Postanowienie I C 869/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w Łodzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 869/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w Łodzi, I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący: p.o. SSO Tomasz Bajer Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Walczak - Koperkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa M. C. przeciwko Miastu Ł. – Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej F. Ł. – G. w Ł. o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo; 2. przyznaje na rzecz adw. K. Ć. ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi kwotę 2.928 (dwa tysiące dziewięćset dwadzieścia osiem) zł brutto tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Sygn. akt IC IC 869/09 UZASADNIENIE W dniu 16 września 2009 roku M. C. złożył pozew przeciwko Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Ł. w którym wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia 28 grudnia 2007 roku za naruszenie dóbr osobistych, co nastąpiło w wyniku pomówienia go przez pozwany Ośrodek o .brak sprawowania opieki nad dziećmi i nie łożenia na ich utrzymanie. W uzasadnieniu podał, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. w dniu 28 grudnia 2007 roku opierając się na fałszywych i niesprawdzonych informacjach zawiadomił Prokuraturę Rejonową w Ł. o --- STRONA 2 --- popełnieniu przez powoda przestępstwa polegającego na uchylaniu się od obowiązku łożenia na utrzymanie małoletnich dzieci. Ponadto wskazał, iż na wniosek pozwanego Ośrodka w dniu 29 października 2008 roku wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie pozbawienia go władzy rodzicielskiej. M.C. podniósł, iż powyższe wydarzenia spowodowały u niego pogorszenie stanu zdrowia w znacznym stopniu. Podał, iż znajduje się w stanie silnej depresji i stresu, co spowodowało u niego pogorszenie wzroku oraz że leczy się psychiatrycznie (pozew – k. 32-33). W odpowiedzi na pozew Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej F. Ł. – G. nie uznał powództwa, wniósł o odrzucenie pozwu ewentualnie o oddalenie powództwa. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany podał, iż powód nie wskazał podstaw prawnych dochodzonego roszczenia, jak również nie określił dokładnie jaką szkodę poniósł ani też nie wskazał związku przyczynowego między szkodą jaką poniósł a działaniem strony pozwanej. Ponadto Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. podał, że nie powiadamiał Prokuratury Rejonowej w Ł. o uchylaniu się przez powoda od opieki nad dziećmi i uchylania się od płacenia alimentów. Nie składał również wniosku do sądu rodzinnego o pozbawienie powoda władzy rodzicielskiej. Poza tym pozwany wskazał, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej F.Ł. – G. jest komórką organizacyjną Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., który z kolei jest jednostką organizacyjną Miasta Ł. (odpowiedź na pozew – k. 46-47) Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 roku pełnomocnik powoda poprał powództwo w zakresie zadośćuczynienia w kwocie 15.000 zł a ponadto wniósł o nakazanie pozwanemu przeproszenia powoda w formie pisemnej. Oświadczył, że żądanie zadośćuczynienia oparte jest na przepisach art. 23 k.c. i 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. Pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa (protokół rozprawy – k. 87-89). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem z dnia 3 czerwca 1997 roku Sąd Rejonowy w Ł. XIII Wydział Rodzinny i Nieletnich zasądził od M. C. na rzecz małoletnich dzieci K. C. i P. C. alimenty w kwocie po 100 zł miesięcznie na każde dziecko to jest łącznie kwotę 200 zł miesięcznie (wyrok – k. 10 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08). Sąd Rejonowy w Ł. VI Wydział Rodzinny i Nieletnich wyrokiem z dnia 16 stycznia 2006 roku zasądził od M. C. na rzecz małoletniej M. C. tytułem alimentów kwotę po 250 zł miesięcznie (wyrok – k.9 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08). Na wniosek przedstawicielki ustawowej małoletnich dzieci – Z. D. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, które okazało się bezskuteczne. Wobec powyższego Z. D. złożyła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. ds. Obsługi Świadczeń Rodzinnych wniosek o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej na rzecz dzieci – P. C. i M. C.. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku wydana została decyzja przyznająca zaliczkę alimentacyjną na rzecz P. C. w kwocie 100 zł miesięcznie i na rzecz M. C. w kwocie 250 zł miesięcznie (zaświadczenia o bezskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego – k. 13-19, decyzja dot. zaliczki alimentacyjnej – k. 4-8 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08). W sierpniu 2007 roku Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. działając na mocy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 roku o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej zwrócił się --- STRONA 3 --- z prośbą do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. o przedstawienie informacji o możliwościach aktywizacji zawodowej oraz o podjęcie odpowiednich czynności mających na celu skuteczne aktywizowanie zawodowe powoda. Wskazano, iż w razie braku możliwości aktywizacji zawodowej wnoszą o skierowanie dłużnika do prac organizowanych na zasadach robót publicznych. Ponadto zwrócono się z prośbą o przekazanie informacji w przypadku gdy powód nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy, został wyrejestrowany oraz gdy odmawia podjęcia prac. W odpowiedzi Powiatowy Urząd Pracy poinformował, iż M.C. nie figuruje w ewidencji osób bezrobotnych (pismo MOPS – k. 2, pismo PUP- k. 3 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08). Pismem z dnia 21 grudnia 2007 roku Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej F. ds. Obsługi Świadczeń Rodzinnych w Ł. na podstawie art. 304§2 k.p.k. w zw. z art. 209 k.k. oraz art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 roku o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej zawiadomił Prokuraturę Rejonową (…) w Ł. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez dłużnika alimentacyjnego M. C. zobowiązanego do alimentacji na rzecz małoletnich dzieci M. C. i P. C.. W uzasadnieniu wskazano, iż z informacji uzyskanych od Komornika Sądowego Rewiru II dla Ł. – W. wynika bezskuteczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ponadto podkreślono, iż M. C. nie figuruje w rejestrze osób bezrobotnych, co jest jednoznaczne z uchylaniem się od podjęcia prac określonych w przepisach ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (pismo MOPS – k. 1 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08, zeznania powoda – k. 87-88 w zw. z k.89 ) Postanowieniem z dnia 5 lutego 2008 roku został przedstawiony powodowi zarzut, iż w okresie od stycznia 2004 roku do lutego 2008 roku w Ł.uporczywie uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy i potwierdzonego prawomocnymi wyrokami z dnia 3 czerwca 1997 roku i z dnia 16 stycznia 2006 roku, obowiązku opieki poprzez nie łożenie rat alimentacyjnych w kwocie po 100 zł miesięcznie na rzecz P. C. i po 250 zł miesięcznie na rzecz M. , czym naraził je na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych tj. o czyn z art. 209§1 k.k. Wobec długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej kontynuowanie dochodzenia (brak możliwości ustalenia miejsca pobytu M. C. postępowanie zostało zawieszone (postanowienie – k. 56, 57, 62 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08). Prokurator Prokuratury Rejonowej w (…)zarządził poszukiwanie M. C. w celu ustalenia miejsca jego pobytu (zarządzenie – k. 60 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08). Postanowieniem z dnia 17 października 2008 roku podjęto zawieszone postępowanie i odwołano poszukiwanie lokalne powoda (postanowienie – k. 74 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08). Postanowieniem z dnia 17 października 2008 roku zmieniono postanowienie z dnia 5 lutego 2008 roku o przedstawieniu M. C. zarzutu i przedstawiono zarzut, że w okresie od stycznia 2004 roku do sierpnia 2008 roku w Ł. uporczywie uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy i potwierdzonego prawomocnymi orzeczeniami Sądu obowiązku opieki poprzez nie łożenie na utrzymanie P. C. alimentów w kwocie po 100 zł miesięcznie i przez nie łożenie na utrzymanie M. C.alimentów w kwocie po 250 zł miesięcznie, czym naraził je na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych tj. o czyn z art. 209§1 k.k. (postanowienie – k. 75 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08). Postanowieniem z dnia 24 listopada 2008 roku umorzono śledztwo przeciwko M. C. podejrzanemu o czyn z art. 209§1 k.k. wobec braku znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu wskazano, iż brak jest --- STRONA 4 --- podstaw do przyjęcia, iż M. C. uporczywie uchylał się od ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego (postanowienie – k.100-103 załączonych akt o sygn. 2 Ds. 1318/08, zeznania powoda – k. 87-88 w zw. z k.89 ) Zarządzeniem z dnia 29 października 2008 roku wszczęto z urzędu na skutek wniosku złożonego przez kuratora zawodowego – M. C. postępowanie w przedmiocie pozbawienia władzy rodzicielskiej M. C. nad małoletnimi dziećmi P. C. i M. C.. Sąd Rejonowy (…)w Ł. VI Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 10 września 2009 roku nie pozbawił M. C. władzy rodzicielskiej nad małoletnimi P. C. i M. C.. Władza rodzicielska M. C. nad jego małoletnimi dziećmi została jednak zawieszona. (wniosek kuratora – k. 3, zarządzenie – k. 1 , postanowienie – k. 126 załączonych akt o sygn. VI Nsm 576/08, zeznania powoda – k. 87-88 w zw. z k.89 ) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w postaci załączonych do akt przedmiotowej sprawy akt Sądu Rejonowego (…)w Ł. o sygn. VI Nsm 576/08 i akt Prokuratury Rejonowej (…)o sygn. 2 Ds. 1318/08 oraz częściowo zeznań powoda. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w tej części w której podał, iż na skutek działań pozwanego doznał silnego wstrząsu i stresu, który stał się przyczyną pogorszenie się wady wzroku. W ocenie Sądu poza stwierdzeniami samego powoda nie ma innych dowodów, które w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzałyby powyższą okoliczność. A niewątpliwie, na powodzie jako osobie, która wywodzi skutki prawne z faktów przez niego podanych, spoczywa ciężar udowodnienia tych faktów (art. 6 k.c). Mając na względzie rządzącą procesem cywilnym zasadę kontradyktoryjności postępowania oraz fakt, iż strony nie zgłosiły żadnych innych wniosków dowodowych, i nie znajdując podstaw do przeprowadzenia dowodów z urzędu (art. 232 k.p.c.), Sąd rozpoznał sprawę, biorąc pod uwagę stan faktyczny ustalony na podstawie powyżej wskazanych dowodów. Sąd zważył, co następuje: W niniejszej sprawie powód M. C. oparł swoje roszczenia na podstawie art. 23 k.c. i art. 24 k.c. w związku z art. 448 k.c. Znajdujący w niniejszej sprawie zastosowanie art. 23 k.c. wskazuje katalog dóbr osobistych. Powyższy artykuł nie stanowi zamkniętego katalogu dóbr osobistych, ale wymienia w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swobodę sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnice korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukową, artystyczną, wynalazczą i racjonalizatorską. Orzecznictwo wskazuje też inne przykłady dóbr osobistych (orzeczenie Sądu Najwyższego z 28.02.2003 r., VCK 308/02, OSN 2004, Nr 5, poz. 82). Należy również wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że dobra osobiste są to pewne wartości niematerialne łączące się ściśle z jednostką ludzką. Wobec tego istnieje wiele dóbr korzystających z ochrony prawnej i wiele praw osobistych chroniących te dobra. Ponadto przyjmuje się, iż przy wyjaśnieniu istoty dobra osobistego i naruszenia należy posługiwać się kryterium obiektywnym, odwołującym się do przyjętych norm (tak: A. Szpunar, Ochrona dóbr osobistych, Warszawa 1997 r., s. 107 i nast.). --- STRONA 5 --- W przypadku naruszenia dóbr osobistych, uprawnionemu przysługują roszczenia przewidziane w art. 24 zd. 1 k.c. zgodnie z którym, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne, a w razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. O tym, czy w konkretnym wypadku doszło do naruszenia dobra, którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danej sprawy i stosować kryteria obiektywne. Innymi słowy mówiąc, dla oceny czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie, przy czym należy brać pod uwagę całokształt okoliczności a nie np. zwrot wyrwany z całej wypowiedzi (teza 9 do art. 23 k.c. Komentarz do Kodeksu cywilnego, Księga Pierwsza, Warszawa 1998, s. 66). Naruszenia dobra osobistego rozumianego jako prawa podmiotowego osoby fizycznej i prawnej dopuszcza się każdy, kto w takie dobro chronione konkretną normą prawną lub zasadami współżycia społecznego, godzi w sposób bezprawny. W konsekwencji na pokrzywdzonym ciąży obowiązek wykazania, że jego dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, natomiast sprawca, dążąc do uwolnienia się od odpowiedzialności powinien udowodnić, że jego działanie nie miało cech bezprawności. Brak bezprawności działania nie oznacza wprawdzie braku zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego, niemniej jednak wyłącza odpowiedzialność tego, kto wykazał, że nie działał bezprawnie. Trzeba przede wszystkim zaznaczyć, że art. 24 § 1 k.c. wprowadza zasadę domniemania bezprawności i to pozwany w procesie o ochronę dóbr osobistych ma obowiązek wykazania istnienia okoliczności usprawiedliwiających to działanie, a więc wyłączających bezprawność. Przepis art. 24 k.c. nie definiuje pojęcia bezprawności. Przyjmuje się, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, z całym porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 19 października 1989 roku (II CR 419/89, OSP 11-12/90, poz. 377) wyjaśnił, że „za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je oraz że do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych na ogół zalicza się: - działanie w ramach porządku prawnego tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, - wykonywanie prawa podmiotowego, - zgodę pokrzywdzonego, - działanie w obronie uzasadnionego interesu”. Dla uchylenia się od odpowiedzialności konieczne jest stwierdzenie przesłanek wyłączających bezprawność. Ponadto, aby można było skutecznie powoływać się na istnienie przesłanek wyłączających bezprawność, trzeba niezależnie od innych okoliczności wykazać prawdziwość twierdzeń dotyczących osoby, w której sferę dóbr osobistych wkroczono. Stosownie zaś do treści art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. W świetle powyższego, żądania określone w tym przepisie przysługują pokrzywdzonemu niezależnie od tego, jakie dobro osobiste zostało --- STRONA 6 --- naruszone, byleby korzystało ono z ochrony prawnej. Ponadto żądania te są niezależne od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego. Reasumując powyższe należy stwierdzić, iż podstawową przesłanką cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych jest ustalenie, że dobro osobiste zostało naruszone działaniem bezprawnym i jedynie ta przesłanka warunkuje zarówno roszczenie zmierzające do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, np. przeproszenie, jak i roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia. W niniejszej sprawie powód M. C. wiąże naruszenie swojego dobra osobistego w postaci czci, dobrego imienia i zdrowia z działaniem pozwanego, które to działanie polegało - w jego ocenie – na pomówieniu go o brak sprawowania opieki nad dziećmi i nie łożenia na ich utrzymanie. Niewątpliwe jest, że dobro osobiste w postaci czci, dobrego imienia oraz zdrowie objęte jest - w myśl art. 23 k.c. - ochroną prawną. Jednakże należy zaznaczyć, że w każdej sprawie pokrzywdzony ma obowiązek wykazać, że jego dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, oczywistym jest, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej F. ds. Obsługi Świadczeń Rodzinnych w Ł. zawiadomił Prokuraturę Rejonową (…)o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez dłużnika alimentacyjnego M. C. tj. przestępstwa z art. 209 k.k. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż działanie pozwanego odbyło się w ramach porządku prawnego tj. było ono dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa. Mianowicie Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Filia ds. Obsługi Świadczeń Rodzinnych w Ł. działał na podstawie przepisu art. 4 ust. 3 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 roku o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Zgodnie z którym w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny nie może wywiązać się ze swych zobowiązań z powodu braku zatrudnienia, organ właściwy dłużnika: 1) zwraca się do właściwego urzędu pracy o przedstawienie informacji o możliwościach aktywizacji zawodowej dłużnika alimentacyjnego; 2) występuje, w razie braku możliwości aktywizacji zawodowej, z wnioskiem do starosty o skierowanie dłużnika do prac organizowanych na zasadach robót publicznych, określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przypadku odmowy podjęcia prac, o których mowa powyżej lub uchylania się od nich, organ właściwy dłużnika informuje podmiot uprawniony do złożenia wniosku o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. 2) ). Zgodzić się należy że stanowiskiem pozwanego, iż skoro M. C. nie figurował w rejestrze osób bezrobotnych to dawało to podstawę do przyjęcia, iż uchyla się od podjęcia prac o których mowa wyżej i związku z tym została spełniona przesłanka uzasadniająca wystąpienie z zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Wskazać należy, iż postępowanie w przedmiocie pozbawienia władzy rodzicielskiej powoda zostało wszczęte na wniosek kuratora sądowego, a nie na skutek zawiadomienia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (…)w Ł.. W ocenie Sądu – pozwany w niniejszym procesie wykazał, że jego działanie nie miało cech bezprawności, a tym samym obalił domniemanie bezprawności, wynikające z zasady wyrażonej w art. 24 § 1 k.c. Pozwany przedstawił okoliczności, które pozwoliły uznać jego zachowanie, jako zachowanie mieszczące się --- STRONA 7 --- w ramach porządku prawnego. Ponadto nie sposób uznać, że postępowanie pozwanego było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Ponadto po rozważeniu całokształtu okoliczności wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do wniosku, że sytuacje przytoczone przez powoda nie wyczerpują znamion naruszenia jego dobra osobistego w postaci czci, dobrego imienia czy też zdrowia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie powód nie udowodnił, że działanie pozwanego doprowadziło go do utraty dobrego imienia czy też spowodowało uszczerbek na jego zdrowiu. Nie ma dowodów, które by w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzały powyższe okoliczności. Poza stwierdzeniami powoda, że na skutek przeżytego stresu wywołanego toczącymi się przeciwko niemu postępowaniami pogorszył mu się wzrok oraz że w związku z przeżytym silnym wstrząsem emocjonalnym zmuszony jest zażywać silne leki antydepresyjne oraz że musiał przekonywać ludzi w miejscu swojego zamieszkania, że jest dobrym ojcem, nie ma innych dowodów np. w postaci dokumentacji medycznej, zeznań świadków które świadczyłyby w sposób jednoznaczny o naruszeniu dóbr osobistych powoda. A niewątpliwie, na powodzie jako osobie, która wywodzi skutki prawne z faktów przez niego podanych, spoczywa ciężar udowodnienia tych faktów (art. 6 k.c). Zdaniem Sądu, poza subiektywnym poczuciem krzywdy przez powoda, nie doznał on żadnych nie- przyjemności, ani też szkody w związku z zaistniałą sytuacją. Wobec przyjęcia, że w niniejszej sprawie obiektywnie nie doszło do naruszenia dóbr osobistych M. C. oraz wobec wyłączenia bezprawności działania pozwanego, brak jest podstaw do uwzględniania żądania powoda w zakresie zobowiązania pozwanego do przeproszenia powoda, jak również uznania, iż zachodzą podstawy do zasądzenia na rzecz powoda dochodzonego zadośćuczynienia. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił powództwo powoda jako nieuzasadnione. Powód korzystał w toku procesu z pomocy prawnej pełnomocnika ustanowionego z urzędu, koszty tej pomocy prawnej nie zostały uiszczone. Dlatego też, Sąd przyznał adwokatowi K. Ć. kwotę 2.928 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej M. C. z urzędu. Wynagrodzenie pełnomocnika zostało ustalone stosownie do §19 w zw. z § 2 ust. 1 i 3 oraz w zw. z § 6 ust.5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348). Z/ Wyrok z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.