Wyrok I C 95/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 września 2011 roku Sąd Okręgowy w Białyms

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 95/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 września 2011 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Ewa Rogalińska Protokolant: starszy protokolant Katarzyna Sokół po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa M. O. przeciwko Skarbowi Państwa Aresztowi Śledczemu w H. o zadośćuczynienie I. Oddala powództwo; II. Odstępuje od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa; III. Ustala, że pozostałe koszty sądowe ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Powód M. O. wnosił o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Aresztu Śledczego w H., kwoty 200 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od daty wydania orzeczenia do dnia zapłaty, a także zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu, powód wskazał, iż w okresie od marca 2000 roku do lutego 2002 roku przebywał w Areszcie Śledczym w H.. Z jego twierdzeń wynika, iż w tym czasie administracja pozwanego nie zapewniła powodowi odpowiednich warunków bytowych. Powód był zmuszony do przebywania w jednej celi z osobami palącymi papierosy, z osobami o różnym stopniu demoralizacji. Z twierdzeń powoda wynika, iż wyposażenie celi mieszkalnej było przestarzałe. Cele nie posiadały osobnych kącików sanitarnych co powodowało brak intymności, a także było przyczyną nieustającego fetoru. Pozwany nie zapewniał osadzonym warunków do utrzymania higieny osobistej. Funkcjonariusze Służby Więziennej przedmiotowo i lekceważąco traktowali osadzonych co było przyczyną trwałego uszkodzenia prawej ręki powoda (k. 2 – 4). Pozwany Skarb Państwa – Areszt Śledczy w H., zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, wnosił o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. --- STRONA 2 --- Wnosząc o oddalenie powództwa, pozwany podniósł iż roszczenie powoda uległo przedawnieniu, w związku z czym zbędne jest ustalenie istnienia innych przesłanek prawnomaterialnych uzasadniających uwzględnienie powództwa (k. 36 – 37). Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje W niniejszej sprawie bezspornym był fakt, iż powód w okresie od marca 2000 roku do lutego 2002 roku był osadzony w Areszcie Śledczym w H.. Zgodnie z treścią art. 415 kc kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Odpowiedzialność odszkodowawcza Skarbu Państwa jest uregulowana w art. 417 § 1 kc. Zgodnie z treścią tego przepisu obowiązującą do dnia 1 września 2004 roku, a który na mocy art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 19 lipca 2004 roku nr 162 poz. 1692 z późn. zm.) ma zastosowanie w niniejszej sprawie, Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. Stosownie do treści art. 442 § 1 kc roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę. Wprawdzie powyższy przepis został uchylony ustawą z dnia 16 lutego 2007 roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. z 9 maja 2007 roku, nr 80 poz. 538), a w jego miejsce wprowadzono przepis art. 442 1 kc, który wydłuża okresy przedawnienia, to jednakże nowe regulacje mają zastosowanie jedynie do roszczeń, które według przepisów dotychczasowych, w dniu wejścia w życie art. 442 1 kc nie były przedawnione. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko pozwanego, iż w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia roszczeń powoda. Powód na bieżąco miał wiedzę w przedmiocie warunków w jakich był osadzony a także działań podejmowanych przez administrację pozwanego. Był też świadomy tego czy te okoliczności powodują po jego stronie jakąkolwiek szkodę. Jak wynika z twierdzeń powoda, w okresie pobytu w pozwanym Areszcie Śledczym w H. nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do warunków w jakich przebywał, a także niewłaściwego zachowania funkcjonariuszy Służby Więziennej. Powód nie domagał się także przeniesienia go do celi dla osób niepalących. Z jego stanowiska wynika, iż nie wiedział jakie uprawnienia mu przysługują (k. 73 – 74). Świadomość powstania szkody, a także osoby zobowiązanej do jej naprawienia jest niezależna od wiedzy jakie środki prawne przysługują w dochodzeniu roszczeń z tym związanych. W związku z tym bez znaczenia były twierdzenia powoda, iż o możliwości dochodzenia zadośćuczynienia dowiedział się dopiero w 2010 roku od innych osób. Przepis art. 442 § 1 kc rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia jednoznacznie wiąże z chwilą dowiedzenia się przez poszkodowanego o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia (por. też wyrok SN z dnia 24 listopada 1971 r., I CR 491/71 OSNC z 1972 r., nr 5, poz. 95). Mając powyższe na uwadze, należało uznać, iż do upływu trzyletniego terminu przedawnienia roszczeń powoda doszło najpóźniej w lutym 2005 roku. W związku z tym, na mocy art. 442 § 1 kc orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 102 kpc.