Postanowienie I C 96/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 22 września 2020 Sąd Okręgowy we Wrocławiu I Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 96/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 22 września 2020 Sąd Okręgowy we Wrocławiu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia Sądu Okręgowego Rafał Cieszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 22 września 2020 we Wrocławiu sprawy z powództwa D. K. przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu numer (...) we W. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda D. K. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego; III. przyznaje adwokatowi J. D. od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu 8.856 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi D. K. z urzędu. Sygn. akt I C 96/18 UZASADNIENIE Pozwem z 09 stycznia 2018 powód D. K. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Zakładu Karnego numer (...) we W. na jego rzecz 2.500 zł tytułem odszkodowania w terminie czternastu dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia odszkodowania w terminie czternastu dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi do dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty. Nadto, wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Uzasadniając wskazał, że przebywał w Zakładzie Karnym numer (...)we W. w okresie od 03 lutego 2016 do 23 marca 2016. W czasie pobytu powód wielokrotnie doznał niezgodnego z prawem zachowania oraz traktowania ze strony funkcjonariuszy Służby Więziennej, co doprowadziło do powstania u niego szkody materialnej i niematerialnej. W czasie pobytu w Zakładzie Karnym kilkukrotnie naruszono jego dobra osobiste powoda w postaci godności, nietykalności cielesnej oraz zdrowia. Funkcjonariusze Służby Więziennej zaczęli zachowywać się niezgodnie z obowiązującym prawem, ponieważ powód nie chciał skorzystać z czynionych mu propozycji w postaci „załatwienia” mu telefonu komórkowego, dostarczenia środków odurzających oraz skorzystania z usługi seksualnej oferowanej przez więźniarki i pielęgniarki. Nadto, proponowano mu także rozprowadzanie i sprzedaż wśród więźniów środków odurzających. Powód odmówił wszystkim tym propozycjom, po czym funkcjonariusze zaczęli wielokrotnie naruszać dobra osobiste powoda, szykanować powoda. Powód jest po licznych urazach i po poważnej operacji przeprowadzonej pod pełną narkozą (doznał między innymi ran postrzałowych i urazu tętnicy kończyny dolnej oraz pachwiny). Część doznanych przez powoda --- STRONA 2 --- uszczerbków na zdrowiu powstała na skutek napadu funkcjonariuszy Służby Więziennej na powoda w trakcie jego pobytu w pozwanej jednostce. W wyniku pobicia powoda przez funkcjonariuszy Służby Więziennej pałką po głowie, powód doznał urazu głowy. Powód podniósł, iż w czasie pobytu w Zakładzie Karnym wielokrotnie naruszono nietykalność cielesną powoda oraz jego godność osobistą w postaci zastosowania wobec niego chwytu obezwładniającego, duszenia, wykręcania rąk, rozebrania go do naga, zaglądania mu do odbytu oraz dewastowania jego celi. Wskazał także, iż odmawiano mu dostępu do podstawowej i specjalistycznej opieki lekarskiej. Zaniechano wykonania badań i konsultacji medycznych, o które wnosił, kierując wniosek między innymi do dyrekcji służby zdrowia Zakładu Karnego we W.. Pomimo przebytej operacji kończyn dolnych, odebrano mu kule ortopedyczne i umieszczono je w magazynku. W dalszej kolejności wskazał, iż 23 marca 2016 bez żadnego uprzedzenia poinformowano go, że będzie transportowany do innego zakładu karnego, polecono mu opuścić celę i udać się na plac transportowy. Gdy powód stawił się na placu transportowym nakazano mu przepakować swoje rzeczy. Funkcjonariusze Służby Więziennej i Policji stwierdzili, że powód ma za dużo rzeczy. Tymczasem dzień wcześniej polecono powodowi udanie się na „wypiskę”, gdzie powód wykonał zakupy. Nadto, otrzymał również od rodziny paczkę żywnościową. Powód postąpił zgodnie z poleceniem i przepakował rzeczy, jednak funkcjonariusze nadal twierdzili, że powód ma ich za dużo. Polecili mu, aby zdał część rzeczy w magazynie. Powód postąpił zgodnie z poleceniem funkcjonariuszy i udał się do magazynu, tam jednak odmówiono mu przyjęcia jego rzeczy. Gdy powód powrócił na plac główny z workiem ze swoimi rzeczami i wchodził do samochodu policyjnego, nagle został od tyłu zaatakowany, duszony, popychany i przy tym zabrano mu worek z rzeczami. Powód został wepchnięty siłą do samochodu policyjnego. W wyniku tego zdarzenia powodowi odebrano jego własność, których wartość wycenił na 2.500 zł. Zdaniem powoda na skutek działania funkcjonariuszy Służby Więziennej Zakładu Karnego numer (...) we W., doświadczył nie tylko szkody majątkowej lecz także krzywdy psychicznej. Wyjaśnił, iż wielokrotnie doznał niehumanitarnego i uwłaczającego jego godności osobistej zachowania ze strony funkcjonariuszy Służby Więziennej. Funkcjonariusze szykanowali go, znęcali się nad nim, naruszali jego nietykalność cielesną, godność, prawo do intymności i prywatności. W związku z zachowaniem Służby Więziennej, doznał załamania psychicznego oraz odczuwał ciągły strach i stres. Powód czuł się bezsilny, gdyż wysłane przez niego skargi i wnioski pozostawały bez rozpoznania bądź też nie były załatwiane w pożądany przez niego sposób. W wyniku działań funkcjonariuszy Służby Więziennej, za które odpowiada pozwany, doszło do naruszenia, co wymaga szczególnego podkreślenia, jednego z kluczowych dóbr osobistych powoda – godności. Wskazał, iż żądanie zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 300.000 zł znajduje swoje oparcie w treści art. 488 k.c. Kwota ta będzie stanowić odpowiednie zadośćuczynienie w stosunku do doznanej przez powoda krzywdy, albowiem do naruszenia jego dóbr osobistych dochodziło w krótkim czasie wielokrotnie, w sytuacji, gdy powód nie mógł się bronić, był bezsilny, a do zdarzenia z 23 marca 2016 doszło w obecności wielu osób trzecich, co spowodowało powstanie u powoda większej krzywdy, został bowiem upokorzony przy świadkach. Zachowania funkcjonariuszy Służby Więziennej nie tylko doprowadziły do powstania u niego szkody majątkowej, ale również w znaczący sposób wpłynęły one na pogorszenie się jego stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego. Powód wyjaśnił, iż doznał licznych szkód o charakterze niemajątkowym, które dotknęły wielu sfer jego życia. Działanie pozwanego doprowadziło u niego do powstania rozstroju (...), cierpień oraz upokorzenia. Z tego tytułu wniósł o zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego zadośćuczynienia w żądanej wysokości 300.000 zł. W odpowiedzi na pozew z 09 listopada 2018 pozwany Skarb Państwa – Dyrektor Zakładu Karnego we W. wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając wskazał, że żądanie formułowane przez powoda jest całkowicie bezzasadne, albowiem powód w żaden sposób nie wykazał powstania krzywdy oraz faktu naruszenia jego dóbr osobistych, a także powstania szkody materialnej. Jednocześnie wyjaśnił, iż czynnościom podejmowanym wobec powoda przez Służbę Więzienną w żaden sposób nie można przypisać przymiotu bezprawności. Pozwany podkreślił, iż załączone przez powoda do pozwu dokumenty potwierdzają brak jakichkolwiek zaniechań ze strony pozwanego zarówno co do warunków bytowych, opieki medycznej, jak i zarzucanego przez powoda naruszenia nietykalności osobistej i szykanowania. W dalszej kolejności pozwany wyjaśnił, iż w Zakładzie Karnym numer (...)we W. powód przebywał dwukrotnie, w okresie od 03 lutego 2016 do 17 lutego 2016 oraz od 02 marca 2016 do 23 marca 2016. Wskazał także, iż powód wraz ze swoją matką Z. K., w związku z pobytem powoda w izolacji penitencjarnej, sporządził łącznie 306 skarg. Ponadto. osoby te skierowały do Zakładu --- STRONA 3 --- Karnego łącznie 41 próśb i wniosków. Wskazane skargi i wnioski zostały rozpoznane zgodnie z obowiązującymi przepisami, przez właściwe organy. Z materiału zebranego w znacznej liczbie postępowań skargowych inicjowanych przez powoda i jego matkę, a także pozostałego materiału, w tym nagrania z monitoringu wynika, że w Zakładzie Karnym stosowało się szereg przedsięwzięć ochronnych określonych, w obowiązującym w czasie rozpatrywania skarg powoda rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 31 października 2003 w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej. W szczególności przeprowadzano kontrole osobiste i pobieżne osadzonych, cel i innych pomieszczeń i paczek, przedmiotów, oraz osób wchodzących oraz pojazdów wjeżdżających na teren jednostki. Pozwany wyjaśnił, iż w jednostce funkcjonują procedury zapobiegające przenikaniu środków odurzających i substancji psychotropowych na teren zakładu karnego. Również przedmioty wnoszone lub wynoszone przez funkcjonariuszy i pracowników oraz pojazdy, którymi oni wjeżdżają podlegają kontroli przez wyznaczonych funkcjonariuszy. Nadto, w jednostce wprowadzono do realizacji program zapobiegający przenikaniu środków odurzających i zastępczych, substancji psychotropowych oraz leków. Pozwany wskazał, iż twierdzenie powoda, jakoby „środki odurzające znajdzie się wszędzie w Zakładzie Karnym numer (...)we W.” jest nieostre i nie precyzuje w jakim czasie i u kogo środki te miałby się znajdować. Nadto, podobne nieostre i niejasne sformułowania powód wskazywał w kierowanych do jednostki skargach. Stąd też, zdaniem pozwanego brak jest podstaw do tego by twierdzić, że funkcjonariusze Służby Więziennej kierowali do powoda jakiekolwiek propozycje, dotyczące nielegalnego zachowania. Poza tym powód wywodził, że do naruszeń dochodziło wskutek szykan za niekorzystanie przez powoda z ofert do niego kierowanych, co również nie miało miejsca. Pozwany pokreślił przy tym, iż nie można jednak wykluczyć, by skazany otrzymywał propozycje niezgodnego z prawem zachowania od współosadzonych. O zagrożeniu wyżej wskazanym zachowaniem skazanych, a także formami reakcji na wystąpienie takich okoliczności, powód był informowany przez administrację jednostek penitencjarnych. Dodatkowo pozwany wskazał, że powód deklarował uczestnictwo w podkulturze przestępczej, wobec czego był świadomy zagrożenia i negatywnego wpływu ze strony współosadzonych. W dalszej kolejności, pozwany wskazał, iż z zebranego w skargach materiału wynika, że skazany w Zakładzie Karnym numer(...) we W., traktowany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w poszanowaniu godności osobistej i z zachowaniem zasady humanitaryzmu. Wszelkie podejmowane przez administrację zakładu decyzje w stosunku do skarżącego były wydawane w oparciu o aktualne normy prawne. Powód nie wskazał jakichkolwiek szczegółów, dotyczących rzekomego niewłaściwego traktowania przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Ponadto, organy nadzoru nie stwierdziły, podczas badania skarg powoda, żadnych nieprawidłowości po stronie jednostki, w szczególności naruszania nietykalności osobistej, szykan, czy innych przejawów niewłaściwego traktowania. Pozwany wyjaśnił także, że osadzeni poddawani są czynnościom kontrolnym, w szczególności kontroli odzieży i obuwia oraz kontroli osobistej. Kontrolę osobistą przeprowadza się w następujący sposób: osadzony opróżnia kieszenie, zdejmuje obuwie, odzież oraz bieliznę, a następnie obuwie, odzież oraz bieliznę poddaje się kontroli. Funkcjonariusz dokonuje oględzin jamy ustnej, nosa, uszu, włosów oraz oględzin ciała, a oględziny te mogą polegać również na pochyleniu się lub przykucnięciu w celu sprawdzenia okolic odbytu i genitaliów. Natomiast kontrola pobieżna polegała na powierzchownym sprawdzeniu odzieży, obuwia i przedmiotów posiadanych przez osadzonego. Przeprowadza się ją w szczególności każdorazowo po wyjściu i przy powrocie do celi oraz przed opuszczeniem miejsca zatrudnienia i po powrocie do niego. Z przepisów regulujących dokonywanie kontroli wynikało, że postępowanie funkcjonariuszy było regulaminowe i zgodne z obowiązującymi przepisami. Jak wyżej wskazano, osadzony nie ani był bity, ani poniżająco traktowany. W odniesieniu do zarzutu braku możliwości wynoszenia jedzenia i napojów do szkoły, pozwany wskazał, że czas i miejsce przeznaczone na spożywanie posiłków przez osadzonych w tutejszej jednostce uregulowane są w zarządzeniu Dyrektora Zakładu Karnego, zgodnie z którym skazani spożywają posiłki w celach mieszkalnych w wyznaczonych porach. W porze obiadu w Centrum (...) w tutejszej jednostce nie odbywają się zajęcia szkolne, a uczniowie doprowadzani są do oddziałów mieszkalnych gdzie spożywają obiad. Pozwany podkreślił, że powód jedynie raz brał udział w zajęciach szkolnych w Centrum (...) w tutejszej jednostce 15 lutego 2016, co wynika z dokumentacji zebranej w postępowaniu skargowym. --- STRONA 4 --- Pozwany odparł również zarzut powoda dotyczący oferowania usług seksualnych przez bibliotekarkę, albowiem podniósł, iż w wyjaśnień wicedyrektor Centrum (...) w Zakładzie Karnym wynika, że pełniła ona również nadzór nad biblioteką szkolną i kategorycznie zaprzeczyła zarzutom skarżącego dotyczącym obcowania płciowego ze skazanymi. Pozwany wskazał także, iż z wyjaśnień lek. med. M. K., dołączonych do materiału postępowania skargowego o wynika, że lekarz konsultował powoda dwukrotnie. Powód domagał się wydania kul ortopedycznych, z którymi został przetransportowany do zakładu, a także leków, w tym przeterminowanych. Negował wszelkie zalecenia lekarskie, zaś z obserwacji lekarza jak i pielęgniarek wynikało, że powód poruszał się sprawnie po powierzchniach płaskich, a także po schodach. Pozwany podkreślił, że powód miał zapewnioną stosowną opiekę medyczną, dostęp do lekarza, diagnostyki oraz leczenia, które wdrażane i stosowane były odpowiednio do stwierdzonych schorzeń oraz zgłaszanych dolegliwości. Natomiast postawa osadzonego mogła świadczyć o niewielkim zaangażowaniu w proces diagnostyczny, w związku z jego odmową na przeprowadzenie niektórych zleconych przez lekarza badań. Odnosząc się do okoliczności transportu z 23 marca 2016 pozwany wyjaśnił, iż w sprawie transportu powoda z Zakładu Karnego numer(...)we W. do Aresztu Śledczego w W., zabezpieczono nagranie monitoringu, z którego wynika, że powód był prawidłowo traktowany przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Nie doszło do jakiegokolwiek kontaktu fizycznego między powodem, a funkcjonariuszami, a z postawy przyjmowanej przez funkcjonariuszy Zakładu Karnego we W. można wnioskować, że nie przejawiali żadnego agresywnego zachowania. Ich postępowanie nie nosiło również cech znęcania się, czy upokarzania powoda. Powód został doprowadzony do magazynu mundurowego celem zdania nadmiaru rzeczy. Rzeczy powoda, utrudniające realizację konwoju policyjnego, zostały zdane w magazynie mundurowym. W piśmie procesowym z 20 lutego 2019 powód podtrzymał dotychczasowe twierdzenia wyrażone w pozwie. Sąd ustalił następujące fakty, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy: D. K. w Zakładzie Karnym numer (...) we W. przebywał w okresie od 03 lutego 2016 do 17 lutego 2016 oraz od 02 marca 2016 do 23 marca 2016. W jednostce powód był uczniem w Centrum (...). Podczas pobytu w jednostce powód był zakwaterowany w celi (...) (w okresie od 02 marca 2016 do dnia 03 marca 2016) i w celi (...) (w okresie od 03 marca do dnia 23 marca 2016). Obie wymienione cele umiejscowione są w pawilonie (...). (dowód: sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 28 kwietnia 2016 k. 179-182) Zgodnie z obowiązującym w Zakładzie Karnym numer (...) we W. porządkiem wewnętrznym w zakładzie karnym typu zamkniętego osadzeni mieli prawo korzystać z samoinkasujących aparatów telefonicznych we wszystkie dni tygodnia w godzinach 7:00 -17:00 według kolejności zgłoszeń. W przypadku dużej liczby zgłoszeń rozmowy mogły być limitowane do 5 minut lub przełożone na dzień następny. Rozmowy z obrońcą lub pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym po weryfikacji ich danych, odbywały się w godzinach pracy administracji i nie były ograniczone czasowo. Rozmowy te były realizowane w kolejności zgłoszeń. (dowód: sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 28 kwietnia 2016 k. 179-182) Podczas odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym numer(...) we W. powodowi zapewniono dostęp do lekarza, stosownej diagnostyki oraz leczenia, które było wdrażane stosowanie do stwierdzonych schorzeń i zgłaszanych dolegliwości. 05 lutego 2016 D. K. odbył wizytę u lek. med. M. K.. W trakcie badania, powód zażądał wydania kuli łokciowej. Powodowi odmówiono wydania kuli łokciowej, albowiem poruszał się sprawie po powierzchniach płaskich, jak i po schodach. 08 lutego 2016 powód odbył wizytę lekarską u lek med. W. P. podczas której został osłuchany i zalecono mu spirometrię. W trakcie przeprowadzonego badania osadzony nieprawidłowo dmuchał w ustnik i z tego powodu badania okazało się niemiarodajne. --- STRONA 5 --- 16 lutego 2016 u powoda wykonano badanie elektrokardiografii, które nie wykazało żadnych zmian patologicznych. Powód otrzymał wszystkie zalecone leki. 03 marca 2016 powód odbył wizytę lekarską u lek. med. Z. F. i otrzymał doraźne leki. Na następnej wizycie 10 marca 2016 wykonano u niego badanie (...) kończyn dolnych, w trakcie którego nie współpracował. 22 marca 2016 powód był konsultowany (...). (dowód: oświadczenie kierownika ambulatorium Zakładu Karnego numer (...)we W. z 25 października 2018 k. 114, oświadczenie lekarza J. Ś. strasznego asystenta w dziale służby zdrowia z 09 listopada 2018 k. 115, kserokopia wkładki do książeczki zdrowia osadzonego k. 116-124, notatka służbowa lek. med. M. K. z 02 kwietnia 2016 k. 220, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 07 kwietnia 2016 k. 237, pismo Dyrektora Zakładu Karnego we W. z 19 maja 2017 k. 243, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 19 maja 2017 k. 244, wyjaśnienie do skargi osadzonego lek. med. M. W. z 24 maja 2016 k. 255, zeznania świadka M. K., elektroniczny protokół rozprawy z 09 maja 2019, 00:06:01-00:40:30 k. 330-332) Powód odbył trzy wizyty u lek med. (...) D. L. (1). W związku ze zgłaszanymi początkowo przez niego dolegliwościami, osadzony nie zgłaszał się regularnie na wizyty, nie współpracował oraz nie podejmował współpracy medycznej. Podczas kolejnych wizyt powód nie zgłaszał żadnych dolegliwości i skarżył się na fakt złego traktowania w Zakładzie Karnym. Wobec powoda nie była prowadzona terapia (...). Powód zapisał się do poradni (...) i w ramach poradni odbył dwie wizyty lekarskie. (dowód: zeznania świadka D. L. (1), elektroniczny protokół rozprawy z 17 lipca 2019 k. 647) D. K. został zakwalifikowany do nauczania w Centrum (...) przy Zakładzie Karnym numer (...) we W.. Powód podczas pobytu w Zakładzie Karnym we W. kierował wielokrotne prośby w przedmiocie rezygnacji z nauczenia w jednostce we W. i skierowania do nauczenia w Zakładzie Karnym w N. lub przetransportowania do jednostki penitencjarnej na terenie W.. Powód podczas pobytu w Zakładzie Karnym numer (...) we W. zrezygnował z nauczenia w Centrum (...). W trakcie pobytu nie uczęszczał on na zajęcia szkolne ze względów związanych z rozłąką z rodziną. 15 i 18 marca 2016 została z nim przeprowadzona rozmowa motywująca do kontynuacji kształcenia w (...), jednakże powód kategorycznie odmówił uczęszczania na zajęcia szkolne. Wobec powoda został wdrożony plan oddziaływań mających zapobiec wycofaniu słuchacza z nauczenia z Centrum (...) przy Zakładzie Karnym numer (...) we W.. (dowód: odmowa udziału w nauczeniu z 14 marca 2016 k. 126, odmowa udziału w nauczeniu z 15 marca 2016 k. 127, plan oddziaływań z 15 marca 2016 k. 128-129, odmowa udziału w nauczeniu z 18 marca 2016 k. 130, pismo z 21 marca 2016 k. 224, notatka st. kpr. Ł. C. z 15 marca 2016 k. 225, --- STRONA 6 --- pismo z Zakładu Karnego numer (...)we W. z 31 marca 2016 k. 226, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 19 maja 2017 k. 244) Transport powoda z Zakładu Karnego numer(...) we W. do Aresztu Śledczego w Warszawie Służewcu, realizowany był przez funkcjonariuszy Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji we W.. (dowód: wydruk z przeglądarki transportowych k. 125) Przygotowania do transportu D. K. do Aresztu Śledczego w W.rozpoczęły się o godzinie 23 marca 2016 o godzinie 10:27, kiedy powód wraz z funkcjonariuszami Służby Więziennej pojawił się na placu transportowym, gdzie czekał samochód, który miał przewieźć osadzonych. Sytuacja miała miejsce na głównym placu jednostki, wśród znacznego ruchu funkcjonariuszy różnych służb, cywili i osadzonych. Powód miał ze sobą spory bagaż, co do którego nakazano przepakowanie się. Powód rozpoczął przepakowywanie o godzinie 10:27 i trwało ono do godziny 11:14 Powodowi w przepakowaniu bagaży pomagali inni współosadzeni. O godzinie 11:15 powód wraz z funkcjonariuszami opuścili plac transportowy i udali się do budynku Zakładu Karnego celem zdania rzeczy powoda do depozytu. Posiadane przez powoda rzeczy znacznie przekraczały dopuszczalną ilość, co wiązało się ze złożeniem rzeczy do depozytu zakładowego. O godzinie 11:32 powód wraz z funkcjonariuszami wrócił na plac transportowy, gdzie po rozmowie z funkcjonariuszami powód wsiadł do samochodu i samochód odjechał. (dowód: nagranie z 23 marca 2016, płyta CD k. 690) Oświadczeniem z 23 marca 2016 powód wyraził zgodę na oplombowanie w jego obecności rzeczy, które musiały pozostać w jednostce. Wśród przedmiotów przekazanych do magazyny znajdowały się: odzież, bielizna, środki higieny i czystości, krople do oczu, zapalniczki, worki na śmieci, maszynka do kręcenia papierosów, płyty CD/DVD, termos, książki, czasopisma, album ze zdjęciami, zeszyty oraz słuchawki. (dowód: pismo z 22 kwietnia 2016 k. 152, pismo z 12 kwietnia 2016 k. 153, oświadczenie z 23 marca 2016 k. 166 i k. 241, wykaz rzeczy stanowiących własność prywatną osadzonego z 23 marca 2016 k. 154-165, pismo z 10 sierpnia 2016 k. 170) W związku z transportem powoda do Aresztu Śledczego w W.z Zakładu Karnego numer(...) we W., D. K. wystosował zarzuty dotyczące niewłaściwego traktowania przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, brak dostępu do kierownictwa jednostki, naruszenia nietykalności cielesnej, dostępu do środków odurzających oraz naruszenia nietykalności cielesnej w Zakładzie Karnym numer (...) Wobec wniesionych przez D. K. zarzutów w jednostce penitencjarnej we W. zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pod sygnaturą(...)oraz (...) W sprawozdaniu z postępowania wyjaśniającego z 28 kwietnia 2016 wskazano, iż nie potwierdziły się zarzuty osadzonego dotyczące braku dostępu do kierownictwa jednostki. Osadzony miał możliwość zgłaszania wszelkich spraw. Wskazano także, że wobec braku podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi osadzonego D. K. proponowane jest uznanie skargi za bezzasadną. Pismem z 25 lipca 2016 Komenda Wojewódzka Policji we W. poinformowała D. K., że czynności prowadzone w toku wyjaśnienia jego korespondencji nie dały podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w zawiadomieniach o sposobie załatwienia skargi (...) z 27 kwietnia 2016 oraz (...) z 17 czerwca 2016. Nadto, w piśmie tym wskazano, że odniesiono się już wyczerpująco do podnoszonych przez niego zarzutów, wyjaśniając kwestię dotyczącą zachowania funkcjonariuszy realizujących konwój jak również sprawę pozostawienia części jego bagażu w depozycie Zakładu Karnego numer (...) we W.. --- STRONA 7 --- Pismem z 20 grudnia 2016 Wydział Skarg i Wniosków Komendy Głównej Policji na skutek pisma powoda z 10 listopada 2016, poinformował powoda, że iż jego skarga jest bezzasadna. W piśmie wyjaśniono, iż zapoznano się z materiałami przeprowadzonego przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji we W., który przeprowadził postępowanie w toku którego ujawniono istotne okoliczności sprawy. Wydział Skarg i Wniosków Komendy Głównej Policji wskazał, iż w udzielonych dotychczas powodowi odpowiedzi w sposób wyczerpujący odniesiono się do kierowanych przez niego zarzutów dotyczących nieprawidłowości działania podjętych przez funkcjonariuszy Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji we W.. (dowód: pismo z 28 kwietnia 2016 k. 178, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 28 kwietnia 2016 k. 179-182, notatka służbowa z 27 kwietnia 2016 k. 183-185, notatka młodszego inspektora działu ochrony chor. W. D. z 05 kwietnia 2016 k. 186, pismo z 25 lipca 2016 k. 31, pismo z 20 grudnia 2016 k. 32, zeznania świadka W. D. elektroniczny protokół rozprawy z 09 maja 2019 01:12:25-01:36:00 k. 331 i 333) D. K. wniósł również szereg skarg i pism inicjujących podjęcie postępowań wyjaśniających, skierowanych do organów wymiaru sprawiedliwości, organów ściągania oraz innych organów i instytucji dotyczących niewłaściwego traktowania przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Pismem z 29 marca 2016 Dyrektor Zakładu Karnego numer (...)we W. skierowanym do powoda wskazał, że pozostawione przez niego rzeczy, stanowiące jego własność prywatną zostały przyjęte do magazynu mundurowego i zostały ujęte w dwóch wykazach. Wśród pozostawionych rzeczy nie było artykułów żywnościowych. 8, 15 i 16 kwietnia 2016 D. K. skierował do Dyrektora Zakładu Karnego we W. prośby o odesłanie rzeczy osobistych pozostawionych w jednostce penitencjarnej we W.. Pismem z 10 maja 2016 poinformowano powoda, że w przedmiocie odesłania rzeczy osobistych do aktualnego miejsca zakwaterowania otrzymał już odpowiedź. Nadto, wskazano iż zgodnie z przepisami kodeksu karnego wykonawczego, skazany nie może posiadać w celi lub przekazywać do depozytu rzeczy, których wymiary lub ilość naruszają obowiązujący porządek albo utrudniają konwojowanie. Przedmioty te przesyła się na koszt skazanego do wybranej osoby lub instytucji. Wskazano, iż rzeczy posiadane przez powoda znacznie przekraczały dopuszczalną ilość i w związku z tym wezwano powoda do wskazania osoby, do której na jego koszt rzeczy zostaną odesłane. 27 i 28 lipca 2016 powód ponownie skierował do Dyrektora Zakładu Karnego we W. prośby o odesłanie rzeczy osobistych pozostawionych w jednostce penitencjarnej we W.. Pismem z 11 sierpnia 2016 poinformowano powoda, że w przedmiocie odesłania rzeczy osobistych do aktualnego miejsca zakwaterowania otrzymał się wielokrotne odpowiedzi. Pismem z 17 sierpnia 2016, skierowanym do Prokuratury Rejonowej W. a przekazanym do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej we W., powód ponownie podniósł zarzuty dotyczące sposobu postępowania jednostki penitencjarnej we W. w której przebywał z pozostawionymi tam rzeczami. W odpowiedzi na zarzuty powoda, pismem z 19 października 2016 Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej we W. poinformował powoda, o braku wskazania nowych okoliczności, albowiem zarzuty przez niego podnoszone były już przedmiotem rozpoznania, w konsekwencji czego wniesiona przez niego skarga pozostaje bezzasadna. Pismem z 17 sierpnia 2016, skierowanym do Prokuratury Rejonowej W. a przekazanym do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej we W., powód ponownie podniósł zarzuty dotyczące sposobu postępowania jednostki penitencjarnej we W., w której przebywał z pozostawionymi tam rzeczami. W odpowiedzi na zarzuty powoda, pismem z 19 października 2016 Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej we W. poinformował powoda, o braku wskazania nowych okoliczności, albowiem zarzuty przez niego podnoszone były już przedmiotem rozpoznania, w konsekwencji czego wniesiona przez niego skarga pozostaje bezzasadna. --- STRONA 8 --- Pismem z 20 sierpnia 2016, skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie a przekazanym do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej we W., powód ponownie podniósł zarzuty dotyczące sposobu postępowania jednostki penitencjarnej we W., w której przebywał z pozostawionymi tam rzeczami. W odpowiedzi na zarzuty powoda, pismem z 21 września 2016 Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej we W. poinformował powoda, o braku wskazania nowych okoliczności, albowiem zarzuty przez niego podnoszone były już przedmiotem rozpoznania, w konsekwencji czego wniesiona przez niego skarga pozostaje bezzasadna. Pismem z 19 grudnia 2016 powód ponowił prośbę do Dyrektora Zakładu Karnego we W. w sprawie odesłania jego rzecz osobistych. W odpowiedzi na prośbę powoda, Dyrektor Zakładu Karnego pismem z 07 lutego 2017 wskazał, iż kwestia ta została już wielokrotnie wyjaśniona w udzielonych odpowiedziach. Pismem z 17 sierpnia 2016, 04 października 2016 i 10 stycznia 2017 skierowanym do Ministerstwa Sprawiedliwości, a przekazanym do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej we W., powód ponownie podniósł zarzuty dotyczące sposobu postępowania jednostki penitencjarnej we W. w której przebywał z pozostawionymi tam rzeczami oraz niewłaściwego postępowania przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. W odpowiedzi na zarzuty powoda, pismem z 20 października 2016, 17 listopada 2016 i z 16 marca 2017 Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej we W. poinformował powoda, o braku wskazania nowych okoliczności, albowiem zarzuty przez niego podnoszone były już przedmiotem rozpoznania, w konsekwencji czego wniesione przez niego skargi pozostają bezzasadne. Pismami z 12 kwietnia 2016, 02 maja 2016, 29 listopada 2016, 26 stycznia 2017 i z 01 lutego 2017 skierowanymi do Prokuratury Krajowej a przekazanym do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej we W., powód ponownie podniósł zarzuty dotyczące sposobu postępowania jednostki penitencjarnej we W., w której przebywał z pozostawionymi tam rzeczami. W odpowiedzi na zarzuty powoda, pismami z 29 czerwca 2016, 29 lipca 2016, 27 stycznia 2017, 06 marca 2017 i 13 marca 2017 Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej we W. poinformował powoda, o braku wskazania nowych okoliczności, albowiem zarzuty przez niego podnoszone były już przedmiotem rozpoznania, w konsekwencji czego wniesione przez niego skargi pozostają bezzasadne. Skargą z 20 stycznia 2017 powód podniósł zarzut niewłaściwego sposobu rozpoznania poprzedniej sprawy, dotyczącej pozostawienia jego rzeczy w Zakładzie Karnym numer(...)we W., a następnie niewysłania ich do jednostki penitencjarnej w której powód przebywa. Pismem z 05 maja 2017, stanowiącym odpowiedź na skargę powoda, Dyrektor Zakładu Karnego numer (...)wskazał, iż zarzuty te zostały wyjaśnione. Pismem z 09 lutego 2017 skierowanym do Prokuratury (...) we W. a przekazanym do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej we W., powód ponownie podniósł zarzuty dotyczące sposobu postępowania jednostki penitencjarnej we W. w której przebywał z pozostawionymi tam rzeczami. W odpowiedzi na zarzuty powoda, pismem z 28 marca 2017 Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej we W. poinformował powoda, o braku wskazania nowych okoliczności, albowiem zarzuty przez niego podnoszone były już przedmiotem rozpoznania, w konsekwencji czego wniesiona przez niego skarga pozostaje bezzasadna. Pismem z 28 maja 2017 Dyrektor Zakładu Karnego we W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wskazał również, iż wśród pozostawionych rzeczy powoda nie było produktów żywnościowych. (dowód: pismo z 22 kwietnia 2016 k. 152, k. 242 i k. 263, pismo z 10 maja 2016 k. 151 i k. 262, pismo powoda z 27 lipca 2018 k. 172 i k. 265, pismo z 11 sierpnia 2016 k. 34 i k. 150, pismo z 07 lutego 2017 k. 26 i 240 pismo z 29 czerwca 2017 k. 19, pismo z 05 maja 2017 k. 37, --- STRONA 9 --- wniosek powoda k. 196, skarga powoda k. 197, pismo Dyrektora Zakładu Karnego we W. z 07 kwietnia 2016 k. 236, pismo Dyrektora Zakładu Karnego we W. z 29 maja 2017 k. 239, pismo Dyrektora Zakładu Karnego we W. z 19 maja 2017 k. 243, pismo z(...)Zakładu Karnego numer(...)we W. z 12 kwietnia 2018 k. 264, pismo powoda z 01 lutego 2018 k. 355, pismo z Biura Spraw Wewnętrznych Centralnego Zarządu Służby Więziennej z 21 czerwca 2017 k. 357, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 22 maja 2017 k. 358, pismo powoda z 09 lutego 2017 k. 364 pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 28 marca 2017 k. 363, pismo powoda z 10 stycznia 2017 k. 369-371, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 16 marca 2017 k. 367, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 13 marca 2017 k. 373, pismo powoda z 01 lutego 2017 k. 379-380 pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 06 marca 2017 k. 377, pismo powoda z 29 listopada 2016 k. 383, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 27 stycznia 2017 k. 381, pismo powoda z 04 października 2016 k. 386, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 17 listopada 2016 k. 384, pismo powoda z 17 sierpnia 2016 k. 389, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 20 października 2016 k. 387, pismo powoda z 20 sierpnia 2016 k. 392, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 19 października 2016 k. 390, pismo powoda z 20 sierpnia 2016 k. 396-397, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 21 września 2016 k. 393, pismo powoda z 02 maja 2016 k. 401-397, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 29 lipca 2016 k. 399, pismo powoda z 12 kwietnia 2016 k. 407-408, --- STRONA 10 --- pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 29 czerwca 2016 k. 405, zeznania świadka J. S. elektroniczny protokół rozprawy z 09 maja 2019 00:40:50-01:12:00 k. 331 i 333, zeznania świadka W. D. elektroniczny protokół rozprawy z 09 maja 2019 01:12:25-01:36:00 k. 331 i 333) D. K. w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym numer(...) we W. za okres w którym przebywał w jednostce od 03 lutego 2016 do 17 lutego 2016 oraz od 02 marca 2016 do 23 marca 2016, złożył szereg skarg i wniosków, między innymi z: - 12 lutego 2016 dotyczącą braku zatrudnienia w jednostce; - 20 marca 2016 dotyczącą nieotrzymywania wydruków potwierdzenia korespondencji urzędowej, braku możliwości kontaktowania się z adwokatem, agresywnego zachowania funkcjonariusza Służby Więziennej, zabierania artykułów żywnościowych oraz wymierzenia kar dyscyplinarnych; - 18, 22 i 23 marca 2016 dotyczące nakłaniania powoda do nauki oraz postępowania z korespondencją; - 09 i 19 kwietnia 2016 dotyczące sposobu postępowania korespondencją oraz braku odpłatnego zatrudnienia; - 12 i 21 kwietnia 2016 dotyczące zabrania mu artykułów żywnościowych i napojów na zajęcia szkolne oraz braku dostępności cukru w asortymencie kantyny zakładowej; - 20 września 2016 dotyczącą braku udzielenia odpowiedzi przez jednostkę w sprawie odesłania rzeczy powoda pozostawionych w jednostce we W.; - 20 stycznia 2017 dotyczącą niewłaściwego rozpoznania poprzedniej sprawy dotyczącej pozostawienia jego rzeczy w Zakładzie Karnym numer (...) we W., a następnie nie wysłania ich do jednostki penitencjarnej w której obecnie przebywał; - 06 lutego 2017 dotyczącą niewłaściwego postępowania z korespondencją oraz utrudniania korzystania z samoinkasującego aparatu telefonicznego. Wszystkie powyższe skargi były przedmiotem badania w toku postępowań wyjaśniających, jednakże naprowadzone przez D. K. zarzuty nie potwierdzały się, wobec czego skargi powoda były uznawane bezzasadne. Powód wielokrotnie, w licznie kierowanych skargach i wnioskach, powielał zarzuty dotychczas złożone i w odpowiedzi na wystosowane pisma powoda, organy właściwe do rozpoznania sprawy, podtrzymywały wcześniej wyrażone stanowisko. (dowód: wydruk listy złożonych przez powoda skarg k. 133-145, skarga powoda z 12 lutego 2016 k. 257-258, pismo Dyrektora Zakładu Karnego numer (...) we W. z 24 maja 2016 k. 35 i 173, pismo powoda z 21 kwietnia 2016 k. 177, pismo z 19 maja 2017 k. 36, wniosek i skarga powoda k. 195, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 20 maja 2016 k. 198-199, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 11 maja 2016 k. 201-202, notatka służbowa z 21 kwietnia 2016 k. 203, --- STRONA 11 --- notatka służbowa z 11 maja 2016 k. 204, notatka służbowa z 11 maja 2016 k. 205, skarga powoda z 18 marca 2016 k. 208-209, skarga powoda z 22 marca 2016 k. 210, notatka służbowa chor. W. D. z 05 kwietnia 2016 k. 238, pismo Dyrektora Zakładu Karnego numer (...) we W. z 17 czerwca 2016 k. 245-246, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 17 czerwca 2016 k. 274-248, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 20 maja 2016 k. 249-250, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 01 czerwca 2016 k. 252-254, pismo Dyrektora Zakładu Karnego numer(...) we W. z 05 maja 2017 k. 259, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 05 maja 2017 k. 260, pismo Dyrektora Zakładu Karnego numer(...) we W. z 25 października 2016 k. 261, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 16 maja 2017 k. 266, pismo z 17 czerwca 206 k. 267-268, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 17 czerwca 2016 k. 269-270, korespondencja pomiędzy powodem a Okręgowym Inspektoratem Służby Więziennej k. 410-471, dokumentacja dotycząca skarg i wniosków powoda k. 482-598, zeznania świadka J. S. elektroniczny protokół rozprawy z 09 maja 2019 00:40:50-01:12:00 k. 331 i 333, zeznania świadka W. D. elektroniczny protokół rozprawy z 09 maja 2019 01:12:25-01:36:00 k. 331 i 333) Skargi i wnioski dotyczące osadzonego D. K., kierowała również jego matka Z. K.. Kierowane przez nią pisma dotyczyły wycofania powoda z nauczenia w Zakładzie Karnym we W., odmowy jego przetransportowania, niewłaściwego osadzenia ze względu na stan zdrowia oraz niewłaściwego traktowania ze strony funkcjonariuszy Służby Więziennej. W odpowiedzi na pisma i skargi Z. K. wskazano, że w sprawie jej syna przeprowadzono postępowania wyjaśniające w toku których stwierdzono brak podstaw do uwzględnienia wnoszonych pism. (dowód: skarga Z. K. z 30 marca 2016 k. 217-218, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego z 14 kwietnia 2016 k. 214-215, pismo z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z 24 maja 2016 k. 211-212, notatka urzędowa z 13 kwietnia 2016 k. 219, pismo Dyrektora Zakładu Karnego numer(...) we W. z 21 marca 2016 k. 221, pismo Z. K. z 05 lutego 2016 k. 223, --- STRONA 12 --- pismo Dyrektora Zakładu Karnego numer (...) we W. z 31 marca 2016 k. 227, skarga Z. K. z 30 marca 2016 k. 228-229, skarga Z. K. z 26 marca 2016 k. 233) 13 września 2016 Komisariat Policji W. otrzymał za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej W. doniesienie D. K. dotyczące niedopełnienia obowiązków w okresie od 23 marca 2016 do 10 października 2016 przez funkcjonariuszy Służby Więziennej Zakładu Karnego numer(...) we W. na jego szkodę poprzez nieprzesłanie jego depozytu rzeczy osobistych. Postanowieniem z 24 października 2016 Komisariat Policji W. w sprawie o sygn. (...)odmówił wszczęcia dochodzenia na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. (dowód: postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa z 24 października 2016 k. 346) 20 marca 2017 Komisariat Policji W. otrzymał za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej W. doniesienie D. K. dotyczące niedopełnienia obowiązków w okresie od 23 marca 2016 do 10 października 2016 przez funkcjonariuszy Służby Więziennej Zakładu Karnego numer(...) we W. na jego szkodę poprzez nieprzesłanie jego depozytu rzeczy osobistych. Postanowieniem z 18 kwietnia 2017 Komisariat Policji W. w sprawie o sygn. (...)odmówił wszczęcia dochodzenia na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. (dowód: postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa z 18 kwietnia 2017 k. 29 i k. 350-351) 19 kwietnia 2017 Komisariat Policji W. otrzymał za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej W. doniesienie D. K. dotyczące przekroczenia uprawnień w okresie od 03 lutego 2016 do 23 marca 2016 przez funkcjonariuszy Służby Więziennej Zakładu Karnego numer (...)we W. na szkodę osadzonego D. K.. W toku prowadzonych czynności wyjaśniających D. K. odmówił udziału w czynnościach i nie podał żadnych szczegółów, ani faktów w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z 18 maja 2017 Komisariat Policji W. w sprawie o sygn. (...) odmówił wszczęcia dochodzenia na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., w sprawie o czym z art. 233 § 1 k.k. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. (dowód: postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa z 18 maja 2017 k. 25) Pismem z 30 stycznia 2018 powód wniósł o zwrot pozostawionych w Zakładzie Karnym numer (...) we W. rzeczy. Pismem z 29 marca 2018 powód został wezwany przez Zakład Karny numer(...) we W. do odbioru niepodjętego depozytu w postaci papieru toaletowego w kolorze białym (11 sztuk), pojemnika plastikowego (3 sztuki), wiaderka plastikowego, płynu do mycia naczyń, płynu do płukania (2 sztuki), płynu do prania (4 sztuki), deski do krojenia, szamponu, koszulki w kolorze czarnym z napisem (...), koszulki w kolorze czarnym z napisem (...), pojemnika na mydło, małej łyżki plastikowej, misek plastikowych (3 sztuki), slipów (8 sztuk), skarpet (10 sztuk), koszulki w kolorze czarnym z napisem (...), koszulki w kolorze czarnym z napisem (...), maszynki do papierosów (2 sztuki), tytoniu, opakowania po tytoniu, kopert małych (34 sztuki), notesu, metrówki, taśmy, nici, maści, plastrów, gąbki, pianki do golenia, mleczka do ciała, żelu pod prysznic, balsamu do ciała, mydła w kostce, proszku do prania, opakowania z lekarstwami, kropli do oczu, zapalniczki, kremu, worków na śmieci, szczoteczki do zębów, atlasu, czepku oraz kapci. Rzeczy to znajdowały się w dyspozycji Zakładu Karnego numer(...). (dowód: pismo powoda z 30 stycznia 2018 k. 356, wezwanie do odbioru niepodjętego depozytu z 29 marca 2018 k. 271-272) Przy tak ustalonych faktach Sąd Okręgowy zważył, co następuje: --- STRONA 13 --- Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszym postępowaniu powód D. K. domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa – Zakładu Karnego nr (...) we W. 2.500 zł tytułem odszkodowania za szkodę majątkową w postaci utraty rzeczy osobistych na skutek działań funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę związaną z naruszeniem jego dóbr osobistych w postaci naruszenia godności osobistej, nietykalności cielesnej przez funkcjonariuszy Służby Więziennej w Zakładzie Karnym numer(...) we W.. Pozwany wnosząc o oddalenie powództwa, przede wszystkim twierdził, iż D. K. nie wykazał powstania krzywdy na skutek naruszenia jego dóbr osobistych, a także powstania szkody materialnej. Wskazał także, iż czynnościom podejmowanym wobec powoda nie można przypisać przymiotu bezprawności, albowiem wynikały one z przepisów zarówno obowiązującego prawa, jak i z przepisów wewnętrznych funkcjonowania jednostki penitencjarnej. Pozwany podniósł, iż zatrzymanie rzeczy osobistych powoda 23 marca 2016 wynikało z tego, iż posiadane przez niego rzeczy znacznie przekraczały dopuszczalną ilość, co wiązało się z obowiązkiem złożenia rzeczy do depozytu zakładowego. Nadto, pozwany podkreślił, iż zarzucane przez powoda naruszenia nietykalności osobistej i szykanowania podczas jego transportu do innej jednostki, w istocie nie miało miejsca, na dowód czego przedłożył obszerną dokumentację dotyczącą postępowania wyjaśniającego, w tym nagranie video z transportu powoda z 23 marca 2016. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż konstrukcja ewentualnej odpowiedzialności pozwanego Zakładu Karnego numer (...)we W. wynikająca z art. 417 § 1 k.c. oparta jest na ogólnej formule deliktu. Przepis ten przewiduje odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego lub innej osoby prawnej wykonującą władzę z mocy prawa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Użycie w art. 417 k.c. pojęcia „niezgodność z prawem” zamiast „bezprawność” stanowi wyraz świadomej decyzji ustawodawcy, którego celem było wyłączenie z zakresu zdarzeń, za które państwo ponosi odpowiedzialność, działań lub zaniechań zgodnych z prawem, ale sprzecznych z zasadami współżycia społecznego. Przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa na gruncie tego przepisu są zatem: szkoda wyrządzona przy niezgodnym z prawem wykonywaniu czynności z zakresu władzy publicznej, na gruncie niniejszej sprawy – przez Zakład Karny oraz normalny związek przyczynowy pomiędzy niezgodnym z prawem wykonywaniem takich czynności a powstaniem szkody (T. Przesławski, Podstawy i zakres żądań odszkodowawczych związanych z pobytem w zakładzie karnym /areszcie śledczym/, Pal. 7-8/2013, s. 32). Przy czym podkreślić należy, iż odpowiedzialność Skarbu Państwa jest niezależna od winy. Odpowiedzialność pozwanego należy zatem rozpatrywać na podstawie art. 417 § 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c., art. 23 k.c. oraz 24 k.c. Przesłanką odpowiedzialności z art. 24 k.c., jest bezprawność działania, przez którą rozumie się działanie (zaniechanie), sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego. Przepis art. 24 k.c. przewiduje domniemanie bezprawności działania po stronie podmiotu, naruszającego dobra osobiste, co powoduje, że to na pozwanym spoczywa ciężar wykazania, że jego działanie było zgodne z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że przy żądaniu przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia podstawowym kryterium oceny Sądu powinien być rozmiar ujemnych następstw w sferze psychicznej pokrzywdzonego, bowiem celem przyznania ochrony w formie majątkowej za naruszenie dóbr osobistych jest zrekompensowanie i złagodzenie krzywdy moralnej. Ocena tej przesłanki nie może abstrahować od wszelkich okoliczności towarzyszących powstaniu krzywdy. Należy ustalić, czy działanie pozwanego, który naruszył dobro osobiste powoda, było bezprawne. Podstawową jednak przesłanką roszczenia z art. 24 k.c. jest istnienie i wykazanie szkody niemajątkowej, czyli krzywdy. Nie wystarczy ogólne, hasłowe powołanie się na istnienie krzywdy, bliżej nieokreślonej. Musi ona być sprecyzowana poprzez wskazanie, na czym konkretnie polega i jakie właściwie dobra osobiste narusza zachowanie danego sprawcy o bezprawnym charakterze. Do powstania roszczeń o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych z art. 24 k.c. i 448 k.c. nie jest wystarczające ustalenie, że działanie sprawcy było bezprawne, konieczne jest wystąpienie skutku w postaci naruszenia dobra osobistego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego z 27 marca 2013, sygn. akt I ACa 76/13, LEX numer 1313269). Przy ocenie, czy nastąpiło naruszenie dóbr osobistych, orzecznictwo postuluje zachowanie należytych proporcji i umiaru. Nie można bowiem nadużywać instrumentów prawnych właściwych dla ochrony dóbr osobistych dla przypadków, dotyczących wyłącznie subiektywnych odczuć osoby, dotkniętej zachowaniem innej osoby. Ocena, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych nie może być subiektywna i nie można jej dokonywać według miary indywidualnej wrażliwości zainteresowanego, ale powinna uwzględniać elementy obiektywne. Należy mieć na uwadze odczucia przeciętnego odbiorcy – osoby rozsądnej i racjonalnie oceniającej, nieobciążonej uprzedzeniami, nieskłonnej do wyrażania ekstremalnych sądów. Trzeba w tym miejscu stwierdzić, że ocena, czy przez osadzenie w warunkach zamkniętych doszło do --- STRONA 14 --- naruszenia godności powoda, wymagała odniesienia się do okoliczności sprawy oraz kryteriów obiektywnych, a nie do subiektywnych odczuć powoda. Dodatkowo jako podstawę roszczenia powoda, należy wskazać art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 04 listopada 1950, która na zasadzie art. 87 ust. 1 Konstytucji RP jest jednym ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa w Polsce. Stanowi on, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Bogate orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w S. przekonuje, że poniżające traktowanie w rozumieniu art. 3 Konwencji ma miejsce wówczas, gdy osoba, której ono dotyczy, doznaje poniżenia lub upokorzenia w stopniu przynamniej minimalnym. Ocena tego minimalnego stopnia dolegliwości jest względna; stopień dolegliwości musi być zatem oceniany w świetle okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok (...) I. przeciwko Polsce (...) z 15 listopada 2001). W niniejszej sprawie D. K. naruszenia swych dóbr osobistych w postaci zdrowia, nietykalności cielesnej i godności upatrywał w działaniu funkcjonariuszy Zakładu Karnego numer (...)we W. polegających na jego zaatakowaniu, duszeniu i popychaniu podczas transportu powoda do jednostki penitencjarnej w Warszawie, które miało (mieć) miejsce 23 marca 2016. Nadto, naruszenia swych dóbr osobistych w postaci zdrowia, nietykalności cielesnej i godności powód upatrywał także w związku z użyciem wobec niego chwytu obezwładniającego, duszenia, wykręcania rąk, rozebrania go do naga, zaglądania mu w okolice miejsc intymnych oraz dewastowania jego celi przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, wobec odmowy na czynione mu propozycje dostarczenia środków odurzających, skorzystania z usługi seksualnej oferowanej przez więźniarki i pielęgniarki oraz propozycje rozprowadzania i sprzedaż wśród więźniów środków odurzających. W tym aspekcie istota sprawy sprowadzała się zatem do wyjaśnienia, czy zachowanie funkcjonariuszy Służby Więziennej, za których działanie odpowiedzialność ponosił Skarb Państwa – Zakład Karny numer (...)we W. w okresie od 03 lutego 2016 do 17 lutego 2016 oraz od 02 marca 2016 do 23 marca 2016 oraz w związku z transportem z 23 marca 2016 wobec powoda prowadziło do naruszenia dobra osobistego chronionego przez art. 23 i 24 k.c. w postaci zdrowia, nietykalności cielesnej i czci, dalej czy było bezprawne, a jeśli tak, to czy pozwany wykazał brak bezprawności działania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy na powodzie bowiem spoczywał obowiązek wykazania, iż pozwany naruszył jego zdrowie, nietykalność cielesną i cześć. Z kolei pozwanego obciążało wykazanie, iż jego zachowanie nie miało znamion bezprawności, świadczących o naruszeniu dóbr osobistych powoda. Analiza okoliczności faktycznych, zdaniem Sądu, skutkowała oceną, iż powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego Skarbu Państwa w związku z twierdzeniami o naruszeniu jego dóbr osobistych . Nadto, w ocenie Sądu, również wywiedzione żądanie o naprawienie szkody majątkowej, także nie zasługiwało na uwzględnienie . W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniach pozwanego bezprawności, z której to powód wywodził swoje żądania. D. K. upatrywał naruszenia jego godności i intymności między innymi poprzez dokonywanie kontroli osobistej przez funkcjonariuszy jednostki penitencjarnej we W.. Po pierwsze wskazać należy, iż zgodnie z art. 116 k.k.w. skazany ma obowiązek przestrzegania przepisów określających zasady i tryb wykonywania kary, ustalonego w zakładzie karnym porządku oraz wykonywania poleceń przełożonych i innych osób uprawnionych (§ 1). W wypadkach uzasadnionych względami porządku lub bezpieczeństwa skazany podlega kontroli osobistej. Z tych samych względów kontroli podlegają również cele i inne pomieszczenia, w których skazany przebywa, znajdujące się w nich przedmioty, a także przedmioty jemu dostarczane lub przekazywane przez niego innej osobie. Kontrolę celi i innych pomieszczeń przeprowadza się podczas nieobecności skazanych (§ 2). Kontrola osobista polega na oględzinach ciała oraz sprawdzeniu odzieży, bielizny i obuwia, a także przedmiotów posiadanych przez skazanego. Oględziny ciała oraz sprawdzenie odzieży i obuwia przeprowadza się w pomieszczeniu, podczas nieobecności osób postronnych oraz osób odmiennej płci i dokonywane są za pośrednictwem osoby tej samej płci (§ 3). Również zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z 09 kwietnia 2010 o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020, poz. 848, t.j.) funkcjonariusze, wykonując czynności służbowe, mają prawo dokonywania kontroli osobistej. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 3a ustawy o Służbie Więziennej kontrola osobista, o może polegać na oględzinach ciała, lub sprawdzeniu jamy ustnej, nosa, uszu oraz włosów, lub sprawdzeniu bielizny, a także, w szczególnie uzasadnionych przypadkach - miejsc intymnych. Nadto, zgodnie z § 72 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 października 2003 w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (Dz.U. 2003 nr 194 poz. 1902), w celu odnalezienia przedmiotów niebezpiecznych i niedozwolonych oraz w innych uzasadnionych przypadkach w jednostce penitencjarnej przeprowadza się kontrolę lub pobieżną osadzonego. --- STRONA 15 --- Mając na względzie powyższe regulacje prawne, dokonanie kontroli osobistej, w tym oględzin miejsc intymnych przez funkcjonariuszy jednostki penitencjarnej w której przebywał powód, nie nosiło znamienia bezprawności, albowiem takie działanie jasno wynikało z obowiązujących przepisów prawa. Powód jako osoba osadzona, był zobowiązany był poddać się oględzinom. Przy tym, powód nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, iż faktycznie dokonywana kontrola osobista była dokonana poza przyjęte ramy prawne, poprzestając jedynie na gołosłownych twierdzeniach. Podkreślić należy, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe – w tym szczególności skupiające się na dokumentach w postaci sprawozdania z czynności wyjaśniających podjętych na skutek wnoszenia licznych skarg przez powoda w żaden sposób nie potwierdziły jego wniosków, a tym także tych dotyczących przeprowadzonej kontroli osobistej ponad przeciętną miarę. Wskazać należy, iż samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 listopada 2001, I PKN 660/00, LEX numer 80854). Co istotne powód w sposób bardzo ogólnikowy i lakoniczny opisywał działania funkcjonariuszy, które skutkować miały naruszeniem jego dóbr osobistych – przy czym twierdzenia te nie znalazły oparcia w innych wiarygodnych i obiektywnych dowodach. W dalszej kolejności wskazać należy, iż po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, nie potwierdziły się także okoliczności związane ze stosowaniem wobec powoda chwytu obezwładniającego, duszenia, wykręcania rąk, dewastowania jego celi przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, co miało nastąpić na skutek jego odmowy na czynione mu propozycje dostarczenia środków odurzających, skorzystania z usługi seksualnej oferowanej przez więźniarki i pielęgniarki oraz propozycje rozprowadzania i sprzedaży wśród więźniów środków odurzających. Również i w tym wypadku, było to samo twierdzenie powoda, nie poparte żadnymi (racjonalnymi) dowodami. Wskazać należy, iż z dołączonych pisemnych wyjaśnień wicedyrektorki Centrum (...) w Zakładzie Karnym wynikało, że pełniła ona również nadzór nad biblioteką szkolną i kategorycznie zaprzeczyła zarzutom skarżącego dotyczącym obcowania płciowego ze skazanymi. Stąd ten, również ta okoliczność nie znalazł potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak jest podstaw do tego by twierdzić, że funkcjonariusze Służby Więziennej kierowali do powoda jakiekolwiek propozycje, dotyczące nielegalnego zachowania. Poza samymi twierdzeniami powoda, żadna z okoliczności nie została potwierdzona w materiale dowodowym w niniejszej sprawie. W odniesieniu zaś do twierdzeń powoda jakoby funkcjonariusze Służby Więziennej szykanowali go za odmowy na czynione mu propozycje dostarczenia środków odurzających, skorzystania z usługi seksualnej oferowanej przez więźniarki i pielęgniarki oraz propozycje rozprowadzania i sprzedaż wśród więźniów środków odurzających, to również te twierdzenia powoda nie znalazły oparcia w wiarogodnych i przekonujących dowodach. Powód nie wyjaśnił kiedy dokładnie i w jakich okolicznościach te zachowania miały mieć miejsce. Nie wskazał także kto konkretnie odnosił się do niego wulgarnie. Wskazać trzeba, że powyższe okoliczności były przedmiotem skarg powoda i te okoliczności były wyjaśniane, ale nie znalazły one potwierdzenia. Zeznania powoda nie znalazły także oparcia w wiarygodnych i obiektywnych dowodach zgromadzonych w toku postępowania, takich jak dokumenty postępowań wyjaśniających oraz zeznania świadków J. S. i W. D.. W toku postępowania powód naprowadzał również, że nie pozwolono mu zabierać jedzenia na zajęcia w Centrum (...), na które uczęszczał. Zważyć należy, iż czas i miejsce przeznaczone na spożywanie posiłków przez osadzonych w pozwanej jednostce Skarbu Państwa uregulowane było w § 5 zarządzenia numer (...) Dyrektora Zakładu Karnego numer (...) we W. z 15 lipca 2014 w sprawie Porządku wewnętrznego w Zakładzie Karnym numer (...) we W., zgodnie z którym skazani spożywają posiłki w celach mieszkalnych w wyznaczonych porach. W porze obiadu w Centrum (...) w jednostce nie odbywały się zajęcia szkolne, zaś uczniowie doprowadzani byli do oddziałów mieszkalnych gdzie spożywali obiad. Oznacza to, że również ten zarzut powoda dotyczący braku możliwości zabierania ze sobą posiłków pozostawał bezzasadny, albowiem do spożywania posiłków przeznaczona była odpowiednia pora, co oznacza, że nie było potrzeby, aby powód zabierał ze sobą posiłek. Nadto, podkreślenia wymaga, iż powód jedynie raz brał udział w zajęciach szkolnych w Centrum (...) w jednostce 15 lutego 2016, co wynika z dokumentacji zebranej w postępowaniu toczącym się na skutek skarg powoda. Powód wskazywał również na nieodpowiedni zakres opieki medycznej, którą został objęty we (...) jednostce penitencjarnej. W zakresie dotyczącym odmowy leczenia powoda przez administrację jednostki penitencjarnej, D. K. w żadnym stopniu nie wykazał tego, iż miał miejsce czyn niedozwolony, to jest, że doszło do bezprawnego działania, a w zasadzie zaniechania po stronie funkcjonariuszy Zakładu Karnego we W.. Powód nie przytoczył konkretnych okoliczności świadczących o zaniedbaniach służby zdrowia wobec niego. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynikają okoliczności zgoła odmienne od tych na które --- STRONA 16 --- wskazywał powód – w tym przede wszystkim z zeznań świadków M. K. i D. L. (2), jak i wkładki do książeczki zdrowia osadzonego wynikało bowiem, iż powód miał zapewnioną fachową pomoc lekarską przez cały okres pobytu w pozwanej placówce penitencjarnej. Stosownie do art. 102 k.k.w. skazany ma prawo między innymi do odpowiedniego ze względu na zachowanie zdrowia wyżywienia, odzieży, warunków bytowych, pomieszczeń oraz świadczeń zdrowotnych i odpowiednich warunków higieny. Zgodnie zaś z art. 115 pkt 1 k.k.w. skazanemu zapewnia się bezpłatne świadczenia zdrowotne, leki i artykuły sanitarne (§ 1). Protezy, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze zapewnia się skazanemu bezpłatnie, jeżeli ich brak mógłby pogorszyć stan zdrowia lub uniemożliwić odbywanie kary pozbawienia wolności, a w innych wypadkach odpłatnie (§ 2). Natomiast zakres leczenia protetycznego jest określony w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 13 listopada 2003 w sprawie warunków i sposobu zaopatrzenia osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych w protezy, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze (Dz.U. z 2003, nr 204 poz. 1986). Jak wynika z akt sprawy powodowi w Zakładzie Karnym numer(...) we W. została zapewniona prawidłowa i należyta opieka lekarska. Z materiału dowodowego wynika, że powód miał nieograniczony dostęp do świadczeń medycznych. W czasie osadzenia we (...) jednostce penitencjarnej, powód odbył szereg wizyt lekarskich, między innymi u lek. med. W. P. podczas której został osłuchany i zalecono mu spirometrię, jednakże z uwagi na to, że powód nieprawidłowo dmuchał w ustnik i z tego powodu badania okazało się niemiarodajne. Powód odbywał wizytę również u lek. med. Z. F. podczas której otrzymał doraźne leki a nadto, był konsultowany (...). U powoda wykonano również badanie elektrokardiografii, które nie wykazało żadnych zmian patologicznych oraz badanie (...) kończyn dolnych, w trakcie którego powód nie współpracował przez co nie było możliwe jego pełne przeprowadzenie. Natomiast w odniesieniu do sprzętu ortopedycznego, wskazać należy, iż jak wynika z materiału dowodowego, w trakcie z jednej wizyt lekarskich, powód zażądał wydania kuli łokciowej, jednakże odmówiono mu wydania kuli łokciowej, albowiem poruszał się sprawie po powierzchniach płaskich jak i po schodach. Twierdzenia powoda były subiektywne i gołosłowne; nie stwierdzono pogorszenia się stanu zdrowia powoda, ilość i częstotliwość wpisów w książce zdrowia wskazuje nadto, iż opieka medyczna udzielana powodowi miała wymiar wieloaspektowy, także w ramach schorzeń opisywanych w pozwie. Skonstatować należy, iż zakres opieki medycznej udzielonej w warunkach izolacji penitencjarnej prawdopodobnie nie byłby osiągalny przez powoda w warunkach wolnościowych. Wreszcie wskazać należy, iż nie potwierdziły się okoliczności naprowadzone przez powoda co zdarzenia z 23 marca 2016, zgodnie z którymi miał zostać zaatakowany, duszony, popychany oraz wepchnięty siłą do samochodu policyjnego. Jak wynika z dołączonej przez pozwanego płyty CD, stanowiącej nagranie z monitoringu więziennego z 23 marca 2016 istotnie powód stawił się na placu transportowym, gdzie nakazano mu przepakowanie swoich rzeczy. Sytuacja miała miejsce na głównym placu jednostki, wśród znacznego ruchu funkcjonariuszy różnych służb, cywili i osadzonych. Jak wynika z nagrania, gdy powód stawił się na placu transportowym nakazano mu przepakować swoje rzeczy. Następnie, powód został doprowadzony do magazynu mundurowego celem zdania nadmiaru rzeczy. Rzeczy powoda, utrudniające realizację konwoju policyjnego, zostały następnie zdane w magazynie mundurowym, które ujęto w dwóch wykazach. Powód sporządził własnoręcznie oświadczenie o zdaniu depozytu w magazynie mundurowym. Zdanie przedmiotów należących do powoda do depozytu Zakładu Karnego, wynikało z tego, że ich ilość przedmiotów znacznie przekraczała dopuszczalną ilość określoną w obowiązujących przepisach. Przede wszystkim podkreślić należy, iż na nagraniu transportu powoda nie widać, aby powód został od tyłu zaatakowany, duszony, popychany i wepchnięty siłą do samochodu policyjnego, na co w toku niniejszego postępowania konsekwentnie naprowadzał powód. Jak wynika zatem z dołączonego nagrania, nie doszło do jakiegokolwiek kontaktu fizycznego pomiędzy powodem, a funkcjonariuszami, zaś z postawy przyjmowanej przez funkcjonariuszy Zakładu Karnego we W. można wnioskować, że nie przejawiali żadnego agresywnego zachowania. Postępowanie funkcjonariuszy Służby Więziennej nie nosiło cech znęcania się, czy upokarzania powoda. W związku z tym, również i w tym zdarzeniu nie sposób upatrywać jakiekolwiek działania funkcjonariuszy naruszającego dobra osobiste powoda, a przy tym noszącego cechy bezprawności. W konsekwencji, mając na względzie powyżej przedstawione okoliczności i rozważania w przedmiotowej sprawie, nie było również podstaw do zasądzenia jakiejkolwiek kwoty tytułem odszkodowania za utracone mienie powoda. Żądanie odszkodowawcze powód wywiódł w związku z zatrzymaniem jego rzeczy osobistych powoda przed jego transportem do innej jednostki. Roszczenie to oparte jest również o treść art. 417 § 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Zgodnie z art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przesłanki odpowiedzialności --- STRONA 17 --- w świetle komentowanego przepisu są następujące: szkoda; szkoda ta musi być wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej (w sferze imperium) oraz istnienie normalnego, adekwatnego związku przyczynowego między działaniem lub zaniechaniem przy wykonywaniu władzy a powstaniem szkody o którym mowa w art. 361 k.c. Z odpowiedzialności powstającej na podstawie komentowanego przepisu nie można zwolnić się, wykazując brak winy. Oceny odpowiedzialności należy dokonywać przez pryzmat treści art. 415 k.c. normującego zasady odpowiedzialności deliktowej. Odpowiedzialność pozwanego Skarbu Państwa należy zatem rozpatrywać na podstawie art. 417 § 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Jak już wyżej wskazano, zdanie przedmiotów należących do powoda do depozytu jednostki penitencjarnej, wynikało z tego, że ich ilość przedmiotów znacznie przekraczała dopuszczalną ilość. Podkreślić należy, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego powód został wezwany do wskazania osoby, instytucji lub organizacji, do której na koszt powoda miał zostać odesłany depozyt. Mimo wielokrotnych wezwań ze strony administracji zakładu, nie wpłynęło pismo powoda wskazujące, do kogo na koszt powoda ma zostać odesłany należący do niego depozyt, wciąż znajdujący się w magazynie mundurowym. Nie sposób zatem twierdzić, iż powodowi została wyrządzona szkoda majątkowa – skoro miał możliwość odebrania rzeczy, a tego nie uczynił. Nadto, zdanie rzeczy powoda do depozytu na polecenie funkcjonariuszy nie było działaniem niezgodnym z prawem, lecz znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach, albowiem powód posiadał nadbagaż. Stąd też, brak jest jakichkolwiek podstaw do zasądzenia na rzecz powoda odszkodowania stanowiącego równowartość przedmiotów zdanych do depozytu, albowiem po pierwsze, ich złożenie wynikało z przekroczenia dopuszczalnej ich ilości, zaś po drugie, powód miał sposobność ich odzyskania, lecz nie skorzystał z tej możliwości. Mając na uwadze powyżej przedstawione okoliczności i rozważania Sąd orzekający nie znalazł – jakichkolwiek – uzasadnionych i przekonujących podstaw, aby w zakresie zarzutów zgłoszonych przez powoda D. K. zarzucić pozwanemu Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu nr(...) we W. bezprawność. Wszelkie działania podejmowane przez funkcjonariuszy względem powoda były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Pozwany zdaniem Sądu wywiązywał się z wszelkich przepisów mających na celu zapewnienie powodowi realizację przysługujących mu praw, a wynikających z obowiązującego systemu norm prawnych szczegółowo regulujących sposób i warunki osadzenia w jednostce penitencjarnej. Żadnemu z działań pozwanego zakładu karnego nie można przypisać cech bezprawności. Okoliczności na które naprowadzał powód nie potwierdziły się w żadnej mierze. Pamiętać należy, że zadaniem zakładu karnego jest izolacja osadzonego od społeczeństwa, a nie zapewnienie mu warunków bytowych odpowiadających warunkom mieszkaniowym na wolności albowiem celem kary pozbawienia wolności jest pewna dolegliwość związana z odpowiedzialnością za popełnione przestępstwa. Bez wątpienia prawo do godnego odbywania kary pozbawienia wolności jest dobrem osobistym każdego osadzonego. Jednakże naruszenie tego dobra będzie miało miejsce jedynie wówczas, gdy poziom uciążliwości związany z pobytem w zakładzie karnym przekroczy poziom nieuniknionego cierpienia, a tego w przypadku powoda nie sposób stwierdzić w jakimkolwiek stopniu. Stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalono przede wszystkim w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w postaci przedstawionych przez strony dokumentów, w tym dokumentacji medycznej oraz licznej dokumentacji związanej z prowadzeniem postępowań wyjaśniających związanych z wnoszeniem skarg przez powoda (i jego matkę). Treść i forma dokumentów nie była kwestionowana przez strony. Sąd po zapoznaniu się z ich treścią i formą również nie powziął, co do nich żadnych wątpliwości. Przede wszystkim Sąd oparł się również na dokumentacji stanowiącej nagranie z 23 marca 2016 z placu transportowego przy jednostce penitencjarnej, na okoliczność naruszenia nietykalności cielesnej powoda, która miała istotne znacznie zarówno w kontekście wywiedzionego roszczenia o zadośćuczynienie – albowiem głównie z tym zdarzeniem wiązał naruszenie dóbr osobistych oraz roszczenia odszkodowawczego, gdyż również odnosiło się ściśle do okoliczności transportu powoda z 23 marca 2016. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na Sąd na przeprowadzonym dowodzie z zeznań świadka M. K. (elektroniczny protokół rozprawy z 09 maja 2019) oraz D. L. (2) (elektroniczny protokół rozprawy z 17 lipca 2019) którzy jako lekarze w jednostce penitencjarnej udzielali powodowi świadczeń medycznych. Co do przeprowadzonych dowodów z zeznań świadków Sąd oparł się również na dowodzie z zeznań świadka J. S. i W. D. funkcjonariuszy Służby Więziennej, na okoliczność zasad panujących w Zakładzie Karnym we W. oraz postępowań wyjaśniających w sprawie skarg powoda. Sąd pominął natomiast wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków S. W., R. A., T. M., M. B. i K. M. na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c., wobec braku danych --- STRONA 18 --- adresowych umożliwiających wezwanie tych świadków, a także z uwagi na to, iż wobec wnioski te zmierzały wyłącznie przedłużenia postępowania. Natomiast przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powoda D. K., na tle ustalonego stanu faktycznego wobec wszystkich przeprowadzonych dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności spornych sprawy, było zbędne w związku z czym na podstawie art. 299 k.p.c. w zw. z art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął ten dowód. Zgodnie z art. 299 k.p.c. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów może dopuścić dowód z przesłuchania stron. Wskazać należy, iż obowiązek przesłuchania stron nie ma charakteru bezwzględnego i aktualizuje się wówczas gdy sąd uzna, że dotychczasowe wyniki postępowania dowodowego nie świadczą o wyjaśnieniu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Wobec tego, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe nie pozostawiło okoliczności spornych, w tym zwłaszcza na tle nagrania z 23 marca 2016 zamieszczonego na płycie CD, nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania powoda. W tym jest zwrócenia uwagi wymaga fakt, iż nagranie nie pozostawia żadnych wątpliwości co do braku wiarygodności powoda, którego twierdzenia co do zdarzenia z 23 marca 2016 w żaden sposób się nie potwierdziły. Podkreślić także należy, iż dowód z przesłuchania powoda byłby istotny w przypadku potwierdzenia okoliczności naruszenia jego dóbr osobistych, albowiem wtedy konieczne byłoby ustalenie rozmiaru krzywdy jakiej doznał powód, a co za tym idzie ustalenia odpowiedniej kwoty zadośćuczynienia. Jednakże wobec niepotwierdzenia tych okoliczności w żadnym zakresie, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powoda było zbędne, wobec czego na podstawie art. 299 k.p.c. w zw. z art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął ten dowód. Mając powyższe na względzie Sąd uznał żądanie powoda za nieuzasadnione i nie zasługujące na uwzględnienie. Z tychże względów Sąd na podstawie przepisu art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w zw. z art. 417 § 1 k.c. a contrario oddalił powództwo wniesione przez D. K., o czym orzeczono jak w punkcie I. sentencji orzeczenia. W punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania zgodnie z wyrażoną w art. 98 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzając od powoda D. K. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Zgodnie z art. 99 k.p.c. stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata. Na należne zatem Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej koszty zastępstwa procesowego składała się kwota 10.800 zł ustalona na podstawie § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015, poz. 1800) w zw. § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 03 października 2016 zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2016, poz. 1668). Wskazać także należy, iż sytuacja finansowa pozwanego, nawet stanowiąca podstawę zwolnienia strony od obowiązku uiszczania kosztów sądowych, nie wyczerpuje sama w sobie przesłanek zastosowania art. 102 k.p.c. Ocena, czy zachodzą przesłanki do skorzystania z wyjątku statuowanego w tym przepisie, jest dokonywana każdorazowo przez sąd niezależnie od wcześniejszych decyzji w przedmiocie zwolnienia jej od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 108 ustawy z 28 lipca 2005 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Z tych względów samo powoływanie się na trudną sytuację materialną i zarobkową nie jest wystarczające do zakwalifikowania niniejszego przypadku do „szczególnie uzasadnionych” na gruncie art. 102 k.p.c. Przepis ten nie konkretyzuje pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawia ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi. Sąd doszedł do przekonania, że sytuacja powoda, pomimo jego osadzenia w Zakładzie Karnym nie jest przypadkiem szczególnym, uzasadniającym odstąpienie od ogólnej zasady wyrażonej w przepisie art. 98 k.p.c. Należy jednocześnie zauważyć, iż fakt zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych nie uprawnia strony do zupełnie dowolnego konstruowania odpowiedzialności podmiotów trzecich, jak i kształtowania wysokości roszczenia, a konieczność poniesienia wysokich kosztów na rzecz przeciwnika winna skłaniać do ważenia swoich żądań i określania ich w rozsądnych, możliwych do uzasadnienia, granicach. Powód w niniejszym postępowaniu zastępowany był przez pełnomocnika z urzędu, wobec czego w punkcie III. sentencji wyroku Sąd na podstawie § 4 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 8 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 03 października 2016 w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019 poz. 18, t.j.) przyznał na jego rzecz od Skarbu Państwa kwotę 8.856 zł (7.200 zł + 23% VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi D. K. z urzędu. Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 03 października 2016 pełnomocnik z urzędu powoda złożył wymagane oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Uwzględniając przy tym --- STRONA 19 --- przesłanki opisane w § 4 ust. 2 pkt 1 – 4 Rozporządzenia Sąd nie znalazł podstaw dla podwyższenia pełnomocnikowi wysokości należnego wynagrodzenia, zważywszy na zakres nakładu pracy pełnomocnika, fakt, iż sprawa nie miała skomplikowanego charakteru, pozew zawierał wiele braków ( vide k. 288), podobnie jak osobowe wnioski dowodowe, co ostatecznie przełożyło się na czas trwania postępowania. Również podwyższenia wynagrodzenia nie uzasadniała liczba wyznaczonych posiedzeń, w tym wyznaczenie innego pełnomocnika do reprezentowania powoda w posiedzeniu w przedmiocie pomocy Sądowej przed Sądem Rejonowym dla Warszawy- Pragi Południe w Warszawie.