Wyrok I C 910/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 910/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Agata Młynarczyk - Śmieja Protokolant: protokolant sądowy Łukasz Bugaj po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. w Katowicach sprawy z powództwa R. T. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego w S. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.000 zł (dwa tysiące złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 6 marca 2014 r., 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie, 3. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 4. odstępuje od obciążania powoda pozostałymi kosztami procesu. --- STRONA 2 --- I C 910/11 UZASADNIENIE Powód R. T. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Dyrektora Areszt Śledczego w S. kwoty 90 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia ogłoszenia wyroku, tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych wynikłe z osadzenia go w Areszcie Śledczym w S. w niegodnych warunkach. Powód wskazał, że w jednostce penitencjarnej w S. przebywał od 17.06.2009 r. do 17.12.2010 r. Cele były przeludnione, bez właściwej wentylacji, ściany w celach były zawilgocone i zagrzybiałe, toaleta była bez osłony, brakowało odpowiedniego oświetlenia i ciepłej wody. Takie warunki sprzyjały agresji osadzonych. Ponadto powód jest chory na padaczkę, wielokrotnie uderzał głową w łóżko, nie dostawał środków przeciwbólowych i w związku z chorobą był poniżany przez funkcjonariuszy i innych osadzonych (pozew k. 2-3). Pozwany w odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. Pozwany wskazał, że powód przebywał w Areszcie Śledczym w S. w okresie od 18 czerwca 2009 r. do 17 grudnia 2010 r. Do 6 grudnia 2009 r. stosowano procedurę zawiadamiania sędziego penitencjarnego o osadzeniu w zmniejszonym metrażu, natomiast od dnia 6 grudnia 2009 r. wobec powoda nie wydano decyzji o umieszczeniu w celi o zmniejszonym metrażu – na podstawie art. 110 kkw po nowelizacji (odpowiedż na pozew k. 42-44). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód był osadzony w Areszcie Śledczym w S. w okresie od dnia 18 czerwca 2009 r. do 17 grudnia 2010 r. W okresie od 18 czerwca 2009 r. do 6 grudnia 2009 r. powód przebywał w następujących celach: 1. od dnia 18 czerwca 2009 r. do 30 czerwca 2009 r. przebywał w celi nr 53 (oddział IV) o pow. 23 m2 (7 osobowa cela), w której przebywało powyżej 7 osób w dniu 18 czerwca (9 osób) oraz w dniach 26-28 czerwca (8 osób), 2. od dnia 1 lipca 2009 r. do 10 lipca 2009 r. przebywał w celi nr 61 (oddział IV) o pow. 32,91 m2 (10 osobowa cela), w której przebywało powyżej 10 osób w dniach 1-2 lipca (12 osób) i w dniach 3-9 lipca (14 osób), 3. od dnia 11 lipca 2009 r. do 25 września 2009 r. przebywał w celi nr 47 (oddział IV) o pow. 26 m2 (8 osobowa cela), w której przebywało powyżej 8 osób w dniach od 11 lipca do 9 września (od 9 do 12 osób) oraz w dniach od 17 - 22 września (9 osób), 4. od dnia 26 września 2009 r. do 26 października 2009 r. przebywał w celi nr 6 (oddział III) o pow. 24,75 m2 (8 osobowa cela), w której przebywało 7 i 8 osób, 5. od dnia 27 października 2009 r. do 4 listopada 2009 r. przebywał w celi nr 47 (oddział IV) o pow. 26 m2 (8 osobowa cela), w której przebywało 10 osób, 6. od dnia 5 listopada 2009 r. do 24 listopada 2009 r. przebywał w celi nr 61 (oddział IV) o pow. 32,91 m2 (10 osobowa cela), w której przebywało przez ten czas od 11 do 14 osadzonych, 7. od dnia 25 listopada 2009 r. do 3 grudnia 2009 r. przebywał w celi nr 12 (oddział I ) o pow. 17,78 m2 (5 osobowa cela ), w której przebywało przez ten czas od 8 do 10 osadzonych, 8. od dnia 4 grudnia 2009 r. do 6 grudnia 2009 r. przebywał w celi nr 61 (oddział IV) o pow. 32,91 m2 (10 osobowa cela), w której przebywało przez ten czas od 13 do 14 osadzonych (k. 111 – 112 ). Pismami z dnia 5 maja 2009 r., 5 sierpnia 2009 r., 5 listopada 2009 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w S. informował Sędziego Penitencjarnego SO w Katowicach o podjęciu decyzji o umieszczaniu osadzonych w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m2 na czas 3 miesięcy ( pisma k. k 113- 115). --- STRONA 3 --- Przed osadzeniem w Areszcie Śledczym w S. powód już od 13 lat chorował na padaczkę. Ponadto nadużywał alkoholu, narkotyków i palił papierosy. Leczenie padaczki w Areszcie Śledczym w S. było prawidłowe. Zarówno w profilaktycznym stosowaniu leków jaki i postępowaniu w przypadku napadów, których podczas osadzenia w pozwanej jednostce powód miał ok. 10. Podczas jednego z tych ataków powód uderzył głową w krzesło. Leczenie powoda prowadzono i modyfikowano zgodnie z zaleceniami specjalistów neurologów. Powód był także konsultowany psychiatrycznie i dermatologicznie. W razie wystąpienia napadów wzywano zespół ratowniczy, w razie konieczności transportowano powoda do szpitala. Konsultacje specjalistyczne odbywały się w przypadku każdorazowej potrzeby, a lekarz ogólny kontrolował stan powoda średnio raz w tygodniu. Złe samopoczucie powoda i objawy nerwicowe wynikały w znacznym stopniu z objawów zespołu abstynencyjnego po odstawieniu używek, a najbardziej nasilone były w pierwszym okresie po osadzeniu, złagodziło je leczenie psychiatryczne ( dokumentacja medyczna powoda k. 264, opinia biegłego neurologa k. 270-273 ). W celach, w których w Areszcie Śledczym w S. przebywał powód, nie było sprawnie działającej wentylacji. W celach nr 25,61,6, 47 panowała wilgoć, na ścianach i suficie był grzyb, nie można było suszyć prania. Kąciki sanitarne w celach były zabudowane częściowo bądź w całości. Cele były oświetlane za pomocą jarzeniówek, ale powód miał do dyspozycji prywatną lampkę. (...) elektryczna była dostarczana od godziny 6 do godziny 22. Z. była ciągle dostępna, natomiast kąpiel w łaźni odbywała się raz w tygodniu. Środki higieniczne wydawano osadzonym raz w miesiącu. Było to mydło, papier toaletowy, 200 gram proszku do prania, płyn do mycia naczyń, maszynka do golenia. Krem do golenia i pastę do zębów wydawano osadzonym na ich pisemna prośbę (zeznania powoda k. 221, zeznania świadków J. W. (1) k. 161, A. S. k. 225). Powyższych ustaleń Sąd dokonał w oparciu o dane wskazane przez pozwanego w piśmie z dnia 25 lipca 2012r. (k. 111- 112 ) oraz wyżej wskazane dowody znajdujące się na w/w kartach akt. Zeznania świadka R. G. (k. 72 verte ) Sąd uznał za nieprzydatne do poczynienia ustaleń faktycznych. W latach 2009-2010 świadek ten, jako recydywista, nie przebywał bowiem w tych samych celach, w których przebywał powód. Jego zeznania są zbyt ogólnikowe. Świadek opisując warunki w jednostce, zeznawał ogólnie o warunkach i przeludnieniu, jego zeznania nie dotyczyły żadnej konkretnej celi. Podobnie zeznania świadka M. B., w ocenie Sądu, nie były przydatne do ustalenia stanu faktycznego, bowiem świadek zeznał, że przebywał razem z powodem w celach sosnowieckiej jednostki penitencjarnej w roku 2011 r., czyli w okresie, który nie jest objęty powództwem (k. 385). Również notatka służbowa kierownika działu kwatermistrzowskiego K. M. z dnia 4 maja 2012r.(k. 45) zdaje się opisywać warunki bytowe panujące w sosnowieckiej jednostce penitencjarnej w roku 2012, a nie w czasie objętym powództwem. Niemniej jednak treść jej potwierdza wskazywane przez powoda i świadków okoliczności dotyczące częstotliwości i rodzaju wydawanych osadzonym środków higieny, częstotliwości kąpieli, braku ciepłej wody w celach, sposobu zabudowania kącików sanitarnych. Sąd zważył, co następuje: Konstytucja RP chroni dobra osobiste każdego człowieka. W ustawie zasadniczej wiele przepisów wprost odnosi się do sfery dóbr osobistych człowieka. W art. 30 Konstytucji RP ustawodawca stanowi, że przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim tam, gdzie Państwo działa w ramach imperium, realizując swoje zadania represyjnie, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż wynika to z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 roku, sygn. II CSK 269/07). W orzeczeniu z dnia 25 kwietnia 1989 roku, sygn. I CR 143/89, Sąd Najwyższy wskazał, że godność osobista jest ta sferą osobowości, która konkretyzuje się w poczuciu własnej wartości człowieka i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi. Poczucie to, które stanowi istotny element psychiki człowieka, kształtowane jest przez szereg okoliczności zewnętrznych. Z kolei w wyroku z dnia 28 litego 2007 roku, sygn. V CSK 431/06, Sąd Najwyższy --- STRONA 4 --- stwierdził, że: ,,zapewnienie przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa prawa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego paktu praw osobistych i publicznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 roku Nr 38, poz. 167 i 169), głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Także art. 3 EKPCz, stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nienaruszających godności ludzkiej. Łączy się z tym wynikający z art. 8 ust. 1 Konwencji nakaz poszanowania życia prywatnego obywateli i ich prawa do intymności, co w odniesieniu do osób osadzonych w zakładach karnych oznacza obowiązek zapewnienia takich warunków bytowych i sanitarnych, w których godność ludzka i prawo do intymności nie doznają istotnego uszczerbku. Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego są art. 40, 41 ust. 4 i art. 47 Konstytucji wprowadzające wskazane zasady na grunt prawa polskiego. Europejski Trybunał Praw Człowieka, rozpoznając sprawy dotyczące warunków odbywania kary pozbawienia wolności, uznał za obowiązek państwa dokonywanie systematycznej kontroli decyzji podejmowanych w zakładach karnych w celu zapewnienia odpowiednich warunków życia więźniów, z uwzględnieniem normalnych i uzasadnionych wymagań związanych z pozbawieniem wolności (wyrok z dnia 5 grudnia 1979 roku, skarga (...), i z dnia 12 stycznia 1995 roku, skarga (...)). Zajmując się kwestią wielkości celi, w jakiej powinni przebywać więźniowie jako elementu zapewnienia godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 9 marca 2006 roku (skarga nr (...)). Trybunał uznał za sprzeczną ze standardami Europejskiego Komitetu Zapobiegania Torturom powierzchnię 2,8m 2 , przypadającą na osadzonego. Z kolei w orzeczeniu z dnia 19 kwietnia 2001 roku (skarga nr (...)) stwierdził, że przebywanie w zatłoczonej celi z nieodpowiednią wentylacją i z otwartą toaletą, brakiem możliwości uczestniczenia w zajęciach i kursach oraz korzystania z biblioteki, powoduje wzrost poczucia przygnębienia i niższości i może być oceniane jako upokarzające oraz poniżające traktowanie więźniów, stanowiące naruszenie art. 3 EKPCz. Również w orzeczeniu z dnia 6 marca 2001 roku (skarga nr (...)) uznał, że sam fakt przetrzymywania więźnia w przeludnionej celi, w niewłaściwych warunkach sanitarnych, z niewystarczającą liczbą łóżek i brakiem odpowiednich ćwiczeń fizycznych stanowi poniżające traktowanie, rodzące obowiązek wypłaty odszkodowania. Także SN w wyroku z dnia 17 marca 2010r., II CSK 486/09 ( Lex nr 599534) uznał, że nadmierne zagęszczenie celi może samo w sobie być kwalifikowane jako traktowanie niehumanitarne. Należy zatem stwierdzić, że odbywanie kary pozbawienia wolności w przeludnionych celach, może stanowić przejaw poniżającego traktowania, prowadzącego do naruszenia godności osób pozbawionych wolności. Na gruncie prawa polskiego może więc uzasadniać żądanie zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 24 k.c. w związku z art. 448 k.c. jako naruszające dobra osobiste skazanego: godność i prawo do intymności. Nie ulega wątpliwości, że w okresie pobytu powoda w Areszcie Śledczym w S. w okresie od 18 czerwca 2009r. do 6 grudnia 2009r. panowało tam przeludnienie. Wynika to bezsprzecznie z danych dotyczących liczby osób przebywających w calach razem z powodem (k. 111-112). Potwierdzają one, że w/w okresie w warunkach przeludnienia powód przebywał ok. 4 miesięcy. W celach zazwyczaj przebywało od 1 do 4 osób powyżej nominalnej pojemności. Państwo wykonując swoje uprawnienia władcze w ramach imperium, wykonując zadania represyjne, nie może ograniczać praw człowieka w stopniu wyższym niż to wynika z zadań ochronnych i celu stosowanych środków. Z tego względu art. 110 § 2 k.k.w. stanowi, że powierzchnia w celi mieszkalnej przypadająca na jednego skazanego nie może być mniejsza niż 3 m 2 , cele powinny być wyposażone w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. Przepis art. 248 § 1 k.k.w. przewidywał jednak, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor aresztu śledczego mógł umieścić osadzonych, na czas określony w warunkach, w których powierzchnia w --- STRONA 5 --- celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . Przepis ten dopuszczał więc w szczególnie uzasadnionych przypadkach przejściowe ograniczenie normy wynikającej z art. 110 § 2 k.k.w. Na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 roku, sygn. akt SK 25/07, stracił on moc z dniem 6 grudnia 2009 roku. Jednakże art. 248 kkw jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach przewidywał możliwość umieszczenia osadzonych, na czas określony w określonych w nim warunkach. Tymczasem powód w czasie prawie 6 miesięcznego okresu osadzenia od 18.06.2009r. do 6.12.2009r., przez ok. 4 miesiące przebywał w celach przeludnionych. W wyroku z dnia 7 maja 2009 r., I ACa 247/09, (Lex nr 508523) Sąd Apelacyjny w Katowicach, powołując się na wymagania nałożone na Państwo przez art.40 i 41 ust.4 Konstytucji RP oraz art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także zalecenia Europejskiego Komitetu Zapobiegania Torturom i orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zwrócił uwagę, że warunki na które uskarżają się więźniowie w przeludnionych celach nie ograniczają się do samego nieprzestrzegania metrażu. Zachodzi bowiem konieczność oceny skumulowanego efektu warunków odbywania kary. Na konkretne warunki uwięzienia składają się różne parametry, którymi m.in. jest powierzchnia przypadająca na jedną osobę, dostęp światła i powietrza, infrastruktura sanitarna, warunki spania i jedzenia lub możliwość przebywania poza celą. W niektórych wypadkach ocena odpowiednich warunków wymaga uwzględnienia indywidualnych cech osadzonego, takich jak wiek lub stan zdrowia ( wyrok S.A. w Łodzi z 8.02.2013r., IACa 1181/12, LEX nr 1311988). Jak wynika z dokonanych ustaleń powód choruje na padaczkę i w czasie pobytu w sosnowieckim Areszcie doznawał ataków tej choroby. Wprawdzie leczenie powoda w Areszcie było prawidłowe, ale w ocenie Sądu z uwagi na stan zdrowia powoda, osadzanie go w przeludnionych celach stanowiło dla niego dodatkową dolegliwość, wykraczającą poza istotę i cel odbywania kary pozbawienia wolności. Jeżeli chodzi o warunki panujące w celach, poza przeludnieniem, to Sąd dał wiarę zeznaniom powoda i świadków J. W. (2) i A. S. w zakresie w jakim wskazywali oni na ciasnotę, wilgoć, brak należytej wentylacji w celach. Nadto już samo przetrzymywanie w zamkniętym pomieszczeniu stłoczonych ludzi narusza ich godność, upokarza, rodzi agresję. W ocenie Sądu poprzez osadzenie powoda w takich warunkach przez ok. 4 miesiące w okresie od 18 czerwca 2009r do 6 grudnia 2009r. pozwany naruszył jego godność i prawo do intymności, a zachowanie pozwanego zarówno w świetle wyżej wskazanych przepisów Konstytucji RP oraz Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności należy uznać za bezprawne, uzasadniające odpowiedzialność przewidzianą w art.24 i 448 k.c. Jeśli chodzi natomiast o warunki sanitarne i higieniczne w pozwanym Areszcie to odbiegają one wprawdzie od współczesnych standardów, ale jak wynika z dokonanych ustaleń ilość wydawanych osadzonym środków higienicznych była zgodna z normami przewidzianymi w załączniku numer 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. 03.186.1820) i w tym zakresie nie można zarzucić pozwanemu naruszenia przepisów sanitarno- higienicznych. Faktem jest, że w celach Aresztu nie ma ciepłej bieżącej wody, ale do każdej celi doprowadzona była zimna woda, z której powód mógł korzystać bez ograniczeń, a zatem był w stanie utrzymywać higienę osobistą, pomimo tylko cotygodniowych ciepłych kąpieli. Niczym niezwykłym jest także konieczność oczekiwania w areszcie na wizytę u lekarza specjalisty czy przeprowadzenie specjalistycznych badań w sytuacji, gdy w warunkach wolnościowych termin oczekiwania na taką wizytę czy badania wynosi kilka miesięcy. Zresztą zarzuty powoda co do opieki medycznej były raczej ogólnikowe i ograniczały się do stwierdzenia, że powód był z tej opieki niezadowolony. W pozwie powód podał, że nie dostawał leków przeciwbólowych, a w trakcie przesłuchania wskazał, że każdy, kto przychodził do lekarza dostawał, niezależnie od potrzeby, paracetamol – czyli powszechny środek przeciwbólowy. W ocenie Sądu powód w pozwanym Areszcie miał dobrą opiekę medyczną. W razie potrzeby w przypadku ataków padaczki przewożono powoda do szpitala lub przyjeżdżała karetka pogotowia z zespołem medycznym. Powód nie miał problemów z dostępem do lekarza, w którego był średnio raz w tygodniu. Powyższe wynika z dokumentacji medycznej powoda oraz z opinii biegłego neurologa, --- STRONA 6 --- której wnioski są jednoznaczne. Również świadek J. W. (2) zeznał, ze powód był u lekarza co tydzień i jak chciał to chodził do lekarza. Także zarzuty powoda dotyczące złego oświetlenia są nieuzasadnione, gdyż jak wskazał powód w czasie przesłuchanie, miał on do dyspozycji własną lampę, a świadek J. W. (1) wskazał, że w celach było dobre oświetlenie. Powód nie dowiódł tego, że był przez współosadzonych i funkcjonariuszy poniżany z uwagi na swoją chorobę. W czasie przesłuchania nie wskazał konkretnych sytuacji i osób, przez które miał być poniżany, nie wskazał na czym to poniżanie miało polegać, jego zeznania w tym zakresie są zbyt ogólne. Jedyny konkretny przykład jaki wskazał, to uderzenie go kluczem metalowym przez oddziałowego, czego nie potwierdził żaden ze świadków. Co prawda świadek A. S. zeznał, że czasem ze strony funkcjonariuszy były docinki w stosunku do powoda, ale z jego zeznań nie wynika by miały one jakikolwiek związek z chorobą powoda. Natomiast świadek J. W. (2) zeznał, że powód w jego obecności nie był wyzywany ani przez osadzonych ani przez funkcjonariuszy. Pozwany wskazał, że po dniu 6 grudnia 2009 r. wobec powoda nie wydano decyzji o umieszczeniu w celi o zmniejszonym metrażu – na podstawie art. 110 kkw po nowelizacji, zaś powód nie wykazał, aby również po dniu 6 grudnia 2009r. przebywał w warunkach przeludnienia. Dlatego roszczenie powoda uwzględnione zostało jedynie w odniesieniu do osadzenia w warunkach przeludnienia przez ok. 4 miesiące w okresie od 18 czerwca 2009r. do 6 grudnia 2009r. Do uwzględnienia roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia o jakim mowa w art.448 kc nie było niezbędne wykazanie winy pozwanego. Zgodnie bowiem z art.417 kc w brzmieniu obowiązującym od 1.09.2004r. przesłanką odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej jest niezgodność z prawem określonego działania lub zaniechania. Ani przepis art. 417 kc ani art. 448 kc nie wymaga wykazania winy wyrządzającego szkodę. Żądane przez powoda zadośćuczynienie uznać jednak należało za zupełnie nieadekwatne do doznanej krzywdy, wygórowane i nieodpowiadające aktualnym stosunkom majątkowym społeczeństwa. Trzeba mieć bowiem na uwadze to, że powód w wyniku swojego własnego zachowania odbywał karę pozbawienia wolności, a zadośćuczynienie ma naprawić jedynie krzywdę związaną z niezgodnym z prawem zwiększeniem uciążliwości obywania tej kary. Samo skazanie i ukaranie karą pozbawienia wolności zakłada określona dolegliwość i ograniczenia w różnym zakresie odnoszące się do konieczności przebywania w warunkach izolacji w jednym pomieszczeniu z innymi osobami na stosunkowo niewielkiej powierzchni, limitowanie czasu i form przebywania poza celą, załatwiania potrzeb fizjologicznych w warunkach ograniczenia pełnej intymności, organizowania kąpieli i prania według pewnych reguł wymuszonych warunkami bytowania w dużej zbiorowości. Dlatego też należne powodowi zadośćuczynienie może obejmować tylko takie cierpienia fizyczne i psychiczne, które wprost nie wynikają z istoty i celu odbywania izolacyjnej kary pozbawienia wolności ( wyrok S.A. w Łodzi z 5.03.2013r., IACa 1200/12, LEX nr 133305). Ponadto warunki bytowe w Areszcie Śledczym w S. są wynikiem nie tyle zaniedbań administracji tej jednostki, co rezultatem prowadzonej polityki karnej i konsekwencją braku koniecznych inwestycji w poprzednich latach, co oczywiście nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia pozwanego z odpowiedzialności. Wobec powyższego Sąd uznał, że odpowiednią sumą zadośćuczynienia będzie kwota 2.000 zł i zasądził ja na podstawie w art.24 i 448 k.c. z odsetkami ustawowymi od dnia wydania wyroku. W pozostałym zakresie powództwo oddalono. Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami sądowymi i częściowo kosztami zstępstwa procesowego na podstawie art. 113 ust. 4 u.k.s.c. i art. 102 kpc, mając na uwadze wysokość przyznanego zadośćuczynienia i sytuację materialną powoda stanowiąca podstawę zwolnienia go od kosztów sądowych. Powód jednak opuścił już zakład karny, może zatem podjąć pracę i uiścić przynajmniej część kosztów zastępstwa procesowego. Zarządzenie : 1. --- STRONA 7 --- Odnotować, 2. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć Prokuratorii Generalnej SP, 3. K.. 21 dni.