Wyrok I C 9/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2019 roku Sąd Okręgowy w Koninie Wyd

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I C 9/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2019 roku Sąd Okręgowy w Koninie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Mariola Klimczak Protokolant: p. o. sekretarza sądowego Monika Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 26-06-2019r. w Koninie na rozprawie sprawy z powództwa J. Ś. przeciwko M. K. (1) ochronę dóbr osobistych 1. zobowiązuje pozwanego M. K. (1) do przeproszenia powoda J. Ś. poprzez przesłanie (przesyłką poleconą), na koszt pozwanego, w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku, do powoda, na adres: (...)-(...) K., ul. (...), pisemnego oświadczenia o treści : „Ja, M. K. (1) przepraszam J. Ś. za pobicie go w dniu 18 listopada 2003 roku na klatce schodowej budynku ówczesnego jego miejsca zamieszkania”, podpisanego własnoręcznie: (...); 2. w pozostałym zakresie powództwo oddala; 3. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa) zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, od uwzględnionej części roszczenia; 4. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.600,00 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, od oddalonej części roszczenia; 5. przyznaje adwokatowi B. F. od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Koninie) kwotę 2.952,00 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, od oddalonej części roszczenia; 6. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Koninie) kwotę 600,00 zł tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych; 7. w pozostałym zakresie nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa, z uwagi na korzystanie przez powoda ze zwolnienia od kosztów sądowych. --- STRONA 2 --- Mariola Klimczak I C 9/18 UZASADNIENIE Powód J. Ś. (poprzednio noszący nazwisko K. -k. 108), po ostatecznym sprecyzowaniu żądań, wniósł o zasądzenie od pozwanego M. K. (1) kwoty 18.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zobowiązanie pozwanego do przeproszenia powoda na piśmie treści: „Przepraszam J. Ś. za pobicie go na klatce schodowej do mieszkania J. Ś.” i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu (k. 18, 61, 106,115). W uzasadnieniu powód podał, że pozwany wraz ze swoim kolegą T. B. w dniu 18.11.2003 roku zaczepili go na klatce do jego mieszkania i go pobili, za co pozwany nie przeprosił powoda. Poza tym powód podał, że po tym pobiciu pozwany nie udzielił mu pomocy, a potem gdy spotkał go na ulicy, to pokazywał różne gesty uważane za wulgarne. Po pobiciu powód odczuwał ból, miał „od środka” szytą wargę przez lekarza, odczuwał niesprawiedliwość, doznał rozstroju zdrowia. Z powodu rozciętej wargi nie mógł uprawiać „miłości ze swoją kobietą”, z tej przyczyny jego kontakty z dziewczyną popsuły się. Poza tym powód podał, że pozwany wśród znajomych wyrobił mu opinię „konfidenta”, gdyż powód zgłosił się z tą sprawą na policję. Pozwany naruszył również jego „dobre imię” w oczach jego dziewczyny. Pozwany, w odpowiedzi na pozew, wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu podał, że po sprawie karnej przekazał powodowi kwotę 1.500,00 zł, bo powód zgłosił roszczenie o zadośćuczynienie. Ponadto podał, że powód przez 14 lat od tego zdarzenia nie wnosił wobec niego żadnych pretensji finansowych, nie zgłaszał że doznał rozstroju zdrowia. Poza tym pozwany podał, że w trakcie rozprawy karnej przeprosił powoda i wyraził „skruchę”. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Prawomocnym wyrokiem z dnia 14.05.2004 roku Sąd Rejonowy w K., w sprawie VI K (...), uznał pozwanego M. K. (1) winnym tego, że w dniu 18.11.2003 roku w K., działając wspólnie i w porozumieniu z T. B., dokonał kradzieży w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego o wartości 300,00 zł na szkodę J. Ś. oraz że wspólnie w porozumieniu przytrzymując i uderzając rękoma kilka razy w okolice głowy wziął udział w pobiciu J. Ś. narażając go na 1 bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia i rany wargi górnej oraz stłuczenia nosa, które to obrażenia nie spowodowały naruszenia czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni i za to wymierzono mu karę grzywny i pozbawienia wolności, którą zawieszono na okres 4 lat próby. Poza tym zasądzono m.in. od pozwanego nawiązkę na rzecz PCK w wysokości 300,00 zł (dowód: wyrok z dnia 14.05.2004 roku -k. 110-111).W tym postępowaniu karnym powód złożył powództwo cywilne domagając się zasądzenia na jego rzecz od M. K. (1) kwoty 2.000,00 zł, od T. B. 3.000,00 zł - tytułem zadośćuczynienia w związku z popełnieniem przestępstwa na osobie powoda (dowód: pozew z dnia 3.03.2004 roku - 68 akt VI K (...)). Sąd na rozprawie w dniu 12.03.2004 roku przyjął to powództwo do rozpoznania i doręczył odpisy pozwu oskarżonym M. K. (1) i T. B. (k. 76). W wyroku karnym Sąd pozostawił wskazane powództwo bez rozpoznania (dowód: punkt 7 wyroku z dnia 14.05.2004 roku -k. 111 akt VI K (...)). W następstwie przedmiotowego zdarzenia powód doznał stłuczenia twarzy z ranami ciętymi wargi dolnej, obrzękiem tej wargi, sińcem i otarciem naskórka bródki i obrzękiem nosa oraz otarciem naskórka prawej goleni (dowód: opinia lekarska z dnia 9.12.2003 roku -k 43-44 akt VI K (...)). W dacie zdarzenia powód i pozwany byli uczniami liceum wieczorowego w K.. Powód miał 19 lat, pozwany również 19 lat (dowód: dokumenty akt VI K (...)). W szkole powód pobił kolegę, z tej przyczyny został wyrzucony ze szkoły i musiał na rzecz tego kolegi zapłacić odszkodowanie w wysokości 1.000,00 zł. Wziął pokwitowanie, bo został o tym pouczony przez kuratora. Potem powód kilkakrotnie „pobił” różne osoby i musiał przepraszać i płacić „odszkodowania” (zeznania powoda). --- STRONA 3 --- Prawomocnym wyrokiem z dnia 28.06.2005 roku, wydanym przez Sąd Rejonowy w K., w sprawie II K (...), powód J. Ś. uznany został winnym popełnienia przestępstwa z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24.04.1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w związku z posiadaniem i kilkukrotną sprzedażą amfetaminy, w ramach czynu ciągłego od lipca 2002 roku do listopada 2003 roku, i za to wymierzono mu karę pozbawienia wolności, którą następnie zawieszono na okres 5 lat próby (dowód: dokumenty akt II K (...)). Po zakończeniu sprawy karnej VI K (...), w związku z wniesionym przez powoda w tej sprawie powództwem cywilnym o zapłatę, pozwany udał się do mieszkania powoda i przekazał mu 1.500,00 zł tytułem zadośćuczynienia, gdyż dobrowolną zapłatę 2 zadośćuczynienia sugerowała mu sędzia rozpoznająca wskazaną sprawę karną . Pieniądze na ten cel otrzymał od ojca, gdyż sam nie miał dochodów. Ojciec towarzyszył mu do klatki schodowej mieszkania powoda, lecz dalej nie wchodził, oczekiwał przed blokiem mieszkalnym. Powód przyjął pieniądze i przygotowany przez pozwanego druk pokwitowania, po czym oznajmił, że udaje się do mieszkania, aby pokwitować podpisem przyjęcie pieniędzy. Zamknął za sobą drzwi i gdy pozwany próbował wywołać go z powrotem pukaniem do drzwi, ten za drzwi obrzucił go wyzwiskami. Pozwany odczekał kilka minut i wrócił do oczekującego przed blokiem ojca bez pokwitowania (dowód: zeznania świadka S. K. (1)-k. 101-103, zeznania pozwanego). Powód przez „trzy lata ukrywał się przed wymiarem sprawiedliwości”. W latach 2013 -2018 odbywał karę pozbawienia wolności, z powodu „różnych” przestępstw, o których „nie chce w tej chwili mówić”. Podczas pobytu w więzieniu został pobity przez 12 osób, te osoby „miały sprawy karne z tego powodu”. W więzieniu „poznał prawo” i obecnie założył 5- ciu osobom sprawy odszkodowawcze. Cześć tych spraw już zostało zakończonych, choć nieprawomocnie, i ma zasądzone już ok. 10.000,00 zł. Założył również sprawę o zapłatę adwokatowi (zeznania pozwanego, zeznania powoda). Powód ma obecnie 35 lat, jest bezrobotny. Mieszka w „wynajętej kamienicy” z żoną i trojgiem dzieci w wieku: 3 miesiące, półtora roku i 7 lat. Żona posiada całkowitą niezdolność do pracy i z tego tytułu otrzymuje rentę socjalną w wysokości 900,00 zł miesięcznie. Rodzina założona przez powoda korzysta z pomocy opieki społecznej. Powód podał, że w środowisku posiada opinię osoby, która „pozywa do sądu” i z tej przyczyny nikt nie chce go w K. zatrudnić. W sądzie obecnie toczy się kilka spraw z jego powództw o zapłatę zadośćuczynienia. Powód podał, że krzywdy u niego „narastają” (dowód: zeznania powoda-k. 166v-167v). Pozwany ma obecnie 35 lat. Z zawodu jest geotechnikiem. Poza wyrokiem wydanym w sprawie VI K (...), więcej nie był karany. W niedługim czasie po zakończeniu sprawy karnej wyjechał za granicę. Przez ostatnie 10 lat mieszka i pracuje w Belgii. Do Polski przyjeżdża średnio raz na rok. Po zakończeniu sprawy karnej i przekazaniu pieniędzy nie miał osobistego kontaktu z powodem. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: wskazane powyżej dokumenty, zeznania świadka S. K. (2) (k. 101v-102), częściowo zeznania powoda, zeznania pozwanego. 3 Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda, że przez wiele lat nie posiadał wiedzy o przysługującym mu prawie do zadośćuczynienia. Przeczą temu dowody zgromadzone w niniejszej sprawie, a mianowicie treść pozwu złożonego przez powoda w sprawie karnej VIK (...) oraz okoliczność, że już okresie edukacji szkolnej płacił zadośćuczynienie za pobicie kolegi. Za niewiarygodne należało uznać również twierdzenia powoda, że pozwany po przedmiotowym pobiciu nie okazywał mu szacunku, pokazywał obraźliwe gesty, zastraszał go i czynił to przez wiele lat. Powód nie wykazał tej okoliczności. Poza tym z zeznań pozwanego wynikało, że od wielu lat mieszka on i pracuje zagranicą, nie widuje powoda. Powód składając dowód z jego przesłuchania zachowywał się w sposób, którego nie potrafił przekonująco wyjaśnić (zgłaszał potrzebę zakończenia czynności, odmawiał odpowiedzi na pytania, w końcu zrezygnował ze składania dalszych zeznań). Pozwany komentując to zachowanie emocjonalne powoda sugerował, że powód „przez cały czas używa narkotyków”. Poza tym powód na ostatnim terminie rozprawy cofnął wszystkie wnioski dowodowe zgłoszone przez jego pełnomocnika na okoliczność stanu zdrowia powoda będącego następstwem przedmiotowego pobicia i procesu leczenia skutków tego pobicia. Nie przedłożył przy tym żadnej dokumentacji medycznej związanej z leczeniem przez niego skutków zdrowotnych pobicia. --- STRONA 4 --- Sąd nie dał wiary twierdzeniom pozwanego, że w toku sprawy karnej VI K (...) przeprosił powoda, gdyż nie wynika to z protokołów rozpraw. Sąd uznał za wiarygodne twierdzenia pozwanego, że po zakończeniu sprawy karnej, w związku ze zgłoszonym w tej sprawie powództwem cywilnym, przekazał powodowi kwotę 1.500,00 zł tytułem zadośćuczynienia. Pozwany twierdził, że sędzia przewodnicząca składowi w sprawie karnej sugerowała, aby z T. B. zapłacili powodowi po połowie kwotę 3.000,00 zł. Okoliczność ta znajdowała potwierdzenie w zeznaniach świadka S. K. (2). W ocenie Sądu świadek złożył wyważone, rzeczowe, jasne i przekonujące zeznania. Przyznał przy tym, że nie pamięta z jakiego tytułu syn miał te pieniądze przekazać Ś. po sprawie karnej. Świadek wyjaśnił również, że wydawało się im wtedy naturalnym (rok 2004), aby przekazać te pieniądze do ręki powoda i otrzymać pokwitowanie, czego powód odmówił (k. 101v-102). Za wiarygodnością zeznań świadka przemawia również fakt, że pomimo pozostawienia bez rozpoznania powództwa cywilnego przez sąd karny powód przez wiele lat (14 lat) nie zgłaszał wobec pozwanego żadnych roszczeń finansowych wynikających z przedmiotowego zdarzenia z dnia 18.11.2003 4 roku. Sąd uznał za nieprzekonujące, aby powód obawiał się pozwanego, skoro złożył powództwo cywilne w sprawie karnej i wówczas nie towarzyszyły mu żadne obawy. Poza tym później „pobił” kilka osób oraz sam został pobity i wówczas płacił odszkodowania oraz sam żądał zapłaty odszkodowań w związku z pobiciem. Okoliczności te wskazują, że powód co najmniej od 2003 roku (data złożenia powództwa cywilnego w sprawie karnej) doskonale był zorientowany w przysługujących mu prawach i z tych praw korzystał. Żadna ze stron nie kwestionowała wiarygodności wskazanych dokumentów, a Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. Sąd zważył, co następuje: Powód upatruje naruszenia jego zdrowia i dobrego imienia w związku z pobiciem go przez pozwanego, w obecności jego byłej dziewczyny. Ponadto podał, że przez to zdarzenie stał się osobą „agresywną”, gdyż odczuwał „niesprawiedliwość”. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. W przypadku osoby fizycznej jej dobre imię, czy też cześć, honor, uczciwość, rzetelność osobista i zawodowa stanowią dobra osobiste podlegające ochronie na mocy w/w przepisu prawa. Cześć człowieka obejmuje dwa aspekty: dobre imię (cześć zewnętrzna) i godność (cześć wewnętrzna). Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka (art. 30 Konstytucji RP). Jak wyjaśnił SN w wyroku z dnia 29 października 1971 r.( II CR 455/71, OSNCP 1972, nr 4, poz. 77, z glosą E. Radomskiej, PiP 1973, z. 6, s. 167): "Cześć, dobre imię, dobra sława człowieka są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności" (patrz: Komentarz P. K. do art. 23 k.c., LEX). Zgłoszone przez powoda roszczenie niemajątkowe znajduje oparcie w art. 24 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem prawa ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego już naruszenia może także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, 5 dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Z kolei roszczenia o charakterze majątkowym powód dochodzi na podstawie art. 24 § --- STRONA 5 --- 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c. W myśl z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Naruszenie dobra osobistego polega więc już na samym przekroczeniu zakreślonej w art. 24 § 1 k.c. granicy zagrożenia dobra osobistego, przy czym dla powstania roszczenia uprawnionego konieczne jest wskazanie bezprawności działania sprawcy. W świetle powyższego, zgodnie z ciężarem dowodu (art. 6 k.c.), na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że określone przez niego dobra osobiste zostały naruszone lub zagrożone działaniem pozwanego, określić w jakich swoich odczuciach i przeżyciach został dotknięty zachowaniem pozwanego. Dopiero wykazanie tych okoliczności przez powoda powoduje, że wówczas na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, że dokonane naruszenie nie było bezprawne oraz że zaszły tego rodzaju okoliczności, które uzasadniały ingerencję w sferę dóbr osobistych powoda. Przy ocenie czy doszło do naruszenia dóbr osobistych należy kierować się kryterium obiektywnym, tj. powszechnie akceptowanymi ocenami, czy określone postępowanie uznaje się za naruszające określone dobro osobiste. Nie ma tu bowiem znaczenia subiektywna reakcja i odczucia pokrzywdzonego, lecz istotny jest odbiór danego zachowania przez osoby trzecie i reakcja opinii publicznej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 26.10.2001 r., V CKN 195/01, Lex nr 53107). Ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym, a art. 24 § 1 k.c. jako generalną zasadę formułuje domniemanie bezprawności. W okolicznościach niniejszej sprawy z całą pewnością doszło do naruszenia dobra osobistego powoda, jakim jest zdrowie i godność. Powód został bowiem uderzony przez pozwanego ( w obecności innych osób) i w następstwie tego doznał stłuczenia twarzy z ranami ciętymi wargi dolnej, obrzękiem tej wargi, sińcem i otarciem naskórka bródki i obrzękiem nosa oraz otarciem naskórka prawej goleni. W drodze powództwa cywilnego, zgłoszonego w sprawie karnej, powód wniósł o zasądzenie od pozwanego z powyższego tytułu kwoty 2.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia. Pozwany wykazał, że w 2004 roku przekazał powodowi kwotę 1.500,00 zł (roszczeń z innego tytułu w tamtym czasie powód nie 6 zgłaszał wobec pozwanego). Powód przyjął tę kwotę i wobec faktu, że przez kilkanaście lat nie zgłaszał wobec pozwanego dalszych żądań pieniężanach wynika, że otrzymana kwota zaspokajała jego roszczenia finansowe wobec pozwanego z tytułu zadośćuczynienia. Należy zatem przyjąć, że pozwany w 2004 roku zaspokoił w całości roszczenia powoda z tytułu zadośćuczynienia za krzywdy. Obecne (dalsze) roszczenia z tego tytułu należy zatem uznać za nieuzasadnione. Pozwany zarzucił, że powód przed i po opuszczeniu zakładu karnego wytoczył wielu osobom sprawy cywilne, gdyż „szuka pieniędzy”. Powód przyznał, że w więzieniu „pozyskał wiedzę” o przysługujących mu prawach i wniósł wiele pozwów o zapłatę przeciwko różnym osobom. Podał, że w społeczności lokalnej posiada opinię osoby zakładającej różnym ludziom sprawy sądowe, co utrudnia mu znalezienie pracy. Sąd uznał za nieuzasadnione twierdzenia powoda, że pozwany ponosi winę za to, że powód „stał się osobą agresywną”. Powód nie wykazał takiego związku. Poza tym powód dopuścił się czynów zabronionych (pierwszych już w 2002 roku) i w związku z tymi czynami był pozbawiony wolności, poza tym pobił kilka osób, za pobicie kolegi został wyrzucony ze szkoły. Z całą pewnością spotkało się to z zainteresowaniem, ocenami i reakcjami w społeczności lokalnej oraz przełożyło się na „postrzeganie powoda” przez jego otoczenie bliższe i dalsze. Oceniając zasadność roszczeń powoda, zwłaszcza opartych na twierdzeniach związanych z naruszeniami „ dobrego imienia” należy uwzględnić całość okoliczności sprawy. Dobra osobiste to indywidulane wartości uczuć i stanu psychicznego konkretnego człowieka, ale czy doszło do ich naruszenia decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaka reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie (p. St. Dmowski: Komentarz do kodeksu cywilnego, wyd. X, LexisNexis, s. 110- 111). Przepis art. 24 § 1 k.c. wymienia złożenie oświadczenia jako jeden ze sposobów usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego, nie precyzując, jaką treść powinno mieć to oświadczenie. Może ono polegać między innymi na wyrażeniu żalu lub przeproszeniu za naruszenie dóbr osobistych. Żądanie dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych przez złożenie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie powinno być przez powoda skonkretyzowane. Powód nie może --- STRONA 6 --- pozostawić sformułowania treści oświadczenia sądowi, ponieważ dopiero konkretna treść postulowanego oświadczenia może być poddana osądowi organu orzekającego. Nie oznacza to jednak, że sąd orzekający jest ściśle związany wskazaną przez powoda treścią 7 oświadczenia. Przeciwnie, przepis art. 24 § 1 k.c. pozostawia ocenie sądu kwestię, czy żądana przez powoda treść i forma oświadczenia jest odpowiednia i celowa do usunięcia skutków naruszenia, co prowadzić musi do wniosku, że sąd może ingerować w żądaną treść oświadczenia przez ograniczenie jej zakresu czy uściślenie określonych sformułowań (vide: wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2005-01-07, IV CK 413/04, wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2008-10-08, V CSK 153/08). Odpowiednia treść i forma oświadczenia, o czym mowa w art. 24 § 1 k.c., powinna odpowiadać racjonalnie pojmowanemu kryterium celowości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.08.2011 r. sygn. akt IV CSK 587/2010). Oceniając zasadność powództwa o ochronę dóbr osobistych, Sąd z jednej strony winien mieć na względzie, by środek służący usunięciu skutków tego naruszenia dał rzeczywiście satysfakcję poszkodowanemu, z drugiej strony, by sposób usunięcia naruszenia dobra osobistego był dostosowany do okoliczności konkretnego przypadku. W okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie dobra osobistego powoda polegało na pobiciu pozwanego i uszkodzeniu jego ciała. W ocenie Sądu formę przeprosin żądaną przez powoda należało uznać za właściwą, w świetle powyższych ustaleń i rozważań. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał pozwanego M. K. (1) do przeproszenia powoda J. Ś. poprzez przesłanie (przesyłką poleconą), na koszt pozwanego, w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku, do powoda, na adres : (...)-(...) K., ul. (...), pisemnego oświadczenia o treści : „Ja, M. K. (1) przepraszam J. Ś. za pobicie go w dniu 18 listopada 2003 roku na klatce schodowej budynku ówczesnego jego miejsca zamieszkania”, podpisanego własnoręcznie: (...) - pkt. 1 wyroku. W pozostałym zakresie powództwo oddalono, jako nieuzasadnione. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. - z uwagi n jego wynik. W tym stanie rzeczy Sąd zasądził - na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1184, 1467, 1669 i 2193) - od pozwanego na rzecz powoda kwotę 442,80 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, od uwzględnionej części roszczenia (pkt. 3. wyroku). Działając na podstawie § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa 8 kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1184, 1467, 1669 i 2193) przygnał adwokatowi B. F. od Skarbu Państwa (SO w Koninie) kwotę 2.952,00 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, od oddalonej części roszczenia (pkt. 5. wyroku). W oparciu o § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm.) Zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, od oddalonej części roszczenia; O nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 uksc, nakazując pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Koninie od pozwanego kwotę 600 zł tytułem części nieuiszczonych kosztów sądowych (od uwzględnionej części roszczenia) - pkt. 6 wyroku. W pozostałym zakresie nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa, z uwagi na korzystanie przez powoda ze zwolnienia od kosztów sądowych. Mariola Klimczak