Postanowienie I C 82/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2018 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wy

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 82/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2018 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Kamil Grzesik Protokolant: sekretarz sądowy Edyta Sieja po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa K. Ś. przeciwko Skarbowi Państwa Sądowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia w Krakowie Wydział I Cywilny, Skarbowi Państwa Sądowi Okręgowemu w Krakowie o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda K. Ś. na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej RP kwotę 7 200 zł (siedem tysięcy dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów procesu; III. przyznaje od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 8 856 zł (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych) adw. J. W., tytułem kosztów pomocy prawnej, udzielonej powodowi z urzędu. Sygn.. akt IC 82/15 UZASADNIENIE wyroku z dnia 6 lipca 2018 r. Powód K. Ś. w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu pozwu wniósł o zasądzenie od strony pozwanej Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie i Sądu Okręgowego w Krakowie na swoją rzecz kwoty 2.500.000,00 zł tytułem zadośćuczynieniami i kwoty 4.000.000,00 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami od tych kwot od dnia 13 października 2008 r. do dnia zapłaty. Swoje roszczenie powód wywodzi z toczących się z jego udziałem spraw pod sygn. akt I Nc 28/07/S, I Nc 311/07/S, I C 216/09/S i I C 1151/09/S, które w jego ocenie były prowadzone w sposób nieprawidłowy i naruszały interes powoda. Wydany w sprawie do sygn. akt I C 216/09/S wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 4 listopada 2010 r., a następnie utrzymujący go w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie do sygn. akt II Ca 2094/11 z dnia 23 maja 2012 r., są zdaniem powoda orzeczeniami niezgodnymi prawem, gdyż zostały oparte na dokumencie podrobionym (sprzeciwy od nakazu zapłaty w sprawach I Nc 28/07/S i I Nc 311/07/S nie noszą śladów faktycznego ich złożenia w sądzie - prezentaty, --- STRONA 2 --- co potwierdza kopiowanie opłaty od pełnomocnictwa pełnomocnika pozwanej, zaś w chwili wpadkowego orzekania przez Sąd Okręgowy w Krakowie w sprawie II Cz 128/09 w dniu 27 stycznia 2009 r. orzekł bez posiadania w aktach sprzeciwu), wyrok został uzyskany także za pomocą przestępstwa, polegającego na zatajeniu przed powodem dokumentów, w tym wydanych postanowień: o połączeniu sprawy I C 216/09/S ze sprawą I C 1151/08/S z dnia 29 października 2009 r., postanowienia z dnia 26 marca 2009 r. sygn. IC 216/09/S o uchyleniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty w sprawie I Nc 311/07/S oraz postanowienia w sprawie II Cz 128/09 Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2009 r. Nadto zatajano przed powodem pisma procesowe, w szczególności odpisy sprzeciwów z wnioskami o przywrócenie terminów do wniesienia sprzeciwu. Na skutek wadliwie prowadzonego postepowania, które doprowadziło do oddalenia jego powództwa doszło do powstania szkody w mieniu powoda w wysokości odpowiadającej dochodzonych kwot wraz odsetkami i kosztami sądowymi i komorniczymi, a nadto doszło o naruszenia dóbr osobistych powoda w postaci zdrowia, prawa do życia rodzinnego oraz godności osobistej. Strona pozwana Skarb Państwa – Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie i Sąd Okręgowy w Krakowie , zastępowana przez Prokuratorię Generalną Skarbu Rzeczypospolitej Polskiej wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu. Na wstępie pozwana wskazała, iż postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności odszkodowawczej nie stanowi kolejnej instancji odwoławczej i nie może mieć na celu rozpoznania zarzutów strony względem toczącego się z jej udziałem, prawomocnie zakończonego postępowania sądowego. Z kolei przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa uregulowane są w art. 417 k.c. i nast. W toku postępowania strona powodowa powinna wykazać, że doszło do niezgodnego prawem działania lub zaniechania Skarbu Państwa, udowodnić doznaną szkodę oraz związek między bezprawnym działaniem lub zaniechaniem a doznaną szkodą. Powód jedynie w sposób ogólny wskazał podstawę faktyczną dochodzonego roszczenia, nie precyzując, w której ze wskazanych spraw jakie czynności Sądu uważa za bezprawne, w jaki sposób doszło do rażącego naruszenia jego prawa do obrony. Nie wskazał na czym polegała doznana przez niego szkoda oraz w jaki sposób została ustalona jej wysokość. Podniosła także, iż kwestionowane przez powoda działania/zaniechania Sądu w toku procesu mogły podlegać kontroli instancyjnej lub mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania zstępowania. Jeśli powód dochodzi odszkodowania za orzeczenia wydane we wskazanych przez niego sprawach, to zgodnie z treścią art. 417 1 § 2 k.c., musiałby dysponować orzeczeniem stwierdzającym niezgodność orzeczenia z prawem. Stosownie do art. 424 1 § 1 k.c., za —zgodne z prawem można uznać jedynie prawomocne wyroki sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, natomiast zgodnie z treścią art. 424 1b b k.c., w przypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, odszkodowania tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem nie można żądać, jeśli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Powód nie wykazał, aby wykorzystał przysługujące środki prawne w toku postępowań, z których wywodzi odpowiedzialność odszkodowawczą —Skarbu Państwa, jak również nie udowodnił bezprawności działania pozwanego w związku z innymi czynnościami, niż wydawane w sprawach orzeczenia (w tym fałszowania dokumentów, czy uzyskania wyroku za pomocą przestępstwa, co wymagałoby przedstawienia wyroku sądu karnego). Pozwana podniosła także zarzut przedawnienia roszczenia w oparciu o art. 442 1 § 1 k.c. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24 grudnia 2006 r. powód K. Ś. złożył do Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie przeciwko pozwanej J. P. pozew, w którym domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 56.081,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 30 grudnia 2006 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu. Dochodzona kwota dotyczyła zaległego wynagrodzenia powodowa za prace remontowe wykonane w mieszkaniu pozwanej. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. I Nc 28/07/S. W dniu 26 stycznia 2007 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. akt I Nc 28/07/S, w którym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W dniu 13 marca 2007 r. w.w. nakaz zapały został zaopatrzony w klauzulę wykonalności, następnie na jego podstawie powód wszczął przeciwko pozwanej egzekucję. dowód: pozew z dnia 24.12.2006 r., k. 215 – 216, nakaz zapłaty z dnia 26.01.2007 r., k. 220. --- STRONA 3 --- W dniu 21 lutego 2007 r. powód K. Ś. wniósł do Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie kolejny pozew przeciwko pozwanej J. P., w którym domagał się zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz kwoty 18.788,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 marca 2007 r. do dnia zapłaty z tytułu wynagrodzenia za przechowanie mebli i sprzętów kuchennych należących do pozwanej (za okres 28 miesięcy). Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt I Nc 311/07/S. W dniu 6 sierpnia 2007 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. akt I Nc 311/07/S, w którym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W dniu 22 października 2007 r. w.w. nakaz zapały został zaopatrzony w klauzulę wykonalności, następnie na jego podstawie powód wszczął przeciwko pozwanej egzekucję. dowód: pozew z dnia 27.02.2007 r. z załącznikami, k. 192 - 196, nakaz zapłaty z dnia 6 sierpnia 2007 r., k. 197. W dniu 13 października 2008 r. pozwana J. P. wniosła do Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie skargę o wznowienie postępowania zakończonego nakazem zapłaty z dnia 26 stycznia 2007, sygn. akt I Nc 28/07/S. Jako podstawę skargi wskazała przepis art. 401 pkt 2 k.p.c. Sprawa ta została zarejestrowana i toczyła się pod sygn. akt I C 1091/08/S. Wraz ze skargą pozwana wniosła sprzeciw z dnia 8 października 2008 r. od nakazu zapłaty z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt I Nc 28/07. Postanowieniem z dnia 16 października 2009 r. Sąd uchylił postanowienie o odnotowaniu prawomocności nakazu zapłaty z dnia 26 stycznia 2007 r., uchylił postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności, odrzucił skargę o wznowienie postępowania jako wniesioną w stosunku do nieprawomocnego orzeczenia. W sprawie tej ustalono, iż pozwanej nigdy nie został prawidłowo doręczony odpis nakazu zapłaty, albowiem adres, pod który została skierowana do niej korespondencja nie był adresem jej zamieszkania. Wobec braku doręczenia pozwanej nakazu zapłaty nie rozpoczął się zatem bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, co oznacza, iż nakaz nie mógł się uprawomocnić. Sprawa do sygn. akt I Nc 28/07/S po wniesieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty została zarejestrowana i toczyła się pod sygn. IC 216/09/S. dowód: skarga o wznowienie z dnia 8.10.2008 r., k. 155 – 158, protokoły, k. 159 – 167, postanowienie z dnia 16.10.2009 r., k. 168, protokół, k. 223, sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 225. W dniu 13 października 2008 r. pozwana J. P. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem nakazu zapłaty z dnia 6 sierpnia 2007, sygn. akt I Nc 311/07/S. Postanowieniem z dnia 16 października 2008 r. Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania jako wniesioną w stosunku do nieprawomocnego orzeczenia. Wraz ze skargą o wznowienie postępowania pozwana J. P. wniosła także sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 6 sierpnia 2007 r., sygn. akt I Nc 311/07/S. Postanowieniem z dnia 22 października 2008 r. Sąd odrzucił sprzeciw pozwanej od nakazu zapłaty z dnia 6 sierpnia 2007 r., jako wniesiony po upływie terminu. W wyniku zażalenia pozwanej Sąd Okręgowy w Krakowie w sprawie do sygn. akt II Cz 128/09 postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 uchylił postanowienie z dnia 22 października 2008 r. o odrzuceniu sprzeciwu. Podobnie jak w sprawie do sygn. akt I Nc 28/07/ S ustalono, iż pozwanej nigdy nie został prawidłowo doręczony odpis nakazu zapłaty, albowiem adres, pod który została skierowana do niej korespondencja nie był adresem jej zamieszkania. Wobec braku doręczenia pozwanej nakazu zapłaty nie rozpoczął się zatem bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, co oznacza, iż nakaz nie mógł się uprawomocnić. Sprawa do sygn. akt I Nc 311/07/S po wniesieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty została zarejestrowana i toczyła się pod sygn. I C 1151/09/S. dowód: postanowienie z dnia 22.10.2008 r., k. 202, postanowienie z dnia 16.10.2008 r., k. 203 – 204, postanowienie z dnia 27.01.2009 r. z uzasadnieniem, k. 205 – 207, skarga o wznowienie postępowania, k. 504 - 511. --- STRONA 4 --- W piśmie z dnia 4 czerwca 2009 r. (prezentata Sądu) powód K. Ś. rozszerzył żądanie pozwu i wniósł o dodatkowe zasądzenie od pozwanej kwoty 9.100,00 zł wraz z kosztami procesu tytułem dalszego przechowywania mebli pozwanej w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do 31 maja 2009 r. dowód: pismo powoda z dnia 4.06.2009 r., k. 208 – 209. Postanowieniem z dnia 29 października 2009 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie połączył sprawę IC 1151/09/ S do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą pod sygn. IC 216/09/S. dowód: postanowienie z dnia 29.10.2009 r., k. 226. W dniu 4 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie, sygn. akt I C 216/09/S, wydał wyrok (obejmujący obie połączone sprawy), którym w pkt I oddalił powództwo o zapłatę kwoty 27.888,00 zł, zaś w punkcie II oddalił powództwo o zapłatę kwoty 56.081,00 zł, w punkcie III zasądzono od powoda na rzecz pozwanej koszty procesu w łącznej kwocie 11.091,76 zł. dowód: wyrok z dnia 4.11.2010 r., k. 229. W dniu 21 lutego 2011 r. powód wniósł apelację od w.w. wyroku wraz z wnioskami o l) przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, 2) przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, 3) zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu apelacyjnym, 4) wstrzymanie wykonalności wyroku. dowód: apelacja z dnia 21.02.2011 r., k. 230 – 239. Postanowieniem z dnia 27 października 2011, sygn. akt I C 216/09/S Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie uwzględnił wniosek o przywrócenie powodowi terminu do wniesienia apelacji. Sąd Okręgowy w Krakowie, II Wydział Cywilny w wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II Ca 2094/11, oddalił apelację powoda od wyroku sądu rejonowego i zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.800,00 zł tytułem zwrotu kosztów za postępowanie apelacyjne. Od powyższego wyroku powód, za pośrednictwem pełnomocnika z urzędu, w dniu 23 maja 2012 r. złożył skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy postanowieniem dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt III CSK 62/14, w pkt 1 odrzucił skargę kasacyjną powoda w części dotyczącej zapłaty kwoty 27.888,00 zł, w pkt 2 odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w części dotyczącej zapłaty kwoty 56.081,00 zł. dowód: skarga kasacyjna z dnia 10.02.2013 r., k. 296 – 304, postanowienie dnia 15.04.2014 r., sygn. akt III CSK 62/14 z uzasadnieniem, k. 328 - 337. W piśmie z dnia 22 września 2014 r. (zarejestrowanym pierwotnie do sygn. akt I C 1589/14/S, a następnie II Ca 2224/14) powód złożył skargę o wznowienie postępowania z zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II Ca 2094/11. Skarżący wniósł o wydanie postanowień tymczasowych o zabezpieczeniu roszczeń, zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 17.000,00 zł, rozpatrzenie na jednym posiedzeniu roszczeń z art. 415 k.c. oraz art. 416 k.c., na podstawie art. 415 k.p.c., uchylenie wyroków nieprawomocnych jak i przywrócenie do stanu poprzedniego nakazów zapłaty z klauzulą wykonalności w sprawach o sygn. akt I Nc 28/07/S z dnia 26 stycznia 2007 r. i I Nc 311/07/S z dnia 6 sierpnia 2007 r., ponieważ nie wpłynęły do Sądu sprzeciwy od nakazu zapłaty, zabezpieczenie powództwa i wpisanie i ostrzeżenia w dziale III księgi wieczystej KW (...) o toczącym się postępowaniu I C 216/09/S wydanego wyroku nie zgodnego z prawem, jak i prawomocnego, a także skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia na zasadach art. 424 1 § k.p.c. --- STRONA 5 --- Skarżący twierdził, iż całe postępowanie w sprawie o sygn. akt I C 216/09/S oraz I C 1151/09/S od dnia 13 października 2008 r. do dnia 23 maja 2012 r. toczyło się bez podstawy prawnej, jak i w wyniku przestępstwa określonego w art. 231 k.k., stąd też postępowania te są nieważne stosownie do art. 379 k.p.c.; W piśmie procesowym usuwającym braki formalne skargi o wznowienie postępowania pełnomocnik skarżącego wskazał podstawy wznowienia: - art. 401 pkt 1 k.p.c. - w składzie Sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona do prowadzenia postępowania, - art. 401 pkt 1 k.p.c. - w sprawie I C 216/09/S w Sądzie Rejonowym dla Krakowa- Śródmieścia w Krakowie orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, - art. 401 pkt 2 k.p.c. - strona wskutek naruszenia przepisów prawa była nienależycie reprezentowana, - art. 401 pkt 2 k.p.c. - strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania, - 403 § 1 pkt 1 k.p.c. - wyrok został oparty na dokumencie podrobionym, ponieważ sprzeciwy w sprawach I Nc 28/07/S i Nc 311/07/S nie noszą jakichkolwiek śladów faktycznego ich złożenia w Sądzie, co potwierdza kopiowanie opłaty od pełnomocnictwa pełnomocnika pozwanej, zaś w chwili wpadkowego orzekania przez Sąd Okręgowy w Krakowie w sprawie II Cz 128/09 w dniu 27 stycznia 2009 r. Sąd Okręgowy orzekł bez posiadania w aktach sprzeciwu, bez zarządzeń dot. w/w sprzeciwów, które w rzeczywistości do Sądu Rejonowego w sposób prawidłowy nie były wniesione, sygn. akt I C 1091/08/S, sygn. akt I C 216/09/S, stąd zachodzi nieważność postepowania określona w art. 379 pkt 3 k.p.c. i należy przyjąć, że sprawa o zapłatę w sprawach I Nc 28/07/S i I Nc 311/07/S została prawomocnie zakończona, skoro wydane nakazy zapłaty nie zostały skutecznie wniesione, co stanowi naruszenie prawa materialnego art. 504 2 k.p.c., - art. 403 ust. 2 k.p.c. - wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa określonego w art. 233 § 1 k.k., polegający na zatajeniu przed powodem dokumentów, w tym wydanych postanowień Sądu na posiedzeniach niejawnych w sprawie I C 216/09/S Sądu Rejonowego dla Krakowa- Śródmieścia o połączeniu sprawy I C 216/09/S ze sprawą I C 1151/08/S z dnia 29.10.2009 r., postanowienia z dnia 16 marca 2009 r. sygn. I C 216/09/S o uchyleniu klauzuli wykonalności nakazu zapłaty w I Nc 311/07/S oraz odpisu postanowienia w sprawie II Cz 128/09 Sądu Okręgowego z dnia 27.01.2009 r., ponieważ wydane postanowienia nie zostały nie tylko powodowi nie doręczone, a nadto zatajono pisma procesowe przed powodem, w szczególności odpisy sprzeciwów z wnioskami o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II Ca 2224/14 Sąd Okręgowy w Krakowie, II Wydział Cywilny Odwoławczy w pkt I oddalił wnioski skarżącego zawarte w skardze o wznowienie postępowania, w pkt II odrzucił skargę. dowód: skarga o wznowienie postępowania, k. 346 – 35, pismo uzupełniające braki skargi, k. 353 - 357, postanowienie z dnia 31.03.2015 r., k. 359 – 369. Wniesiona przez ustanowionego dla powoda pełnomocnika z urzędu skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyroku z dnia 23 maja 2012 r. Sądu Okręgowego w Krakowie, sygn. akt II Ca 2094/11, została wydanym przez Sąd Najwyższy postanowieniem w sprawie pod sygn. akt III CNP 10/15 odrzucona. dowód: wydruk informacji ze strony internetowej Sądu Najwyższego, k. 795. Stan faktyczny sprawy ustalono w oparciu o dokumenty znajdujące się w wyżej wymienionych aktach spraw. Sąd uznał wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie za wiarygodne, albowiem nikt nie kwestionował ich prawdziwości. Sąd z urzędu również nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o ich fałszerstwie. Ponadto większość dokumentów zgromadzonych w sprawie to dokumenty urzędowe, które stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone (art. 244 § 1 k.p.c.). Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. --- STRONA 6 --- Z treści pozwu i dalszych pism precyzujących żądanie wynika, że powód swoje roszczenie wywodzi z - w jego ocenie wadliwego – procedowania Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie i Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawach toczących się z jego udziałem pod sygn. akt I Nc 28/07/S, I Nc 311/07/S, I C 216/09/S, I C 1151/09/S, II Ca 2094/11. Powód zarzucił, że wyrok sądu rejonowego z dnia 4 listopada 2010 r., a następnie utrzymujący go w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie do sygn. akt II Ca 2094/11 z dnia 23 maja 2012 r., są niezgodne z prawem, ponieważ oparte zostały na dokumencie podrobionym (w oparciu o wadliwy sprzeciw od nakazu zapłaty), nadto uzyskano je za pomocą przestępstwa, gdyż zatajano przed powodem wydane orzeczenia i składane do akt pisma procesowe. W konsekwencji wadliwie prowadzonego postępowania, wydano wyrok sądu rejonowego z dnia 4 listopada 2010 r. oddalający jego powództwo, a następnie utrzymujący go w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie do sygn. akt II Ca 2094/11 z dnia 23 maja 2012 r. Błędy te doprowadziły ostatecznie do pogorszenia stanu zdrowia, załamania psychicznego, zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i utarty dochodów, a w konsekwencji braków środków finansowych na wykup mieszkania, co doprowadziło do eksmisji jego i rodziny. Zgodnie z art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego – tak § 2 tego przepisu. Z kolei stosownie do treści z art. 417 1 § 1 k.c. jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu normatywnego, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego aktu z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. Wedle § 2 w w. przepisu jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. Przyjmuje się, że art. 417 § 1 k.c. wyraża zasadę ogólną, natomiast art. 417 1 § 1, § 2, § 3 i § 4 oraz art. 417 § 2 k.c. stanowią w stosunku do niego lex specialis (zob. wyr. SN z 11.3.2008 r., II CSK 558/07 L. ).Stwierdzenie to rodzi określone konsekwencje praktyczne. Po pierwsze, należy przyjąć, że między art. 417 § 1 k.c., a wskazanymi wyżej przepisami zachodzi stosunek logiczny alternatywy rozłącznej (zob. wyr. SA w Poznaniu z 3.4.2013 r., I ACa 206/13, niepubl.). Jeżeli odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę wyrządzoną określonym deliktem władzy publicznej została uregulowana we wskazanych przepisach szczególnych, wyłączone jest wówczas poszukiwanie podstawy odpowiedzialności w art. 417 § 1 k.c.. Po drugie, w przypadku braku regulacji odpowiedzialności deliktowej władz publicznych we wskazanych przepisach szczególnych, otwiera się możliwość poszukiwania podstawy tej odpowiedzialności w ogólnym przepisie art. 417 § 1 k.c. W pierwszej kolejności zatem roszczenie powoda należało ocenić przez pryzmat art. 417 1 § 2 k.c. regulującego odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną wydaniem prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji. Niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia co do zasady nie powinna być przedmiotem samodzielnych ustaleń sądu w procesie o naprawienie szkody. Sąd rozpoznający sprawę odszkodowawczą nie jest bowiem właściwy do indywidualnej oceny legalności konkretnego wyroku lub postanowienia stanowiącego źródło szkody. Jeżeli ustawa wiąże oznaczone skutki prawne z obowiązywaniem prawomocnego orzeczenia, a jednocześnie reguluje zasady i tryb jego wzruszania z powodu niezgodności z prawem, to prawna skuteczność takich orzeczeń nie może być podważana (kwestionowana) bezpośrednio w każdym procesie odszkodowawczym, z pominięciem zasad i trybu postępowania zastrzeżonego do kontroli prawomocnych orzeczeń. Dlatego też odpowiedzialność władzy publicznej za szkodę wyrządzoną wydaniem niezgodnego z prawem orzeczenia wymaga tzw. prejudykatu uzyskanego w drodze postępowania wszczętego w trybie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ( art. 424 1 k.p.c. ), w trybie skargi kasacyjnej wniesionej do SN ( art. 398 1 do 389 21 k.p.c. w zw. z art. 424 1 §1 i 2 k.p.c. ) bądź w trybie skargi o wznowienie postępowania zakończonej prawomocnym wyrokiem ( art. 399 – 416 1 k.p.c. ). W niniejszej sprawie jest bezspornym, że postępowanie z powództwa powoda K. Ś. przeciwko J. P. jakie toczyło się przed Sądem Rejonowym w Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie, a następnie Sądem Okręgowym w Krakowie (sygn. akt I Nc 28/07/S, I Nc 311/07/S, I C 216/09/S i I C 1151/09/S II Ca 2094/11) zakończyło się prawomocnie, zaś wyżej opisane --- STRONA 7 --- postępowania wszczynane przez powoda, nie doprowadziły do uzyskania prejudykatu stwierdzającego jego niezgodność z prawem, dlatego też w świetle art. 417 1 § 2 k.c. roszczenie powoda jest bezzasadne. W ocenie Sądu żądanie powoda nie znajduje również podstawy w treści art. 417 § 1 k.c. Każdorazowo warunkiem odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu naruszenia dóbr osobistych bądź za poniesioną szkodę jest stwierdzenie bezprawności działania jego funkcjonariuszy (art. 24 §1 k.c. i art. 417 § 1 k.c.). Zagrożenie zaś lub naruszenie dobra osobistego zostanie uznane za bezprawne jeżeli jest ono sprzeczne z szeroko rozumianym porządkiem prawnym. Bezprawność w takim wypadku polegać musiałaby na oczywistej i rażącej obrazie prawa, niebudzącej żadnych wątpliwości, wynikać z oczywistych błędów spowodowanych rażącym naruszeniem zasad wykładni lub stosowania prawa nie wymagających głębszej analizy prawniczej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dn. 2.07.2009 r., V CNP 9/09, lex nr 577858). Zdaniem Sądu, brak podstaw do stwierdzenia w przywołanych przez powoda postępowaniach bezprawności funkcjonariuszy publicznych w tak rozumianym znaczeniu. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy powód wniósł do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie przeciwko J. P. dwa pozwy o zapłatę, które zostały zarejestrowane w Rep. Nc pod sygn. I Nc 28/07/S i I Nc 311/07/S. Następnie w w.w. sprawach Sąd wydał nakazy zapłaty orzekając zgodnie żądaniem pozwu. Pozwana wniosła sprzeciwy od nakazów zapłaty, które złożone zostały wraz ze skargą o wznowienie postępowania. Sąd orzekający w tamtych spawach ustalił ostatecznie, iż sprzeciwy te zostały wniesione w terminie, albowiem w w.w. sprawach nie doszło do skutecznego doręczenia pozwanej nakazów zapłaty. Trudno zatem zgodzić się powodem, iż doszło do podrobienia czy przerobienia wniesionego przez pozwaną sprzeciwu, wobec braku pieczątki z prezentatą sądu o jego złożeniu, w sytuacji, gdy pisma te zostały wniesione wraz ze skargą o wznowienie postępowania. Nie zachodzą też inne podnoszone przez powoda uchybienia polegające na zatajeniu przed powodem dokumentów w postaci wydanych na posiedzeniach niejawnych orzeczeń. Odpisy zapadłych w sprawie postanowień/zarządzeń były bowiem doręczane na adres powoda lub jego pełnomocnika. Podnoszone obecnie zarzuty były też już przedmiotem badania przez Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy w sprawie ze skargi powoda o wznowienie postępowania, sygn. akt II Ca 2224/14 i nie zostały uznane za zasadne. Reasumując stwierdzić należy, iż w toku rozpoznawania wskazanych przez powoda sprawy sąd nie dopuścił się żadnych uchybień o charakterze formalnym, dotyczącym prawidłowości doręczenia powodowi orzeczeń/pism procesowych, jak też w zakresie podjętych rozstrzygnięć merytorycznych, nie doszło też do popełnienia przestępstwa sfałszowania. Niekorzystna decyzja procesowa sama w sobie nie oznacza bezprawnego naruszenia dóbr osobistych. Odczucia powoda w tym zakresie należy uznać za wysoce subiektywne, podczas gdy ocena naruszenia dobra osobistego dokonywana jest według kryteriów obiektywnych. Przy tej ocenie uwzględnia się okoliczności w jakich doszło do zdarzenia będącego podstawą sporu oraz czy postępowanie we wskazanych sprawach naruszałyby dobra osobiste przeciętnej osoby. Odpowiedzialność Skarbu Państwa za doznaną ewentualnie przez powoda krzywdę lub szkodę można byłoby uwzględnić jedynie w razie stwierdzenia, że prowadzone z jego udziałem i z jego inicjatywy postępowania oraz zapadłe w nich orzeczenia rażąco naruszały prawo. Skoro w niniejszej Sprawie Sąd nie ustalił tych okoliczności, przedmiotowe powództwo należało oddalić. Z powołanych przyczyn zbędne było przeprowadzanie postępowania dowodowego co do pozostałych wywodzonych przez powoda okoliczności, a w szczególności faktu poniesienia i rozmiaru doznanej przez powoda szkody. Mając powyższe na uwadze powództwo podlegało oddaleniu o czym orzeczono w pkt I sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów. W punkcie II sentencji wyroku Sąd uwzględniając wynik zasądził od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej koszty procesu. W skład zasądzonych kosztów wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika o wysokości 7.200,00 zł. Sąd wynagrodzenie ustalił w oparciu o § 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) w związku z art. 99 k.p.c. W sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności --- STRONA 8 --- uzasadniające zastosowanie art. 102 k.p.c. W szczególności sam fakt zwolnienia powoda od kosztów sądowych i ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu nie może świadczyć o wystąpieniu szczególnie uzasadnionych okoliczności uzasadniających nie obciążanie powoda przegrywającego sprawę kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej. W punkcie III sentencji wyroku Sąd przyznał od Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz adwokata J. W. kwotę 8.856,00 zł (w tym VAT) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu na podstawie art. § 2, § 6 pkt 7 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).