Postanowienie I C 782/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Kato

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 782/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Bożena Osadnik Protokolant: sekr. sądowy Gabriela Wolny po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa P. H. przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Zakładu Karnego w J. o zapłatę 1. oddala powództwo, 2. nie obciąża powoda kosztami procesu, 3. przyznaje adwokatowi G. W. ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Katowicach kwotę 4 428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych), w tym kwotę 828 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych), jako podatek od towarów i usług – (...), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. --- STRONA 2 --- I C 782/11 UZASADNIENIE Powód P. H. wniósł o zasądzenie od pozwanego : kwoty 20 000 zł., z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu, tytułem odszkodowania oraz kwoty 180 000 zł.,z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, które według oświadczenia ustanowionego z urzędu pełnomocnika, nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. W uzasadnieniu podał, że w 2009 r. funkcjonariusze Zakładu Karnego w J. znaleźli w celi, w której przebywał środki odurzające w postaci narkotyków. W tym czasie w celi przebywało pięciu skazanych, powód był przesłuchiwany w charakterze świadka, jednak w prowadzonym postępowaniu nie wykryto sprawców przestępstwa i postępowanie zostało prawomocnie umorzone. Powód na skutek działań pozwanego został bezpodstawnie przewieziony do zakładu karnego o zaostrzonym rygorze w R. i zdegradowany z podgrupy R-2 do podgrupy R-1, co wiązało się z szeregiem niedogodności, utratą praw – nie mógł skorzystać z przedterminowego zwolnienia, czy uzyskania prawa do przepustek, nie miał możliwości widzeń ze schorowanym ojcem, a przepustkę dostał dopiero na jego pogrzeb. Powodem odmowy było bezpodstawne uznanie go winnym posiadania narkotyków. Także z tego powodu nie miał szansy podjęcia pracy, utracił zaufanie rodziny, która się od niego całkowicie odsunęła. Wskazał, że pozwem dochodzi odszkodowania za szkodę materialną i niematerialną, polegającą na utracie wszelkich przywilejów związanych z przynależnością do wskazanej podgrupy oraz utraty pracy na terenie zakładu jak również możliwości przebywania w celi, z której został przeniesiony, a która posiadała standard wyższy od tej w której przebywał w Zakładzie Karnym w R.. Zadośćuczynienia pieniężnego domaga się za doznaną krzywdę, cierpienia fizyczne i psychiczne a także stres, który towarzyszy mu nieustannie i który doprowadził do rozstroju zdrowia. (k. 2 – 4, k.28 -30). W piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2012 r. podniósł, że pozwany swoim działaniem naruszył jego dobra osobiste takie jak dobre imię, które posiadał na terenie zakładu karnego, cześć, wolność, tajemnicę korespondencji.(k.78,79) Pozwany Skarb Państwa – Dyrektor Zakładu Karnego w J., zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. W uzasadnieniu podał, że powód w pozwanej jednostce przebywał trzykrotnie, a to w okresach : od 21 lutego 2008 r. do 2 września 2008 r., od 2 czerwca 2009 r. do 18 września 2009 r. i od 23 września 2011 r. do nadal. Zarzucił, że powód nie wykazał szkody oraz związku przyczynowego z zachowaniem pozwanego, nie podał jakie w jego ocenie dobra osobiste zostały naruszone i jakim działaniem pozwanego, które uzasadniałyby zasądzenie zadośćuczynienia. Podniósł, że argumentacja pozwu sprowadza się do kwestionowania decyzji podejmowanych przez administrację zakładu karnego oraz odnoszących się do prawidłowości wykonywania kary pozbawienia wolności, które powinny być zaskarżone w trybie przewidzianym w kodeksie karnym wykonawczym. Przyznał, że w czasie pobytu powoda w pozwanym zakładzie karnym znaleziono w sali zamieszkiwanej przez niego, pod jego łóżkiem skrytkę, w której znajdowały się narkotyki, co miało miejsce w dniu 14 sierpnia 2008 roku, a nie w 2009 roku jak to podał powód. Zaprzeczył, by zdarzenie to było powodem zmiany podgrupy, wyjaśniając, że powodem zmiany klasyfikacji podgrupy powoda z R-2 na R-1 była ocena całokształtu zachowania powoda dokonana przez komisję penitencjarną. Powód w tym czasie był karany dyscyplinarnie między innymi za wulgarne odnoszenie się do przełożonych, powrót z pracy pod wpływem alkoholu i posiadanie maszynki do wykonywania tatuaży. Ocena zachowania powoda w związku z tym --- STRONA 3 --- wypadła negatywnie, został przeklasyfikowany do podgrupy R-1/p i skierowany do zakładu karnego typu zamkniętego. O motywach decyzji został poinformowany w dniu 2 września 2008 roku, w czasie posiedzenia komisji penitencjarnej i nie skorzystał z możliwości zaskarżenia tej decyzji do sądu penitencjarnego. Pozwany zakład karny jest zakładem typu półotwartego, w którym odbywają karę skazani charakteryzujący się wysokim poziomem samodyscypliny i nie mogą w nim przebywać osadzeni z grupą R-1. Pozwany nie miał wpływu na decyzję do której jednostki został przetransportowany powód, która jest typowym zakładem zamkniętym o warunkach opisanych w kodeksie karnym wykonawczym. Odnośnie zarzutu utraty możliwości skorzystania z przedterminowego zwolnienia oraz przepustek pozwany wskazał, że formalny termin ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie przypadał powodowi na dzień 18 września 2008 roku, po tym terminie mógł ubiegać się o wcześniejsze zwolnienie. Postanowieniem z dnia 13 października 2009 roku, Sąd Apelacyjny w Katowicach ( sygn. akt Akzw 1290/09) utrzymał w mocy postanowienie z dnia 1 września 2009 roku Sądu Okręgowego w Katowicach ( sygn. akt VII Kow 1506/09/wz), którym odmówiono powodowi udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia. Powód nie spełniał przesłanek określonych przepisami kodeksu karnego wykonawczego do uzyskania przepustek nagrodowych, gdyż nie dawał gwarancji, że w czasie pobytu poza zakładem karnym, będzie przestrzegał porządku prawnego, bowiem popełnił przestępstwo w okresie próby po uzyskaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Został zwolniony 30 grudnia 2005 roku, a już w dniu 18 lutego 2006 roku dokonał kolejnego przestępstwa, z art. 280 §1 kk, za co został skazany prawomocnym wyrokiem na 4 lata pozbawienia wolności. W dniu 16 czerwca 2008 roku powrócił z pracy zatrudnienia zewnętrznego pod wpływem alkoholu. P. kryminologiczno – społeczna dotycząca zarówno przepustek jak i warunkowego zwolnienia była i jest w dalszym ciągu negatywna i nie ma to związku z faktem ujawnienia narkotyków pod jego łóżkiem. W zakresie zarzutu braku możliwości podjęcia zatrudnienia przez powoda, wskazał, że powód przebywał w pozwanej jednostce od 21 lutego 2008 roku i już w dniu 22 kwietnia 2008 roku został skierowany do odpłatnego zatrudnienia poza terenem zakładu karnego w systemie bez konwojenta, a w dniu 16 czerwca 2008 roku, powrócił z pracy pod wpływem alkoholu, w wyniku czego został wycofany z zatrudnienia dyscyplinarnie. Został ponownie zatrudniony w pozwanej jednostce podczas drugiego pobytu tj. 8 września 2009 roku, poza terenem zakładu w systemie bez konwojenta i zbiegł z pracy w dniu 18 września 2009 roku(k.55-57). Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Powód przebywał w pozwanym zakładzie karnym od 21 lutego 2008 r. do 2 września 2008 r., kiedy został przeklasyfikowany do podgrupy R-1/p i skierowany do zakładu karnego typu zamkniętego. O motywach decyzji został poinformowany w dniu 2 września 2008 roku, w czasie posiedzenia komisji penitencjarnej i nie skorzystał z możliwości zaskarżenia tej decyzji do sądu penitencjarnego. Pozwany zakład karny jest zakładem typu półotwartego, w którym odbywają karę skazani charakteryzujący się wysokim poziomem samodyscypliny i nie mogą w nim przebywać osadzeni z grupą R-1. W dniu 16 sierpnia 2008 roku, w czasie osadzenia powoda w pozwanym zakładzie karnym znaleziono w sali zamieszkiwanej przez niego i J. G., skrytkę w której znajdowały się narkotyki. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2008 r., w sprawie 1 Ds.907/08 Prokuratury Rejonowej w Jastrzębiu Zdroju umorzono dochodzenie w sprawie o posiadanie środków odurzających na terenie Zakładu Karnego J. w dniu 16 sierpnia 2008 r., z powodu nie wykrycia sprawcy przestępstwa. W okresie od 3 września 2008 r. do 1 czerwca 2009 r. powód został osadzony w Zakładzie Karnym w R., typu zamkniętego. --- STRONA 4 --- Formalny termin dla powoda ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie przypadał na dzień 18 września 2008 roku.W grudniu 2008 r. wniosek powoda o warunkowe przedterminowe zwolnienia został rozpatrzony negatywnie. Powód złożył odwołanie od tego orzeczenia, jednak nie zostało ono uwzględnione. Postanowieniem z dnia 13 października 2009 roku, Sąd Apelacyjny w Katowicach ( sygn. akt Akzw 1290/09) utrzymał w mocy postanowienie z dnia 1 września 2009 roku Sądu Okręgowego w Gliwicach ( sygn. akt VII Kow 1506/09/wz), którym odmówiono powodowi udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia. W sumie powód trzykrotnie ubiegał się o warunkowe przedterminowe zwolnienie, za każdym razem odmówiono mu warunkowego zwolnienia, powód składał odwołania w tej sprawie, które z uwagi na brak podstaw nie zostały uwzględnione. Powód został ponownie osadzony w pozwanym zakładzie karnym, w okresie od 2 czerwca 2009 r. do 18 września 2009 r. i od 23 września 2011 r. do dnia 5 czerwca 2012 r., kiedy został zwolniony. Powód w okresie pierwszego pobytu w pozwanej jednostce( od 21 lutego 2008 roku) w dniu 22 kwietnia 2008 roku został skierowany do odpłatnego zatrudnienia poza terenem zakładu karnego w systemie bez konwojenta. W dniu 16 czerwca 2008 roku powrócił z pracy pod wpływem alkoholu, w wyniku czego został wycofany z zatrudnienia dyscyplinarnie. Został ponownie zatrudniony w pozwanej jednostce podczas drugiego pobytu tj. 8 września 2009 roku, poza terenem zakładu w systemie bez konwojenta i zbiegł z pracy w dniu 18 września 2009 roku. Powód czynił starania o uzyskanie przepustki losowej w związku z chorobą nowotworową swego ojca, która ujawniła się w maju 2009 r. Dyrektor odmówił mu udzielenia przepustki, ojciec powoda zmarł w sierpniu 2009 r., powód przepustkę uzyskał na pogrzeb ojca. Matka powoda, po śmierci jego ojca odwiedzała syna około raz, dwa razy w miesiącu. Później powód na kolejnej przepustce poznał dziewczynę i ona częściej do niego jeździła do zakładu karnego. Rok po pogrzebie ojca powodowi urodził się syn. Matka powoda nie utraciła do syna zaufania w związku z podejrzeniem posiadania narkotyków, nie zaprzestała go odwiedzać, jeździła rzadziej, gdyż odwiedzała go narzeczona oraz ze względów finansowych .Ojciec powoda nie chciał go odwiedzić w zakładzie karnym, gdy się dowiedział, że jest podejrzany o posiadanie narkotyków, uwierzył mu „ jak się okazało, ze jest niewinny”, był w telefonicznym kontakcie z synem. ( fakty przyjęte za przyznane, informacja Z.K. w J. k.121 ) postanowienie w aktach 1 Ds.907/08 Prokuratury Rejonowej w Jastrzębiu Zdroju k.52 , częściowo zeznania świadka M. H. k.101 odwrót, 102, częściowo zeznania powoda k.136 odwrót,137) Powyższy stan faktyczny zasadniczo był między stronami niesporny i znajduje potwierdzenie we wskazanych dokumentach, których prawdziwości strony nie kwestionowały i częściowo w zeznaniach matki powoda i samego powoda. Sąd przyjął za przyznane fakty, co do których powód się nie wypowiedział, a to : dotyczące jego okresów pobytu w pozwanym zakładzie karnym i w Zakładzie Karnym w R., poinformowania go w dniu 2 września 2008 roku, w czasie posiedzenia komisji penitencjarnej o motywach decyzji przeklasyfikowania go do podgrupy R-1/p i nie skorzystania przez niego z możliwości zaskarżenia tej decyzji do sądu penitencjarnego, --- STRONA 5 --- co do ponownego zatrudnienia w pozwanej jednostce, podczas drugiego pobytu i faktu, że zbiegł z pracy w dniu 18 września 2009 roku, wydanych orzeczeń w sprawie warunkowego przedterminowego zwolnienia przez Sąd Apelacyjny w Katowicach ( sygn. akt Akzw 1290/09) i Sąd Okręgowego w Gliwicach ( sygn. akt VII Kow 1506/09/wz), którym odmówiono powodowi udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd pominął dowód z akt osobowych powoda – opinii o skazanym, „dokumentów stanowiących powody decyzji odmownych w zakresie warunkowego przedterminowego zwolnienia i ich argumentacji” (k.40 i k.76), wnioskowanych na okoliczność, czy i z jakich przyczyn powód nie uzyskał przepustek oraz, że posądzenie powoda o posiadanie narkotyków odbiło się na decyzjach odmownych w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia i degradacji z oznaczonej podgrupy zaszeregowania i utraty związanych z tym przywilejów, gdyż dowody te zmierzały do oceny przez Sąd orzekający orzeczeń dotyczących wykonywania kary pozbawienia wolności. Sąd pominął dowód z zeznań świadka J. G., z uwagi na nie wskazanie przez pełnomocnika powoda jego adresu w przedłużonym terminie oraz z przesłuchania pozwanego, w związku z niestawiennictwem jego przedstawiciela, mimo prawidłowego wezwania, pod rygorem pominięcia dowodu z przesłuchania. Sąd zważył co następuje. Powód podnosił w pozwie, że na skutek działań pozwanego, który bezpodstawne uznał go winnym posiadania narkotyków, został przewieziony do zakładu karnego o zaostrzonym rygorze w R. i zdegradowany z podgrupy R-2 do podgrupy R-1, co w dalszej konsekwencji spowodowało, że nie mógł skorzystać z przedterminowego zwolnienia, uzyskania prawa do przepustek, nie miał możliwości widzeń ze schorowanym ojcem, a przepustkę dostał dopiero na jego pogrzeb. Podnosił, że także z tego samego powodu nie miał szansy podjęcia pracy, utracił zaufanie rodziny, która się od niego całkowicie odsunęła. Domagał się odszkodowania za szkodę materialną i niematerialną, polegającą na utracie wszelkich przywilejów związanych z przynależnością do wskazanej podgrupy oraz utraty pracy na terenie zakładu jak również możliwości przebywania w celi, z której został przeniesiony, a która posiadała standard wyższy od tej w której przebywał w Zakładzie Karnym w R.. Zadośćuczynienia pieniężnego domagał się za doznaną krzywdę, cierpienia fizyczne i psychiczne a także stres, który towarzyszy mu nieustannie i który doprowadził do rozstroju zdrowia. Podniósł, że pozwany swoim działaniem naruszył jego dobra osobiste takie jak dobre imię, które posiadał na terenie zakładu karnego, cześć, wolność, tajemnicę korespondencji. Jak wynika z ustaleń Sądu w sali w której zamieszkiwał powód z inną osobą znaleziono skrytkę w której znajdowały się narkotyki. Następnie powód został przeklasyfikowany do podgrupy R-1/p i skierowany do zakładu karnego typu zamkniętego. O motywach decyzji został poinformowany w dniu 2 września 2008 roku, w czasie posiedzenia komisji penitencjarnej i nie skorzystał z możliwości zaskarżenia tej decyzji do sądu penitencjarnego. Dochodzenie w sprawie o posiadanie środków odurzających na terenie Zakładu Karnego J. w dniu 16 sierpnia 2008 r. zostało umorzone, z powodu nie wykrycia sprawcy przestępstwa. Powód w okresie od 3 września 2008 r. do 1 czerwca 2009 r. został osadzony w Zakładzie Karnym w R., typu zamkniętego. Ubiegał się o warunkowe przedterminowe zwolnienie, jednak jego wniosek został rozpatrzony negatywnie, a złożone przez niego odwołanie od tego orzeczenia nie zostało uwzględnione. Z zeznań powoda wynika, ze w sumie trzykrotnie ubiegał się o warunkowe przedterminowe zwolnienie i za każdym razem odmówiono mu warunkowego zwolnienia oraz, że składał odwołania w tej sprawie, które z uwagi na brak podstaw nie zostały uwzględnione. --- STRONA 6 --- Powód potwierdził w swych zeznaniach, że w okresie pierwszego pobytu w pozwanej jednostce, zanim znaleziono w sali w której zamieszkiwał skrytkę z narkotykami, to powrócił z pracy pod wpływem alkoholu, w związku z czym zwolniono go z pracy. Powód nie wypowiedział się, co do faktu podniesionego przez pozwanego, że został ponownie zatrudniony w pozwanej jednostce podczas drugiego pobytu tj. 8 września 2009 roku, poza terenem zakładu w systemie bez konwojenta i zbiegł z pracy w dniu 18 września 2009 roku, w związku z czym ten fakt Sąd uznał za przyznany. Z zeznań powód i jego matki M. H., przesłuchiwanej w charakterze świadka wynika, że powód czynił starania o uzyskanie przepustki losowej w związku z chorobą nowotworową swego ojca, jednak dyrektor odmówił mu udzielenia przepustki, a powód przepustkę uzyskał dopiero na pogrzeb ojca. Matka powoda nie potwierdziła twierdzeń powoda, że „w związku z bezpodstawnym uznaniem go winnym posiadania narkotyków” utracił zaufanie rodziny, która się od niego całkowicie odsunęła. Przede wszystkim podkreślić należy, że twierdzenia powoda o bezpodstawnym uznaniu go winnym posiadania narkotyków nie znajdują potwierdzenia w przedstawionych przez niego dowodach. Z ustaleń Sądu wynika, że na mocy postanowienia z dnia 24 listopada 2008 r., w sprawie 1 Ds.907/08 Prokuratury Rejonowej w Jastrzębiu Zdroju umorzone zostało dochodzenie, w sprawie o posiadanie środków odurzających, na terenie Zakładu Karnego J. w dniu 16 sierpnia 2008 r., z powodu nie wykrycia sprawcy przestępstwa. Powód wskazywał, że wyżej wymienione decyzje podejmowane były przez administrację zakładu karnego dlatego, że bezpodstawnie uznano go winnym posiadania narkotyków. Pozwany temu zaprzeczył, podnosząc, że podejmowane były dla prawidłowego wykonywania kary pozbawienia wolności, zgodnie z prawem, wskazując na inne uzasadnienie ich podjęcia( k.56,57, negatywną ocenę zachowania powoda w 2008 r.), nadto zarzucił, że kwestionowane decyzje powód powinien zaskarżyć w trybie przewidzianym w kodeksie karnym wykonawczym. Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2012 r., IV CSK 276/11 , że w sprawie o naruszenie dóbr osobistych skazanego sąd nie może oceniać, czy dyrektor zakładu karnego, odmawiając skazanemu przysługujących mu uprawnień, działał w sposób bezprawny. W uzasadnieniu powołanego orzeczenia wskazano między innymi, że zgodnie z art.7 i 34 k.k.w. skazany może zaskarżyć do sędziego penitencjarnego oraz do sądu penitencjarnego decyzje wydane m.in. przez dyrektora zakładu karnego z powodu ich niezgodności z prawem. W tym trybie następuje zatem stwierdzenie, czy decyzja dyrektora zakładu karnego o pozbawieniu skazanego jakiegoś przysługującego mu uprawnienia była zgodna z prawem. W tym trybie następuje również badanie merytorycznej zasadności takich decyzji, które są wydawane w celu zapewnienia bezpieczeństwa i realizacji zadań wychowawczo – resocjalizacyjnych ciążących na administracji zakładu karnego. Sąd cywilny w sprawie o naruszenie dóbr osobistych skazanego nie może oceniać, czy dyrektor zakładu karnego odmawiając przyznania skazanemu określonego w przepisach kodeksu karnego wykonawczego uprawnienia, działał zgodnie z prawem. Do oceny tej uprawniony jest sędzia lub sąd penitencjarny, w razie odwołania się skazanego od decyzji dyrektora lub podjęcia działania z urzędu. W sytuacji gdy skazany został pozbawiony decyzją dyrektora zakładu karnego jednego z uprawnień przewidzianych w przepisach kodeksu karnego wykonawczego i nie odwołał się od tej decyzji w trybie określonym w tych przepisach, to w sprawie o naruszenie dóbr osobistych, wytoczonej z powodu pozbawienia go tego uprawnienia należy przyjąć brak bezprawności działania pozwanego chyba , że nie wniesienie odwołania przez skazanego wynikało z uzasadnionej obawy przed represjami. W przedmiotowej sprawie powód nie wykazał, że odwołał się od decyzji dyrektora, odmawiającej mu udzielenia przepustki losowej w związku z chorobą ojca i w sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że wynikało to z obaw --- STRONA 7 --- przed represjami, nie zaskarżył też decyzji do sądu penitencjarnego o przeklasyfikowaniu go do podgrupy R-1/p, co spowodowało skierowanie go do zakładu karnego typu zamkniętego. Nadto jak wynika z zeznań powoda „trzykrotnie odmawiano mu warunkowego zwolnienia, odwoływał się za każdym razem, ale nic to nie dało, odmawiano mu z powodu braku podstaw do udzielenia warunkowego zwolnienia” ( k. 136 odwrót) W związku z powyższym należy uznać, że wydanie powyższych decyzji i działanie strony pozwanej nie było bezprawne, gdyż podejmowane były w ramach uprawnień przyznanych funkcjonariuszom na podstawie przepisów kkw, a w sprawie w której powód składał odwołanie, brak jest potwierdzenia przez sędziego lub sąd penitencjarny niezgodności z prawem tych działań. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że nie znalazły potwierdzenia w zaoferowanych przez powoda dowodach jego twierdzenia o „ utracie zaufania rodziny, która się od niego całkowicie odsunęła”,( matka powoda nie potwierdziła tych twierdzeń ) a także o powstałej szkodzie , w związku z posądzeniem go o posiadanie narkotyków. Jak wynika z ustaleń Sądu, powód dwukrotnie był zatrudniony w czasie osadzenia go w pozwanym zakładzie karnym i za każdym razem utracił pracę z przyczyn leżących po jego stronie, a mianowicie raz wrócił z pracy pod wpływem alkoholu, co potwierdził w swoich zeznaniach, a za drugim razem zbiegł z pracy (w dniu 18 września 2009 roku) Powód nie udowodnił swoich twierdzeń o poniżających zachowaniach pozwanego względem jego osoby, związanych z bezpodstawnymi zarzutami o posiadanie narkotyków, ani też że pozwany swoim działaniem naruszył jego dobra osobiste takie jak : dobre imię, które miał posiadać na terenie zakładu karnego, jego czci, wolność i tajemnicy korespondencji. Powód nie wskazał nawet przez jakie zachowania i działanie pozwanego doszło do naruszenia wskazanych dóbr osobistych, w tym wolności i tajemnicy korespondencji, poza ogólnym sformułowaniem, że bezpodstawnie posądzono go o posiadanie narkotyków. Dodać przy tym należy, że pozbawienie wolności powoda nie było bezprawne, gdyż powód był osobą prawomocnie skazaną na karę pozbawienia wolności. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił powództwo uznając, że zarzucane w pozwie działania strony pozwanej nie były bezprawne , na podstawie artykułu art.417 §1 kc oraz art.448 kc w zw. z art.24 kc Powód nie wykazał żadnej z przesłanek odpowiedzialności za szkodę, stosownie do art.417 §1 kc, to jest, że poniósł szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie pozwanego. Dodatkowo, w części żądania zadośćuczynienia, mimo iż brak spełnienia przesłanki bezprawności działania był wystarczający do oddalenia powództwa, w ocenie Sądu powód nie wykazał naruszenia wskazanych wyżej dóbr osobistych. W zakresie naruszenia przez pozwanego dobra osobistego w postaci prawa do utrzymywania więzi rodzinnej i widzeń ze schorowanym ojcem, przez odmowę udzielenia mu przepustki losowej, pozwany obalił domniemanie, że działanie jego było bezprawne. Decyzję o odmowie udzielenia przepustki losowej podjął dyrektor zakładu karnego, w ramach przysługujących mu uprawnień przewidzianych przepisami kodeksu karnego wykonawczego, a powód od tej decyzji się nie odwołał. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., biorąc pod uwagę sytuację życiową oraz materialną powoda, nie posiadającego żadnego majątku ani dochodów, korzystającego ze zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Na mocy § 2 i § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348) Sąd przyznał adwokatowi G. W. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Katowicach tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu wynagrodzenie w wysokości 3 600 zł, powiększone o kwotę 828 zł, stanowiącą należny podatek od towarów i usług.