Postanowienie I C 815/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 815/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jacek Chmura Protokolant: Renata Koszyczarska po rozpoznaniu na rozprawie dnia 11 maja 2011 r. sprawy z powództwa: S. G.; przeciwko: Skarbowi Państwa Sądowi Rejonowemu w Kaliszu zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa z siedzibą w W.; o odszkodowanie I. Oddala powództwo; II. Nie obciąża powoda kosztami postępowania; III. Przyznaje od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Kaliszu na rzecz adwokata G. M. kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych), powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu. --- STRONA 2 --- I C 815/10 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 21 czerwca 2010 r. powód S. G. (1) wniósł przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa Sądowi Rejonowemu w Kaliszu o zapłatę kwoty 85.000 zł. W uzasadnieniu powód twierdził, iż w dniu 05 grudnia 2007 r. został zatrzymany i doprowadzony do Zakładu Karnego w S. celem odbycia kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności w sprawie II K 19/03 Sądu Rejonowego w Kaliszu, zarządzonej do wykonania postanowieniem tego Sądu z dnia 05 marca 2007 r. w sprawie II Ko 849/06. Osadzenie to dla powoda S. G. (1) oraz jego konkubiny było powodem stresu i zdenerwowania. Powód doprowadzenie do zakładu karnego odczuł na swym zdrowiu, stał się bardziej nerwowy, zestresowany. Na skutek przywrócenia powodowi terminu do zaskarżenia postanowienia o zarządzeniu wykonania kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy w Kaliszu umorzył postępowanie, co spowodowało wycofanie tego wyroku w całości z odbycia. W tej sytuacji powód uważał żądanie zapłaty za uzasadnione. W odpowiedzi na pozew z dnia 15 listopada 2011 r. pozwany Skarb Państwa Sąd Rejonowy w Kaliszu zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł: 1. o przekazanie sprawy na podstawie art. 200 k.p.c. do Sądu Okręgowego w Kaliszu Wydział Karny, celem rozpoznania w trybie art. 552 k.p.k. jako roszczenie z tytułu niesłusznego zatrzymania; 2. w przypadku nie uwzględnienia wniosku o przekazanie: o oddalenie powództwa i zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów postępowania. W uzasadnieniu pozwany twierdził, iż przed zarządzeniem wykonania kary powód był przez Sąd Rejonowy w Kaliszu bezskutecznie poszukiwany. Umorzenie postępowania w sprawie II Ko 849/06 Sądu Rejonowego w Kaliszu spowodowało niezwłoczne zwolnienie powoda z odbywania przedmiotowej kary. Faktycznie nie został on zwolniony z Zakładu Karnego, gdyż odbywał on inne prawomocnie orzeczone kary pozbawienia wolności. Okres odbywania kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu w sprawie II K 19/03, której wykonanie wadliwie zarządzono, został w całości zaliczony powodowi S. G. (1) na poczet wykonania innych kar pozbawienia wolności, zarządzeniem Sędziego Penitencjarnego w S. z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie III K. 324/10, w tej sytuacji powód nie odbywał kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy w Kaliszu w sprawie II K 19/03. W stosunku do powoda dolegliwości związane z odbywaniem kary pozbawienia wolności nie były nadmierne. Ponadto powód S. G. (1) nie wykazał domniemanej szkody, jaką poniósł w okolicznościach wskazanych w pozwie, nie wykazał wysokości szkody ani związku przyczynowego pomiędzy działaniem pozwanego a szkodą. ( k.51-54). Postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu oddalił wniosek pozwanego o przekazanie sprawy do rozpoznania w innym trybie ( k.61). Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. powód S. G. (1) ostatecznie sprecyzował żądanie pozwu wnosząc o zapłatę kwoty 85.000 zł tytułem zadośćuczynienia za niesłuszne zarządzenie przez Sąd Rejonowy w Kaliszu wykonania kary pozbawienia wolności (k. 76v). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2003 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu uznał oskarżonych S. O. i S. G. (1) za winnych tego, że: --- STRONA 3 --- 1. w okresie od 05 października 1998 r. do 10 października 1998 r., działając wspólnie i w porozumieniu nabyli od nieustalonej osoby samochód osobowy marki H. wartości 14.000 zł o którym wiedzieli, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, to jst czynu wyczerpującego znamiona art. 291 § 1 k.k. i za to wymierzył oskarżonemu S. G. (1) karę jednego roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł; 2. w dniu 11 października 1998 r. w M. województwo (...) doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem K. K. (2) i Z. K., w ten sposób, że sprzedali im samochód marki H. za kwotę 11.500 zł ukrywając przed nimi fakt, że pojazd ten pochodzi z przestępstwa, to jest czynu wyczerpującego znamiona art. 286 § 1 k.k. i za to wymierzył oskarżonemu S. G. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł. Jednocześnie na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu S. G. (1) karę łączną, w miejsce orzeczonych kar pozbawienia wolności i grzywny, w wysokości jednego roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości dwustu stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł. Na postawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu S. G. (1) wykonywanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby lat pięciu. Na podstawie art. 72 § 2 k.k. Sąd zobowiązał oskarżonych S. O. i S. G. (1) do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych K. K. (2) i Z. K. poprzez zapłatę kwoty 11.500 zł w terminie 3 lat od uprawomocnienia się wyroku. /wyrok k. 790-791 akt II K 19/03/. W toku postępowania karnego w sprawie II K 19/03 Sądu Rejonowego w Kaliszu powód S. G. (1) został pouczony o prawach i obowiązkach, w szczególności o obowiązku stawiania się na wezwania i zawiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni. /pouczenie k. 175 akt II K 19/03, zeznania powoda S. G. (1) k. 112-113/. W dniu 20 listopada 2006 r. powód S. G. (1) został osadzony do odbycia kary jednego roku pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 24 czerwca 2002 r. w sprawie II K 286/02. W okresie od 20 listopada 2006 r. do 06 marca 2007 r. powód przebywał w Zakładzie Karnym w S. a od 06 marca 2007 do 18 lipca 2007 r. w Zakładzie karnym w K.. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2007 r. Sądu Okręgowego w Bydgoszczy V Wydział Penitencjarny, w sprawie V Wz 1299/07 powód S. G. (1) został warunkowo przedterminowo zwolniony i opuścił Zakład Karny w K.. /postanowienie o warunkowym zwolnieniu k. 930, informacja o pobytach o orzeczeniach k. 1116, zeznania powoda S. G. (1) k. 76-77, 112-113/. Powód S. G. (1) nie poinformował Sądu Rejonowego w Kaliszu o osadzeniu w Zakładzie Karnym w K.. Matka powoda S. G. (2) także nie poinformował Sądu Rejonowego w Kaliszu o miejscu pobytu powoda, utrzymując, że przebywa on za granicą w poszukiwaniu pracy oraz że planuje powrót w lipcu 2007 r. /wywiad środowiskowy k. 848, pisma S. G. (2) k. 829, 831, 856 akt II K 19/03, zeznań świadka S. G. (2) k. 111-112/. Postanowieniem z dnia 05 marca 2007 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu, w sprawie II Ko 849/06, na podstawie art. 75 § 2 k.k. zarządził wobec skazanych S. O. i S. G. (1) wykonanie kar po 1 rok i 4 miesiące pozbawienia wolności, orzeczonych --- STRONA 4 --- wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 30 czerwca 2003 r. w sprawie II K 19/03. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż przesłanką zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec powoda była okoliczność braku naprawienia szkody orzeczonej wyrokiem z dnia 30 czerwca 2003 r. /postanowienie z uzasadnieniem k. 867-868 akt II K 19/03/. Na skutek zażalenia złożonego przez skazanego S. O. Sąd Okręgowy w Kaliszu, postanowieniem z dnia 28 maja 2007 r. w sprawie IV Kzw 102/07, uchylił zaskarżone postanowienie wobec skazanego S. O., wskazując, że skazany wywiązał się z obowiązku naprawienia szkody, tym samym brak było przesłanek do zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. /postanowienie k. 895-896 akt II K 19/03/. Po opuszczeniu Zakładu Karnego w K. powód S. G. (1) zamieszkał w S. wraz ze swoją matką S. G. (2). W tym czasie powód S. G. (1) pozostawał w związku z A. C., z którą wspólnie zamieszkiwał od lata 2007 r. W październiku 2007 r. powód i A. C. wraz z jej dziećmi zamieszkali wspólnie w miejscowości C. pod S.. /zeznania świadków: A. C. k. 92-93, S. G. (2) k. 111-112, zeznania powoda S. G. (1) k. 76-77, 112-113/. W dniu 05 grudnia 2007 r. powód S. G. (1) został zatrzymany przez Komendę Powiatową Policji w S. i osadzony w Zakładzie Karnym w S., celem odbycia zarządzonej przez Sąd Rejonowy w Kaliszu kary pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu w sprawie II K 19/03. /pismo KPP w S. k. 914, obliczenie kary k. 916, akt II K 19/03, zeznania świadków: A. C. k. 92-93, S. G. (2) k. 111-112, zeznania powoda S. G. (1) k. 76-77, 112-113/. W chwili zatrzymania powoda w grudniu 2007 r. jego konkubina A. C. była w ciąży. Powód i jego rodzina byli zaskoczeni zatrzymaniem i osadzeniem powoda w Zakładzie karnym. Powód S. G. (1) denerwował się i martwił stanem zdrowia A. C. oraz tym, że nie może jej pomóc. A. C. z poprzedniego związku ma troje dzieci w wieku 10, 17 i 20 lat, przy czym najstarszy syn jest niepełnosprawny, wymagający opieki. A. C. w związku z koniecznością pieczy nad synem nigdzie nie pracuje. /zeznania świadków: A. C. k. 92-93, S. G. (2) k. 111-112, zeznania powoda S. G. (1) k. 76-77, 112-113/. Do kwietnia 2008 r. A. C. odwiedzała powoda w Zakładzie Karnym, od kwietnia do czerwca przebywała ona w szpitalu w S., z uwagi na zagrożenie ciąży. Innych problemów zdrowotnych nie miała. Wspólne dziecko stron A. C. urodziła 18 czerwca 2008 r. Dziecko urodziło się w siódmym miesiącu ciąży. /zeznania świadków: A. C. k. 92-93, S. G. (2) k. 111-112, zeznania powoda S. G. (1) k. 76-77, 112-113/. Powód czuł się niesłusznie osadzony, stał się nerwowy, nie mógł spać i jeść. Zgłaszał się do lekarzy w Zakładzie Karnym i otrzymywał leki przeciwbólowe, uspokajające i na apetyt. Do lekarzy w zakładzie karnym zgłaszał się często. /zeznania świadka S. G. (2) k. 111-112, zeznania powoda S. G. (1) k. 76-77, 112-113/. Pismem z dnia 06 marca 2009 r. powód S. G. (1) wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 05 marca 2007 r. w sprawie II Ko 849/06, w przedmiocie --- STRONA 5 --- zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z dnia 30 czerwca 2003 r. w sprawie II K 19/03, wnosząc jednocześnie zażalenie. /wniosek o przywrócenie terminu k. 983, zażalenie k.984 akt II K 19/03/. Postanowieniem z dnia 14 września 2009 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu w sprawie II K. 227/09 odmówił powodowi S. G. (1) przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. /postanowienie k. 1038 akt II K 19/03/. Postanowieniem z dnia 19 października 2009 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu w sprawie IV Kzw 307/09 i IV Kzw 318/09 na skutek zażalenia powoda S. G. (1) od postanowienia Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 14 września 2009 r. w sprawie II Ko 227/09, przywrócił powodowi S. G. (1) termin do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 05 marca 2007 r. w sprawie II K. 849/06 oraz na podstawie art. 15 § 1 k.k. w związku z art. 75 § 4 k.k. postępowanie w sprawie umorzył. /postanowienie k. 1053 – 1056 akt II K 19/03/. Powód S. G. (1) odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 30 czerwca 2003 r. w sprawie II K 19/03 w Zakładzie Karnym w S. w okresie od 05 grudnia 2007 r. do 12 czerwca 2008 r. /zaświadczenie k. 1087, informacja o pobytach i orzeczeniach k. 1115 - 1116 akt II K 19/03/. Na wniosek powoda, złożony dnia 21 kwietnia 2009 r. Sędzia Penitencjarny Sądu Okręgowego w Sieradzu, zarządzeniem z dnia 07 maja 2009 r. w sprawie III Pen 153/09 ustalił kolejność wykonywania kar pozbawienia wolności, określając, że karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądy Rejonowego w Kaliszu w sprawie II K 19/03 powód będzie wykonywał w ostatniej kolejności, /zarządzenie k. 1094 akt II K 19/03/. Zarządzeniem z dnia 18 marca 2010 r. Sędzia Penitencjarny Sądu Okręgowego w Sieradzu w sprawie III K. 324/10 po rozpoznaniu wniosku S. G. (1) z dnia 08 marca 2010 r. zarządził uzupełnić zarządzenie o zmianie kolejności wykonywania kar z dnia 07 maja 2009 r. w ten sposób, że zaliczyć na poczet kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie II K 27/08 okres odbywania kary pozbawienia wolności ze sprawy II K 19/03 w dniach od 05 grudnia 2007 r. do 12 czerwca 2008 r. /zarządzenie k. 1137 akt II K 19/03/. Powód S. G. (1) Zakład Karny opuścił w dniu 17 listopada 2010 r. po zakończeniu wykonywania wszystkich kar. Ostatecznie okres odbycia kary w sprawie II K 19/03 został powodowi zaliczony na poczet wykonania innych kar. W chwili obecnej powód S. G. (1) nie pracuje, jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Z zawodu jest mechanikiem samochodowym, nie miał żadnych ofert pracy, sam też stałej pracy nie znalazł. Powód pracuje dorywczo i zarabia miesięcznie około 1200 zł. Na utrzymaniu ma nie pracującą konkubinę A. C., jedno wspólne dziecko oraz troje dzieci A. C.. Płaci alimenty w kwocie 300 zł miesięcznie na małoletnie dziecko z pierwszego związku. /zeznania powoda S. G. (1) k. 76-77, 112-113/. --- STRONA 6 --- Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności nie budzące wątpliwości dokumenty, zeznania świadków i powoda, które w powyższym zakresie Sąd uznał za wiarygodne. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda S. G. (1) (k. 76v), w zakresie, iż latem 2007 r., po opuszczeniu przez powoda zakładu karnego w K., jego konkubina A. C. była w ciąży. Z zeznań samej A. C. wynika, że ich wspólne dziecko urodziło się jako wcześniak w czerwcu 2008 r., w tej części zatem niewiarygodne są zeznania powoda. Sąd oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika powoda o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji lekarskiej powoda z Zakładu Karnego w S. oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego psychiatry i psychologa na okoliczność stanu zdrowia psychicznego powoda i czy ewentualne dolegliwości miały związek z jego osadzeniem oraz czy na stan zdrowia powoda mogła mieć wpływ okoliczność rozłąki z konkubiną A. C., będącą w ciąży ( k.113) , oraz wniosek pełnomocnika powoda (k. 101) o przeprowadzenie dowodu z historii choroby oraz dokumentacji lekarskiej Szpitala w S., dotyczącej A. C., na okoliczność jej problemów związanych z ciążą i w konsekwencji urodzenia dziecka w 30-tym tygodniu ciąży. W odniesieniu do dokumentacji lekarskiej A. C. Sąd uznał, iż zeznawała ona w niniejszej sprawie w charakterze świadka, z jej zeznań wynikają okoliczności dotyczące jej stanu zdrowia, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. A. C. nie była powódką w tym postępowaniu, nie wykazywała własnego uszczerbku na zdrowi. Zeznania jej nie zostały zakwestionowane przez stronę przeciwną, zatem ustalenie szczegółowe jej stanu zdrowia w niniejszej sprawie nie było celowe i doprowadziło by do zbędnego przedłużenia postępowania. W odniesieniu do pozostałych wniosków dowodowych, Sąd miał na uwadze sprecyzowane przez powoda żądanie – w zakresie faktycznym i prawnym, określone w zeznaniach z dnia 26 stycznia 2011 r. k. 76v, które to żądanie i jego podstawy zostały podtrzymane przez powoda w zeznaniach na rozprawie dnia 11 maja 2011 r. Jak wynika z zeznań powoda, żądaniem pozwu objął on zadośćuczynienie za nieuzasadnione pozbawienie wolności, na podstawie błędnego orzeczenia Sądu o zarządzeniu wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności. Powód S. G. (1) nie wnosił o odszkodowanie za uszczerbek na własnym zdrowiu, czy to związany z osadzeniem w grudniu 2007 r., czy to związany z warunkami odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w S.. Takie sprecyzowanie podstaw faktycznych i prawnych spowodowało – zdaniem Sądu – bezzasadność ustalania poprzez opinie biegłych, zakresu uszczerbku na zdrowiu powoda, gdyż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miały one decydującego znaczenia. Z powyższych względów Sąd oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika powoda. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego, niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie z art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków. Z art. 24 k.c. wynikają dwie przesłanki ochrony dóbr osobistych: 1) naruszenie lub zagrożenie dobra osobistego i 2) bezprawność tego zagrożenia lub naruszenia. --- STRONA 7 --- O bezprawności decyduje zatem wyłącznie kryterium obiektywne. Zagrożenie lub naruszenie dobra osobistego zostanie uznane za bezprawne jeżeli jest ono sprzeczne z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, a więc z normami prawnymi lub regułami postępowania wynikającymi z zasad współżycia społecznego. (prof. Maksymilian Pazdan w :”System prawa prywatnego. Prawo cywilne – część ogólna”, Tom 1, Wydawnictwo C.H. Beck Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2007 r. str.1153). Przepis art. 24 § 1 k.c. rozkłada ciężar dowodu w ten sposób, że na powoda nakłada obowiązek udowodnienia, że pozwany naruszył jego dobra osobiste. Przepis formułuje również domniemanie prawne bezprawności naruszenia dóbr osobistych. Na pozwanym zatem ciąży obowiązek udowodnienia, że jego działanie naruszające dobra osobiste powoda nie było bezprawne. Przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie nie ma subiektywne odczucie osoby, jej indywidualne wartości uczuć i stanu psychicznego, ale to, jaką reakcję wywołuje naruszenie w społeczeństwie. Należy więc przyjmować koncepcję obiektywną naruszenia dobra osobistego w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie powód S. G. (1), na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 05 marca 2007 r. zarządzającego wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, a orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 30 czerwca 2003 r. w sprawie II K 19/03, został w okresie od 05 grudnia 2007 r. do 12 czerwca 2008 r. pozbawiony wolności poprzez osadzenie w Zakładzie Karnym w S.. Sąd uznał jednak, iż to pozbawienie wolności nie nastąpiło w warunkach z art. 552 k.p.k., zatem nie było podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanego o przekazanie sprawy do rozpoznania w innym trybie. Jak wynika z dalszych okoliczności faktycznych, zarządzenie wykonania kary przez Sąd Rejonowy w Kaliszu nie było prawidłowe i postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone już po osadzeniu powoda S. G. (1) w Zakładzie Karnym i po wdrożeniu odbywania zarządzonej kary pozbawienia wolności. W takiej sytuacji należało przyjąć, iż powód S. G. (1) wykazał, że został faktycznie pozbawiony wolności, na pozwanym Skarbie Państwa Sądzie Rejonowym w Kaliszu ciążył zatem obowiązek wykazania braku bezprawności działania. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż pozwany wykazał brak bezprawności własnego działania. Podstawową okolicznością wykazującą brak podstaw do uwzględnienia powództwa i uznania za naruszenie dóbr osobistych powoda jego pobytu w Zakładzie karnym w S. w okresie od 05 grudnia 2007 r. do 12 czerwca 2008 r., było zarządzenie Sędziego Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 07 maja 2009 r. w sprawie III Pen 153/09, w przedmiocie zmiany kolejności wykonania kar pozbawienia wolności, uzupełnione zarządzeniem z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie II K. 324/10 w przedmiocie zaliczenia odbywania kary pozbawienia wolności w powyższym zakresie (od 05.12.2007 do 12.06.2007) na poczet kary pozbawienia wolności ze sprawy II K 27/08 orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 15 lipca 2007 r. Należy zatem uznać, iż w istocie, w niniejszej sprawie, pomimo błędnego zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności, powód S. G. (1), w ostatecznym rezultacie nie wykonywał w ogóle kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 30 czerwca 2003 r. w sprawie II K 19/03 ( na skutek zaliczenia na poczet innej kary). W chwili zatrzymania powoda i osadzenia go w zakładzie Karnym, to jest w dniu 05 grudnia 2007 r., istniały inne wyroki Sądów, orzekające wobec powoda prawomocne kary pozbawienia wolności. Z tej przyczyny nie można było uznać, że osadzenie go w Zakładzie Karnym w S. było bezprawne. Zaliczenie zaś początkowego odbywania kary pozbawienia wolności na poczet innych prawomocnych kar spowodowało, że pobyt powoda S. G. (1) w Zakładzie karnym w okresie od 05 grudnia 2007 r. do 12 czerwca 2008 r. nie był bezprawnym pozbawieniem wolności. Tym samym pozbawienie wolności powoda, skoro wynikało z prawomocnych wyroków Sądu, nie mogło stanowić naruszenia dobra osobistego powoda, podlegającego ochronie w ramach art. 23 i 24 k.c. Wykazane przez powoda S. G. (1) dolegliwości związane z osadzeniem w zakładzie karnym nie przekraczały dopuszczalnych dolegliwości związanych z odbywaniem kary pozbawienia wolności. Należy też wskazać, iż nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym --- STRONA 8 --- twierdzenia pozwanego, że jego osadzenia miało negatywny wpływ na stan zdrowia A. C., która w chwili osadzenia powoda byłą w ciąży. Nie ulega dla sądu wątpliwości, że zatrzymanie powoda pogorszyło sytuację życiową jego rodziny, należy jednak podkreślić, że A. C. odwiedzała powoda w zakładzie karnym do kwietnia 2008 r. Dopiero w kwietniu 2008 r. została skierowana do szpitala z uwagi na zagrożenie ciąży. Nie ma zatem żadnych podstaw do twierdzenia, że na skutek zatrzymania powoda w grudniu 2007 r. pogorszył się stan zdrowia A. C. (matka powoda, S. G. (2), w swoich zeznaniach, oświadczyła, że A. C. nie miała kłopotów zdrowotnych). Nie został zatem wykazany normalny związek przyczynowy, pomiędzy zatrzymaniem powoda do odbycia kary pozbawienia wolności w dniu 05 grudnia 2007 r. a pogorszeniem się stanu zdrowia A. C. w kwietniu 2008 r. Należy przy tym podkreślić, że okoliczności te mogły stanowić tylko podstawę do rozważenia odpowiedzialności pozwanego wobec A. C., nie zaś wobec powoda S. G. (1), który nie żądał w niniejszej sprawie zadośćuczynienia za uszczerbek na zdrowiu. Powód S. G. (1), jak sam zeznał, w okresie pobytu w zakładzie karnym często był u lekarzy, miał udzieloną pomoc i zapisane leki. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż w wyżej ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zachodziły jakiekolwiek przesłanki do uwzględnienia powództwa. Zgodnie z art. 445 § 1 i 2 k.c., w przypadku pozbawienia wolności sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Powód, jak wyżej wskazano, nie wykazał, że pozwany Skarb Państwa Sąd Rejonowy w Kaliszu w sposób bezprawny pozbawił go wolności, tym samym nie wykazał przesłanek do zastosowania cytowanego przepisu. Wobec powyższego powództwo podlegało oddaleniu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążając powoda kosztami postępowania, z uwagi na ustaloną jego sytuację majątkową i rodzinną. Koszty zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie § 6 pkt.6) w związku z § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).