Wyrok I C 906/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy we Wrocław

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 906/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Sławomir Urbaniak Protokolant: Adriana Fedyk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa Ł. P. przeciwko Skarbowi Państwa- (...) nr (...) we W. o odszkodowanie I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zarządzenie: 1)odnotować; 2)odpis wyroku wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia doręczyć powodowi wraz z kserokopią protokołu; 3)kal. 21 dni 8-11-2011 r. --- STRONA 2 --- I C 906/11 UZASADNIENIE Powód Ł. P. wniósł w pozwie o zasądzenie od Skarbu Państwa- (...) nr (...) we W. kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany (...) nie zapewnił mu prawidłowych warunków odbywania kary, co przejawiało się w tym, że powód nie miał możliwości korzystania ze świetlicy, siłowni oraz zajęć kulturalno-oświatowych. Tym samym w ocenie powoda pozwany (...) postępował w sprzeczności z normami określonymi w art. 135 par. 1 i 2 k.k.w. Jednocześnie powód wskazał, że w/w pomieszczenia i możliwość korzystania z nich mieli więźniowie przebywający na oddziale terapeutycznym. Takimi działaniami dyrekcja pozwanego (...) dopuściła się dyskryminacji więźniów oraz poniżającego traktowania i odpowiedzialna jest za utratę zdrowia spowodowaną brakiem zajęć sportowych. W odpowiedzi na pozew (k. 13-15) strona pozwana reprezentowana przez (...) wniosła o oddalenie powództwa wskazując, że powód nie wykazał naruszenia jego godności osobistej i wysokości szkody, zaś pozew nie opiera się na żadnych twierdzeniach faktycznych, z którymi można by wiązać naruszenie w sferze dóbr osobistych. W odniesieniu zaś do naruszenia art. 135 k.k.w. podała, że powód miał zapewnione dobre warunki socjalne, mógł korzystać z radiowęzła, prenumerować prasę, miał dostęp do gazetki więziennej, biblioteki i zajęć organizowanych w pracowni plastycznej. Ponadto powód nie był dotknięty przeludnieniem i przebywał w celach gdzie powierzchnia na osobę była wyższa niż minimalna norma. Dodatkowo stwierdzono też, że kwota dochodzona pozwem jest wygórowana i wskazuje nie tyle na chęć uzyskania rekompensaty za doznaną krzywdę lecz dążenie do wzbogacenia się. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód przebywał w (...) nr (...) we W. od 11.10.2007 r. oraz ponownie od 07.08.2009 r. do chwili obecnej skazany wyrokiem Sądu Okręgowego za przestępstwo z art. 148 par. 1 k.k., art. 276 k.k. , 263 par. 2 k.k., na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Przebywając w (...) we W. przebywał w pawilonie (...) i (...) na oddziale (...) ogólnym w celach, w których nie panowało przeludnienie. (dowód: informacja o pobytach i orzeczeniach k. 16-18; przeglądarka historii rozmieszczenia k. 19-20) (...) nr (...) we W. nie posiada infrastruktury przeznaczonej do zajęć sportowych. Niemniej jednak do dyspozycji więźniów jest boisko do piłki siatkowej i pole spacerowe. Poza okresem zimowym na boisku tym były organizowane zajęcia sportowe. Ograniczony dostęp do zajęć kulturalno-oświatowych wynika z tego, że większość świetlic została przeznaczona na cele mieszkaniowe, aby uniknąć przeludnienia. Więźniowie mieli dostęp do świetlicy do grudnia 2009 r. Poza świetlicą każdy skazany miał dostęp do radiowęzła, biblioteki, raz w tygodniu do biblioteki głównej gdzie mógł wypożyczać książki. Dodatkowo istniała możliwość korzystania z licznych konkursów, gazetki więziennej i pracowni plastycznej. Powód miał zapewnione dobre warunki bytowo- mieszkalne. Cele więzienne, w których był osadzony są po generalnym remoncie, mają nową instalację elektryczną i kąciki sanitarne, także dostęp do ciepłej wody. Powód w czasie pobytu w pozwanym (...) nie składał skarg na warunki socjalne. (dowód: zeznania I. O. k. 37 ; M. Ł. k. 37; przesłuchanie powoda k. 38) Sąd zważył, co następuje: --- STRONA 3 --- Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód Ł. P. domagał się zadośćuczynienia za wyrządzoną mu przez stronę pozwaną szkodę niemajątkową (krzywdę) wynikającą z niezapewnienia mu odpowiednich warunków socjalnych podczas odbywania kary pozbawienia wolności. Nieodpowiednie warunki powód wiąże z brakiem możliwości korzystania ze świetlicy, siłowni i zajęć kulturalno- oświatowych. Podstawę prawną żądania zgłoszonego przez powoda stanowił przepis art. 23 w zw. z art. 24 w zw. z art. 448 k.c Dla oceny zasadności zgłoszonego w pozwie żądania niezbędne było zatem ustalenie, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że strona pozwana dopuściła się bezprawnych działań, w tym naruszenia wymienionych w pozwie obowiązków, oraz czy fakt ten spowodował naruszenie dóbr osobistych powoda. Przy czym wskazać należy, że to na powodzie, jako dochodzącym ochrony prawnej, spoczywał ciężar dowodu, że jego dobra osobiste zostały naruszone przez działania pozwanego Skarbu Państwa, czego powód w ocenie Sądu nie uczynił. Okoliczności faktyczne w tej sprawie nie były sporne. Strona pozwana przyznała, że istotnie od 2010 r. więźniowie osadzeni na oddziale ogólnym pozwanego (...) nie mieli dostępu do świetlicy, która został zaadaptowana na cele mieszkalne. Niemniej jednak mieli oni możliwość korzystania z innych sposobów spędzania wolnego czasu. Do dyspozycji więźniów było pole spacerowe i boisko do piłki siatkowej, gdzie poza okresem zimowym były organizowane zajęcia sportowe. Ponadto każdy skazany miał dostęp do radiowęzła, biblioteki, miał możliwość korzystania z licznych konkursów, gazetki więziennej i pracowni plastycznej. Tym samym nie można uznać, że działania pozwanej pozostają w sprzeczności z art. 135 k.k.w., który stanowi, że w (...) stwarza się skazanym odpowiednie warunki spędzania czasu wolnego. W tym celu organizuje się zajęcia kulturalno-oświatowe, wychowania fizycznego oraz pobudza aktywność społeczną skazanych. Paragraf 2 stanowi, że w każdym (...) prowadzi się zwłaszcza wypożyczalnię książek i prasy dla skazanych oraz stwarza możliwość korzystania z urządzeń audiowizualnych w świetlicach i celach mieszkalnych. W zachowaniu pozwanej nie można dostrzec zatem żadnych działań sprzecznych z normami prawa ani przejawu jakiejkolwiek złej woli. Warunki socjalne jakie pozwana zapewniła powodowi były takie, jakie na obecnym etapie możliwości finansowych Państwa można było optymalnie zapewnić. Nie sposób uznać również za dyskryminację powoda to, że na oddziale terapeutycznym pozwanego (...) więźniowie mieli możliwość korzystania z innych sposobów spędzenia wolnego czasu. Powód nie wykazał również, ażeby na skutek działań pozwanej jego dobra osobiste (godność osobista) zostały naruszone lub poniósł w związku z tym jakakolwiek krzywdę. Nie jest naruszeniem godności osobistej fakt, że powód nie miał dostępu do świetlicy, jeżeli miał zaoferowanych wiele innych alternatywnych sposobów spędzania wolnego czasu. Nie wykazał powód również tego, że na skutek braku zapewnienia zajęć sportowych doznał on uszczerbku na zdrowiu. Ponadto przy ocenie stopnia pokrzywdzenia (rozmiaru krzywdy), którego doznał powód, nie sposób abstrahować od uwzględnienia jego subiektywnej wrażliwości. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że powód dopuścił się najcięższego czynu z art. 148 par 1 kk, nie sposób uznać, że jego poczucie własnej wartości mogło zostać naruszone poprzez działanie pozwanej, na które wskazuje w pozwie. Jak wynika z powyższego powód nie wykazał, ażeby pozwana dopuściła się bezprawnych działań, które spowodowały naruszenie jego dóbr osobistych i na tej podstawie powództwo podlegało oddaleniu. Na marginesie można tylko dodać, że zasądzenie zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda, które nie wynikało z celowego i nacechowanego złą wolą działania jakiegokolwiek podmiotu odpowiedzialnego za warunki odbywania kary, w sytuacji gdy powód sam prezentuje nagnaną postawę wobec społeczeństwa, leżałoby w sprzeczności z powszechnym poczuciem sprawiedliwości, czego nie sposób pominąć przy orzekaniu o zadośćuczynieniu. Orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie II sentencji wyroku Sąd wydał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., w myśl którego strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Zgodnie z art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398, z późn. zmianami) zwolnienie od kosztów sądowych --- STRONA 4 --- nie zwalnia od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Koszty procesu poniesione przez pozwanego w niniejszej sprawie sprowadzały się do kosztów zastępstwa procesowego należnych Skarbowi Państwa, które w oparciu o art. 99 k.p.c. w zw. w zw. z § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wynoszą 3.600 zł. Z. 1) odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć powodowi, 2) kal. 14 dni