Wyrok I C 794/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 794/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jolanta Polko Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Stachura po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa M. K. przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego w T. i Dyrektorowi Zakładu Karnego w J. o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. odstępuje od obciążania powoda kosztami procesu. Sygn. akt I C 794/11 UZASADNIENIE W pozwie wniesionym w dniu 9 listopada 2011r. (data złożenia pisma w Areszcie Śledczym w T.) powód M. K. domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa – Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. kwoty 90.000,00zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, za niegodne warunki w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w T. za okres od 2 grudnia 2005r. do 17 kwietnia 2007r. oraz w Zakładzie Karnym w J. za okres od 17 kwietnia 2007r. do 15 grudnia 2008r.. W uzasadnieniu podał, że w trakcie odbywania kary pozbawienia występował wysoki procent przeludnienia jednostek penitencjarnych, stąd niedochowano jego praw związanych z metrażem określonym w Kodeksie karnym wykonawczym. Nadto zarzucił, że w celach nie było wydzielonych kącików sanitarnych, przebywał z osobami palącymi, podczas gdy sam jest osobą niepalącą. Zarzucił także zatrudnienie z warunkach pełnego etatu za wynagrodzeniem poniżej płacy minimalnej, co jest niezgodne z Konstytucją. Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Pozwany zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia powoda związanego z osadzeniem w jednostkach penitencjarnych w okresie przed dniem --- STRONA 2 --- 16 listopada 2008r. Pozwany ponadto zakwestionował powództwo, co do zasady, jak i wysokości. W uzasadnieniu podniósł, że powód nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na zaistnienie naruszenia jego dóbr osobistych, a powód nie wykazał żadnej z przesłanek warunkujących przyznanie mu zadośćuczynienia. Zarzucił, że powód nie udowodnił wysokości roszczenia, a żądana kwota nie ma jakiegokolwiek odniesienia do okoliczności opisanych w pozwie. Na rozprawie w dniu 29 marca 2012r. Sąd dokonał prawidłowego oznaczenia jednostek organizacyjnych pozwanego Skarbu Państwa wskazując, że są nimi Dyrektor Aresztu Śledczego w T. i Dyrektor Zakładu Karnego w J.. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód M. K., urodzony (...), bez zawodu, przebywał w Areszcie Śledczym w T. w okresie od dnia 2 grudnia 2005r. do dnia 17 kwietnia 2007r., kiedy to został przetransportowany do Zakładu Karnego w J. W okresie osadzenia w Areszcie Śledczym w T. cele, w których powód przebywał miały powierzchnię około 20 m 2 , a było w nich osadzonych po dwanaście osób. Brakowało kącika sanitarnego, toaletę od celi oddzielały jedynie płyty, nie było drzwi do toalety tylko zasłona z prześcieradła. W takich warunkach powód był osadzony w pięciu celach, ponadto był także osadzony w jednej celi 2-osobowej i przebywało w niej dwóch osadzonych. W każdej celi gdzie powód przebywał inni osadzeni palili, problem ten powód zgłaszał wychowawcy jednak okazało się, że w tej jednostce nie ma cel dla osób niepalących. Cele nie miały odpowiedniej wentylacji, w oknach były zamontowane tzw. „blindy”, które uniemożliwiały przewietrzenie. Powodowi głównie doskwierał barak właściwego kącika sanitarnego i brak intymności (dowód: zeznania powoda – k. 58-59). Od 17 kwietnia 2007r. powód przebywał w Zakładzie Karnym w J., który jest jednostką typu półotwartego. W porze dziennej skazani mają niczym nieograniczoną możliwość poruszania się po terenie i korzystania ze wszystkich pomieszczeń i terenów rekreacyjnych służących zajęciom kulturalno – oświatowym i sportowym (dowód: stanowisko działu kwatermistrzowskiego z dnia 14.02.2012r. – k. 38, zeznania powoda – k. 58-59). W okresie objętym żądaniem pozwu występowało zjawisko przeludnienia w Zakładzie Karnym w J., a o fakcie tym był zawiadamiany sędzia penitencjarny w Sądzie Okręgowym w Gliwicach (dowód: zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego w J. o numerach (...) z 30.10.2008 r., numer (...) z 26.11.2008 r., numer (...) z 29.09.2008 r. oraz zawiadomień kierowanych do sędziego penitencjarnego Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 1 i 30.10.2008 r. i 1.12.2008 r. - k.35-37). W okresie od 23 października 2008r. do 15 grudnia 2008r. powód był osadzony w celi nr 27 w pawilonie B o powierzchni 21,60m 2 , a przebywało w niej łącznie 10 skazanych. W dniu 15 grudnia 2008r. powód dokonał ucieczki z miejsca zatrudnienia poza terenem zakładu karnego (dowód: notatka zastępcy kierownika działu penitencjarnego z 14.02.2012 r. – k. 39-40). Zakład Karny w J. jest położony na terenie występowania szkód górniczych, stąd występują uszkodzenia budynków, zaś obiekty budowlane pozostają pod ciągłym nadzorem rzeczoznawcy budowlanego. Stan obiektów nie zagraża bezpieczeństwu osób nim przebywających, budynki są dopuszczone do użytkowania, są poddawane okresowym kontrolom stanu technicznego i przydatności do użytkowania. Posiłki w pozwanej jednostce sporządzane są zgodne z wytycznymi zawartymi w Zarządzeniu nr (...) Dyrektora Generalnego SW z dnia 13 sierpnia 2010r. przy uwzględnieniu składników odżywczych, kaloryczności, ilości i jakościowym normom oraz kryteriów ustalonych w planie żywienia (...) (dowód: stanowisko działu kwatermistrzowskiego z dnia 14.02.2012r.). Zdaniem powoda na stołówce było brudno, a jedzenie niewłaściwe (zamiast zupy sama woda, zamiast mięsa mielonego sama bułka). --- STRONA 3 --- W Zakładzie Karnym w J. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 listopada 1996r. w sprawie określenia zasad dopuszczalności używania wyrobów tytoniowych w obiektach podległych Ministrowi Sprawiedliwości oraz zgodnie z zarządzeniem Dyrektora Zakładu Karnego w J. Nr (...) w sprawie porządku wewnętrznego palenie tytoniu na terenie jednostki było dopuszczalne tylko poza celami mieszkalnymi w miejscach do tego przeznaczonych i oznakowanych, a miejsca te znajdowały się przy drzwiach wejściowych do pawilonów mieszkalnych i były wentylowane. Powód przyznał tę okoliczność, jednak, wskazał, że osadzeni nie przestrzegają zakazu palenia w celach, zgłaszał to wychowawcy, nie składał jednak skarg pisemnych do Dyrektora Zakładu Karnego. Zdaniem powoda zostały naruszone jego dobra osobiste, a obecnie problemy z oddychaniem, od lekarza usłyszał, że ma szmery na sercu, przy czym lekarz nie wskazał przyczyny tego stanu (dowód: notatka zastępcy kierownika działu penitencjarnego z 14.02.2012 r. – k. 39-40, zeznania powoda – k. 58-59). Powód był zatrudniony w okresie osadzenia w Zakładzie Karnym w J. od października 2007r. do 15 grudnia 2008r. W miesiącu listopadzie 2008r. osiągnął wynagrodzenie brutto w kwocie 512,00zł, a miesiącu grudniu 2008r. w kwocie 320,00zl brutto (dowód: informacja o uzyskanych dochodach – k. 41). Powód twierdził, że otrzymywał jedynie 300zł , a miał zarabiać 600,00zł netto, 130zł miało być odkładane na tzw. „żelazną kasę” czyli środki gromadzone na czas wyjścia na wolność. Powód posiadał zajęcia komornicze, które wynosiły około 700,00zł (dowód: zeznania powoda – k. 58-59). Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie powołanych i szczegółowo opisanych dowodów z dokumentów zeznań powoda. Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd przyjął jako okoliczność bezsporną (fakt przyznany przez pozwanego w odpowiedzi na pozew), że w Zakładzie Karnym w J. występowało przeludnienie, a na jednego osadzonego przypadało mniej niż 3 m 2 powierzchni celi oraz, że powód czasowo przebywał w celach przeludnionych. Okoliczności sporne stanowiły niewłaściwe warunki bytowe powoda osadzonego w tym areszcie, a także, że skutki panującego przeludnienia w połączeniu z niewłaściwymi warunkami bytowymi spowodowały u powoda szkodę lub krzywdę. Ustalając stan techniczny obiektów pozwanej jednostki, jakość posiłków, Sąd w głównej mierze oparł się na dokumentach przedstawionych przez pozwanego, a to notatkach służbowych, których prawdziwość nie została zakwestionowana. Podnoszony zły stan techniczny budynków, w szczególności jednego z pawilonów nie dotyczył miejsca, w którym powód był osadzony, co wynika z zeznań samego powoda, zaś powód nie przedstawił żadnych dowodów, by pawilony i cele, których został osadzony zagrażały bezpieczeństwu użytkowników. Odnośnie jakości posiłków Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda, które stanowią subiektywne odczucie powoda, a powód nie wykazał, innymi środkami dowodowymi, by ilość i jakość posiłków podawanych w pozwanej jednostce była nieodpowiednia i sprzeczna z powołanymi wyżej przepisami. Odnośnie osadzenia z osobami palącymi, Sąd uznał, że powód nie wykazał, by w Zakładzie Karnym w J. doszło naruszenia dóbr osobistych powoda, bowiem w jednostce tej obowiązują ustalone zasady używania tytoniu, a fakt nie przestrzegania tych zasad przez samych osadzonych i brak wykazanej reakcji powoda na naruszenie zakazu palenia w celach, nie mogą przemawiać za przyjęciem odpowiedzialności pozwanego. W zakresie wysokości osiąganego przez powoda wynagrodzenia Sąd oparł się na przedstawionym przez pozwanego dokumencie – informacji o dochodach. Sąd zważył, co następuje: Żądanie powoda zasądzenia zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych Sąd uznał za nieuzasadnione w oparciu przepisy art. 24 k.c. i art. 448 k.c. Ogólne podstawy cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych określają przepisy art. 23 i 24 k.c., wskazując jednocześnie środki ochrony niemajątkowej, natomiast środki ochrony o charakterze majątkowym przewiduje przepis art. 24 § 1 k.c., który stanowi w ostatnim zdaniu, że zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny można żądać "na zasadach przewidzianych w kodeksie". Przepis art. 448 k.c. uprawnia tego, --- STRONA 4 --- czyje dobro osobiste zostało naruszone, do domagania się odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub do żądania zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany przez niego cel społeczny. Art. 448 k.c. obejmuje naruszenie każdego dobra osobistego w rozumieniu art. 23 k.c., jest więc przepisem szczególnym, uzupełniającym regułę ogólną, wyrażoną w art. 24 k.c. Natomiast przepis art. 448 k.c. może znaleźć zastosowanie tylko w razie zawinionego naruszenia dóbr osobistych. Przy czym w zakresie odpowiedzialności władz publicznych obowiązek naprawienia szkody jest niezależny od winy, a odpowiedzialność powstaje za sam skutek bezprawnego działania. Przy określeniu zasady odpowiedzialności podstawowe znaczenie ma treść art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którą odpowiedzialność za niezgodne z prawem działania organów władzy publicznej nie wymaga zawinienia sprawcy szkody. Art. 77 Konstytucji stanowi, iż każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej; a ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Przepis ten zawiera bardzo ważną zasadę, mającą dla obywatela istotne znaczenie. Oznacza ona, iż każdy komu została wyrządzona szkoda, wskutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej, ma prawo do jej wynagrodzenia. Naruszenie praw może rodzić różne skutki, w tym i o charakterze materialnym. Władze publiczne są zobowiązane szkodę tę wyrównać wypłacając stosowne odszkodowanie. Przepis art. 77 konstytucji jest na tyle niedookreślony, że sam nie daje podstaw do wywodzenia z niego roszczeń cywilnoprawnych. Regulacja zawarta w tym artykule dotyczy tylko części problematyki odszkodowawczej, a jego znaczenie polega głównie na wyeliminowaniu winy jako przesłanki odszkodowawczej. Konstytucyjne wskazania co do wysokości (zakresu) odszkodowania nie są jednoznaczne i wymagają odniesienia się do zasad odszkodowawczych określonych w Kodeksie cywilnym. Przepis konstytucyjny nie określa bowiem wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, nie reguluje też trybu odszkodowawczego. Nie można zatem z treści art. 77 ust. 1 Konstytucji wywieść samoistnego roszczenia odszkodowawczego, niezależnego od przepisów ustawowych, należy natomiast interpretować ustawowe przepisy odszkodowawcze w zgodności z zasadami konstytucyjnymi. Odpowiedzialność organów władzy publicznej może być więc oceniana - na tle konkretnych okoliczności - na podstawie art. 448 k.c. i 24 k.c.. Przesłanką odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę jest zatem bezprawność, którą należy rozumieć jako niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, a przesłanki odpowiedzialności podlegały badaniu Sądu w odniesieniu do pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektora Aresztu Śledczego w T. i Dyrektora Zakładu Karnego w J.. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie i ocena, czy w jej okolicznościach faktycznych pozwany dopuścił się naruszenia prawa, które mogłoby rodzić odpowiedzialność Skarbu Państwa za powstałą szkodę. Stosownie do treści art. 24 § 1 k.c. w sprawie o ochronę dóbr osobistych Sąd w pierwszym rzędzie ustala jednak, czy do ich naruszenia doszło i dopiero w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie ocenia, czy działanie pozwanego naruszyciela było bezprawne Powód w pozwie wskazał, że okresie osadzenia w Areszcie Śledczym w T. oraz w Zakładzie Karnym w J. 2 grudnia 2005 do 15 grudnia 2008 przebywał w warunkach przeludnienia bez zachowania normy 3m 2 na osobę, a ponadto w pierwszej jednostce toaleta nie była wydzielona dostatecznie od reszty celi, przez co nie miał zachowanych warunków intymności i prywatności przy korzystaniu z niej, a także że przez okres pobytu w obu jednostkach przebywał w celach z osobami palącymi. Twierdzenia powoda nie zostały poparte żadnymi dowodami, a pozwany zaprzeczył tej okoliczności, wskazując, że zapewnił powodowi odpowiednie warunki sanitarno- bytowe. Ponadto powód nie określił, jakie jego dobra osobiste zostały naruszone. Sąd może jedynie domniemywać, że dobrami tymi były godność oraz zdrowie. --- STRONA 5 --- Zgodnie z art. 30 Konstytucji, przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona stanowi obowiązek władz publicznych, który powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim tam, gdzie Państwo działa w ramach imperium, realizując swoje zadania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka represji. Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa prawa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę międzynarodowego paktu praw osobistych i publicznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167 i 169) głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Także art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nienaruszających godności ludzkiej. Łączy się z tym wynikający z art. 8 ust. 1 Konwencji nakaz poszanowania życia prywatnego obywateli i ich prawa do intymności, co w odniesieniu do osób osadzonych w zakładach karnych oznacza obowiązek zapewnienia takich warunków bytowych i sanitarnych, w których godność ludzka i prawo do intymności nie doznają istotnego uszczerbku. Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego są art. 40, 41 ust. 4 i art. 47 Konstytucji wprowadzające wskazane zasady na grunt prawa polskiego.. Artykuł 24 k.c., stanowiący podstawę roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych, nie wymaga dla odpowiedzialności winy sprawcy oraz przewiduje domniemanie bezprawności jego działania naruszającego dobra osobiste, co powoduje, że dochodzący ochrony nie musi tej przesłanki udowadniać, natomiast na sprawcy ciąży obowiązek wykazania, iż jego działanie było zgodne z prawem. Wobec tego na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia, że odbywał karę pozbawienia wolności w warunkach opisywanych w pozwie, w przeludnionych celach, przy nieodpowiednich warunkach bytowych i sanitarnych. Tych okoliczności powód jednak nie wykazał, tym samym nie sposób przyjąć przy zostały naruszone dobra osobiste powoda. Zgodnie z art. 6 k.c. na powiedzie ciążył obowiązek wykazania tej przesłanki. Przepis ten określa zatem reguły dowodzenia, to jest przedmiot dowodzenia oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zasada ta została powtórzona w art. 232 zd. 1 k.p.c. Przepisy art. 6 k.c. i 232 k.p.c. wskazują także, iż to na stronach ciąży obowiązek wykazania swoich twierdzeń. Rola Sądu zaś w zakresie dowodzenia sprowadza się jedynie do oceny złożonego przez strony materiału dowodowego, o ile jest on dopuszczalny i zawnioskowany w należytym terminie, nie zaś do wyjaśniania czegokolwiek z urzędu, zarządzania w tym zakresie dochodzeń, czy tez sugerowania stronom odpowiednich działań. Trafny jest zdaniem Sądu zarzut pozwanego, według którego – roszczenie powoda uległo w znacznej mierze przedawnieniu. Zważywszy, że źródłem szkody doznanej przez powoda jest czyn niedozwolony, kwestię przedawnienia roszczeń powoda regulowały kolejno przepisy 442 § 1 k.c. oraz art. 442 1 § 1 k.c. (zmiana stanu prawnego, dokonana z dniem 10 sierpnia 2007r. nie ma w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy znaczenia, bowiem polega na odmiennym uregulowaniu przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wynikłej ze zbrodni lub występku, szkody na osobie oraz roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie). W myśl wskazanych przepisów roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia (z tym, że termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę). Z § 3 wynika natomiast, że w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Cytowane wyżej przepisy art. 442 § 1 k.c. i art. 442 1 § 1 k.c. wskazują, że początek biegu terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym wyznacza uzyskanie przez poszkodowanego --- STRONA 6 --- wiedzy o dwóch faktach: po pierwsze - o szkodzie i po drugie - o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jeżeli zatem poszkodowany dowie się o osobie zobowiązanej do naprawienia szkody później niż o samej szkodzie, to ta późniejsza data wyznacza początek biegu przedawnienia. W tym samym czasie powód powziął również wiedzę o tym, iż naruszenie zostało spowodowane działaniem pozwanego. Powód w okresie biegu przedawnienia nie podjął czynności wskazanej w art. 123 k.c. to jest nie wystąpił na drogę postępowania sądowego bądź mediacyjnego, którą to czynnością przerwałaby bieg przedawnienia. Skoro, bowiem szkodą powoda było naruszenie przez pozwanego jego dóbr osobistych, to niewątpliwym jest, że musiał o niej wiedzieć przez cały okres pobytu w Areszcie Śledczym w T. jak i w Zakładzie Karnym w J.. Tym samym musiał też wiedzieć, kto jest naruszycielem jego dóbr osobistych, a zatem kto jest osobą obowiązaną do naprawienia szkody. W tym stanie rzeczy wniesienie pozwu dopiero w dniu 9 listopada 2011r. (data nadania pozwu) spowodowało, że jego roszczenia wynikające ze zdarzeń mających miejsce przed dniem 9 listopada 2008r. uległy przedawnieniu. W sprawie niniejszej nie zaszły też okoliczności wskazane w art. 121 pkt 4 k.c. zawieszające bieg przedawnienia, to jest wtedy gdy z powodu siły wyższej przez cały czas trwania przeszkody powód nie mógłby dochodzić swojego roszczenia przed sądem. Odnośnie okresu nieprzedawnionego, czyli od 9 listopada 2008r. do 15 grudnia 2008r. podkreślenia wymaga, że w tym czasie obowiązywał zarówno art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności zakazujący tortur oraz nieludzkiego albo poniżającego traktowania oraz przepis art.248 § 1 k.k.w. pozwalający na umieszczanie osadzonych w celach, w których przypada mniej niż 3m 2 na jednego osadzonego. Przepis art.248 § 1 k.k.w. jako przepis o charakterze szczególnym w stosunku do uregulowania zawartego w art.110 k.k.w. nie może być wykładany w sposób rozszerzający. Z art. 248 § 1 k.k.w. wynika, że umieszczenie osadzonego w warunkach, w których powierzchnia celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3m 2 może mieć miejsce w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: • musi mieć miejsce szczególnie uzasadniony wypadek, • umieszczenie osadzonych w celach nie spełniających wymogu wynikającego z art.110 k.k.w. może nastąpić na czas określony, • o takim umieszczeniu należy niezwłocznie powiadomić sędziego penitencjarnego. W ocenie Sądu jedynie w Zakładzie Karnym w J. wystąpiły wszystkie wymienione wyżej przyczyny. Pomimo faktu, że w czasie nieprzedawnionego okresu osadzenia, występujące zaludnienie dopuszczalne normy, powód jedynie przez czas określony przebywał w celach nie spełniających normy powierzchniowej min 3m 2 na osobę. Zachodził zatem uzasadniony wypadek, umieszczenie na nastąpiło na czas określony, a o fakcie tym powiadomiono sędziego penitencjarnego. Duże znaczenie miała także okoliczność, iż powód był osadzony w zakładzie karnym typu półotwartego, a zatem przez znaczną część dnia mógł swobodnie poruszać się po terenie zakładu, nie będąc zobowiązanym do stałego przebywania w celi, gdzie panowało nadmierne zagęszczenie osób. Powód przez znaczną część okresu osadzenia w tej jednostce był także zatrudniony, co dodatkowo pozwalało mu przebywanie poza terenem jednostki. W ocenie Sądu, powód nie wykazał natomiast żadnym dowodem, że została mu wyrządzona szkoda bądź krzywda w związku z niewłaściwą jakością posiłków. Nadto w czasie okresu pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w J. powód nie wykazał, by zgłaszał jakichkolwiek uwagi, skargi, czy wnioski dotyczące zagrożenia bądź naruszenia jego dóbr osobistych poprzez osadzenie go w jednej celi z osobami palącymi. Wobec powyższego uznać należy, że powód godził się na naruszanie przez osadzonych, a obowiązującego w pozwanej jednostce, zakazu palenia w celach. Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, iż z zebranego w toku postępowania dowodowego materiału nie można przyjąć, iż pozwany swoim działaniem naruszył godność osobistą bądź zdrowie powoda. Ponadto powód nie wykazał, że faktycznie zostały naruszone jego prawa w zakresie wysokości przyznawanego mu wynagrodzenia, a także by --- STRONA 7 --- stanowiło to podstawę przyznania zadośćuczynienia. Dodatkowo roszczenie w części dotyczącej wynagrodzenia również było w znacznej części przedawnione zgodnie z art. 118 k.c., bowiem wynagrodzenie jako świadczenie okresowego podlega trzyletniemu terminowi przedawnienia. Reasumując powyższe, powództwo oddalono, jako całkowicie nie wykazane (art. 6 k.c.), a dodatkowo w części przedawnione. Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnia przepis art. 102 k.p.c.