Postanowienie I C 744/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja 2012 roku Sąd Okręgowy w Białymstok

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 744/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja 2012 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Korzeniowska – Czapka Protokolant: st. sekr. sądowy Monika Gąsowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa J. Ś. przeciwko B. W. o ustalenie I. Oddala powództwo. II. Odstępuje od obciążania powoda J.Ś. kosztami procesu. UZASADNIENIE Powód J. Ś. wnosił o ustalenie, że oświadczenie woli w przedmiocie poręczenia pożyczki udzielonej przez pozwanego B. W. J. M., złożone przez powoda w grudniu 2007 roku, jest nieważne. Powód ponadto wnosił o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k. 3 – 8, 53 – 54, 260 – 262). Pozwany B. W. wnosił o oddalenie powództwa (k. 265). Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje 21 listopada 2007 roku w S. doszło do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy B. W. jako pożyczkodawcą i J. M. jako pożyczkobiorcą. Przedmiotem umowy była kwota 300 000 zł. Strony umowy ustanowiły następujące zabezpieczenia umowy: weksel in blanco wystawiony przez pożyczkobiorcę i poręczony przez powoda J. Ś., hipoteki na nieruchomościach, dla których Sąd Rejonowy w Sokółce IV Wydział Ksiąg 1 .^› fágşgşłßę <šl --- STRONA 2 --- Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o nr. KW (…), oraz KW (…)należącej do J. Ś.. Powyższa umowa została potwierdzona przed notariuszem B. C. prowadzącą Kancelarię Notarialną w M. (rep. A nr (…)) (k. 75 – 76). Powód oraz J. M. w dniu 22 listopada 2007 roku, złożyli w Sądzie Rejonowym w Sokółce wnioski o wpisanie w księgach wieczystych nieruchomości do nich należących, hipotek zwykłych w kwocie 300 000 zł na rzecz pozwanego B. W.. Zawiadomieniem z dnia 10 grudnia 2007 roku powód został poinformowany o tym, że w księdze wieczystej Kw (…) wpisano hipotekę łączną w kwocie 300 000 zł ustanowioną na rzecz B. W. z tytułu poręczenia pożyczki udzielonej J. M., która jednocześnie obciąża nieruchomość Kw (…) (k. 83). W dniach od 21 listopada 2007 roku do dnia 27 listopada 2007 roku, pozwany B. W. wypłacił J. M. w ratach kwotę 300 000 zł (k. 77 – 80). W związku z brakiem zwrotu I i II raty pożyczki, pozwany pismem z dnia 5 lutego 2008 roku, wezwał J. M. do natychmiastowej spłaty całego zadłużenia wraz z odsetkami od dnia 21 listopada 2007 roku w terminie 7 dni, pod rygorem wypełnienia weksla wystawionego przez J. M. a poręczonego przez J. Ś.. Powyższe wezwanie zostało wysłane także do wiadomości powoda, który odebrał je w dniu 8 lutego 2008 roku (k. 89, 90, 91 92). W piśmie z dnia 5 marca 2008 roku, J. M. zwróciła się do pozwanego B. W. z prośbą o zaniechanie procedury windykacyjnej. Jednocześnie zadeklarowała spłatę pożyczki w miesięcznych ratach o wysokości 20 000 zł począwszy od marca 2008 roku (k. 93). W związku z brakiem spłaty, pismem z dnia 15 kwietnia 2008 roku, pozwany wezwał J. M. do zapłaty w terminie do dnia 22 kwietnia 2008 roku sumy wekslowej 326 136 zł wynikającej z weksla wystawionego przez nią oraz poręczonego przez J. Ś. (k. 94, 95). Takie samo wezwanie zostało skierowane do powoda (k. 96). Wobec tego, że ani J. M. ani powód nie zwrócili kwoty pożyczki, powód w dniu 24 kwietnia 2008 roku wniósł do Sądu Okręgowego w Płocku pozew o zapłatę w postępowaniu nakazowym (k. 97). 2 --- STRONA 3 --- Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu nakazowym Sąd Okręgowy w Płocku nakazał J. M. i J. Ś. aby zapłacili solidarnie B. W. z weksla kwotę 326 136 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu. Nakaz uprawomocnił się w dniu 5 lipca 2008 roku (k. 98). Na wniosek pozwanego, złożony w dniu 30 listopada 2009 roku, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Sokółce – B. C. wszczęła postępowanie egzekucyjne. Zawiadomienie o wszczęciu egzekucji powód otrzymał w dniu 21 grudnia 2009 roku. Pismami z dnia 4 stycznia 2010 roku powód został wezwany do zapłaty należności wynikającej z nakazu, oraz został zawiadomiony o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. Pisma te powód odebrał w dniu 8 stycznia 2010 roku (k. 219). Pismem z dnia 11 stycznia 2010 roku, powód został zawiadomiony o tym iż w księdze wieczystej KW nr (…)w dziale III ciężary i ograniczenia wpisano wszczęcie egzekucji z nieruchomości oznaczonej nr (…)o pow. 7 7600 ha, położonej w obrębie T. i N., gm. J. w sprawie KM 1147/09 wszczętej z wniosku wierzyciela B. W. (k. 99). W dniu 28 czerwca 2010 roku J. Ś. wystąpił do Sądu Okręgowego w Płocku ze skargą o wznowienie postępowania w sprawie I Nc 32/08. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 roku, Sąd Okręgowy w Płocku odrzucił skargę J. Ś. o wznowienie postępowania (k. 173 akt I C 1252/10 SO w Płocku). Uzasadniając żądanie pozwu, powód podniósł, iż okoliczności udzielenia przez niego poręczenia wekslowego pożyczki udzielonej przez pozwanego J. M., wskazują iż znajdował się w stanie błędu podstępnie wywołanego przez B. W.. J. Ś.wskazał, że pozwany podając alkohol wywołał korzystną atmosferę, czym wzbudził jego zaufanie. Będąc pod wpływem alkoholu, miał ograniczoną percepcję i znajdował się w stanie ograniczającym zdolność pojmowania znaczenia swoich działań. Udzielając poręczenia wekslowego nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji tej czynności, nie znając przepisów prawa wekslowego nie był świadomy tego, że może on być uzupełniony na jakąkolwiek kwotę. Powód nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że składając podpis na wekslu staje się poręczycielem. 3 --- STRONA 4 --- Stan nietrzeźwości powoda, uzasadniał jego zdaniem uznanie, że w chwili składania poręczenia wekslowego znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Dodatkowo powód wskazał, iż o istnieniu jego odpowiedzialności decyduje fakt, czy rzeczywiście doszło do powstania i istnienia ważnego zobowiązania dłużnika głównego, którym w niniejszej sprawie powinna być J. M.. Twierdził, iż umowa pożyczki zawarta pomiędzy J. M. a B. W., miała jedynie na celu uzyskanie środków finansowych, które w dalszej kolejności zostały przekazane A. Ł.. Tym samym wobec pozorności umowy między pozwanym a J. M., weksel in blanco oraz poręczenie wekslowe powinny zostać uznane za nieważne. Twierdził, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z poręczeniem wekslowym, bowiem do weksla in blanco wystawionego przez J. M.nie zostało sporządzone porozumienie wekslowe, którego warunki umożliwiałyby przekształcenie weksla in blanco w weksel zupełny (k. 3 – 8, 53 – 54, 260 – 262). Pozwany wnosząc o oddalenie powództwa wskazał, że do zawarcia umowy pożyczki doszło z inicjatywy J. M., która potrzebowała środków finansowych na rozpoczęcie własnej działalności gospodarczej. Pozwany wyraził zgodę na udzielenie pożyczki, pod warunkiem ustanowienia zabezpieczenia spłaty. J. M jako zabezpieczenie zaproponowała ustanowienie hipoteki na nieruchomościach należących do niej oraz do powoda. Do podpisania umowy doszło przed notariuszem w M., zaś jej szczegóły były omawiane w S., w mieszkaniu należącym do A. Ł.. Pozwany twierdził, iż wszyscy uczestnicy spotkania byli trzeźwi. Wskazał, że przed zawarciem umowy rozmawiał z powodem i próbował przekonać go by nie udzielał poręczenia, a także przedstawiał konsekwencje braku spłaty przez J. M udzielonej jej pożyczki. Zdaniem pozwanego powód był dobrze zorientowany w tym co podpisuje. Jednocześnie stanowczo zaprzeczył, że w rzeczywistości pożyczka miała zostać udzielona A. Ł. (k. 54 – 56, 262 – 264).. W toku niniejszego postępowania powód nie wykazał żadnych okoliczności uzasadniających przyjęcie że udzielone przez niego poręczenie wekslowe było obarczone wadami oświadczenia woli, a co za tym idzie było nieważne. 4 --- STRONA 5 --- W wyroku z dnia 10 października 2000 roku, V CKN 98/00 Sąd Najwyższy stwierdził, iż poręczyciel wekslowy może uchylić się od skutków prawnych udzielonego poręczenia, jeśli działanie remitenta nosi cechy podstępu (OSNC 2001/6/88, Biul.SN 2001/4/14, M.Prawn. 2001/10/551). Zgodnie z treścią art. 84 § 1 kc i art. 86 § 1 kc, w razie błędu co do treści czynności prawnej, można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. W przypadku błędu wywołanego przez drugą stronę podstępnie, uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu może nastąpić także wtedy, gdy błąd nie był istotny, jak również wtedy gdy nie dotyczył treści czynności prawnej. Stosownie do treści art. 88 kc uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu (podstępu), następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie, w terminie roku od dnia jego wykrycia. Powyższy termin zostaje zachowany, jeżeli oświadczenie uchylającego się od skutków prawnych zawartej umowy dojdzie w tym czasie do wiadomości drugiej strony. Jeżeli uchylenie się nastąpiło w pozwie, to jako datę uchylenia należy przyjąć, nie chwilę wniesienia, lecz datę doręczenia pozwu, gdyż dopiero wówczas oświadczenie o uchyleniu się zostaje złożone drugiej stronie (tak SN w wyroku z 28 kwietnia 1967 roku I CR 563/66, OSNCP 12/67 poz. 227). Ustalenia zatem wymagało, czy powód udzielając poręczenia wekslowego faktycznie działał pod wpływem podstępu, oraz czy został zachowany termin z art. 88 kc. Zdaniem Sądu materiał dowodowy w sprawie, nie pozwala uznać iż rzeczywiście B. W. podstępnie doprowadził J. Ś. do udzielenia poręczenia wekslowego pożyczki zaciągniętej przez J. M. Podnoszone przez powoda okoliczności zawarcia umowy takie jak podawanie alkoholu, wytwarzanie przyjaznej atmosfery nie stanowią działania podstępnego. Ponadto z zeznań pozwanego, wynika że w momencie zawierania umowy w domu A. Ł., a także podczas składania podpisów w kancelarii notarialnej powód był trzeźwy (k. 262). Także J. M składając zeznania w sprawie I C1252/10 toczącej się przed Sądem Okręgowym w Płocku, zaprzeczyła że powód 5 --- STRONA 6 --- spożywał alkohol. Z jej zeznań wynika, iż w trakcie podróży do notariusza zatrzymywano się jedynie na kawę (k. 138, k. 63 akt I C 1252/10 SO w Płocku). Sąd nie miał wątpliwości co do wiarygodności powyższych zeznań. Ich treść pozostaje w logicznym związku i wzajemnie się uzupełnia. Należy ponadto podkreślić, że J. M nie posiada interesu by wykazywać brak podstępu po stronie pozwanego. W kontekście treści umowy, oraz kserokopii przekazów pieniężnych i potwierdzeń przelewów bankowych, twierdzenia powoda, o tym że był przekonany iż pożyczka opiewa na kwotę 150 000 zł są nieuzasadnione. Także nieznajomość prawa wekslowego i konsekwencji zaciągania tego rodzaju zobowiązań pod stronie powoda, nie zwalnia go od odpowiedzialności. Nikt nie jest zwolniony z obowiązku myślenia i dbania o własne interesy. Powód nie wiedząc jaki charakter ma udzielone przez niego poręczenie i jakie skutki za sobą pociąga, nie powinien ręczyć całym swoim majątkiem za cudze zobowiązania. Co więcej z zeznań pozwanego wynika, że przed zawarciem umowy i udzieleniem przez powoda poręczenia wekslowego, starał się przekonać powoda by nie udzielał poręczenia i tłumaczył mu konsekwencje z tym związane, w przypadku gdyby J. M nie wywiązała się ze swego zobowiązania (k. 263). Zatem brak jest podstaw do uznania, że powód udzielił poręczenia wekslowego pod wpływem podstępnego działania B. W.. Ponadto, nawet przy uznaniu, że oświadczenie woli powoda wynikało z podstępu wywołanego przez pozwanego, powód uchybił terminowi z art. 88 § 1 kc do uchylenia się od skutków swego oświadczenia woli. Powzięcie wiadomości o podstępie ze strony pozwanego powód utożsamiał z dowiedzeniem się o wszczęciu egzekucji z należącego do niego gospodarstwa rolnego, co miało miejsce w dniu 8 stycznia 2010 roku (k. 219 potwierdzenie odbioru pisma znajdujące się w kserokopii akt sprawy komorniczej). W związku z tym roczny termin do złożenia B.W. oświadczenia o uchyleniu się od skutków poręczenia wekslowego mijał w dniu 9 stycznia 2011 roku. W tym czasie powód nie dopełnił tej czynności twierdząc, że udzielając poręczenia wekslowego nie składał pozwanemu żadnego oświadczenia, a zatem „nie musiał go odwoływać” (k. 265). 6 --- STRONA 7 --- Wprawdzie wnosząc skargę o wznowienie postępowania w sprawie I Nc 32/08 Sądu Okręgowego w Płocku, powód wskazał, iż dopiero na początku kwietnia 2010 roku dowiedział się o przestępstwie oszustwa ze strony pozwanego, co w jego ocenie uzasadniało uwzględnienie skargi, to nie ma to wpływu na ustalenie upływu rocznego terminu z art. 88 kc. Tym samym, jako datę złożenia przez pozwanego oświadczenia o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli w postaci poręczenia wekslowego, do którego doszło pod wpływem podstępu ze strony pozwanego, uznać należało datę doręczenia pozwu B. W. – 7 czerwca 2011 roku (k. 45). Wiąże się z tym uznanie, że powód uchybił rocznemu terminowi do dokonania tej czynności, wynikającemu z art. 88 § 1 kc. Niezasadny okazał się także zarzut pozorności umowy pożyczki zawartej pomiędzy J. M a pozwanym. Z treści art. 83 § 1 kc, nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Oznacza to najogólniej rzecz biorąc, że jest symulowane. Symulacja ta musi się składać z dwóch elementów. Po pierwsze, strony, które dokonują takiej czynności prawnej, próbują wywołać wobec osób trzecich rzeczywiste, prawdziwe przeświadczenie, że ich zamiarem jest wywołanie skutków prawnych, objętych treścią ich oświadczeń woli. Ten zamiar wywołania wrażenia może być objawiany także wobec władz publicznych czy notariusza, przed którym składane są oświadczenia (por. wyr. SN z dnia 11 maja 2007 r., I CSK 70/07, Lex nr 287785: pozorność czynności prawnej polega m.in. na tym, że strony przejawiają zamiar np. zbycia prawa, podejmując - w razie potrzeby - pewne czynności, pomimo że w rzeczywistości ich wolą jest wyeliminowanie skutków dokonywanej czynności prawnej). Po drugie, musi między stronami istnieć tajne, niedostępne osobom trzecim porozumienie, że te oświadczenia woli nie mają wywołać zwykłych skutków prawnych (akt konfidencji); porozumienie co do tego, że zamiar wyrażony w treści symulowanych oświadczeń woli nie istnieje lub że zamiar ten jest inny niż ujawniony w symulowanych oświadczeniach. Powód twierdził, iż pożyczka udzielona J. M w rzeczywistości miała służyć pozyskaniu środków finansowych dla A. Ł.. Działania tych osób miały na celu wykorzystanie powoda, dla uzyskania funduszy na pokrycie ich zobowiązań (k. 228). Zdaniem powoda J. M zdawała sobie sprawę z tego, że figuruje w umowie pożyczki 7 --- STRONA 8 --- jedynie pozornie, natomiast rzeczywistym pożyczkobiorcą jest A. Ł.. Cała kwota pożyczki została bowiem przekazana A. Ł. (k. 226 – 232). J. M zeznając w sprawie I C 1252/10 toczącej się przed Sądem Okręgowym w Płocku, wskazała że pozwany nie chciał udzielić pożyczki ani A. Ł. ani jego konkubinie. Zaproponował by to ona była pożyczkobiorcą. Pozwany przyznał, że A. Ł. chciał pożyczyć od niego pieniądze lecz do pożyczki nie doszło. Inicjatorką umowy z listopada 2007 roku była zaś J. M, która zaproponowała osobę powoda jako poręczyciela (k. 54). Pieniądze zostały przekazane J. M, co znajduje potwierdzenie w kserokopiach pokwitowań i przelewów bankowych (k. 77 – 80). Wobec tego, że z powyższych zeznań wynika, iż zamiarem pozwanego było udzielenie pożyczki J. M. Nie można podzielić także stanowiska powoda, o tym iż umowa pożyczki faktycznie doszła do skutku pomiędzy A. Ł. a B. W.. Z kserokopii przelewów bankowych wynika bowiem, iż środki będące przedmiotem umowy zostały przekazane przez pozwanego J. M. Fakt, iż w dalszej kolejności przekazała je A. Ł. (k. 237 – 238, 239 – 240, 241 – 242), nie może być podstawą uznania, że celem działania pozwanego było udzielenie pożyczki A. Ł.. Co najwyżej można w tym wypadku mówić, że pomiędzy J. M a A. Ł. doszło do zastrzeżenia potajemnego, co jednakże nie stanowi pozorności i nie pozbawia oświadczenia woli skuteczności prawnej (wyrok SN z dnia 8 czerwca 1971 r., II CR 250/71, Lex, nr 6941). Tym samym brak jest podstaw do uznania że umowa pożyczki była pozorna. Ponadto należy wskazać, iż pozorność umowy pożyczki nie miałaby znaczenia dla ważności poręczenia wekslowego udzielonego przez powoda. Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 28 kwietnia 1935 roku prawo wekslowe (Dz. U. z dnia 11 maja 1936 r. nr 37 poz. 282 z późn. zm.) poręczyciel wekslowy odpowiada tak samo, jak ten, za kogo poręczył, jego zobowiązanie jest ważne, chociażby nawet zobowiązanie, za które poręcza, było nieważne z jakiejkolwiek przyczyny z wyjątkiem wady formalnej. Z istoty poręczenia wynika iż jest to zobowiązanie wekslowe o charakterze abstrakcyjnym i bezwarunkowym, zaś jego byt zależy nie od istnienia wierzytelności, którą poręcza, a od podpisu poręczyciela na wekslu, oraz prawidłowości wypełnienia 8 --- STRONA 9 --- weksla in blanco (tak też SN w wyroku z 10 marca 1998 roku, I CKN 575/97, Lex 518105). Wbrew stanowisku powoda (k. 264), także istnienie deklaracji wekslowej nie jest warunkiem ważności weksla (por. orzeczenie SN z 28 października 1963 roku, II CR 249/63, OSNCP 1964 poz. 208). Brak deklaracji lub niezgodne z nią wypełnienie weksla nie ma wpływu na istnienie, oraz zakres odpowiedzialności wekslowej. Względem posiadacza można jednak podnieść zarzut uzupełnienia weksla niezgodnie z porozumieniem Co więcej porozumienie wekslowe nie wymaga szczególnej formy i może być wyrażone w jakikolwiek sposób, a jego interpretacja podlega ogólnym regułom wykładni oświadczeń woli (SN z 28 maja 1998 roku, III CKN 531/97, OSNC 1999 nr 1 poz. 12, orz. SN z 13 lutego 2004 oku IV CK 62/03 niepublikowane). Jeżeli dłużnik wydał weksel in blanco bez żadnych wskazówek co do jego uzupełnienia, to domniemywa się że zaufał on uczciwości wierzyciela i bez zastrzeżeń zgadza się na uzupełnienie weksla przez tego ostatniego. Osoba, która podpisała weksel przed jego całkowitym uzupełnieniem, a nie prowadziła z wierzycielem wekslowym żadnych układów, co do sposobu uzupełnienia weksla, nie może podnosić zarzutu, że weksel został wypełniony niezgodnie z jej wolą (orz. SN z 5 lutego 1931 r., Rw 2668/30 RPEiS 1931, poz. 804). Ostatecznie należy wskazać, iż twierdzenia powoda że stan upojenia alkoholowego w którym znajdował się w momencie podpisania umowy wskazywał że znajdował się on w stanie wyłączającym świadome podjęcie decyzji i wyrażenie woli, są nieuzasadnione. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 lutego 1979 roku, II CR 448/79; OSPiKA 3/81 poz. 45, zgodnie z którym stosunek psychiczny do podejmowanego zachowania się i jego skutków opiera się na przewidywaniu i woli. Oba te czynniki zakładają istnienie nieupośledzonego działania funkcji psychicznych, pozwalającego na właściwe rozeznanie znaczenia i skutków swego zachowania się oraz pokierowania swym postępowaniem. Podnoszona przez powoda niezaradność życiowa, brak asertywności a także nieznajomość prawa, nie pozwala na uznanie, że nie miał możliwości właściwego rozeznania znaczenia i 9 --- STRONA 10 --- skutków użycia alkoholu (przewidywanie), a zwłaszcza na pokierowanie swym postępowaniem. Wprawdzie zeznająca w sprawie notariusz B. C. (k. 172), nie była w stanie skojarzyć sobie osoby powoda, a tym bardziej stanu psychicznego w jakim się znajdował, tym niemniej trudno jest przyjąć, że w przypadku gdyby stwierdziła że powód znajduje się w stanie upojenia alkoholowego bądź nie jest świadomy podejmowanych przez siebie czynności, dokonałaby czynności notarialnych. Sąd oddalił wnioski strony powodowej o przesłuchanie świadków w osobach J. M, A. Ł., M. M. oraz W. Ś., a także o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa, jako spóźnione. Na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 roku Sąd zakreślił stronom czternastodniowy termin do składania wszelkich wniosków dowodowych w pismach procesowych. Termin ten upłynął w dniu 20 lipca 2011 roku. W tym czasie powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zawnioskował przeprowadzenia powyższych dowodów, co więcej, w piśmie procesowym z dnia 18 lipca 2011 roku zakwestionował wiarygodność J. M jako świadka w toczącym się procesie (k. 71). Wniosek o przesłuchanie świadków w osobach A. Ł. i M. M. został złożony dopiero 24 października 2011 roku, z tym że w tej dacie pełnomocnik powoda ograniczył się jedynie do wskazania personaliów tychże osób, nie podając ich adresów (k. 120). Okoliczności, na które miały zostać przeprowadzone powyższe dowody były znane powodowi już w dacie złożenia pozwu, a zatem zgłaszanie ich dopiero w końcowym etapie postępowania należało traktować jako działanie zmierzające do przedłużenia procesu. Końcowo wskazać należy, iż J. M w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w Płocku w sprawie I C 1252/10 złożyła bardzo obszerne zeznania dotyczące okoliczności zawarcia przez nią umowy pożyczki (k. 61 – 64 akt I C 1252/10 SO w Płocku). Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić brak przesłanek do uwzględnienia żądania powoda, a co za tym idzie, na mocy art. 86 kc, art. 88 § 1 kc, art. 83 kc oraz art. 32 ustawy Prawo Wekslowe, należało orzec jak w sentencji. 10 --- STRONA 11 --- Z uwagi na fakt, iż w toku procesu powód korzystał z całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych, oraz nie zaszły okoliczności uzasadniające cofnięcie tego zwolnienia, Sąd odstąpił od obciążania go kosztami niniejszego postępowania. 11