Postanowienie I C 785/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Opolu I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 785/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Marta Kulpa Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Figurniak po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. w Opolu sprawy z powództwa W. J. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Izby Celnej w O. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. powództwo oddala, II. zasądza od powoda W. J. na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 2.280 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na oryginale właściwy podpis Sygn. akt IC 785/17 UZASADNIENIE Powód W. J., w pozwie przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Izby Celnej w O., doprecyzowanym ostatecznie w piśmie z dnia 10.01.2018r. (k. 173-176), wniósł o zasądzenie od pozwanego: • 1 549zł odszkodowania za wydanie decyzji z naruszeniem prawa, której wynikiem było obciążenie powoda obowiązkiem dopłaty do podatku akcyzowego, • 1 600zł zadośćuczynienia za utratę wizerunku wywołaną nieprofesjonalnym zachowaniem Urzędu Celnego, • 1 600zł za uszczerbek na zdrowiu, • 1 600zł za utratę pozycji zawodowej. Powód domagał się również przeprosin za naruszone dobra osobiste, podnosząc, że doszło do naruszenia prawa do równego traktowania i zakazu dyskryminacji. Powód zaproponował dwa warianty tekstu przeprosin – k. 176. Powód wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. Powód powiązał swoje roszczeniem z decyzją pozwanego z dnia 22.09.2016r. ((...)) --- STRONA 2 --- Pozwany, w ostatecznie sformułowanej odpowiedzi (k. 295) na pozew i dalsze pisma powoda, wniósł o oddalenie powództwa, także w rozszerzonym zakresie i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności z art. 417 1 kc, albowiem nie uzyskał prejudykatu stwierdzającego że wydanie zakwestionowanej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa. Powód nie wykazał również szkody i jej rozmiaru. Pozwany podniósł również zarzut przedawnienia w stosunku do roszczeń powoda poniesionych po raz pierwszy na rozprawie w dniu 3.10.2017r. oraz w późniejszych pismach procesowych, wskazując, że upłynął 3-letni termin przedawnienia od decyzji, z której wydaniem, powód wiąże swoje roszczenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód prowadzi działalność gospodarczą – handel używanymi samochodami, które sprowadza z krajów Unii Europejskiej. Tego rodzaju import podlega opodatkowaniu „akcyzą czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego” opartego o zasadę samoopodatkowania, polegająca na tym, że powód składał deklarację podatkową i dokonywał zapłaty podatku. W tych latach powód sprowadził ponad 300 samochodów. dowód: zeznania powoda – k. 302/2 Powód sprowadził samochód (...) (nabyty w dniu 7.08.2008r.) Na fakturze umieszczono informację, że „pojazd wymagał naprawy”. W tym samym dniu powód odsprzedał ten samochód nabywcy w P.. W następnym dniu, tj. 8.08.2008r., samochód przeszedł pozytywnie badania techniczne w stacji diagnostycznej. Powód złożył deklarację podatkową w dniu 6.08.2008r. Wysokość podatku obliczył w kwocie 2 955zł (od wartości samochodu – 19 637zł). W trakcie rutynowych działań, Naczelnik Urzędu Celnego zweryfikował deklarację powoda dotycząca kupna samochodu (...). W jej wyniku stwierdzono że cena samochodu została znacznie zaniżona. Podana wartość auta wynosiła 19 637zł, podczas gdy cena rynkowa samochodu, ustalona przez Naczelnika wynosiła 43 000zł. Pismem z dnia 7.08.2008r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. wezwał powoda do wskazania przyczyn uzasadniających podanie podstawy wysokości opodatkowania, która znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej samochodów ((...) i jeszcze jednego – (...)). W odpowiedzi powód poinformował, że wartość auta została ustalona w fakturze, ponieważ auto było uszkodzone. Wniósł o powołanie rzeczoznawcy w zakresie techniki samochodowej w celu określenia wartości pojazdów). Naczelnik ponownie, pismem z dnia 1.06.2012r. wezwał powoda od wyjaśnienia żądanej kwestii. Powód nie zareagował na wezwanie, dlatego w dniu 11.06.2013r. Naczelnik wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego nabytego przez powoda samochodu marki (...). W toku postępowania powód miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wysokość tego zobowiązana została określona decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 10.10.2013r. w kwocie 4 220zł i była o 1 549zł wyższa niż kwota ustalona przez powoda. Decyzja zawierała pouczenie o prawie odwołania do Dyrektora Izby Celnej w O.. dowód: decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w O. z 10.10.2013r. – k. 62-66 (96-104, 236-240, 248-252)) dokument potwierdzający wysokość akcyzy – k. 204 wycena samochodu – k. 204/2 faktura z tłumaczeniem – k. 206 deklaracja podatkowa (w zw. z nabycie pojazdu) – k. 208-209 korespondencja odnośnie stanu technicznego pojazdu i jego wartości: --- STRONA 3 --- przed wszczęciem postępowania – k. 211/2-214 po wszczęciu postępowania – k. 224-235 postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu – k. 217 lista właścicieli pojazdu – k. 220 dane pojazdu – k. 221 zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym – k. 222 Powód nie zaskarżył w terminie decyzji z dnia 10.10.2013r., dlatego w dniu 5.11.2013r. decyzja ta stała się decyzją ostateczną. Zamiast tego, powód złożył zawiadomienie o przypuszczeniu popełnienia przestępstwa polegającym na niedopełnieniu obowiązków poprzez niedokonanie oględzin uszkodzonych samochodów i niepowołanie rzeczoznawcy celem ustalenia stopnia uszkodzenia. Postanowieniem z dnia 22.01.2014r. ((...)) Prokuratura Rejonowa w O. odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie. W wyniku zażalenia powoda, Sąd Rejonowy w O., postanowieniem z dnia 11.06.2014r. ((...)) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Dopiero podaniem z dnia 12.07.2016r., zatytułowanym jako „pozew o stwierdzenie nieważności” powód wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10.10.2013r. W wyniku czego, decyzją z dnia 22.09.2016r. ((...)) Dyrektor Izby Celnej w O. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 10.10.2013r. Skarga powoda na decyzję Dyrektora z 22.09.2016r. (zatytułowana jako „zażalenie”) została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 17.11.2016r. ((...)) ponieważ przedmiotem zaskarżenia była decyzja I instancji. dowód: decyzja Dyrektora Izby Celnej w O. z 22.09.2016r. – k. 8-10 (129-133, 277-279) postanowienie WSA w O. z 17.11.2016r.( (...)) wraz z uzasadnieniem – k. 69-71 (147-150, 157-160, 287-289) pismo powoda z 12.07.2016r. („pozew”) – k. 107-108 wraz z pismami uzupełniającymi – k. 110-116 (257-266) skarga („zażalenie”) powoda na decyzję z 22.09.2016r. – k. 152 (255) w aktach sprawy (...): postanowienie z 22.01.2014r. o odmowie wszczęcia śledztwa – k. 52-54, postanowienie SR w O. z 11.06.2014r. ((...)) – k. 65-66 Do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 10.10.2013r., został wydany tytuł wykonawczy z dnia 12.12.2013r., na podstawie którego dokonano dwukrotnego zajęcia rachunku bankowego powoda (w dniach 17.12.2013r. i 16.04.2014r.) oraz zajęto nieruchomości – w dniu 19.01.2015r. Powód został również umieszczony w Krajowym Rejestrze Dłużników. dowód: pismo Izby Celnej w O. z 17.10.2016r. – k. 140 (282) zeznania powoda – k. 302/2 Pismem z dnia 4.02.2015r., wniesionym w tym samym dniu do Sądu Rejonowego w O. wezwał do zawarcia próby ugodowej. Powód domagał się od Izby Celnej w O. 20 000zł odszkodowania i 100 000zł zadośćuczynienia. Nie doszło do zawarcia ugody. dowód: w aktach sprawy (...): wezwanie do próby ugodowej – k. 2-3, protokół z 30.09.2015r. – k. 30 Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. --- STRONA 4 --- Powód domagał się odszkodowania, zadośćuczynienia oraz przeprosin w związku z decyzją pozwanego z dnia 22.09.2016r. Zarzut przedawnienia, podniesiony przez pozwanego nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż pozwany liczył termin od dnia wydania decyzji z dnia 10.10.2013r., której powód nie wskazał jako źródła swoich roszczeń. Roszczenie powoda opierało się na dwóch podstawach prawnych. Pierwszą z nich stanowiły art. 417 kc i 417 1 §2 kc warunkujące odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa, zaś drugi stanowił art. 24 kc dotyczący naruszenia dóbr osobistych. Rozróżnienie to miało również znaczenie dla oceny obowiązków procesowych powoda, bowiem ogólna reguła procesowa z art. 6 kc odnosząca się do rozkładu ciężaru dowodowego ma zastosowanie również do spraw o odszkodowanie od władzy publicznej. To osoba dochodząca odszkodowania musi wykazać, że zachowanie władzy publicznej było bezprawne, że wystąpiła szkoda określonego rodzaju i rozmiarów oraz że zachodzi normalny związek przyczynowy pomiędzy tym zachowaniem a wystąpieniem szkody. Wadliwość decyzji administracyjnej nie zwalnia poszkodowanego tą decyzją w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie z obowiązku wykazania szkody oraz normalnego związku przyczynowego pomiędzy wydaniem tej decyzji a szkodą (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.3.2014 r., V CSK 284/13). Jedynie w przypadku dochodzenia zadośćuczynienia z powodu naruszenia dóbr osobistych poszkodowany nie musi wykazywać, że działanie sprawcy było bezprawne. Artykuł 24 § 1 kc wprowadza bowiem domniemanie bezprawności zachowania osoby na ruszającej dobra osobiste innego podmiotu. Pokrzywdzony musi natomiast wykazać, że jego dobra osobiste rzeczywiście zostały naruszone (zob. uzasadnienie wyr. SA we Wrocławiu z 25.9.2013 r., I ACa 944/13, Legalis). Zgodnie z art. 417 §1 kc, za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Natomiast, zgodnie z art. 417 1 §2 kc jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z art. 417 1 §2 kc wynika, że przesłanką odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez wydanie niezgodnego z prawem orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej jest stwierdzenie tej niezgodności z prawem we właściwym postępowaniu. Następnym etapem jest wykazanie normalnego związku przyczynowego pomiędzy wadliwą decyzją a dochodzoną szkodą, albowiem przyjmowanie i stosowanie w tym zakresie jakiegokolwiek automatyzmu odpowiedzialności jest niedopuszczalne (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2004 r., II CK 433/02, czy z dnia 6 lutego 2004 r., II CK 404/02). Każdorazowo, dla stwierdzenia istnienia przesłanki normalnego związku przyczynowego pomiędzy wadliwą decyzją a dochodzoną szkodą, nieodzowne jest przeprowadzenie oceny, o jakiej mowa w art. 361 § 1 kc, a więc zbadanie, czy szkoda nastąpiłaby także wtedy, gdyby zapadła decyzja zgodna z prawem (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2003 r., sygn. akt III CZP 6/03 - OSNC 2004/1/4). Związek przyczynowy jest konieczną przesłanką powstania odpowiedzialności, a zatem brak przyczynowości powoduje, że nawet ewentualna ocena zachowania strony pozwanej jako bezprawnego, nie mogłaby doprowadzić do uznania jej odpowiedzialności za szkodę. Z obszernego materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie wynika, że powód nie wykazał przesłanek do stwierdzenia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Jak już wskazano, normy zawarte w art. 417 1 §1–3 kc, regulując szczególne postaci bezprawnego wyrządzenia szkody przez władzę publiczną, ograniczają odpowiedzialność określoną w art. 417 kc przez to, że wprowadzają kwalifikowany sposób stwierdzania bezprawności w przypadku określonych rodzajów aktów władczych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25.5.2011r. ,II CSK 570/10). Specjalny tryb stwierdzania bezprawności wadliwych orzeczeń i decyzji jest czynnikiem ograniczającym odpowiedzialność władz publicznych, a przynajmniej pozwalającym utrzymać rygorystyczną odpowiedzialność odszkodowawczą organów władzy publicznej w rozsądnych granicach za skutki ich bezprawnych działań (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.4.2012r., IV CSK 406/11). Taki prejudykat w jakimś sensie staje się więc kolejną przesłanką odpowiedzialności deliktowej władz publicznych. Nie powinno budzić wątpliwości, że skutkiem bezczynności powoda, który, pomimo otrzymanego pouczenia, nie wykorzystał przysługującego mu toku odwoławczego, nie mógł uzyskać prejudykatu, o którym mowa w art. 417 1 §2 kc. Brak zaskarżenia doprowadził do tego, że decyzja z dnia 10.10.2013r. uzyskała status decyzji ostatecznej, a to w konsekwencji doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Powód dopiero w 2016r. podjął czynności, które zmierzały do wzruszenia tej decyzji, w --- STRONA 5 --- wyniku czego doszło do wydania decyzji, z którą powiązał swoje roszczenie, jednak nie uzyskał prejudykatu w tym zakresie, gdyż jego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. została odrzucona jako niedopuszczalna. Tym samym, powód nie ma podstaw do powoływania się na odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa, skoro w świetle poczynionych ustaleń, decyzja Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 22.09.2016r. została wydana zgodnie z prawem. Na marginesie należy jeszcze dodać, że powód nie wykazał, by w wyniku tej decyzji poniósł jakąkolwiek szkodę. Podane przez niego na rozprawie z dnia 27.06.2018r. okoliczności, których nie poparł żadnymi dowodami, były skutkiem wcześniejszej decyzji – z dnia 10.10.2013r., która stała się ostateczna w wyniku bezczynności samego powoda. Pomimo ciążącego na nim obowiązku udokumentowania swojego roszczenia, powód nie wykazał, by poniósł stratę w związku z zakwestionowana decyzją (z 22.10.2016r.), by odmowa stwierdzenia nieważności wcześniej wydanej decyzji naraziła na szwank jego reputację zawodową i doprowadziła do uszczerbku na zdrowiu a także utraty wizerunku. Sąd nie znalazł również podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Jako naruszone dobra powód wskazał na dyskryminację jego osoby. Poprzez nie równe traktowanie zebranej dokumentacji aut w trakcie prowadzenia czynności sprawdzających . Podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowi art. 24 §1 kc, zgodnie z którym ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W rozumieniu art. 24 kc, za bezprawne działanie przyjmuje się takie działanie, które jest sprzeczne z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, a więc z normami prawnymi lub regułami postępowania wynikającymi z zasad współżycia społecznego. Naruszenie dobra osobistego rozumianego jako prawa podmiotowego osoby fizycznej i prawnej dopuszcza się każdy, kto w takie dobro chronione konkretną normą prawną lub zasadami współżycia społecznego godzi w sposób bezprawny. Obowiązkiem każdego jest zatem powstrzymanie się od działań naruszających dobra osobiste (dobre imię, sławę, reputację itp.), czemu towarzyszy uprawnienie pokrzywdzonego do żądania zaniechania tych naruszeń względnie usunięcie ich skutków. Sprawca, dążąc do uwolnienia się od odpowiedzialności, powinien udowodnić, iż jego działanie nie miało cech bezprawności. Brak bezprawności działania nie oznacza wprawdzie braku zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego, niemniej jednak wyłącza odpowiedzialność tego, kto wykazał, że nie działał bezprawnie. Zagrożenie lub naruszenie dobra osobistego mogłoby być uznane za pozbawione cech bezprawności tylko w okolicznościach wyjątkowych, np. w sytuacji gdyby podjęte w tym kierunku działanie miało usprawiedliwienie przez wzgląd na ochronę określonego interesu, a sprzeciwienie się takiemu działaniu i żądanie ochrony prawnej pozostawałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego (art. 5 kc). Ogólnie rzecz ujmując, próba uwolnienia się od odpowiedzialności za bezprawność działania nie może się sprowadzać do wskazania na brak subiektywnych elementów winy podejmującego działania. Jak już wskazano, z uwagi na lokalizację przepisów art. 417 kc i nast. w Tytule VI – „Czyny niedozwolone” nie należy wykluczać odpowiedzialności władzy publicznej z tytułu naruszenia dóbr osobistych obywatela, w tym także możliwości żądania zadośćuczynienia pieniężnego za szkodę niemajątkową. Zadośćuczynienie za szkodę wyrządzoną legalnie może być przyznane jedynie na podstawie art. 445 kc, ten przepis bowiem przewiduje zadośćuczynienie należne w razie wyrządzenia szkody na osobie. Wymaga jednak wskazania wprost uszczerbków podlegających naprawieniu. Nieprawidłowość wykonywania władzy publicznej nie musi być związana tylko z naruszeniem prawa pozytywnego, ale może także wynikać z nadużycia prawa jako takiego. Pozaprawne reguły postępowania powinny stanowić wzorzec kontrolny wykonywania władzy publicznej właśnie przede wszystkim w sytuacjach, kiedy formalnie zgodne z prawem zachowanie władzy publicznej nakierowane jest na szkodzenie jednostce lub realizację celów nieprzewidzianych przez prawo. W takich okolicznościach w celu ustalenia zgodności lub niezgodności z prawem badanego postępowania niewystarczające jest odniesienie się jedynie do treści normy nakazującej lub zakazującej określonego zachowania, ale konieczne jest poddanie go analizie z punktu widzenia zasad słuszności i wartości państwa prawnego (por. Z. Banaszczyk, Odpowiedzialność za szkody wyrządzone, 2015, s. 154–155 także ). Powód łączył naruszenie swoich dóbr, wadliwym w jego ocenie prowadzeniem postępowania. Zupełnie jednak pomija, że podnoszone przez niego zarzuty dotyczyły postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 10.10.2013r., a nie późniejszej, z dnia 22.09.2016r., w stosunku do której powód nie formułował żadnych zastrzeżeń dotyczących naruszenia procedury. Obie te decyzje pozostają jednak w logicznym związku, zaś powód upatrywał swojej źródła odpowiedzialności w tym, że naliczono mu zawyżoną --- STRONA 6 --- w jego ocenie akcyzę, bez próby samodzielnej oceny wartości pojazdu, od której należała jej wysokość. Nie sposób zgodzić się z tym stanowiskiem. W dacie, kiedy powód nabył samochód obowiązywał art. 82a ust. 1 ustawy z dnia 23.01.2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257), zgodnie z którym jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży na terytorium kraju albo nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. Po zmianie przepisów w dniu 1.03.2009r. i wejście w życie ustawy z dnia 6.12.2008r. o podatku akcyzowym (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1114) uregulowanie to zostało ujęte w art. 104 ust. 8. Przepis ten umożliwia procedurę „urealnienia” podstawy opodatkowania do średniej wartości rynkowej na rynku krajowym. Jego celem jest przeciwdziałanie nadużyciom podatkowym i celowemu zaniżaniu ceny nabycia w stosunku do ceny rzeczywiście zapłaconej dla późniejszego zaniżenia należnych opłat i podatków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 9.02.2018r. (...)). Przepis ten nie oznacza jednak, że tak jak twierdził powód, organ podatkowy miał samodzielnie prowadzić postępowanie celem ustalenia faktycznej wartości samochodu, szczególnie, że dzień po złożeniu deklaracji podatkowej, powód odsprzedał sporny samochód kolejnemu właścicielowi, zatem nie było możliwe, by badać wartość pojazdu, który faktycznie należał już do kogoś innego. To powód, jako profesjonalista, którego działalność dotyczyła handlu samochodami używanymi, których, jak zeznał sprowadził w tamtym okresie ok 300, powinien udokumentować stan techniczny pojazdu. Szczególnie w takiej sytuacji, jak w niniejszej sprawie, kiedy wartość sprzedanego samochodu znacząco odbiegała od jego średniej wartości rynkowej, a nadto, zaledwie w przeciągu jednego dnia, auto przeszło badania techniczne, co mogło sugerować, że było sprawne techniczne. Organ podatkowy miał zatem uzasadnione wątpliwości, by skorzystać z uprawień nadanych mu ustawą o podatku akcyzowym (w poprzednim i aktualnym brzmieniu). Powód nie sprostał nałożonemu na niego obowiązkowi, nie przedłożył opisu uszkodzeń, zdjęć, czy np. rachunku za koszty naprawy, co skutkowało nałożeniem na niego podatku akcyzowego w wysokości odpowiedniej do średnio rynkowej wartości auta. Zatem w tym zakresie brak jest bezprawności działania strony pozwanej , co skutkuje oddaleniem powództwa z tytułu naruszenia dóbr osobistych powoda. Należy wskazać , ze powód również stosownie do przepisu art. 6 kc. nie wykazał , aby doszło do naruszenia jego dóbr osobistych poprzez utratę wizerunku, dyskryminację w życiu zawodowym , czy też utratę zdrowia. Dalszy przebieg postępowania, włącznie z przebiegiem postępowania egzekucyjnego, jest skutkiem decyzji powoda, który pomimo udzielonego mu pouczenia o możliwości zaskarżenia decyzji z dnia 10.10.2013r., nie skorzystał z tej opcji, podejmując zupełnie inne działania, które nie miały wpływu na merytoryczną ocenę decyzji z dnia 10.10.2013r. Dopiero w 2016r. podjął kroki, które doprowadziły do wydania decyzji, z którą połączył swoje roszczenia, jednak nie można przeoczyć, że decyzja ta została wydana po zdarzeniach, z którymi powód łączył swoje roszczenia, wobec czego nie mogła być ich przyczyną. Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda o przesłuchanie w charakterze świadków funkcjonariuszy Urzędu Celnego, ponieważ mieliby być oni słuchani na okoliczność procedury związanej z określeniem wartości samochodu. Powód nie twierdził, że świadkowie ci mieli wiedzę odnośnie wartości jego samochodu. Zatem dowód ten był nieprzydatny do rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 98 kpc, ponieważ powód przegrał proces w całości. Na oryginale właściwy podpis (...)