a n i a t o r t u r l u b nieludzkiego albo poniżającego t r a k t o w a n i a i k a r a n i a skazanego. Podstawowe w a r u n k i , w j a k i c h s k a z a n y winien odbywać k a r ę pozbawienia wolności, obejmują między innymi powierzchnię celi mieszkalnej przypadającej na skazanego. Analiza m a t e r i a ł u dowodowego zebranego w niniejszej sprawie a przede wszystkim dowody zaoferowane przez stronę pozwaną dowodzą, iż w a r u n k i w j a k i c h odbywał powód k a r ę pozbawienia wolności w Zakładzie K a r n y m w Z a m o ś c i u w okresie w s k a z a n y m w pozwie - a nie objętym p r z e d a w n i e n i e m - pozostawały w zgodzie z przepisami prawa, w tym wewnętrznymi regulacjami Dyrektora Z a k ł a d u Karnego. Pozwany obalił d o m n i e m a n i e bezprawności płynące z treści art. 24 kc w zw. z art. 6 kc w zakresie dotyczącym przebywania osadzonych w celach o niższym m e t r a ż u niż określonym w art. 110 § 1 i 2 kkw w okresie odbywania k a r y pozbawienia wolności przez powoda do 26 maja 2008r. tj. do d a t y w y d a n a orzeczenia T r y b u n a ł u Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją art. 2 4 8 § 1 kkw. Na powodzie ciążył więc obowiązek wykazania w procesie, w myśl ogólnej z a s a d y procesowej wyrażonej w art. 6 kc w zw. z art. 2 3 2 kpc, że doszło do n a r u s z e n i a k o n k r e t n e g o d o b r a osobistego. N a t o m i a s t powód w niniejszym postępowaniu, poza twierdzeniem, iż podczas p o b y t u w Zakładzie Karnym z m u s z o n y był przebywać w przeludnionych celach, nie przedstawił miarodajnych dowodów dla wykazania, iż w okresie izolacji więziennej w w/w Zakładzie przebywał w 5 --- STRONA 7 --- celach, których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego n a r u s z a ł a prawnie u s t a l o n e n o r m y metrażowe. Powód składając z e z n a n i a nie był chociażby w stanie precyzyjnie określić w j a k i c h o k r e s a c h i w j a k liczebnych celach, ze w s k a z a n i e m n u m e r ó w cel i ich m e t r a ż u przebywał. Podnosząc w swoich z e z n a n i a c h okoliczność przebywania w p r z e l u d n i o n y c h celach, przyznał, że korzystał w czasie pobytu w Zakładzie K a r n y m w Z a m o ś c i u z różnych form zajęć k u l t u r a l n o - oświatowych oraz sportowych. Powoływał się j e d n a k na b r a k pamięci co do c z a s u przebywania w celach przeludnionych, j a k też co do częstotliwości korzystania z różnych form zajęć k u l t u r a l n o - oświatowych oraz sportowych (k. 120) Zauważyć przy rym należy, iż s t r o n a p o z w a n a potwierdziła fakt przeludnienia cel w okresie pobytu powoda w Zakładzie K a r n y m w Zamościu. Z treści złożonych do akt zarządzeń Dyrektora Z a k ł a d u wynika, iż z uwagi na przeludnienie j e d n o s t k i niezbędne było zmniejszenie n o r m powierzchniowych w celach, o czym na bieżąco był informowany sędzia penitencjarny. Z dołączonych przez stronę pozwaną d o k u m e n t ó w wynika więc, iż przeludnienie j e s t zjawiskiem występującym i powtarzającym się w pozwanej jednostce. Zmniejszenie powierzchni mieszkalnej na osadzonego s k u t k o w a ł o z a t e m koniecznością wstawienia dodatkowych łóżek do cel szczegółowo wymienionych w zestawieniach będących załącznikami do zarządzeń. Tak więc działanie pozwanego S k a r b u P a ń s t w a nie sposób przypisać cech bezprawności. Pozwany dostarczył dowody wskazujące na zgodne z p r a w e m - przepisami k o d e k s u postępowania wykonawczego - działania związane z osadzeniem, między innymi powoda, w w a r u n k a c h których powierzchnia m i e s z k a l n a osadzone wyniosła mniej niż 3 m 2 . Należy p o n a d t o przypomnieć, iż art. 110 § 1 i 2 kkw stanowi, iż skazanego osadza się w celi mieszkalnej wieloosobowej l u b jednoosobowej. Powierzchnia w celi mieszkalnej, przypadająca na skazanego, wynosi nie mniej niż 3 m 2 . Zgodnie z art. 2 4 8 § 1 kkw - obowiązującym w okresie pobytu powoda w Zakładzie Karnym w Zamościu - dyrektor z a k ł a d u mógł na czas określony umieścić osadzonych w w a r u n k a c h , w których powierzchnia w celi na j e d n ą osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . Z a k t sprawy 6 --- STRONA 8 --- wynika, iż wobec istnienia przeludnienia w tej j e d n o s t c e , d y r e k t o r Z a k ł a d u wydał odpowiednie zarządzenia, o których niezwłocznie zawiadamiał sędziego penitencj arnego. Należy też zwrócić uwagę, że w końcowym okresie o d b y w a n i a kary pozbawienia wolności przez powoda obowiązywało j u ż orzeczenie T r y b u n a ł u Konstytucyjnego z d n i a 26 maja 2008r. (sygn. SK 2 5 / 0 7 , OTK - A 2 0 0 8 / 6 / 1 1 9 ) uznające za niekonstytucyjny przepis art. 2 4 8 § 1 kkw, który j e d n a k w związku z z a s t o s o w a n i e m przez Trybunał osiemnastomiesięcznego odroczenia przewidzianego w art. 190 u s t . 3 Konstytucji RP u t r a c i ł moc dopiero z d n i e m 6 g r u d n i a 2009r. Wobec podzielonych stanowisk t a k w doktrynie, j a k też w j u d y k a t u r z e , co do stosowania przepisu u z n a n e g o za niekonstytucyjny przez T r y b u n a ł Konstytucyjny w okresie od d a t y stwierdzenia jego niekonstytucyjności do daty u t r a t y mocy obowiązującej dyskusyjnym pod względem zgodności z p r a w e m pozostaje Zarządzenie Dyrektora ZK w Zamościu z d n i a 3 g r u d n i a 2007r. Nr 2 8 / 0 7 w sprawie umieszczenia osadzonych w w a r u n k a c h , w których powierzchnia w celi na j e d n ą osobę wynosi mniej niż 3 m 2 dopuszczające na o k r e s do 30 czerwca 2008r. umieszczenie o s a d z o n y c h w celach o pow. mniejszej niż 3 m 2 na osadzonego. W okresie obowiązywania tegoż zarządzenia oraz powołanego wyżej orzeczenia T r y b u n a ł u Konstytucyjnego, j a k dowodzą d a n e zawarte w „historii rozmieszczenia powoda w Zakładzie Karnym w Z a m o ś c i u (k.28) od 9 maja 2008r. do 8 czerwca 2008r. (20 dni) oraz w okresie od 12 czerwca 2008r. do 13 lipca 2008r.(31 dni) powód był osadzony w celu przeludnionej. T a k też jedynie w tym okresie m o ż n a mówić o bezprawności działania pozwanego w zakresie odstępstw od n o r m y 3 m 2 powierzchni celi więziennej n a osobę. Nie mniej j e d n a k w ocenie S ą d u umieszczenie w powyższym okresie powoda j a k o skazanego w celi, w której, przekroczono n o r m y metrażowe z art. 110 § 2 kkw mimo, iż mogło stanowić n a r u s z e n i e jego godności i p r a w a do prywatności to j e d n a k s a m o osadzenie w takiej celi nie j e s t wystarczającą p o d s t a w ą do uwzględnienie powództwa o zadośćuczynienie. 7 --- STRONA 9 --- Zasądzenie zadośćuczynienia m a c h a r a k t e r fakultatywny, pozostawiony ocenie sędziowskiej na tle konkretnego s t a n u faktycznego sprawy. Akta sprawy dowodzą, iż Zarządzenia Dyrektora Z a k ł a d u Karnego w Z a m o ś c i u określające niższe n o r m y metrażowe w celach dotyczyły nie tylko powoda lecz również pozostałych więźniów w tym okresie odbywających k a r ę pozbawienia wolności. Nie m o ż n a u z n a ć , iż decyzja w tym względzie stanowiła indywidualny ś r o d e k represji skierowany przeciwko powodowi. Analiza materiałów dowodowych, j a k też doświadczenie życiowe, wskazują, że decyzje w tym przedmiocie były s k u t k i e m przeludnienia Z a k ł a d u Karnego w Zamościu, j a k też n a s t ę p s t w e m ogólnie trudnej sytuacji gospodarczej i ograniczonych środków finansowych na więziennictwo. Więziennictwo, podobnie j a k wiele i n n y c h dziedzin publicznej działalności P a ń s t w a , j e s t niedofinansowane od wielu lat, dlatego też skutki finansowe przekładają się negatywnie na całą sferę tej działalności i dotyczą także więziennictwa. W ocenie S ą d u s a m o więc osadzenie powoda w p r z e l u d n i o n y c h celach, przy przyjęciu, iż przeludnienie dotyczyło cel, których powód był osadzony, nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia jego ż ą d a n i a . Niezbędne, z p u n k t u widzenia n a r u s z e n i a dóbr osobistych, byłoby u s t a l e n i e , iż stopień zagęszczenia wywołał u osadzonych poważne dolegliwości l u b pociągnął za sobą dodatkowe cierpienia wykraczające poza te, które wynikają z samego faktu pozbawienia wolności (por. wyrok SN z d n i a 28 lutego 2 0 0 7 roku, sygn. a k t V CSK 4 3 1 / 0 6 , publ. OSNC 2 0 0 8 / 1 / 1 3 ) . Nawet więc przy przyjęciu, iż powód przebywał w celach przeludnionych - oczywistym j e s t p ł y n ą c a z tego faktu uciążliwość - nie sposób u z n a ć , iż fakt ten wywołał u niego poważne dolegliwości, gdyż powód na owe dolegliwości się nie powołał. Powód nie wykazał więc tego rodzaju negatywnych dla niego s k u t k ó w wynikających z p o b y t u w przeludnionych celach, aby u z n a ć , iż doszło do n a r u s z e n i a jego godności. Z a t e m n a w e t przy przyjęciu przeludnienia cel, w których przebywał powód, nie sposób u z n a ć , iż towarzyszyły t e m u , powód się bowiem na nie powoływał, i n n e dolegliwości (uciążliwości) wykraczające poza te, które są 8 --- STRONA 10 --- związane z pobawieniem wolności. Taki s t a n rzeczy nie j e s t więc wystarczający do u z n a n i a , że doszło do n a r u s z e n i a dóbr osobistych powoda. W ocenie S ą d u Okręgowego nie ma więc p o d s t a w do przyjęcia, iż w okresie pobytu powoda w Zakładzie Karnym w Z a m o ś c i u był on n a r a ż o n y na n i e h u m a n i t a r n e , związane z przeludnienie cel, w a r u n k i odbywania kary. P u n k t e m wyjścia dla zgłoszonego przez powoda roszczenia j e s t regulacja zawarta w art. 24 kc. Konieczną p r z e s ł a n k ą ż ą d a n i a zgłoszonego przez powoda j e s t n a r u s z e n i e dóbr osobistych, którego w okolicznościach sprawy nie sposób przyjąć. W u z a s a d n i e n i u wyroku T r y b u n a ł u Konstytucyjnego, przywołanego wyżej, czytamy cyt. „ j u ż o c e n a s t o p n i a dolegliwości wynikającej z p r z e l u d n i e n i a j e d n o s t e k p e n i t e n c j a r n y c h wymaga analizy ewentualnej k u m u l a c j i także innych czynników wpływających na wartościowanie w a r u n k ó w przebywania a więc o c e n a ta z n a t u r y rzeczy ma c h a r a k t e r in concreto". Sąd oceniając zaofiarowany m a t e r i a ł dowodowy nie dopatrzył się n a r u s z e n i a p r a w a powoda j a k o jednostki, które u p r a w n i a ł o b y z a s a d n o ś ć zasądzenia zadośćuczynienia. B r a k zatem podstawowej konstrukcji cywilnoprawnej o c h r o n y dóbr osobistych w postaci n a r u s z e n i e dóbr osobistych powoda wyłącza możliwość dochodzenia roszczeń na podstawie art. 4 4 8 kc i art. 24 kc. W tych w a r u n k a c h powództwo powoda należało oddalić. Ubocznie należy wskazać, iż powództwo nie mogłoby zostać uwzględnione, n a w e t gdyby odpowiedzialność strony pozwanej rozważać z uwzględnieniem art. 4 1 7 kc. Stosownie do tego przepisu S k a r b P a ń s t w a ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z p r a w e m działanie l u b z a n i e c h a n i e przy wykonywaniu władzy publicznej. Po pierwsze powód nie udowodnił swoich zarzutów związanych z n i e h u m a n i t a r n y m na s k u t e k przeludnienia cel odbywaniem k a r y pozbawienia wolności. P o n a d t o twierdzenie powoda, iż doszło do wyrządzenia mu szkody niematerialnej, nie mogło zostać zweryfikowane w t o k u p o s t ę p o w a n i a dowodowego, gdyż powód ż a d n y c h dowodów na tę okoliczność nie przedstawił. W tych w a r u n k a c h powództwo powoda o zadośćuczynienie należało oddalić. 9 --- STRONA 11 --- Wobec tego, iż powód j e s t przegrywającym niniejszą sprawę, zobowiązany j e s t na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. z art. 99 kpc do zwrotu kosztów p r o c e s u związanych z z a s t ę p s t w e m procesowym w y k o n a n y m przez Prokuratorię Generalną. O kosztach w powyższych zakresie Sąd Okręgowy orzekł, mając na względzie art. 99 kpc, w oparciu o stawkę wynagrodzenia przewidzianą w § 6 p k t 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z d n i a 28 września 2 0 0 2 r. r o k u w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz p o n o s z e n i a przez S k a r b P a ń s t w a kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z u r z ę d u (Dz. U. z 2003r., Nr 163, poz. 1348) . Mając na uwadze w s k a z a n e wyżej przepisy Sąd Okręgowy orzekł j a k w sentencji wyroku. 10