Postanowienie I C 89/14 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2015 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydz

--- STRONA 1 --- / / | Sygn. akt: I C 89/14 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2015 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Soad siano Protokolant: Marta Strzała po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 roku w Gliwicach sprawy z powództwa B. J. przeciwko P. G. (1) o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo; 2. odstępuje od obciążania powoda kosztami; 3. przyznaje adwokatowi C. C. (1) (C.) od Skarbu Państwa — Sądu Okręgowego w Gliwicach kwotę 3.977 zł (trzy tysiące dziewięćset siedemdziesiąt siedem) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Sygn. akt I C 89/14 Powód B. J. wnosił —po sprecyzowaniu powództwa-o zasądzenie od pozwanego P. G. (1) kwoty 200.000 zł jako zadośćuczynienia oraz kwoty 200.000 zł jako odszkodowania (k.101) oraz opublikowania przeprosin o wskazanej treści w (...). W uzasadnieniu pozwu i w jego sprecyzowaniu podano, że pozwany fałszywie oskarżył powoda podając, że pozwany dowoził do firmy powoda „w okresie od lipca 2004 do listopada 2004 nagrobki granitowe to kilkadziesiąt razy, mimo iż w tym okresie przebywał w areszcie śledczym” a zrobił to „z rozmysłem i celowo”. Wypowiedziano się także w zakresie związku przyczynowego między zeznaniami pozwanego a aresztowaniem powoda. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa (k.51) podając, że nigdy nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne wsprawie falszywych zeznań, przed Sądem karnym wyjaśnił, że składając zeznania w postępowaniu przygotowawczym pomylił się w zakresie daty do której woził pomniki Qipiec- listopad); ponadto podał że powód został skazany za przywłaszczenie „nie mniej niż 30 nagrobków” a zeznania pozwanego nie stanowiły jedynej podstawy skazania, wypowiedział się także w przedmiocie braku związku między aresztowaniem powoda a zeznaniami pozwanego. --- STRONA 2 --- Sąd ustalił co następuje. Wódniu 29.04.2004 r. pozwany P. G. (1) — zatrudniony jako kierowca w firmie (...) - w (...) wG. opisał jak z synem szefa M. M. (1) przywoził nagrobki do G. w ramach współpracy z D. B. i jej konkubentem B. J., według zasad ustalonych „około kwietnia maja 2003 roku”. Pozwany zeznał:”... Zgodnie z ustaleniami wtedy dostarczyliśmy kompletne cztery nagrobki, za które po sprzedaży miała być uregulowana należność. Wtedy na miejscu M. M. (1) podpisał umowę o współpracy z D. B., nie znam szczegółów „mnie to nie interesowało. Na dostarczone nagrobki wystawili pokwitowanie. Potem już w zależności od zamówienia w okresie do około listopada 2003 roku dostarczałem kilkadziesiąt razy elementy nagrobków... (pisownia nazwisk-literówki- poprawiona). Zeznał także: ”...Ponadto miala miejsce około lata większa dostawa około 8-10 kompletnych nagrobków z wystawki we W.... Inne dostawy to każda było to około 3-4 kompletne nagrobki...”. Zeznawał także: "gdy mnie szefo to prosił upominałem się o zapłatę, zwłaszcza, iż było widać , że nagrobki schodzą z placu” (k.5-6).Zeznania obciążające powoda złożyli także M. i 8. pracownik powoda. Wyrokiem z dnia 14.10.2010 r. „III K 1799/07 Sąd Rejonowy w Gliwicach uznał B. J. za winnego tego że w okresie od stycznia 2003 r. do kwietnia 2004 r. w G. prowadząc działalność gospodarczą pod nawą O. „a także będąc pełnomocnikiem D. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą I. i faktycznie się nią zajmując, działając w krótkich odstępach czasu , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadzając w błąd kontrahentów co do zamiaru wywiązania się zapłaty zgodnie przyjętymi zobowiązaniami, doprowadził ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o łącznej wartości 210.329,46 zł stanowiącym mienie znacznej wartości w tym P. M. i Z. M. doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nagrobków wydanych na ekspozycję celem dalszej odsprzedaży oraz wykonanych na zamówienie o łącznej wartości 165.530 zł (k.58), opisany czyn dotyczył także pięciu innych pokrzywdzonych, i za to skazany został na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; w kolejnych punktach wyroku opisano inne czyny powoda względem innych osób w tym dotyczące składek ZUS; wymierzono za to kary, orzeczono o karze łącznej, zasądzono odszkodowania w pkt 9 wyroku , w tym kwotę 126.8212ł na rzecz P. M. i Z. M. oraz orzeczono o kosztach procesu. W uzasadnieniu tego wyroku w zakresie przestępstwa wobec P. M. i Z. M. Sąd wskazał ,że oparł się na zeznaniach siedemnastu osób (k.61) w tym P. G. (1) (k1608v-1609v) oraz w niewielkiej części na wyjaśnieniach B. J. a także na wskazanej dokumentacji. Sąd tamten ustalił, że w 2003 roku wiosną „z B. J. nawiązał kontakt P. M. reprezentujący działalność gospodarczą pod nazwą (...) w L.. Doszło do nawiązania współpracy od strony formalnej najpierw z firmą (...), stosowną umowę przechowania podpisała D. B. w dniu 22 maja 2003 r., a następnie z jego firma (..., umowa zawarta została 6 sierpnia 2003 r. Przedmiotem współpracy była ekspozycja nagrobków celem dalszej ich odsprzedaży oraz rozliczenia się z dostawcą, a także produkcja i dostarczanie nagrobków pod zamówienia konkretnych klientów”. Sąd karny(k.61) ustalił i opisał sposób postępowania powoda względem M., ilość (trzydzieści ) i wartość dostarczanych nagrobków oraz fakt że powód nie miał zamiaru zapłacić za nie. Zeznając przed Sądem karnym P. G. podał, że jeździł do powoda przez 3 miesiące, „bodajże od kwietnia do lipca”, średnio 3 razy w tygodniu, za jednym kursem były to 3 lub 4 nagrobki .P. G. podał, że był tymczasowo aresztowany w lipcu w 2003 roku na 3 miesiące, szczegółowo wyjaśnił sądowi dlaczego w postępowaniu przygotowawczym zeznawał inaczej(k.83-85).Pozwany jako świadek odniósł się do możliwej pomyłki w nazwach miesięcy :lipiec / listopad („Te miesiące mogły mi się pomylić”), podał że nie pamięta czy czytał protokół z zeznaniami, opisał okoliczności składania zeznań(„To trwało bardzo szybko..byłem świeżo po areszcie, zdenerwowany ...”). Oceniając relacje M. i G. jako układające się z innymi zeznaniami w logiczną i zwartą całość (k.66) Sąd karny zauważył, że P. G. (1) popadł w sprzeczność , początkowo bowiem twierdził, iż uczestniczył w dostawie nagrobków w czasie gdy bezsprzecznie nie mógł tego czynić, był bowiem pozbawiony wolności, niemniej okoliczność ta nie mogła choćby pomniejszać znaczenia tego, że dostawy były, im przecież oskarżony nie przeczył. W swych wyjaśnieniach oskarżony B. J. odnośnie ilości nagrobków przywożonych z firmy (...) wskazał iż "mogło być ich kilkadziesiąt”(k.63). --- STRONA 3 --- Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2011r., VI Ka 194/11 uchylono niektóre opisane punkty zaskarżonego wyroku z. 14.10.2010 roku(doszło do przedawnienia karalności czynów popełnianych w początku lat dziewięćdziesiątych) natomiast punkt dotyczący M. pozostał bez zmian (k.74).Odnośnie zeznań P. G. Sąd karny odwoławczy stwierdził iż skoro doszło do dostarczenia przez firmę (...) nagrobków, to błędne wskazanie części okresu, w którym dostawy te miały zostać zrealizowane/ przez świadka P. G./ trafnie nie zostało przez Sąd pierwszej instancji uznane za skutkujące deprecjacją całości zeznań P. G. (1)(k.81). Przeciwko pozwanemu nie toczyło się postępowanie w sprawie składania fałszywych zeznań. W 2004 roku powód został zatrzymany a następnie aresztowany w dniu 1 maja 2004 r. Areszt został uchylony w dniu 11.01.2006 r., z uwagi na upływ czasu i zaawansowany etap na jakim znajdowało się postępowanie karne prowadzone przeciwko powodowi(k87). Ponadto już uprzednio przeciwko powodowi przeciwko powodowi toczyło się postępowanie karne o podobne czyny, które zostało zawieszone wobec nieznanego miejsca pobytu powoda. Powód w areszcie otrzymał pomoc prawna od współosadzonego i dowiedział się że P. G. w okresie opisywanym w swych zeznaniach przebywał w areszcie; opisała to prasa (k.8). Pozwany był pracownikiem M. -kontrahentów powoda. Po aresztowaniu powód zostawił pełnomocnictwo do prowadzenia działalności swojej ówczesnej konkubinie -D. B.. D. B. doprowadziła do likwidacji działalności gospodarczej powoda, a następnie przejęła majątek powoda i jego kontakty handlowe. Na miejscu działalności powoda była konkubina prowadzi własną działalność gospodarczą , pod nawą O.- czyli identyczną jak zlikwidowana firma powoda i w tej samej branży, w formie spółki cywilnej, którą zawiązała z A. S.- byłym pracownikiem powoda (k.107).P. G. nie interesował się sprawami M. i powoda, nie był przy ich ustaleniach, nie wysyłał esemesów do powoda a jedynie udostępnił swój telefon M. gdy ten nie mógł dodzwonić się do powoda. D.B.iA. S. zostali skazani w sprawie IX K 1375/06 przez SR w Gliwicach na tle zaistniałego konfliktu z powodem wynikającego z nierozliczenia się z majątku firmy powoda. D. B. weszła w interesy M., M. przejęli punkt handlowy , który wcześniej należał do powoda. Rozpadowi uległo życie osobiste powoda, rozpadł się jego długoletni związek z konkubiną D. b., popsuły się jego relacje z dziećmi zwłaszcza z najmłodszym synem S., którego do kontaktów zniechęciła matka. W czasie aresztowania pogorszeniu uległo zdrowie psychiczne i fizyczne powoda. Jest on obecnie w trudnej sytuacji majątkowej, utrzymuje się z renty w kwocie 780 zł(k.445), a sadowy nakaz eksmisji mieszkania (k.38). Postępowanie wykonawcze w zakresie wykonania kary łącznej 3lati 8 miesięcy pozbawienia wolności zawieszono z przyczyn zdrowotnych(k.441). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty złożone do akt, zeznania świadków oraz zeznania stron, przeprowadzono następujące dowody: 1. protokół zeznań pozwanego na policji w dniu 29.04.2004 r. 2.dokumenty dotyczące sytuacji majątkowej i zdrowotnej powoda 3. wyroki karne z 14.10.2010r. i 13.07.2011r., protokół zeznań pozwanego przed Sadem (k83-86) oraz postanowienie z 11.01.2006 r o uchyleniu tymczasowego aresztowania (k.87) --- STRONA 4 --- 4. zeznania świadka D. H. (k.442) 5.zeznania świadka M. T. k.443 6. dokumenty złożone do akt III K 1799/07 Sądu Rejonowego w Gliwicach w zakresie składanych przez pozwanego zeznań, w zakresie orzeczeń w przedmiocie tymczasowego aresztowania powoda i przedłużania aresztowania oraz jego uchylenia i wniosków powoda w tym zakresie składanych w tamtym postępowaniu 7. wyrok wydany w sprawie IX K 1375/06 Sądu Rejonowego w Gliwicach z 10.10.2006r. (k. 83 tamtych akt) 8. pismo Inspektora Pracy w G. z 02.09.2005r. 9. pismo Urzędu Skarbowego z 01.01.2005r. 10. Decyzja Urzędu Skarbowego z 30.03.2001r. 11. Orzeczenie o Niepełnosprawności z 09.08.2012r. 12. Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS 11.10.2012r. 13. Postanowienie SO w Gliwicach Sygn. akt VII Kow 3496/13 z dnia 21.11.2013r.(k. 121) 14. karta wypisowa powoda z 29.05.2004r. „dokumentacja medyczna złożona przez powoda oraz dokumentacja medyczna nadesłana przez placówki, w których leczy się powód(1. R. k. 159,2. P. k. 178 i następne;3. Szpital Miejski wG. k. 211i następne;4. Szpital i ambulatorium Aresztu Śledczego w B. k. 245 -246 ;5. (...) Centrum Medyczne k. 238;6. (...) G. ul. (...) k. 249;7. (...) Centrum (...) w Z. k. 278 i następne) 15. zeznania stron, przy czym należy zaznaczyć że zeznania powoda zawierały ocenę iż pozwany miał interes by pomówić powoda oraz stwierdzenie że M., G. i S$. byli w zmowie, który to fakt nie znajduje potwierdzenia winnych dowodach i zdaniem Sądu udziału pozwanego w owej „zmowie” nie wykazano a twierdzenia powoda w tym zakresie w świetle ustaleń sądu karnego są niewiarygodne. Oddalono wniosek dotyczący biegłych z dziedziny księgowości i medycyny gdyż wobec ustalonego braku związku przyczynowego z ustalonym zachowaniem pozwanego a sytuacja majątkowa powoda i jego stanem zdrowia były one bezprzedmiotowe. --- STRONA 5 --- Sąd zważył, co następuje: Zarzut przedawnienia jest niezasadny wobec treści d.art.442 par.2 ,art.442(1 kc i art.2 ustawy nowelizacyjnej kc z 2007 roku, gdyż czyn zarzucany pozwanemu przez powoda wypełniał znamiona występku „Przepis art.11 kpe należy wykładać ściśle a zatem miał on zastosowanie do wydanego prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa przez B. J.. Odnośnie zarzucanego czynu składania fałszywych zeznań przez P. G. to nie tylko nie wytoczono sprawy karnej w tym zakresie ale oba sądy karne zaakceptowały skorygowane zeznania tej osoby. W ocenie Sądu obecnie orzekającego nie można mówić o fałszywych zeznaniach gdyż nie wykazano by pozwany celowo i świadomie jako świadek mówił nieprawdę. Obiektywnie pierwotne zeznania pozwanego nie były prawdziwe, czego obecnie nikt nie neguje. Rozbieżności dotyczyły czasokresu i ilości przywożonych nagrobków. Nieprawdziwość wypogodzi że świadek widział jak nagrobki „schodzą z placu” nie została wykazana, nie była ta wypowiedź przedmiotem szczególnego zainteresowania sądów karnych, wątek ten pojawił się w toku niniejszego procesu- zdaniem Sądu nagrobki „schodziły” w omawianym okresie skoro sukcesywnie przywożono kolejne. Ilość nagrobków nie była w zeznaniach pozwanego jako świadka dokładnie określona, tego samego wyrażenia „kilkadziesiąt” użył w wyjaśnieniach oskarżony; Sąd karny ustalił liczbę trzydzieści nagrobków. Zaznaczyć należy iż pozwany mówił o elementach nagrobków których z założenia jest więcej niż kompletnych nagrobków. Ilość nagrobków sama w sobie nie decydowała o bycie przestępstwa o które podejrzewany był powód „Podobnie jest ze znaczeniem czasokresu(lipiec/listopad).To iż nieprawdziwie podano dłuższy okres —w ocenie sądu — nie wpłynęło na decyzję o tymczasowym aresztowaniu. Innymi słowy, gdyby P. G. zeznając na policji podał prawidłowy okres wożenia nagrobków i dokładną ich ilość, nie zmieniłoby to decyzji organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze gdyż różnice te dla bytu zarzucanego czynu nie miały znaczenia. Organ prowadzący postępowanie karne wiedział, że pozwany jest pracownikiem M. a zatem musiał przedmiotowe zeznania oceniać przez pryzmat tych okoliczności. Nie można z niewykazanego domniemania wywodzić, że pozwany brał udział w spisku M. z innymi osobami na niekorzyść powoda- to nie zostało wykazane. Pozwany był pracownikiem M. i nie ukrywał, że przez powoda ma trudną sytuacje życiową (k.446) ale to nie wystarcza do formułowania omawianych zarzutów wobec pozwanego. Podobnie ocenił postawę powoda Sąd karny jako opartą „ na przerzucaniu odpowiedzialności na innych i negowaniu niemal wszystkiego..." W tamtej sprawie był także wątek dotyczący oświadczenia o istnieniu długu, wersja powoda brzmiała” wyjątkowo niedorzecznie i pokrętnie” (k.66v).Ustalono także, że „B. J. najzwyczajniej uznał, iż za to wszystko, co sam zrobił, lub czego sam nie uczynił, zawsze jest odpowiedzialny ktoś inny, nigdy on sam” (k.66). Ponownie należy podkreślicie nie było sprawy w przedmiocie fałszywych zeznań a sama omyłka w czasie i niedokładność w ilości przewożonych nagrobków- w oderwaniu od wątku aresztowania, w niczym nie narusza dóbr osobistych powoda. Sąd podziela pogląd sądu karnego iż powód prowadził działalność gospodarczą w wyjątkowo niefrasobliwy sposób poprzez nieliczenie się z zobowiązaniami a czerpanie korzyści z uzyskiwanych dóbr to jest sprzedanych z ekspozycji zarobkówi pobranych od klientów zaliczek. Na tym tle w świetle prawomocnego wyroku skazującego za szereg czynów i mając na uwadze przedawnienie karalności pozostałych czynów rozbieżność w zeznaniach pozwanego jest znikoma. Aby rozważać skutki aresztowania na zdrowiu fizycznym i psychicznym powoda należało wpierw ustalić adekwatny związek przyczynowo —skutkowy między zeznaniem pozwanego a aresztowaniem powoda- a takiego nie było. Dalsze rozważanie następstw zeznań pozwanego jest zatem bezprzedmiotowe .Należy pamiętać o granicach sporu, dotyczącego wpływu zeznań pozwanego na aresztowanie powoda. W ocenie Sądu ustalony w oparciu o powołane dowody stan faktyczny jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnośnie zeznań pozwanego składanych w Komendzie Policji i przed Sądem Rejonowym należy zaznaczyć że ich treść wynika z protokołów pisemnych. Zeznania nie były nagrywane a zatem nie ma innej możliwości ustalenia tego co zeznał pozwany. Świadek zeznający nie ma wpływu na formę zapisania zeznań protokołowanych pisemnie, nie może domagać się wiernego ich zapisywania słowo w słowo, może jedynie „po ich odczytaniu korygować treść --- STRONA 6 --- (dlatego właśnie by wyeliminować wątpliwości co zeznał świadek wprowadzono nagrywanie zeznań). Świadek musi odpowiadać na pytania a pytań z reguły nie protokołuje się . Zeznania te były subiektywnie prawdziwe, zeznający był o prawdziwości faktów przekonany. Zgodnie z art. 23 i 24 ke dobra osobiste człowieka w szczególności- powołane w pozwie- cześć , dobre imię i dobra sława- pozostają pod ochrona prawa cywilnego; ten, czyje dobro osobiste zostaje naruszone może żądać zaniechania tego działania, chyba ze nie jest ono bezprawne, Przesłanka bezprawności jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym, przewidzianym w powołanych przepisach. Przesłanka bezprawności działania ujmowana jest w prawie cywilnym szeroko, przyjmuje się mianowicie, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z "normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. Jednak nawet przy tak szerokim zakreśleniu pojęcia bezprawności, działania pozwanego nie można określić jako bezprawne. Kodeks cywilny nie zawiera definicji dóbr osobistych, ogranicza się do przykładowego wymienienia tych dóbr. Nie zawiera też przepisu wyjaśniającego czy ma na względzie ogół dóbr osobistych jako pewien zbiór, któremu odpowiada ogólne prawo podmiotowe będące przeciwstawieniem poszczególnych praw podmiotowych przysługujących poszczególnym podmiotom prawnym. Z brzmienia art.23 kc należy wyciągnąć wniosek, że prawu polskiemu nieznane jest jakieś jedno ogólne dobro osobiste i jedno odpowiadające mu prawo osobiste. Istnieje wiele dóbr korzystających z ochrony prawnej i wiele praw osobistych chroniących te dobra. Należy przyjąć, że dobra osobiste to pewne wartości niematerialne łączące się ściśle z jednostką ludzką. Z istoty zmienności katalogu dóbr osobistych wynika, że wraz ze zmianami stosunków społecznych mogą pojawiać się i znikać pewne dobra osobiste podlegające ochronie prawnej(komentarz do ke WP Warszawa 1998 s.65) Uwzględniając specyficzny charakter niniejszej sprawy, należy podkreślić odmienność wszelkich stanów faktycznych dotyczących dóbr osobistych ,a co za tym idzie, niemożliwość —w ocenie Sądu orzekającego- mechanicznego stosowania prawa w tak skomplikowanej materii, jak z jednej strony „dobro osobiste” w rozumieniu kodeksu cywilnego a z drugiej strony procedura postępowania karnego. Sąd orzekający przychyla się do tego stanowiska doktryny, które głosi iż nie należy „na siłę "kreować nowych dóbr osobistych. Wypowiedzi pozwanego nie są bezprawne albowiem miały na celu dobro wymiaru sprawiedliwości(„wszystko było prawdą , ja nie przyjechałem kłamać”). Oczywistym jest ,że to pozwany w procesie o ochronę dóbr osobistych ma obowiązek wykazania okoliczności usprawiedliwiających te działania, gdyż ustawodawca w art.24 par.1kc wprowadził zasadę domniemania bezprawności. Pozwany owo domniemanie obalił. Sąd Najwyższy jako jedną z okoliczności wyłączających bezprawność przytoczył działanie w ochronie uzasadnionego interesu(19.10.1989 r., IICR 419/89(OSP 11-12/90,poz.377). Należało zwrócić uwagę na to, że Sąd ograniczył się do badania tylko tych wypowiedzi/ezęści wypowiedzi które powód wskazał w pozwie, w żadnym wypadku Sąd nie ingerował w dalej idący konflikt powoda z. innymi osobami(M., B., 8.) . Po przeanalizowaniu materiału dowodowego uznano, że każda z osobna wypowiedź w toku składanych zeznań nie jest bezprawna w rozumieniu art. 23 i24kc. Wszystkie wypowiedzi pozwanego doprowadziły Sąd do przekonania, że rzeczywiście fakty wskazywane w zeznaniach pozwanego przed Sądem Rejonowym istotnie miały miejsce a różnice dotyczyły tylko czasokresu i ilości nagrobków. Pozwany wypowiadając swe słowa nie wykazał się wystarczającą starannością i rzetelnością w omawianym zakresie, ale w swej istocie zeznania pozwanego były prawdziwe. Sąd orzekający wziął pod uwagę orzecznictwo (Sąd Apelacyjny w Katowicach z 14.03.2014roku i tam powoływane : Sąd Najwyższy z 9.01.2004, IV CK 304/02 oraz Sąd Apelacyjny w Warszawie z 2.12.2010 r., VI ACa 464/10). Zeznanie świadka jest działaniem w ramach obowiązującego porządku prawnego. Konieczność zgromadzenia przez sąd jak najszerszego materiału wyłącza w tych sprawach bezprawność działania. Dopiero złożenie zeznań subiektywnie nieprawdziwych ( a taka sytuacja tu nie miała miejsca) wyłączyłaby ochronę prawną i uczyniła je działaniem bezprawnym. W niniejszej sprawie bezprawność działania pozwanego została wyłączona przez okoliczność że obecny pozwany zeznawał w roli świadka oraz był przeświadczony o prawdziwości złożonych zeznań. Ich prawdziwość w sferze faktów potwierdza ponadto wydany wyrok Sądu Rejonowego oparty m.in na zeznaniach obecnego pozwanego. --- STRONA 7 --- Na koniec należy podkreślić ,że zachodzi tożsamość czynu zarzucanego powodowi będącego podstawą aresztowania i czynu za który został on skazany a zatem można następczo wnioskować o zasadności tymczasowego aresztowania zaliczonego zresztą na poczet kary. Biorąc pod uwagę powyższe, roszczenie należało oddalić, z uwagi na brak stwierdzenia we wskazanych wypowiedziach znamion ich bezprawności. W ocenie Sądu nie wykazano, że doszło do naruszenia dobra osobistego powoda. Przepis art. 24 par.1 ke modyfikując treść art.6 ke nakłada na powoda obowiązek dowodzenia, że pozwany naruszył jego konkretne dobro osobiste a na pozwanym ciąży wyłącznie obowiązek wykazania „że działanie naruszające dobra osobiste powoda nie było bezprawne. Pozwany zdaniem Sądu temu ciężarowi sprostał. Nie może być zatem mowy o bezprawności po stronie pozwanej. Zaistniała sytuacja nie była naruszeniem dóbr osobistych. Biorąc pod uwagę powyższe, z braku przesłanek z art.24 ke powództwo o ochronę dóbr osobistych oddalono. Oddalono także drugie roszczenie powoda, o odszkodowanie, wobec braku przesłanek z art.361 kc i art.415 ke w opisanej sytuacji. O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono na zasadzie par.2 ust 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie. Odstąpiono od obciążania powoda kosztami postępowania na zasadzie art.102 kpc. Sądowi nie umknęło iż powód prawomocnym wyrokiem karnym został skazany za czyny opisane powyżej i to że w dużej części w postępowaniu karnym powoda wystąpiło przedawnienie, co świadczy o skali czasowej działania powoda . Nie ma podstaw do uwzględnienia powództwa co wykazano wyżej, ale są wystarczające podstawy do zastosowania szczególnego przepisu o kosztach wobec sytuacji życiowej powoda, który jest schorowaną osobą; powód w dobrej wierze wystąpił do sądu wskutek uzyskania w areszcie pomocy prawnej (opisanej w artykule z gazety dołączonym przy pozwie) a zeznania pozwanego były obiektywnie nieprawdziwe .W dacie składania pozwu powód był subiektywnie przekonany o związku przyczynowym pomiędzy jego aresztowaniem i pozostawaniem w areszcie a zeznaniami pozwanego, mimo iż w istocie takiego adekwatnego związku przyczynowego nie było.