Wyrok I C 982/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I C 982/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin, dnia 15-03-2016 r. Sąd Okręgowy w Koninie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Andrzej Nawrocki Protokolant: st.sekr.sąd. Dorota Wróbel po rozpoznaniu w dniu 01-03-2016 r. w Koninie sprawy z powództwa H. N. (1) i S. N. (1) przeciwko I. M. (1) o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. Nakazuje pozwanej I. M. (1), aby w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku przeprosiła powodów H. N. (1) i S. N. (1) poprzez opublikowanie w okresie jednego tygodnia na stronie internetowej Portalu Informacyjnego Wirtualny K. ( (...) oświadczenia czarną czcionką o wielkości 14” w ramce o wielkości 20 cm x 15 cm o treści: „Ja I. M. (1), jako osoba pełniąca w latach 2002 – 2015 funkcję dyrektora Zespołu Szkolno- – Przedszkolnego w S., w tym dyrektora Szkoły Podstawowej w S. i Przedszkola Gminnego w S., przepraszam H. i S. małżonków N., rodziców małoletniego K. N., za to że w dniu 14 lipca 2014 roku w wypowiedzi dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K. naruszyłam ich dobra osobiste, bezpodstawnie zarzucając im brak zainteresowania ich synem K. N.”. 2. Oddala powództwo w pozostałym zakresie. 3. Znosi wzajemnie między stronami koszty procesu. Andrzej Nawrocki Sygn. akt I C 982/14 UZASADNIENIE Powodowie H. i S. małżonkowie N., w pozwie skierowanym przeciwko pozwanej I. M. (1), wnieśli o nakazanie pozwanej, aby w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku przeprosiła powodów poprzez złożenie oświadczenia o treści: „Ja I. D. (1) Szkoły Podstawowej im. H. S. w S. bardzo przepraszam państwa H. i S. małżonków N., rodziców małoletniego K. N., za to, że w dniu 14.07.2014 roku w wypowiedzi dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K. naruszyłam ich dobra osobiste bezpodstawnie zarzucając m zaniedbywanie ich syna K. w opiece i leczeniu” poprzez doręczenie powodom osobiście lub za pośrednictwem listu poleconego oraz poprzez osobiste odczytanie ww. oświadczenia na najbliższej (licząc od dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie) sesji Rady Gminu S., zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów kwoty 2.000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia 28.08.2014 r. do dnia zapłaty, zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powodowie wywodzili, że pozwana jest dyrektorem szkoły, do której uczęszcza ich chorujący na autyzm syn K.. Powodowie podkreślili, iż dokładają wszelkich starań, --- STRONA 2 --- by zapewnić mu w szkole i poza nią profesjonalną oraz dostosowaną do jego potrzeb pomoc. W dniu 14.07.2014 r. pozwana udzielając wywiadu dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K., mówiąc o powodach i ich dziecku, stwierdziła „A to, że rodzice chcieliby nadrobić wiele lat tego braku jak gdyby zainteresowania, to żaden psycholog od autyzmu, jak twierdzą chociaż nie ma takiej specjalności, nie pomoże w tej chwili nawet jakby miał dziesięć godzin zajęć”. Powodowie tym stwierdzeniem poczuli się urażeni, gdyż dokładają starań aby walczyć z chorobą syna, są także aktywni w stowarzyszeniu zajmującym się problematyką autyzmu. Stwierdzenie, że przez wiele lat nie wykazywali zainteresowania losem syna jest wielce krzywdzące dla powodów i ich syna – tego typu insynuacje mogą zniwelować więź łączącą małoletniego z rodzicami. Powodowie podkreślili, że zgłosili się z synem na badania w celu zdiagnozowania zaobserwowanych zaburzeń w funkcjonowaniu, kiedy dziecko miała zaledwie 4 lata. Od 2008 roku, tj. od zdiagnozowania schorzenia, syn pozostaje pod opieką Stowarzyszenia na Rzecz Osób z (...). Zdaniem powodów, już te okoliczności świadczą, iż od momentu rozpoznania dolegliwości walczą z chorobą syna. K. pozostaje pod opieką specjalistów, a powodowie w miarę możliwości finansowych starają się zapewnić mu jak najpełniejsze leczenie. Powodowie wskazali, że wyrażali wolę polubownego rozstrzygnięcia sporu, aczkolwiek pozwana wskazała, iż nie ma za co ich przepraszać (k. 2-4). Pozwana I. M. (1) w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie solidarnie od powodów kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwana wskazała, że żądania pozwu są bezpodstawne, zaprzeczyła, aby powiedziała, iż powodowie zaniedbują syna w opiece i nauce. Zdanie, które powołali powodowie, zostało zaś wyrwane z kontekstu. Pozwana podkreśliła, że wywiad dotyczył sposobu kształcenia i opieki nad K. w szkole, a nadto że tłumaczyła w jego trakcie, iż ma on zapewnione wszystko, czego wymaga orzeczenie o niepełnosprawności, jest objęty pomocą pedagogiczno-psychologiczną w szkole, a wieloletni brak zainteresowania rodziców dotyczył tylko i wyłącznie zainteresowania działaniami szkoły w tym zakresie. Pozwana tłumaczyła zatem, że rodzice K. N. przez wiele lat nie interesowali się edukacją szkolną syna, a nadto sposobem zorganizowania nauki, a w chwili obecnej próbują to nadrobić, co nie jest wykonalne. Pozwana podkreśliła nadto, iż powodowie usiłowali zorganizować ich zdaniem bardziej kompetentnego nauczyciela dla syna, a kiedy to się nie udało, nie bacząc na przyczyny, rozpoczęli „kampanię” skarg do wszelkich możliwych instytucji. Nagłaśnianie tej sprawy poprzez liczne skargi powodów było bezpośrednią przyczyną zainteresowania mediów. Pozwana wyjaśniła, że jej wypowiedź o niemożności nadrobienia braku „jak gdyby zainteresowania” należy oceniać w kontekście tych okoliczności, że małoletni syn powodów przez wiele lat nie podejmował żadnej edukacji przedszkolnej i szkolnej, jego obowiązek szkolny był odraczany dwukrotnie i obecnie dopiero jest na początku drogi, jeśli chodzi o edukację, to w ciągu ostatnich miesięcy sytuacja zmieniła się diametralnie, albowiem zainteresowanie powodów edukacją syna wzrosło do takich rozmiarów, że prowadzą oni swoistą „walkę” ze szkołą, która nagle przestała spełniać ich oczekiwania. Za prawdziwe i uzasadnione zatem należy uznać stwierdzenia pozwanej, że dziecko ma braki w edukacji i rozwoju społecznym, których nie da się nadrobić obecnie. Pozwana wskazała nadto, że zainteresowanie nauką K. przebiega w atmosferze pretensji pod adresem szkoły, pozwanej i nauczycielki, ciągłych pism oczerniających pozwaną. Pozwana dlatego w trakcie wywiadu użyła wyrażenia „jak gdyby zainteresowania”, gdyż jej zdaniem obecnie powodowie bardziej szkodzą niż pomagają organizacji kształcenia ich syna. Ponadto pozwana nie neguje żadnych działań powodów podejmowanych w celu poprawy warunków życia ich dziecka. Pozwana podkreśliła także, że powódka „walczy” z pozwaną na wielu płaszczyznach, a sprawa kształcenia syna jest jedną z wielu spraw spornych – co poddaje w wątpliwość intencje powodów co do faktycznego urażenia wypowiedzią pozwanej. Za bezzasadne należy uznać również żądanie zasądzenia kwoty 2.000 zł, albowiem to nie wypowiedź pozwanej mogła doprowadzić do osłabienia więzi małoletniego z rodzicami, a także żądania składania jakichkolwiek oświadczeń na sesji Rady Gminy S., które nie są przestrzenią do rozstrzygania spraw prywatnych (k. 39-41). Powodowie H. i S. N. (1) w toku procesu – pismem z dnia 27.11.2014 r. – zmienili żądanie pozwu w ten sposób, że wnieśli o nakazanie pozwanej I. M. (1), aby w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku przeprosiła powodów poprzez opublikowanie na stronie internetowej Portalu Informacyjnego Wirtualny K. ( (...) oświadczenia czarną czcionką o wielkości 14” w ramce o wielkości 20 cm x 15 cm o treści: „Ja I. D. (1) Szkoły Podstawowej im. H. S. w S. - bardzo przepraszam państwa H. i S. małżonków N., rodziców małoletniego K. N., za to, że w dniu 14.07.2014 roku w wypowiedzi dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K. naruszyłam ich dobra osobiste bezpodstawnie zarzucając m zaniedbywanie ich syna K. w opiece i leczeniu” z zobowiązaniem publikacji tego oświadczenia przez okres 1 miesiąca od dnia zamieszczenia (k. 64-65) Na rozprawie w dniu 1.03.2016 r. powodowie zmienili żądanie pozwu w pkt 1 w ten sposób, że wnieśli o nakazanie pozwanej I. M. (1), aby w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku przeprosiła powodów poprzez opublikowanie na stronie internetowej Portalu Informacyjnego Wirtualny K. ( (...) oświadczenia czarną czcionką o wielkości 14” w ramce o wielkości 20 cm --- STRONA 3 --- x 15 cm o treści: „Ja I. M. (1) – jako osoba pełniąca w latach 2002-2015 funkcję D. Zespołu Szkolno- (...) w S., w tym dyrektora Szkoły Podstawowej w S. i Przedszkola Gminnego w S., bardzo przepraszam państwa H. i S. małżonków N., rodziców małoletniego K. N., za to, że w dniu 14.07.2014 roku w wypowiedzi dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K. naruszyłam ich dobra osobiste bezpodstawnie zarzucając m zaniedbywanie ich syna K. w opiece i leczeniu” z zobowiązaniem publikacji tego oświadczenia przez okres 1 miesiąca od dnia zamieszczenia (k. 296) Sąd ustalił, co następuje: Pozwana I. M. (1) w okresie od sierpnia 2002 roku do dnia 11.12.2015 r. pełniła funkcję D. Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. (dowód: zeznania pozwanej I. M. k. 297-299). Powódka H. N. (1) jest nauczycielem, pracuje w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w S.. W okresie do 2012 roku powódka pełniła funkcję wicedyrektora Zespołu. W dniu 19.06.2007 r. pozwana I. M. (1) dokonała oceny pracy powódki H. N. (1) jako nauczyciela, oceniając jej pracę na „wyróżniający” (dowód: k. 293, zeznania powódki H. N. k. 181-184). Powodowie H. i S. N. (1) są rodzicami syna K. N. (ur. (...)). W 2008 roku powodowie razem z dzieckiem zgłosili się do Punktu Diagnostyczno-Konsultacyjnego przy Stowarzyszeniu na Rzecz Osób z (...) w P. w celu zdiagnozowania obserwowanych zaburzeń w funkcjonowaniu. U małoletniego dziecka zdiagnozowano autyzm dziecięcy. (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. orzeczeniami z dnia 16.04.2009 r. (...) -I- (...) (...) i 28.05.2013 r. (...) -I- (...)(...) zaliczył K. N. do osób niepełnosprawnych - ostatnio do dnia 31.05.2016 r. Od momentu zdiagnozowania choroby małoletni został objęty rehabilitacją intelektualną w Stowarzyszeniu na Rzecz Osób z (...) w K., na wizyty jeździł dwa razy w tygodniu po 60 minut, od września 2015 roku nie jeździ na rehabilitację do Stowarzyszenia, gdyż ma zapewnione zajęcia w domu. Syn powodów jest także objęty opieką neurologa dziecięcego dr J. J. (wizyta co 5-6 tygodni), lekarza rodzinnego pediatry dziecięcego dr K. w P. (wizyta co kilka miesięcy), lekarza pediatry homeopaty dr A. K. w K., psychiatry dr D. O. (wizyta co 3 miesiące). Poza rehabilitacją w Ośrodku (...) powodowie H. i S. N. (1) prowadzili rehabilitację syna w domu, polegającą na wycinaniu, rysowaniu, malowaniu, wydzieraniu, gnieceniu, rzucaniu piłeczką, dmuchaniu balonika, układaniu puzzli. W 2015 roku zaczęli korzystać z pomocy osób trzecich (dowód: k. 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14-32, 115, zeznania powódki H. N. k. 181-184) Powódka H. N. (1) jeździ na szkolenia w zakresie rehabilitacji związanej z autyzmem i później przekazuję tę wiedzę powodowi S. N. (1), nadto powodowie zasięgali w Stowarzyszeniu (...) informacji o tym jakie ćwiczenia mogą wykonywać w domu (dowód: zeznania powódki H. N. k. 181-184). Powódka H. N. (1) i pozwana I. M. (1) rozmawiały na temat stanu zdrowia syna powodów K., pozwana wiedziała, że dziecko jest poddawane leczeniu (dowód: zeznania powódki H. N. k. 181-184, pozwanej I. M. k. 297-299). K. N. w 2010 roku miał rozpocząć edukację przedszkolną, ale na wniosek powodów pozwana I. M. (1) decyzją z dnia 26.03.2010 r. odroczyła ten obowiązek. Decyzją z dnia 4.08.2011 r. pozwana I. M. (1) na wniosek powodów odroczyła obowiązek szkolny K. N. o jeden rok – do 31.08.2012 r.. Powódka H. N. (1) przed podjęciem tych decyzji przekazała pozwanej dokumenty dotyczące leczenia syna, informowała ją także na temat działań terapeutycznych jakie podejmuje wraz z powodem S. N. (1) w stosunku do syna (dowód: k. 116, 117, zeznania powódki H. N. k. 181-184). K. N. z Poradni P.-Pedagogicznej w Ś. otrzymał orzeczenie o potrzebie nauczania indywidualnego i orzeczenie o kształceniu specjalnym. W treści orzeczenia nie wskazano przez jakiego specjalistę ma być kształcony (dowód: zeznania powódki H. N. k. 181-184). Przed podjęciem edukacji szkolnej powodowie H. i S. N. (1) poprosili A. H. ze Stowarzyszenia opiekującego się dziećmi chorymi na autyzm o rozmowę z pozwaną I. M. (1) (dowód: zeznania pozwanej I. M. k. 297-299). W październiku 2012 roku K. N. rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej w S., mieszczącej się w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w S.. W roku szkolnym 2012/2013 zajęcia z synem powodów prowadziła A. P., która ukończyła kurs oligofrenopedagogiki uprawniający ją do pracy z dziećmi – w tym ze stwierdzonym autyzmem. K. N. uczęszczał na lekcje trzy razy w tygodniu po dwie godziny. W pierwszym roku w zajęciach z synem uczestniczyła powódka H. N. (1) (dowód: zeznania powódki H. N. k. 181-184). --- STRONA 4 --- We (...) syn powodów ponownie poszedł do szkoły podstawowej, miał zajęcia cztery razy w tygodniu po dwie godziny. Zajęcia z synem powodów prowadziła A. M. (1) (oligofrenopedagog), która uczyła go funkcjonowania w środowisku, plastyki, muzyki z rytmiką, techniki, wychowania fizycznego i zajęć rewitalizacyjnych. Początkowo zajęcia odbywały się w przedszkolu, potem w sali klasy zerowej. W dniu 13.02.2014 r. w szkole odbyła się spotkanie powodów i pozwanej, na którym ustalono, aby porozmawiać z nauczycielami prowadzącymi zajęcia dla K. N. i rozszerzyć zakres zajęć o zajęcia logopedyczne. Od marca do czerwca 2014 roku K. N. raz w tygodniu uczestniczył w zajęciach logopedycznych, prowadzonych przez I. Z. (1). Zajęcia te odbywały się w budynku przed szkołą oraz w szkole. We wszystkich lekcjach uczestniczył powód S. N. (1), który rozmawiał z A. M. (1) na temat postępów syna w nauce, informował ją także o tym, że K. uczestniczy w zajęciach w Stowarzyszeniu (...). W trakcie zajęć powód S. N. (1) zamykał salę na klucz tłumacząc, że chłopiec jest bardzo ruchliwy i próbuje wyjść z sali. Powód pomagał nadto w lekcjach wyciszając syna. Pierwszą skargę na czynności nauczyciela A. M. (1) powodowie złożyli, kiedy ta wstawiła ocenę ucznia do dziennika klasy do której przypisany był małoletni. Powodowie uznali bowiem, że jest to działanie krzywdzące ich syna. W dniu 17.02.2014 r. w tej sprawie odbyło się spotkanie powoda S. N. (1) z wychowawczynią klasy syna. Po tym okresie powodowie S. i H. N. (1) zaczęli kierować zastrzeżenia odnośnie kwalifikacji nauczyciela prowadzącego zajęcia – postulowali, aby szkoła zatrudniła nauczyciela, który był uprawniony do pracy z dziećmi chorymi na autyzm. A. M. (1) zaczęła sporządzać notatki z rozmów z powodem S. N. (1). W toku zajęć logopedycznych powodowie zaczęli nadto zgłaszać zastrzeżenia dotyczące pracy nauczyciela I. Z. (1). I. Z. (1) prowadziła dziennik zachowania K. N., zanotowała w nim m.in. że w wyniku zachowania powoda, który zamknął drzwi sali na klucz od środka, małoletni zareagował krzykiem i szarpaniem drzwi, a potem wybiegł z sali. Powodowie spotkali się z I. Z. (1) i chcieli, aby zmieniła ten wpis (dowód: k. 44-45, 46, 101, 137, 138-139, zeznania świadków A. M. k. 88v-89, 102v, I. Z. k. 105-106, zeznania pozwanej I. M. k. 297-299). We wrześniu 2013 roku w szkole zatrudniono psychologa, wcześniej był zatrudniony psycholog zajmujący się dziećmi w wieku przedszkolnym (dowód: zeznania pozwanej I. M. k. 297-299). W roku szkolnym 2011/2012 oraz kolejnym 2012/2013 powodowie czynili starania o zatrudnienie A. S. jako nauczyciela nauczania indywidualnego syna K.. Pozwana I. M. (1) nie zgodziła się na zatrudnienie jej w pierwszym roku nauczania K. N., a w kolejnym roku A. S. z uwagi na obowiązki służbowe nie mogła podjąć zatrudnienia, ale poleciła K. M., która jednak nie została zatrudniona (dowód: k. 12, zeznania powódki H. N. k. 181-184). Pozwana I. M. (1) nie podjęła próby zaangażowania innych nauczycieli do pracy z K. N. uważając, że A. M. (1) ma największe osiągnięcia w tym zakresie. Dopiero po rezygnacji A. M. (1) pozwana zaczęła szukać nowego nauczyciela, ostatecznie zatrudniła A. F.-D., która od września 2014 roku jest nauczycielem K. N. (dowód: zeznania pozwanej I. M. k. 297-299). Pod koniec 2013 roku powód S. N. (1) zawiadomił Rzecznika Praw Dziecka o sytuacji związanej z organizacją nauki syna. W okresie od lutego 2014 roku powodowie zgłaszali do Kuratorium Oświaty w P. szereg skarg związanych z organizacją edukacji ich syna K. N.. W ich wyniku w dniach 3 i 8 kwietnia 2014 roku w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w S. przeprowadzono kontrolę w zakresie organizacji kształcenia specjalnego, w tym dla ucznia indywidualnie nauczanego, kwalifikacji pracowników pedagogicznych prowadzących zajęcia z uczniem, prowadzenia dokumentacji przebiegu nauczania dla ucznia K. N.. W toku kontroli - jeżeli chodzi o edukację K. N. – stwierdzono następujące uchybienia: organizacja zajęć indywidualnego nauczania na terenie przedszkola, mimo że stan zdrowia ucznia uniemożliwiał uczęszczanie do szkoły; zajęcia edukacyjne w roku szkolnym 2013/2014 zorganizowano w tydzień po rozpoczęciu roku szkolnego; w decyzji wydanej w związku z indywidualnym nauczaniem nie określono zakresu oraz miejsca prowadzenia zajęć indywidualnego nauczania; wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjonowania ucznia w roku szkolnym 2013/2014 dokonał zespół w składzie nie odpowiadającym zapisom § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia MEN z dnia 17.11.2010 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych; w opracowaniu programu i wielospecjalistycznej oceny brali udział inni specjaliści bez wniosku rodziców i bez ich zgody; brak podejmowania współpracy z rodzicami podczas opracowywania indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego i wielospecjalistycznej oceny; indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny ucznia nie zawiera form, sposobów i okresu udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wymiaru godzin ustalonych przez dyrektora szkoły; formy, sposoby i okres pomocy psychologiczno-pedagogicznej nie są zgodne z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu o sposobie kształcenia specjalnego oraz orzeczeniu o potrzebie indywidualnego nauczania; zespół nauczycieli prowadzących zajęcia z uczniem nie dokonał modyfikacji --- STRONA 5 --- indywidualnego programu edukacyjnego polegającego na zmianie formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniowi; nie ujęto zmian w programie; nie określono zakresu współdziałania z poradnią psychologiczno-pedagogiczną, specjalnym ośrodkiem szkolno- wychowawczym i innymi instytucjami działającymi na rzecz dziecka i rodziny; brak określenia w indywidualnym programie edukacyjno-terapeutycznym zajęć rewidacyjnych odpowiednich ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne ucznia; brak określenia zakresu współpracy z rodzicami w realizacji zaleceń z orzeczeń wydanych dla ucznia przez poradnię, brak ustaleń dotyczących współpracy w realizacji opracowania programu, przygotowania ucznia do samodzielności w życiu dorosłym; szkoła nie gromadzi w indywidualnej teczce dla każdego ucznia objętego pomocą psychologicznopedagogiczną dokumentacji badań i czynności uzupełniających prowadzonych w szczególności przez specjalistów; do dziennika zajęć indywidualnego nauczania nie wpisano imion i nazwisk rodziców i ich adresu zamieszkania, obecności ucznia na zajęciach; wpisano ocenę opisową ucznia do dziennika lekcyjnego kl. II b – wbrew § 11 ust. 3 w zw. z § 7 rozporządzenia (...) z dnia 19.02.2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności; w dzienniku zajęć logopedycznych nie wpisano ocen postępów i wniosków do dalszej pracy z uczniem; nauczyciel prowadzący zajęcia z uczniem na początku roku szkolnego nie poinformował rodziców o wymaganiach edukacyjnych wobec ucznia, warunkach i sposobie oraz kryteriach oceny zachowania; ocenę zachowania ucznia ustalił nauczyciel prowadzący zajęcia, a nie wychowawca klasy. Po kontroli wskazano szereg zaleceń i wniosków. W dniu 15 października 2014 roku wizytatorzy Kuratorium Oświaty w P. przeprowadzili kontrolę doraźną w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w S., w zakresie realizacji zaleceń wydanych w wyniku kontroli z dnia 3 i 8 kwietnia 2014 roku. W wyniku kontroli stwierdzono, że część zaleceń nie została zrealizowana. W dniu 28 stycznia 2015 roku wizytatorzy Kuratorium Oświaty w P. przeprowadzili ponownie kontrolę doraźną w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w S. w zakresie realizacji zaleceń wydanych w wyniku kontroli w dniu 15 października 2014 roku. W wyniku kontroli stwierdzono, że część zaleceń i uwag nadal nie została zrealizowana (dowód: teczka zawierająca kserokopię dokumentów Kuratorium Oświaty w P.; zeznania powoda S. N. k. 184-185). W 2014 roku powód udzielił wywiadu dla (...), w którym wskazał, że syn nie ma opieki psychologiczno-pedagogicznej w szkole (dowód: zeznania powoda S. N. k. 184-185). Pismem z dnia 2.07.2014 r. powód S. N. (1) złożył skargę do Przewodniczącego Rady Gminy S. na czynności pozwanej I. M. (1), dotyczącą zorganizowania edukacji syna. W dniu 14.07.2014 r. odbyła się sesja Rady Gminy S.. Na sesji rozpatrywana były trzy skargi na działalność pozwanej jako dyrektora szkoły, w tym jedna skarga powoda S. N. (1) odnośnie sposobu edukacji syna powodów, jedna skarga powódki H. N. (1) odnośnie spraw służbowych oraz jedna ze strony Związku Zawodowego (...). Na sesji obecni byli przedstawiciele mediów. Rada Gminy S. uchwałą nr (...) uznała skargę powoda S. N. (1) za niezasadną uzasadniając, że stawiane zarzuty nie przemawiają za tym, aby dyrektorowi przypisać złą wolę lub winę przy załatwianiu sprawy (dowód: k. 128-130, 131-132, zeznania pozwanej I. M. k. 297-299). Pozwana I. M. (1) po wyjściu z sesji Rady Gminy udzieliła Portalowi Informacyjnemu Wirtualny K. wywiadu, w trakcie którego stwierdziła: „A to, że rodzice chcieliby nadrobić wiele lat tego braku jak gdyby zainteresowania, to żaden psycholog od autyzmu jak twierdzą, chociaż nie ma takiej specjalności, nie pomoże w tej chwili nawet jakby miał dziesięć godzin zajęć” (dowód: k. 7, zeznania pozwanej I. M. k. 297-299). A. M. (1) została poinformowana o fakcie udzielenia wywiadu przez koleżankę z pracy, rozmawiała na temat wywiadu z innymi osobami (dowód: zeznania świadka A. M. k. 88v-89, 102v) J. A. (1) widział wywiad udzielony przez pozwaną dla portalu Wirtualny K. w Internecie, rozmawiał na ten temat z sąsiadami i kolegami ze szkoły. I. D. (2) widziała bezpośrednio wywiad udzielony przez pozwaną oraz widziała ten wywiad w Internecie. Również D. U. (1) widziała ten wywiad w Internecie. I. D. (2) i D. U. (1) rozmawiały na temat tego wywiadu z osobami nie związanymi ze szkołą (znajomymi, członkami rodziny), nadto słyszały rozmowy na temat wywiadu w pokoju nauczycielskim (dowód: zeznania świadków J. A. k. 103, I. D. k. 103v-104, D. U. k. 104v-105) Po ukazaniu się wywiadu z powódką skontaktowali się członkowie rodziny oraz znajomi, którzy wyrażali oburzenie wypowiedzią pozwanej (dowód: zeznania powódki H. N. k. 181-184) --- STRONA 6 --- Powodowie H. i S. N. (1) pismem z dnia 20.08.2014 r. wezwali pozwaną I. M. (1) do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych poprzez złożenie pisemnego oświadczenia oraz zapłaty kwoty 2.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Pozwana I. M. (1) pismem z dnia 27.08.2014 r. odmówiła spełnienia roszczeń powodów (dowód: k. 33-34, 35) We wrześniu 2011 roku powódka H. N. (1) złożyła rezygnację z funkcji wicedyrektora Zespołu w S.. Powódka pozostawała wtedy z pozwaną w konflikcie, przy czym konflikt ten dotyczył spraw służbowych. We wrześniu 2014 roku powódka H. N. (1) zaczęła zgłaszać do D. szkoły i Wicedyrektora uwagi odnośnie wyznaczonych dyżurów, służbowej poczty elektronicznej i bezpieczeństwa dzieci w trakcie pełnione dyżuru na boisku szkolnym (dowód: k. 47-58). W sierpniu 2014 roku dwoje nauczycieli J. A. (1) i I. D. (2) złożyli w Sądzie Rejonowym w K. pozew o zasądzenie od Szkoły Podstawowej w S. wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe, zwrot kosztów dojazdów (dowód: k. 72-81). We wrześniu 2015 roku (...) Kurator Oświaty wystawił pozwanej I. M. (1) oceny cząstkowe – dobrą oraz negatywną, a w październiku 2015 roku pozwana I. M. (1) została oceniona przez organ prowadzący szkołę, który wystawił jej ocenę negatywną (dowód: k. 194-207). Zarządzeniem nr (...) Wójta Gminy S. z dnia 11.12.2015 r. pozwana I. M. (1) została odwołana ze stanowiska dyrektora Zespołu- Szkolno-Przedszkolnego w S. (dowód: k. 211-214). W dniu 15.12.2015 r. pozwana I. M. (1) złożyła zawiadomienie do Prokuratury Okręgowej w K.o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Wójta Gminy S. oraz przewodniczącego zespołu oceniającego powołanego ramach procedury oceny jej pracy zawodowej. W sprawie tej w dniu 26.01.2016 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K.wszczął śledztwo (dowód: k. 217-223, 295). W dniu 18.12.2015 r. pozwana I. M. (1) wezwała Wójta Gminy S. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu zarządzenia nr (...) z dnia 11.12.2015 r. w sprawie odwołania jej z funkcji D. Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. (dowód: k. 224-237). W dniu 23.12.2015 r. pozwana I. M. (1) wniosła do Sądu Rejonowego w K.– Sądu Pracy pozew o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy z roszczeniem ewentualnym o odszkodowanie (dowód: k. 238-261). Pozwana I. M. (1) jest mężatką, ma troje dzieci w wieku 25 lat, 22 lata i 16 lat. Mąż pozwanej nie pracuje, pobiera rentę rolniczą w wysokości 890 zł. Najstarszy syn pozwanej jest upośledzony intelektualnie w stopniu znacznym, choruje na chorobę B.’a z padaczką, otrzymuje 640 zł renty socjalnej. Młodszy syn nie pracuje, nie ma żadnych dochodów, opiekuje się bratem oraz ojcem. Pozwana obecnie pracuje jako nauczyciel, za wynagrodzeniem 2.800 zł netto (dowód: zeznania pozwanej I. M. k. 297-299) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo zeznań powódki H. N. (1) (k. 181-184), częściowo zeznań powoda S. N. (1) (k. 184-185), częściowo zeznań pozwanej I. M. (1) (k. 297-299), zeznań świadków A. M. (1) (k. 88v-89, 102v), J. A. (1) (k. 103), I. D. (2) (k. 103v-104), D. U. (1) (k. 104v-105), I. Z. (1) (k. 105-106), a także na podstawie dokumentów: płyty DVD (k. 7), kserokopii orzeczeń o niepełnosprawności (k. 8-9), kserokopii zaświadczenia z dnia 28.10.2008 r. (k. 10), kserokopii zaświadczenia z dnia 15.05.2014 r. (k. 11), kserokopii oświadczenia z dnia 4.06.2014 r. (k. 12, 115), kserokopii notatki z wizyty środowiskowej (k. 13), kserokopii dokumentacji lekarskiej K. N. (k. 14-19, 22-32), kserokopii opinii psychologicznej (k. 20-21), kserokopii pisma z dnia 20.08.2014 r. (k. 33-34), kserokopii pisma z dnia 27.08.2014 r. (k. 35), kserokopii notatek (k. 44-46, 101), kserokopii pism powódki kierowanych do pozwanej (k. 47-55), kserokopii pisma z dnia 16.09.2014 r. (k. 56), kserokopii pisma z dnia 25.09.2014 r. (k. 57-58), kserokopii pozwów do Sądu Pracy w K. (k. 72-81), kserokopii decyzji z dnia 26.03.2010 r. (k. 116), kserokopii decyzji z dnia 4.08.2011 r. (k. 117), kserokopia pisma z dnia 2.07.2014 r. (k. 128-130), kserokopii uchwały nr (...) z uzasadnieniem (k. 131-132), kserokopii notatki służbowej z dnia 13.02.2014 r. (k. 137), kserokopii protokołu z zebrania wraz z listą obecności (k. 138-139), kserokopii dokumentacji dotyczącej ocen pracy pozwanej (k. 194-207), kserokopii zarządzenia nr (...) (k. 211-214), kserokopii zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa (k. 217-223), kserokopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa (k. 224-237), kserokopii pozwu z dnia 23.12.2015 r. (k. 238-261), karty oceny pracy powódki (k. 293), kserokopii pisma z dnia 28.01.2016 r. (k. 295), teczki zawierającej kserokopię dokumentów nadesłanych przez kuratorium oświaty w P.. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków A. M. (1), J. A. (1), I. D. (2), D. U. (1), I. Z. (1), gdyż zeznania te są jasne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Wartość dowodowa dokumentów zgromadzona w sprawie nie budziła zdaniem Sądu wątpliwości. --- STRONA 7 --- Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki H. N. (1) w części dotyczącej tej okoliczności, że powodem rezygnacji z funkcji wicedyrektora we wrześniu 2011 roku były okoliczności związane z synem, gdyż z pism przedłożonych do akt sprawy wynika, że między tymi osobami istniały konflikty dotyczące spraw służbowych, a nadto syn powodów rozpoczął edukację szkolną dopiero od września 2012 roku. Pozostałym zeznaniom powódki Sąd dał wiarę, gdyż korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda S. N. (1) w części, w której zaprzeczył, aby zamykał drzwi na klucz w trakcie zajęć syna, gdyż zeznania te są sprzeczne z zeznaniami świadków A. M. (1) i I. Z. (1). Pozostałym zeznaniom powoda Sąd dał wiarę, gdyż korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanej I. M. (1) w części dotyczącej tej okoliczności, że o tym, iż dziecko powodów było leczone w Stowarzyszeniu (...), że ma dodatkowe zajęcia dowiedziała się dopiero w 2013 roku, gdyż zeznania te są sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniami powódki H. N. (1) w tym zakresie. Pozostałym zeznaniom pozwanej Sąd dał wiarę, gdyż korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym Sąd uznał zeznania świadka W. M. (k. 88) za nieprzydatne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie, gdyż świadek nie posiadała żadnych informacji na temat rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zważył, co następuje Powodowie H. i S. N. (3) wnieśli ostatecznie o nakazanie pozwanej I. M. (1), aby w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku przeprosiła powodów poprzez opublikowanie na stronie internetowej Portalu Informacyjnego Wirtualny K. ( (...) oświadczenia czarną czcionką o wielkości 14” w ramce o wielkości 20 cm x 15 cm o treści: „Ja I. M. (1) – jako osoba pełniąca w latach 2002-2015 funkcję D. Zespołu Szkolno- (...) w S., w tym dyrektora Szkoły Podstawowej w S. i Przedszkola Gminnego w S., bardzo przepraszam państwa H. i S. małżonków N., rodziców małoletniego K. N., za to, że w dniu 14.07.2014 roku w wypowiedzi dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K. naruszyłam ich dobra osobiste bezpodstawnie zarzucając m zaniedbywanie ich syna K. w opiece i leczeniu” z zobowiązaniem publikacji tego oświadczenia przez okres 1 miesiąca od dnia zamieszczenia, jak również wnieśli o zasądzenie od pozwanej kwoty 2.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 28.08.2014 r. tytułem zadośćuczynienia. Należy zatem uznać, iż powodowie roszczenie swoje w stosunku do pozwanej I. M. (1) wywodzą z art. 23 k.c. i art. 24 k.c. oraz art. 448 k.c.. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Natomiast z art. 24 § 1 zd. 1 i 2 k.c. wynika, że ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne, a w razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, a w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Nadto z art. 24 § 1 zd. 3 k.c. wynika, że na zasadach przewidzianych w kodeksie może taka osoba również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny, przy czym podstawę prawną takiego żądania zadośćuczynienia stanowi art. 448 k.c. Z art. 448 k.c. wynika, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednia sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zgodnie z art. 24 § 1 k.c. w sprawie o ochronę dóbr osobistych Sąd powinien w pierwszym rzędzie ustalić, czy do ich naruszenia doszło i dopiero w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie oceniać, czy działanie pozwanej było bezprawne. Jako przyczyny wyłączające bezprawność działania wymienia się: działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, obronę interesu zasługującego na ochronę, zezwolenie uprawnionego. Przesłanka bezprawności jest ujmowana szeroko i brak możliwości sformułowania precyzyjnych kryteriów, jakimi należy kierować się przy ocenie bezprawności naruszenia dóbr osobistych. --- STRONA 8 --- Odpowiedzi należy poszukiwać w realiach konkretnej sprawy, a nadto o naruszeniu dóbr osobistych nie mogą decydować subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej, a chodzi o reakcję, jakiej należy oczekiwać od rozsądnie myślących ludzi. Powodowie w uzasadnieniu swojego roszczenia wskazali, że pozwana I. M. (1) w dniu 14.07.2014 r. w wywiadzie udzielonym dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K. wypowiedziała słowa: „A to, że rodzice chcieliby nadrobić wiele lat tego braku jak gdyby zainteresowania, to żaden psycholog od autyzmu jak twierdzą, chociaż nie ma takiej specjalności, nie pomoże w tej chwili nawet jakby miał dziesięć godzin zajęć”. Fakt że taka wypowiedź pozwanej w toku wywiadu padła, była w sprawie bezsporny. Przenosząc te ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że powodowie wykazali, iż doszło od naruszenia ich dóbr osobistych przez pozwaną. Cytowana wypowiedź pozwanej wprost wskazuje, że powodowie chcieliby nadrobić wieloletni brak „jak gdyby” zainteresowania swoim synem, co sugeruje, że od kilku lat nie interesowali się synem, że zaniedbywali go – i to nie tylko w kontekście jego edukacji, jak podkreślała pozwana I. M. (1) w treści swej odpowiedzi na pozew. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ewidentnie wynika, że powodowie czynili wszelkie starania, aby zapewnić synowi jak najlepszą opiekę we wszystkich aspektach. Powodowie bowiem od momentu zdiagnozowania choroby (przy czym chłopiec był diagnozowany po zaobserwowaniu przez rodziców zaburzeń w funkcjonowaniu) czynili starania o uzyskanie jak najszerszej pomocy lekarskiej, rehabilitacji, zaczęli działać w Stowarzyszeniu na Rzecz Osób z (...). Małoletni syn powodów korzysta z pomocy psychologa, pediatry, neurologa, uczestniczył w zajęciach organizowanych w Stowarzyszeniu – obecnie zajęcia ma prowadzone w domu, a powodowie od lat prowadzą rehabilitację w domu. Powódka H. N. (1) uczestniczy także w szkoleniach, aby podnieść swoją wiedzę na temat metod rehabilitacji związanej z autyzmem, którą następnie dzieli się z powodem. Ponadto nawet gdyby jednak uznać, iż wypowiedź pozwanej miała dotyczyć tylko i wyłącznie braku zainteresowania edukacją szkolną K. N., to i tak wypowiedź ta naruszyła dobra osobiste powodów. Powodowie bowiem od momentu podjęcia nauki w szkole podstawowej, okazywali zainteresowanie organizacją nauki w szkole. W pierwszym roku nauki w każdych zajęciach uczestniczyła powódka, w kolejnym roku powód. Powodowie przy tym czynili starania, aby zajęcia z synem prowadziła osoba mająca doświadczenie w pracy z dziećmi autystycznymi, np. osób pracujących w Stowarzyszeniu (...). Ponadto w toku zajęć czynili starania o poszerzenie zajęć syna o zajęcia logopedyczne, jak również składali także liczne pisma i skargi do pozwanej i do instytucji zajmujących się edukacją dzieci, aby spowodować oczekiwane przez nich zmiany w organizacji edukacji syna. Na wniosek powodów przeprowadzono bowiem kontrole z Kuratorium (...) w P., która to kontrola wykazała liczne uchybienia – nie tylko natury formalnej – w organizacji sposobu nauczania dzieci niepełnosprawnych w szkole. Tym samym nie można uznać, że powodowie nie okazywali zainteresowania edukacją syna - i to wieloletniego. Ponadto zupełnie bezpodstawnym jest czynienie powodom zarzutu, że podjęli oni starania o odroczenie obowiązku przedszkolnego i szkolnego z uwagi na stan zdrowia dziecka, co ma być przejawem „braku zainteresowania”, zaniedbaniem na polu edukacji – tym bardziej, że to pozwana jak dyrektor wydała decyzję aprobującą wnioski powodów. Zdaniem Sądu, z uwagi na wieloletnie starania powodów w celu poprawy funkcjonowania swego syna, mogli się oni poczuć dotknięci wypowiedzią pozwanej. Dodatkowo zaznaczyć należy, że pozwana I. M. (1) z rozmów z powódką i z wieloletniej wspólnej pracy miała świadomość starań, jakie powodowie czynią w celu poprawy stanu zdrowia syna. Dodatkowo pozwana sama jest matką dziecka niepełnosprawnego, a zatem musiała zdawać sobie sprawę z tego, z jakim wysiłkiem wiąże się wychowanie dziecka niepełnosprawnego. Ponadto wypowiedź pozwanej odbiła się szerokim echem wśród lokalnej społeczności, a także w środowisku pracy powódki, do której należy też pozwana. Powodowie rozmawiali na temat tej wypowiedzi pozwanej z członkami rodziny i znajomymi, którzy odebrali wypowiedź pozwanej jako zarzucającą zaniedbanie syna przez powodów. Także przesłuchani świadkowie wskazywali, że wywiad cieszył się zainteresowaniem lokalnej społeczności. Ponadto o treści wywiadu rozmawiali nauczyciele w miejscu pracy powódki i pozwanej, a sam wywiad został udzielony po rozpoznaniu skargi powoda w przedmiocie organizacji nauczania jego syna na publicznej sesji Rady Miasta S.. W tych okolicznościach uznać należy, że powodowie wykazali, iż ich dobra osobiste zostały naruszone. Pozwana chcąc uwolnić się od odpowiedzialności winna wykazać, iż jej działanie nie było bezprawne. W ocenie Sądu pozwana nie sprostała temu zadaniu. Pozwana powoływała się na fakt, że zdanie wskazane przez powodów zostało wyrwane z kontekstu --- STRONA 9 --- jej wypowiedzi, a nadto, że w istocie było prawdziwe, gdyż syn powodów przez wiele lat nie podejmował edukacji, a powodowie przez pierwszy rok nauki nie interesowali się edukacją syna. To jednak stanowisko, w świetle zgromadzonego i opisanego powyżej materiału dowodowego, nie zasługuje na aprobatę. W ocenie Sądu wypowiedź pozwanej, wskazująca na wieloletni brak zainteresowania synem - podczas kiedy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikają wnioski przeciwne - była bezprawną w rozumieniu art. 24 k.c.. To rodzi, co do zasady obowiązek pozwanej dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków swojego działania. W ramach tych czynności powodowie ostatecznie zażądali zobowiązania pozwanej, aby w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku przeprosiła powodów poprzez opublikowanie na stronie internetowej Portalu Informacyjnego Wirtualny K. ( (...) oświadczenia czarną czcionką o wielkości 14” w ramce o wielkości 20 cm x 15 cm o treści: „Ja I. M. (1) – jako osoba pełniąca w latach 2002-2015 funkcję D. Zespołu Szkolno- (...) w S., w tym dyrektora Szkoły Podstawowej w S. i Przedszkola Gminnego w S., bardzo przepraszam państwa H. i S. małżonków N., rodziców małoletniego K. N., za to, że w dniu 14.07.2014 roku w wypowiedzi dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K. naruszyłam ich dobra osobiste bezpodstawnie zarzucając m zaniedbywanie ich syna K. w opiece i leczeniu” z zobowiązaniem publikacji tego oświadczenia przez okres 1 miesiąca od dnia zamieszczenia. Sąd uwzględnił to żądanie powodów w przeważającej części, zobowiązując jedynie pozwaną do opublikowania treści przeprosin przez okres jednego tygodnia – a nie miesiąca, jak wnosili powodowie, a nadto modyfikując treść oświadczenia poprzez wskazanie, że pozwana winna przerosić za wypowiedź zarzucającą powodom brak zainteresowania ich synem – ale nie w opiece i leczeniu, jak wskazywali powodowie, gdyż z treści wypowiedzi pozwanej nie wynika, aby zarzucała im brak zainteresowania dosłownie i konkretnie w tych dwóch aspektach. Zdaniem Sądu, taka forma przeprosin jest najbardziej adekwatna do wagi popełnionego czynu, jest odpowiednia w całokształcie okoliczności sprawy (wypowiedź padła w trakcie wywiadu udzielonego Portalowi Informacyjnemu Wirtualny K.) oraz pozwoli na przywrócenie dobrego imienia powodów w lokalnej społeczności. W świetle okoliczności niniejszej sprawy, należy jednakże uznać zdaniem Sądu, iż brak było podstaw do uwzględnienia roszczenia powodów przez zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 2.000 zł. Dokonując analizy roszczenia powodów przede wszystkim należy zauważyć, iż art. 448 k.c. nie nakłada na Sąd obowiązku uwzględnienia roszczeń w nim wskazanych w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy – a zwłaszcza, że naruszenie dobra osobistego zostało dokonane jedynie jednorazowo - Sąd uznał, że wystarczającym dla usunięcia skutków naruszenia dobrego imienia powodów jest opublikowanie treści ww. oświadczenia, a roszczenie o zadośćuczynienie uznał zaś za bezzasadne. Sąd wziął pod uwagę sytuację materialną i osobistą pozwanej, która w grudniu 2015 roku utraciła stanowisko i obecnie uzyskuje wynagrodzenie w kwocie 2.800 zł. Pozwana ma swym utrzymaniu ma małoletnią córkę, nadto opiekuje się niepełnosprawnym w stopniu znacznym synem oraz mężem, który również z uwagi na stan zdrowia wymaga pomocy. Dochody pięcioosobowej rodziny pozwanej kształtują się więc łącznie na poziomie ok. 4.300 zł i w większej części partycypuje w nich pozwana. Wobec powyższego Sąd nakazał pozwanej I. M. (1), aby w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku przeprosiła powodów H. N. (1) i S. N. (1) poprzez opublikowanie w okresie jednego tygodnia na stronie internetowej Portalu Informacyjnego Wirtualny K. ( (...) oświadczenia czarną czcionką o wielkości 14” w ramce o wielkości 20 cm x 15 cm o treści: „Ja I. M. (1), jako osoba pełniąca w latach 2002 – 2015 funkcję dyrektora Zespołu Szkolno- – Przedszkolnego w S., w tym dyrektora Szkoły Podstawowej w S. i Przedszkola Gminnego w S., przepraszam H. i S. małżonków N., rodziców małoletniego K. N., za to że w dniu 14 lipca 2014 roku w wypowiedzi dla Portalu Informacyjnego Wirtualny K. naruszyłam ich dobra osobiste, bezpodstawnie zarzucając im brak zainteresowania ich synem K. N. ( punkt 1 wyroku ). Natomiast w pozostałej części Sąd oddalił powództwo jako bezzasadne ( punkt 2 wyroku ). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., znosząc je – z uwagi na wynik sprawy - wzajemnie między stronami ( punkt 3 wyroku ). Andrzej Nawrocki