Postanowienie I C 941/20

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 941/20 ' ew WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Dorota Marszałkowska Protokolant: Protokolant sądowy Piotr Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. w Bydgoszczy | sprawy z powództwa T.G. przeciwko Skarbowi Państwa — Ministerstwu Sprawiedliwości reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej o zapłatę 1. Powództwo oddala, 2. Zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 10.800 zł (dziesięć tysięcy osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w którym je zasądzono do dnia zapłaty, : 3. Nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy na rzecz (...) kwotę 8.856 zł (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powodowi z urzędu, 4. Kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa. ' SSO Dorota Marszałkowska --- STRONA 2 --- . UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 11 września 2020 r. przeciwko Skarbowi Państwa — Oddziałowi Zewnętrznemu w T. Zakładu Karnego w I. powód T. G. wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 160.000 zł wraz z odsetkami "ustawowymi od dnia złożenia pozwu, tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy w związku z uszkodzeniem ciała i rozstrojem zdrowia będących następstwem niewłaściwego udzielania powodowi jako osadzonemu w zakładzie karnym świadczeń zdrowotnych. Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 50.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia złożenia pozwu, tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy w związku z naruszeniem przez personel medyczny zatrudniony u pozwanego praw pacjenta w trakcie procesu udzielania powodowi jako osadzonemu w zakładzie karnym świadczeń zdrowotnych. Powód wniósł również o zasądzenie na rzecz jego pełnomocnika kosztów nieopłaconej w części, jak i w całości, pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. 'W uzasadnieniu podano, że powód został osadzony w Areszcie Śledczym w T. (obecnie Oddziale Zewnętrznym w T. Zakładu Karnego w I.) w dniu 3 listopada 2016 r. celem odbycia kary pozbawienia wolności. Wyjaśniono, że powód od wielu lat choruje na cukrzycę insulinozależną, a w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności miał zapisaną przez lekarza insulinę o nazwie (...). Wskazano, że ostatecznie ambulatorium przekazywało powodowi insulinę o nazwie (...) i (...). Zaznaczono, że w dniu 14 stycznia 2017 r. powód z powodu wysokiej glikemii i utrzymującej się od około 2 miesięcy biegunki został przewieziony do szpitala i po przeprowadzeniu badań tego samego dnia przekazano go do Zakładu Opieki Zdrowotnej Aresztu Śledczego w B., w którym przebywał do 31 stycznia 2017 r. Wskazano, że powód z uwagi na pogorszenie się. stanu zdrowia zaczął analizować otrzymywane leki i na przełomie marca/kwietnia 2019 r. powziął podejrzenie co do jakości przekazywanej mu insuliny, bowiem pomimo jej przyjmowania poziom cukru w jego organizmie był zawyżony. Zdaniem powoda personel medyczny zatrudniony u pozwanego przekazywał mu przeterminowaną insulinę oraz stosował zamienniki w stosunku do tych zapisywanych przez lekarza. Zaznaczono, że pozwany przekazał organom prowadzącym śledztwo pustą fiolkę leku P. — insulinę, którą jak ustaliły organy ściągania została sprowadzona imiennie dla innego więźnia w 2012 r. i której okres przydatności upłynął przed - 2017 r. Podano również, że powód zwrócił się do producenta leków z zapytaniem o dopuszczalność stosowania zamienników konkretnej insuliny. Podkreślono, że w odpowiedzi podano, iż leki są podobne, ale nie identyczne, a różnice mogą powodować odmienne reakcje organizmu na leki i wpływać na ich skuteczność, jak również, że nie wolno podawać pacjentowi leków po zakończeniu okresu | --- STRONA 3 --- . ważności i nie można określić ewentualnych skutków po podaniu pacjentowi przeterminowanych lekarstw. W ocenie powoda pozwany dopuścił się naruszenia art. 6 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, uprawniającego pacjenta do uzyskiwania świadczeń zdrowotnych udzielonych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Podkreślono, że należyta staranność personelu medycznego powinna objawiać się między innymi w czuwaniu nad podawaniem pacjentowi przepisanych przez lekarza leków, a wydawanie zamienników powinno się odbywać pod okiem lekarza, a dodatkowo udzielając świadczeń zdrowotnych w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności personel medyczny powinien podjąć starania, by wydawane leki były zdatne do użycia i nie zagrażały więźniowi, któremu je przekazano. Zdaniem powoda naruszenie jego praw jako pacjenta miało charakter zawiniony, wynikający z niewłaściwej organizacji ambulatorium pozwanego oraz braku staranności personelu medycznego w procesie udzielania świadczeń zdrowotnych. Powód podkreślił, że od czasu aplikowania mu przez personel medyczny pozwanego przeterminowanych leków odczuwa silne bóle brzucha i nadbrzusza, będące następstwem silnych biegunek, które towarzyszą mu od 3 lat. Wskazano, że powód dodatkowo cierpi na bóle głowy i bóle kostno- stawowe, odwadnia się, ma problemy z kontrolowaniem swoich potrzeb fizjologicznych, doświadcza zaburzenia pola widzenia i zawrotów głowy. Podano, że problemy gastrologiczne powoda skutkują podawaniem mu w sposób przewlekły leków przeciwbiegunkowych, które nie powinny być stosowane długotrwale. Wyjaśniono, że nie zdiagnozowano problemów gastrologicznych powoda i jest on leczony objawowo sprzecznie z ostrzeżeniami zawartymi w charakterystyce produktu leczniczego. Zdaniem powoda spowodowanie wydłużenia procesu leczenia, które również wiązało się z cierpieniami fizycznymi, uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia za krzywdę. Nadto wskazano, że powód utracił zaufanie do osób wykonujących zawód medyczny oraz odczuwa strach i obawy co do skuteczności dalszych działań medycznych. 'W ocenie powoda personel medyczny nie podawał i nie podaje mu regularnie wszystkich leków, w tym insuliny, która jest mu potrzebna do regulowania poziomu glukozy we krwi (k. 4-10). Postanowieniem z dnia 2 listopada 2020 r. Sąd zwolnił powoda w całości od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie (k. 94). W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa — Oddział Zewnętrzny w T. Zakładu Karnego w I. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. W pierwszej kolejności pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczeń za okres przypadający 3 lata przed dniem wniesienia --- STRONA 4 --- o pozwu. Wskazano, że o hipotetycznej krzywdzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia powód wiedział już w czasie wystąpienia zdarzeń opisywanych w pozwie. Zdaniem pozwanego z uwagi na powyższe roszczenie powoda za okres przed 7 września 2017 r. uległo przedawnieniu. Nadto pozwany zaznaczył, że roszczenie powoda jest bezpodstawne co do zasady, jak i co do wysokości. "Pozwany zakwestionował, by doszło do niezgodnego z prawem działania lub zaniechania po jego stronie, powód doznał jakiekolwiek szkody w wyniku niezgodnego z prawem działania lub zaniechania pozwanego, jak również by istniał normalny związek przyczynowy między szkodą powoda a niezgodnym z prawem działaniem lub zaniechaniem pozwanego. Pozwany zaprzeczył, by powód był niewłaściwie leczony i by były wydawane mu przeterminowane leki. Wskazano, że powód otrzymywał na zlecenie lekarza wyłącznie insulinę A. i I., żadna inna nie była mu wydawana. Wyjaśniono, że powód złożył skargę do sędziego penitencjarnego na opiekę lekarską, zarzucając podawanie mu przeterminowanych leków. Podkreślono, że wykonane po skardze powoda czynności sprawdzające nie potwierdziły żadnego z podnoszonych przez niego zarzutów. Nadto podano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż insulina, która rzekomo była wydana powodowi jako przeterminowana, została wydana innemu osadzonemu w 2012 r. Zaznaczono, że dotychczas żadna z przeprowadzonych kontroli nie potwierdziła zarzutów powoda, nieprawidłowości nie potwierdziła również Prokuratura. Wskazano, że zgodnie z opinią biegłego przeprowadzoną w toku innego postępowania leczenie powoda w jednostce penitencjarnej było prawidłowe, a pacjent nie dostawał przeterminowanych leków. Zaznaczono, że nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, nie doszło do zawinionego naruszenia praw pacjenta i nie ma podstaw do przyznania powodowi odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia za krzywdę. Nadto, zdaniem pozwanego, sąd cywilny nie jest powołany do dokonywania oceny kwestii zastrzeżonych do wyłącznej kognicji sędziego penitencjarnego. Podkreślono, że pozwana jednostka penitencjarna podlegała regularnym kontrolom sędziego penitencjarnego, a powód miał możliwość kierowania skarg, jeśli uznał, iż działania pozwanego są sprzeczne z przepisami k.k.w. i rozporządzeń wydanych na jego podstawie. Ponadto wskazano, że żądana przez powoda kwota jest wygórowana i nie znajduje uzasadnienia, a powód nie wykazał rozmiaru krzywdy, stopnia i rodzaju dolegliwości, ich intensywności oraz negatywnych skutków dla zdrowia (k. 109-121). W dalszym toku postępowania strony podtrzymały stanowiska dotychczas zajęte w sprawie. " Sąd ustalił, co następuje: --- STRONA 5 --- Powód przebywał w pozwanej jednostce penitencjarnej m.in. w okresie od 4 listopada 2016 r. do 22 listopada 2016 r., od 13 grudnia 2016 r. do 14 stycznia 2017 r. oraz od 14 lutego 2017 r. do kwietnia 2017 r. Powód cierpi na cukrzycę insulinozależną w związku z czym został on przyjęty do pozwanej jednostki z własnymi ampułkami insuliny oraz urządzeniem do samodzielnego aplikowania insuliny. Podczas pobytu w pozwanej jednostce powód skarżył się na złe samopoczucie, bóle żołądka i biegunki. dowód: dokumentacja medyczna powoda k. 22-85, 198-214, notatka służbowa z dnia 17 lipca 2017 r. k. 149, zeznania świadka S. W. k. 262-262v (00:27:36-, 00:37:14), zeznania świadka G. B. k. 302-306, zeznania świadka D. W. k. 308- 311, W dniu 14 stycznia 2017 r. powód, z uwagi na wysoką glikemię i utrzymującą się od około 2 miesięcy biegunkę, został przewieziony do szpitala, gdzie przeprowadzono badania laboratoryjne, a następnie został przekazany do Zakładu Opieki Zdrowotnej Aresztu Śledczego w B., gdzie przebywał do 31 stycznia 2017 r. Rozpoznano wówczas u powoda zdekompensowaną cukrzycę, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, nadżerkowe zapalenie błony śluzowej żołądka oraz zapalenie tkanki podskórnej prawego przedramienia. Powód opuścił szpital na własną prośbę w stanie ogólnym dobrym, z zaleceniem m.in. przyjmowania 3 razy na dobę, po każdym posiłku leku Insulina A. oraz leku I. na noc. dowód: dokumentacja medyczna powoda k., 22-85, 198-214, 'W trakcie osadzenia w pozwanej jednostce powód, gdy wyrażał taką potrzebę, był konsultowany ze specjalistami m.in. diabetologiem, neurologiem, ortopedą, psychiatrą i chirurgiem. dowód: dokumentacja medyczna powoda k. 22-85, 198-214, notatka służbowa z dnia 10 października 2017 r., z dnia 11 września 2017 r. k. 150, 155, Ambulatorium pozwanej jednostki jest zaopatrywane w leki w związku z bieżącymi potrzebami, bez magazynowania leków przez dłuższy czas. Podczas kontroli nie stwierdzano przeterminowanych leków. Dawki insuliny są zlecane przez lekarzy, a nadzór nad wydawanymi lekami i sprawdzanie, czy nie są przeterminowane, należy do pielęgniarek i nigdy nie zdarzyło się, żeby podawano leki przeterminowane. Ważność leków jest sprawdzana co miesiąc. Leki w trakcie dnia są podawane przez pielęgniarki, natomiast w nocy wcześniej przygotowane przez pielęgniarki środki przekazują funkcjonariusze działu ochrony. Każde podanie osadzonemu leku jest odnotowywane w jego książeczce zdrowia. Powodowi nie podawano zamiennika leku I. tj. P.. Powód samodzielnie aplikował sobie dawki insuliny. Miał wydawane leki, które musiał przyjmować. --- STRONA 6 --- ” © dowód: dokumentacja medyczna powoda k. 22-85, 198-214, zeznania świadka M. N. k. 245-248, 287-288, zeznania świadka Z, K. k. 261-262 (00:05:02-00:27:36), Leczenie powoda w jednostce penitencjarnej było prawidłowe. Powód korzystał z pomocy medycznej często i ta pomoc była mu udzielana, był kierowany na "konsultacje specjalistyczne, a gdy wystąpiła dekompensacja cukrzycy został skierowany do szpitala, otrzymywał leki, w tym insulinę oraz paski do samodzielnej kontroli stężenia glukozy. Z dokumentacji medycznej wynika, że pacjent nie dostawał przeterminowanych leków. Insulina P. N. (jeśli była podana) może być zamiennie podawana zamiast insuliny I., bez szkody dla zdrowia pacjenta. dowód: opinie sądowo-lekarskie sporządzona na potrzeby postępowania cywilnego w sprawie sygn. I C 623/18 k. 123-128, Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny nie uwzględnił zażalenia powoda i utrzymał w mocy postanowienie w przedmiocie umorzenia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w okresie od grudnia 2016 r. do czerwca 2017 r. w T., przez personel medyczny Aresztu Śledczego w T., na którym ciążył obowiązek opieki nad osadzonymi, poprzez wydawanie zamiennika leku I. tj. P. oraz przekazywanie tych leków pacjentowi — powodowi po upływie terminu ważności. W uzasadnieniu wskazano, że jeżeli chodzi o przekazanie powodowi przeterminowanego leku należy skupić się wyłącznie na możliwości uzyskania przez niego w kwietniu 2017 r. fiolki z lekiem P., którego ważność upłynęła w marcu 2017 r., bowiem udostępnił on fiolkę po tym leku. Inne przypadki podawania powodowi przeterminowanych leków opierają się jedynie na twierdzeniach powoda. Podano, że insulina z serii (...), której fiolkę przekazał powód została wydana w 2012 r. dla innego pacjenta, na zaopatrzenie imiennie indywidualne. Wskazano, że uzasadnione wydaje się więc twierdzenie, iż powód mógł otrzymać powyższą fiolkę dużo wcześniej, być może od innego skazanego bądź wniósł ją ze sobą do Aresztu Śledczego. Nie sposób jednak uznać, że podał ją mu personel medyczny w kwietniu 2017 r. dowód: postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu II Wydziału Karnego z dnia 9 kwietnia 2018 r. k. 16-17, Powód wielokrotnie składał skargi do Dyrektora pozwanej jednostki, Okręgowego Inspektoratu Służby. Więziennej, (...) Izby Lekarskiej m.in. na działanie ambulatorium, wskazując na nieprawidłowość leczenia i uchybienia w funkcjonowaniu służby zdrowia. Skargi te, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, nie były uznawane za uzasadnione. --- STRONA 7 --- . Powód złożył również skargę do Dyrektora Zakładu Karnego w B.-F. na sposób postępowania funkcjonariuszy m. in. w zakresie niewłaściwie dostarczonego mu leku. Przeprowadzone czynności wyjaśniające nie potwierdziły zarzutów powoda. dowód: notatka służbowa z dnia 17 sierpnia 2018 r. k. 143, pisma Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. k. 144, 159, 163, notatka służbowa z dnia 10 lipca 2017 r., z dnia 12 września 2017 r., z dnia 10 października 2017 r., z dnia 12 grudnia 2017 r. k. 147-148, 154, 162, 166, pisma Aresztu Śledczego wTk 152, 157, 160, 164, sprawozdania z czynności wyjaśniających k. 146, 153, 161, 165, wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej k. 158, pismo Dyrektora Zakładu Karnego w B.-F. z dnia 5 czerwca 2019 r. k. 21, Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o w/w dokumenty oraz zeznania powołanych świadków. Autentyczność zgromadzonych w sprawie dokumentów nie była przez strony podważana, nie budziła także zastrzeżeń Sądu. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków M. N. i Z. K. na okoliczność zasad wydawania leków osadzonym, skarg powoda dotyczących służby zdrowia Aresztu Śledczego, przeprowadzonych kontroli i zgodnego z prawem działania pozwanego. Zeznania świadków odnośnie powyższych okoliczności wzajemnie ze sobą korespondowały, były logiczne, spójne i zgodne ze stanem wiedzy, jaki posiadali w sprawie. Zeznania powołanych świadków potwierdziły oraz uzupełniły ustalenia wynikające z dokumentów. Oceniając zeznania świadków S. W., G. B. i D. W. na okoliczność faktu zażywania przez powoda leków w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, złego stanu zdrowia powoda w okresie grudzień 2016 r. — styczeń 2017 r., informowania przez powoda służb medycznych pozwanego o podawaniu mu przeterminowanych leków i dolegliwości powoda, Sąd miał na uwadze, że przebywali oni z powodem w izolacji więziennej i z tego względu, mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego, istniała możliwość wpływania przez powoda (pośrednio lub bezpośrednio) na treść tych zeznań jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie lub już w jego trakcie. Sąd dał wiarę zeznaniom powołanych świadków jedynie w części, w której wskazywali na fakt zażywania przez powoda insuliny w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności oraz na dolegliwości, na jakie skarżył im się powód. Sąd nie podzielił natomiast zeznań powołanych świadków w części, w której wskazywali, że podawana powodowi insulina była przeterminowana, służba więzienna „truła” powoda starymi lekami, a funkcjonariusze ignorowali skargi powoda. Zeznania te nie są wiarygodne, albowiem nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie. --- STRONA 8 --- . Sąd pominął dowód z wysłuchania powoda z uwagi na jego nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie w dniu 18 stycznia 2022 r. Sąd na podstawie art. 2352 $ 1 pkt 3 k.p.c. pominął również dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu diabetologii, bowiem nie byłby on w stanie określić, czy powodowi podano „ przeterminowany lek, stąd dowód ten byłby nieprzydatny dla rozstrzygnięcia "sprawy. Sąd zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zasadny okazał się podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia powoda. Zgodnie z art. 442! k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę ($ 1). W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia ($ 3). Zaznaczyć należy, że rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia jest tożsame z powzięciem przez poszkodowanego informacji o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Nie budzi wątpliwości Sądu, że powód w dniu 14 stycznia 2017 r. mógł dowiedzieć się o swoim złym stanie zdrowia, bowiem w tym dniu powód, z uwagi na wysoką glikemię i utrzymującą się od około 2 miesięcy biegunkę, został przewieziony do szpitala, gdzie przeprowadzono badania laboratoryjne, a następnie został przekazany do Zakładu Opieki Zdrowotnej Aresztu Śledczego w B.. Nadto z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że rzekomo przeterminowana insulina, której fiolkę miał otrzymać powód, miała mu zostać wydana przez personel medyczny pozwanego w kwietniu 2017 r. Niewątpliwie zatem powód najpóźniej w kwietniu 2017 r. powziął wiedzę o ewentualnej szkodzie i podmiocie obowiązanym do jej naprawienia. Pozew w niniejszej sprawie został natomiast wniesiony w dniu 11 września 2020 r., zatem po upływie 3 lat zarówno od stycznia 2017 r., jak i od kwietnia 2017 r. W efekcie podniesienie przez pozwanego zarzutu przedawnienia musiało skutkować oddaleniem powództwa w tej sprawie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że powództwo podlegało oddaleniu również z innych przyczyn. Powód nie udowodnił bowiem dokonania przez pozwanego jakichkolwiek naruszeń jego dóbr osobistych czy też jego praw jako pacjenta, nie wykazał również powstania krzywdy i jej rozmiaru. W myśl art. 417 $ 1 k.c. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa, na gruncie tego --- STRONA 9 --- . przepisu są: szkoda wyrządzona przy niezgodnym z prawem wykonywaniu czynności z zakresu władzy publicznej oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy niezgodnym z prawem wykonywaniem takich czynności a powstaniem szkody. Odnosząc się do przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej przewidzianej wart. 417 k.c. w postaci szkody wskazać należy, że jest ona rozumiana szeroko - jest nią każdy uszczerbek w prawnie chronionych dobrach danego podmiotu, zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym. Art. 417 k.c. dotyczy zatem również odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu naruszenia dóbr, osobistych obywatela, co oznacza możliwość wystąpienia przez pokrzywdzonego z roszczeniem o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę niemajątkową. Zgodnie z brzmieniem art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Art. 24 k.c. stanowi w $ I, że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Natomiast art. 448 k.c. statuuje, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Podstawę prawną do żądania zadośćuczynienia w sytuacji powoda mógłby stanowić również przepis art. 445 $ 1 k.c., zgodnie z którym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę doznaną w wyniku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Przesłanek koniecznych do przyznania zadośćuczynienia powód jednak nie wykazał. . Podnoszone przez powoda okoliczności dotyczące niewłaściwej opieki medycznej w czasie pobytu w pozwanej jednostce penitencjarnej nie znalazły --- STRONA 10 --- K © odzwierciedlenia w ustalonym stanie faktycznym. Nie budzi wątpliwości, że realizacja spoczywających na administracji zakładu karnego obowiązków w zakresie opieki medycznej nad osobami pozbawionymi wolności należy do działań władczych i mieści się w pojęciu wykonywania zadań z zakresu władzy „publicznej zawartym w dyspozycji art. 417 $ 1 k.c. Szczegółowe zasady "udzielania pomocy medycznej osadzonym zostały zawarte w wydanych na podstawie art. 115 $ 9 i 10 k.k.w. rozporządzeniach. Pozwany skutecznie zakwestionował stanowisko powoda co do uchybień w funkcjonowaniu pozwanej jednostki w zakresie zapewnienia powodowi jako osadzonemu opieki medycznej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że powód nie udowodnił, by podawana mu w pozwanej jednostce insulina była przeterminowana. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń powód udostępnił organom w postępowaniu karnym jedynie jedną fiolkę z lekiem P., którego ważność upłynęła w marcu 2017 r. Podkreślić jednak należy, że inne przypadki podawania powodowi przeterminowanych leków opierają się jedynie na twierdzeniach powoda. Insulina z serii (...), której fiolkę przekazał powód została wydana w 2012 r. dla innego pacjenta, na zaopatrzenie imiennie indywidualne. Uzasadnione jest zatem twierdzenie, iż powód mógł otrzymać powyższą fiolkę dużo wcześniej, być może od innego skazanego, bądź wniósł ją ze sobą do Aresztu Śledczego. Nie sposób jednak uznać, że podał ją mu personel medyczny w kwietniu 2017 r. Zaznaczyć przy tym należy, że ambulatorium pozwanej jednostki jest zaopatrywane w leki w związku z bieżącymi potrzebami, bez magazynowania leków przez dłuższy czas. Podczas kontroli nie stwierdzano przeterminowanych leków. Dawki insuliny są zlecane przez lekarzy, a nadzór nad wydawanymi lekami i sprawdzanie, czy nie są przeterminowane, należy do pielęgniarek i nigdy nie, zdarzyło się, żeby podawano leki przeterminowane. Ważność leków jest sprawdzana co miesiąc. Leki w trakcie dnia są podawane przez pielęgniarki, natomiast w nocy wcześniej przygotowane przez pielęgniarki środki przekazują funkcjonariusze działu ochrony. Każde podanie osadzonemu leku jest odnotowywane w jego książeczce zdrowia. Powód natomiast samodzielnie aplikował sobie dawki insuliny i miał wydawane leki, które musiał przyjmować. Wskazać także należy, że z opinii biegłych sądowych sporządzonych na potrzeby postępowania cywilnego w sprawie sygn. I C 623/18 wynika, iż leczenie powoda w jednostce penitencjarnej było prawidłowe. Powód korzystał z pomocy medycznej często i ta pomoc była mu udzielana, był kierowany na konsultacje specjalistyczne, gdy wystąpiła dekompensacja cukrzycy został skierowany do szpitala, otrzymywał leki, w tym insulinę oraz paski do samodzielnej kontroli stężenia glukozy, a z dokumentacji medycznej powoda wynika, że pacjent nie dostawał przeterminowanych leków. Jednocześnie zaznaczyć należy, że --- STRONA 11 --- . postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny nie uwzględnił zażalenia powoda i utrzymał w mocy postanowienie w przedmiocie umorzenia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w okresie od grudnia 2016 r. do czerwca 2017 r. w T., przez personel medyczny Aresztu Śledczego w T., na którym ciążył obowiązek opieki nad osadzonymi, poprzez wydawanie zamiennika leku I. tj. P. oraz przekazywanie tych leków pacjentowi — powodowi po upływie terminu ważności. W świetle zebranego materiału dowodowego brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że personel medyczny pozwanego kiedykolwiek podał powodowi lek, który był przeterminowany. Wprawdzie z dokumentacji medycznej powoda wynika, że w czasie jego pobytu w pozwanej jednostce penitencjarnej w styczniu 2017 r. doszło do pogorszenia jego stanu zdrowia, jednak nie wykazano, by miało to jakikolwiek związek z działaniami, czy też zaniechaniami po stronie pozwanej. Powód przebywał w pozwanej jednostce penitencjarnej m.in. w okresie od 4 listopada 2016 r. do 22 listopada 2016 r., od 13 grudnia 2016 r. do 14 stycznia 2017 r. oraz od 14 lutego 2017 r. do kwietnia 2017 r. Powód cierpi na cukrzycę insulinozależną w związku z czym został on przyjęty do pozwanej jednostki z własnymi ampułkami insuliny oraz urządzeniem do samodzielnego aplikowania insuliny. Podczas pobytu w pozwanej jednostce powód skarżył się na złe samopoczucie, bóle żołądka i biegunki. W dniu 14 stycznia 2017 r. powód, z uwagi na wysoką glikemię i utrzymującą się od około 2 miesięcy biegunkę, został przewieziony do szpitala, gdzie przeprowadzono. badania laboratoryjne, a następnie został przekazany do Zakładu Opieki Zdrowotnej Aresztu Śledczego w B., gdzie przebywał do 31 stycznia 2017 r. Rozpoznano wówczas u powoda zdekompensowaną cukrzycę, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, nadżerkowe zapalenie błony śluzowej żołądka oraz zapalenie tkanki podskórnej prawego przedramienia. Powód opuścił szpital na własną prośbę w stanie ogólnym dobrym, z zaleceniem m.in. przyjmowania 3 razy na dobę, po każdym posiłku leku Insulina A. oraz leku I. na noc. Nadto w trakcie osadzenia w pozwanej jednostce powód, gdy wyrażał taką potrzebę, był konsultowany ze specjalistami m.in. diabetologiem, neurologiem, ortopedą, psychiatrą i chirurgiem. Nie ulega zatem wątpliwości, że pozwany zapewnił powodowi należytą opiekę medyczną, a jego dolegliwości nie były bagatelizowane. W pozwanej jednostce powodowi były wydawane leki, które musiał przyjmować, z uwagi na wysoką glikemię i utrzymującą się biegunkę, przekazano go do szpitala, gdzie przeprowadzono badania laboratoryjne, jak również zapewniono powodowi dostęp do lekarza pierwszego kontaktu i lekarzy specjalistów. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, aby przebywanie powoda w pozwanym zakładzie karnym, w warunkach bytowych wyznaczonych okolicznościami towarzyszącymi izolacji penitencjarnej, --- STRONA 12 --- ” © wywołało u niego negatywne skutki zdrowotne, fizyczne bądź psychiczne powodujące poczucie krzywdy, związane z opieką medyczną zapewnianą przez pozwanego. Podsumowując, w ocenie Sądu, powód nie wykazał przesłanek "odpowiedzialności Skarbu Państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 23, art. 24 w zw. z art. 448 k.c. i art. 445 $ 1 k.c. oraz na podstawie art. 417 k.c. a contrario powództwo oddalił (pkt 1 wyroku). W ocenie Sądu nie było podstaw do odrzucenia pozwu w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie cywilne w sprawie sygn. akt I C 623/18 zakończone wydaniem wyroku z dnia 29 stycznia 2020 r., którym oddalono powództwo, dotyczyło zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kwoty 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia w związku z rzekomym podawaniem przez personel medyczny powodowi zamiennika leku I. tj. P.. W niniejszym postępowaniu powód dochodził natomiast zapłaty zadośćuczynienia w związku z rzekomym podawaniem mu przez personel medyczny leku - insuliny po upływie terminu ważności. Zgodnie z art. 98 $ 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że koszty zastępstwa zasądzone lub przyznane Skarbowi Państwa w sprawie, w której zastępstwo Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna, przysługują Skarbowi Państwa - Prokuratorii Generalnej. Mając na uwadze, że powód przegrał sprawę w całości oraz fakt, że strona pozwana zastępowana przez Prokuratorię Generalną Rzeczpospolitej Polskiej wniosła o zwrot kosztów postępowania, Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku, w oparciu o art. 98 $ 1 i 1! k.p.c. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego pozwanego Sąd ustalił w oparciu o art. 99 k.p.c. w zw. z $ 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (pkt 2 wyroku). Powód korzystał w procesie z dobrodziejstwa, jakim jest pomoc profesjonalnego pełnomocnika udzielona z urzędu. Wobec powyższego, Sąd na podstawie $ 8 pkt 7 w zw. z $ 4 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Bydgoszczy na rzecz adw. J. M. kwotę 8.856 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powodowi z urzędu (pkt 3 wyroku). " --- STRONA 13 --- EUFOR ONE . W oparciu o treść art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi w sprawie Sąd obciążył Skarb Państwa (pkt 4 wyroku).