Wyrok I C 728/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 728/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Beata Grzybek Protokolant: sekr. sąd. Dagmara Napieraj po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. w Olsztynie sprawy z powództwa M. C. przeciwko Wyższej Szkole (...) w S. o zapłatę 1. powództwo oddala, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. --- STRONA 2 --- Sygn. akt IC 728/12 UZASADNIENIE Powód M. C. (1) w pozwie z 20 listopada 2012 r. skierowanym przeciwko Komendantowi - Rektorowi Wyższej Szkoły (...) w S. wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 100 000 zł tytułem zadośćuczynienia w związku z naruszeniem jego dobra osobistego w postaci zdrowia. W uzasadnieniu podał, iż w okresie od 30 listopada do 14 grudnia 2009 r. ówczesny dyrektor Instytutu (...) w S. podejmował działania mające na celu wymuszenia na nim decyzji o przejściu na emeryturę. Wskazane zachowanie spotkało się z akceptacją przełożonych i doprowadziło do wszczęcia wobec niego procedury w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Narastająca ze strony współpracowników presja – przybierająca postać znęcania - odbiła się w sposób istotny na stanie jego zdrowia. Zmuszony był podjąć leczenie w warunkach szpitalnych, w tym od 19 lipca do 17 września 2010 r. na oddziale psychiatrycznym. Co istotne, w trakcie jego pobytu na zwolnieniu lekarskim, złe praktyki przełożonych eskalowały, co przejawiło się w bezzasadnej obniżce przysługującego mu dodatku służbowego. W obronie swych racji zmuszony został do zainicjowania postępowania administracyjnego, które zakończyło się 9 marca 2012 r. wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie korzystnego dla niego wyroku. Na skutek opisanych zdarzeń w dniu 8 lutego 2011 r. odszedł ze służby w Policji na emeryturę. Pożegnanie jego osoby odbyło się z pogwałceniem dotychczasowych zwyczajów. (k. 2-3) W piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r. powód doprecyzował, iż kieruje powództwo przeciwko Wyższej Szkole (...) w S., w której imieniu działa Komendant - Rektor. (k. 9) Pozwana - Wyższa Szkoła (...) w S. wniosła o odrzucenie pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c., a na wypadek nie podzielenia argumentacji w tym zakresie – o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W pierwszej kolejności strona pozwana podniosła, iż w sprawie zachodzi brak legitymacji biernej. W jej ocenie bowiem Komendant – Rektor działający jako organ Wyższej Szkoły (...) w S. nie posiada zdolności sądowej, co wyklucza jego udział w sprawie w charakterze strony. Przechodząc do meritum zakwestionowała żądanie pozwu co do zasady, jak też będącej jego przedmiotem wysokości zadośćuczynienia. Podniosła, iż podane przez powoda okoliczności – co istotne o charakterze ogólnym, niepoparte konkretnymi dowodami - stanowią wynik jego subiektywnych ocen oraz nieuzasadnionych oczekiwań. W pierwszej kolejności, ustosunkowując się do kwestii zwolnienia powoda ze służby w związku z jego przejściem na emeryturę wskazała, iż nastąpiło ono w wyniku rozkazu ówczesnego Komendanta–Rektora wydanego na skutek wystąpienia przez zainteresowanego w dniu 1 lutego 2011 r. z – dobrowolnym, będącym przedmiotem jego suwerennej decyzji – raportem. Zaprzeczyła, aby wydanie wskazanego rozkazu poprzedzały jakiekolwiek niedozwolone praktyki ze strony przełożonych powoda. Potwierdziła, powołując się na stosowaną dokumentację, wyłącznie fakt przeprowadzenia z wymienionym rozmów na temat jego odejścia ze służby, która to okoliczność pozostawała w ścisłym związku z osiągnięciem przez niego uprawnień emerytalnych i znajdowała oparcie w przepisach prawa. Odnośnie decyzji o obniżeniu powodowi dodatku służbowego strona pozwana podała natomiast, iż działała w ramach Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) Dokonana przez organy Policji --- STRONA 3 --- interpretacja norm § 9 ust. 5 oraz § 8 ust. 5 pkt 2 tego Rozporządzenia nie została wprawdzie zaakceptowana przez orzekające w sprawie powoda, na skutek wywiedzenia przez niego skargi, sądy administracyjne, tym niemniej nie można wywodzić, iż była wynikiem celowego i ukierunkowanego na pokrzywdzenie wymienionego działania pracodawcy. Tożsame względy – w jej ocenie – stały na przeszkodzie uwzględnieniu stanowiska powoda co do niezachowania ceremoniału pożegnania w związku z jego przejściem na emeryturę w dniu 8 lutego 2011 r. Podsumowała, iż wszystkie przypadki podejmowanych wobec powoda przez stronę pozwaną działań miały umocowanie w prawie, co uniemożliwia uznanie ich za bezprawne w rozumieniu art. 24 k.c. Tym bardziej, iż powód nie dowiódł, aby pogorszenie stanu zdrowia miało ścisły i nierozerwalny związek z postępowaniem strony pozwanej. (k.14-23) Sąd I instancji ustalił, co następuje : Powód M. C. (1) pełnił służbę w Policji od 1 października 1979 r. /dowód: zaświadczenie dotyczące przebiegu służby powoda k. 28/ Na przełomie 2009/2010 r. przełożeni kierowali do M. C. (1), w związku z osiągnięciem przez niego ponad 30 lat wysługi emerytalnej, zapytania o podjęcie decyzji w przedmiocie przejścia na emeryturę. W dniu 21 stycznia 2010 r. Komendant - Rektor Wyższej Szkoły (...) w S. A. L. (1), w obecności dyrektora Instytutu (...) i kierownika Sekcji Kadr - A. Ś. (1), przeprowadził z powodem rozmowę informując o zamiarze zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w związku z nabyciem przez niego prawa do emerytury. Strony ustaliły termin zwolnienia powoda ze służby na dzień 30 kwietnia 2010r. W podobnej sytuacji do powoda znaleźli się również inni pracownicy jednostki - D. M. oraz W. K.. /dowód: protokół z dnia 21 stycznia 2010 r. k. 33, informacja kadrowa k. 29; dokumentacja mailowa k. 155, 157; notatka służbowa k. 152; zeznania A. L. k. 140; A. Ś. k. 140v, powoda M. C. 162, działającego za pozwaną - R. C. k. 162v-163/ W okresie od 11 lutego 2010 r. do 31 stycznia 2011 r. powód przebywał na zwolnieniu lekarskim, w tym od 11-15 lutego 2010 r. na Oddziale Wewnętrznym Szpitala (...) w S. (stan po zasłabnięciu), zaś od 19 lipca do 17 września 2010 r. w wyniku podjęcia leczenia w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w S. (zaburzenia adaptacyjne, reakcja depresyjna). W okresie od 4 do 19 maja 2010 r., pomimo długotrwałego zwolnienia lekarskiego, powód wielokrotnie przebywał w miejscu pracy. W dniu 21 grudnia 2010 r. Komisja Lekarska MSWiA w O. uznała, iż powód jest dotknięty schorzeniami powodującymi jego niezdolność do pracy w Policji w postaci przewlekłego zapalenia krtani z niedowładem fałdów głosowych oraz nerwicy upośledzającej sprawność ustroju. /dowód: orzeczenie nr (...).10 k. 36-37; informacja kadrowa k. 29, wydruk wejść i wyjść k. 159; dokumentacja mailowa k. 157, wniosek k. 158, zeznania A. L. k. 140; A. Ś. k. 140v/ Rozkazem personalnym Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły (...) w S. nr (...) z dnia 26 maja 2010 r., utrzymanym następnie 30 lipca 2010 r. w mocy rozkazem nr (...) Komendanta Głównego Policji, obniżono M. C. (3) z dniem 31 maja 2010 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki. Jako podstawę prawną decyzji wskazano § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06.12.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późń. zm.) --- STRONA 4 --- Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/10, na skutek rozpoznania skargi powoda, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim z mocy rozkaz personalny Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły (...) w S. z dnia 26 maja 2010 r. nr (...). Wyrokiem z dnia 9 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 kwietnia 2011 r. /dowód: dokumentacja w aktach (...) S.A./Wa (...) w postaci skargi M. C. k. 2-3, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2011 r. wraz z uzasadnieniem k. 46, k. 49-54; skarga kasacyjna k. 63-66; wyrok NSA z dnia 9 marca 2012 r. wraz z uzasadnieniem k. 81-86/ W dniu 8 listopada 2010 r. powód zawiadomił Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły (...) w S. o zmianie miejsca zameldowania na pobyt stały w B. z dniem 27 października 2010 r. /dowód: raport z dnia 8 listopada 2010 r. k. 34/ Raportem z dnia 1 lutego 2011 r. powód zwrócił się do ówczesnego Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły (...) w S. A. L. (1) o zwolnienie ze służby z dniem 8 lutego 2011 r. w związku z uzyskaniem uprawnień emerytalnych. Rozkazem personalnym Nr 39/2011 r. z dnia 8 lutego 2011 r. uwzględniono prośbę M. C. (1) o zwolnienie go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 41 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W związku z przejściem powoda na emeryturę nie zostało przeprowadzone uroczyste pożegnanie przewidziane w (...) stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 15/98 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 lipca 1998 r. w sprawie metod i form organizacji oraz przebiegu uroczystości policyjnych. /dowód: raport z dnia 1 lutego 2011 r. k. 31; rozkaz personalny z dnia 8 lutego 2011r. k. 32; świadectwo służby k. 35; pismo dyrektora MSWiA z dnia 21 września 2011r. k. 151; zeznania powoda M. C. 162, działającego za pozwaną - R. C. k. 162v-163/ Sąd I instancji zważył, co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd oparł ustalenia faktyczne o zgromadzoną w aktach – niekwestionowaną przez strony - dokumentację, jak też wiarygodne zeznania świadków A. L. (1) i A. Ś. (1) oraz powoda M. C. (1), jak też działającego w imieniu Wyższej Szkoły (...) w S. - R. C. (2). Podkreślić trzeba, iż występujące w wywodach wskazanych osób nieścisłości nie mają charakteru zasadniczego i wynikają z odmiennego postrzegania tożsamych okoliczności. W pierwszej kolejności odnieść wypada się do kwestii biernej legitymacji procesowej osoby prawnej jaką jest Wyższa Szkoła (...) w S.. Wskazać należy, iż podstawę do czynienia ocen w tym zakresie stanowią przepisy prawa materialnego. Posiadanie legitymacji procesowej jest bowiem materialnoprawną przesłanką zasadności powództwa. Mając na uwadze powyższe podkreślić trzeba, iż zgodnie z jednolitym stanowiskiem doktryny i judykatury, bezprawna działalność przedstawiciela osoby prawnej (wchodzącego w skład organu tej osoby) - a takim organem w niniejszym przypadku jest Komendant–Rektor Wyższej Szkoły (...) w S. - może uzasadniać odpowiedzialność cywilną osoby prawnej na podstawie art. 24 k.c., jeżeli działanie godzące w dobra osobiste pokrzywdzonego dokonane zostało na rzecz i w imieniu tejże osoby w ramach ustawowych i statutowych kompetencji jej organu. Zaznaczyć przy tym wypada, iż prawo wyboru podmiotu, który powinien usunąć skutki naruszenia dobra osobistego - a więc osoby prawnej lub konkretnej osoby fizycznej działającej w jej imieniu - należy do pokrzywdzonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1997 r., II CKN 285/97, niepubl.; wyrok z dnia 27 października 2004 r., IV CK 135/04, niepubl.) W przedmiotowej sprawie nie budzi natomiast wątpliwości, iż zgłoszone przez powoda M. C. (1) roszczenie o zasądzenie na jego rzecz kwoty 100 000 zł tytułem zadośćuczynienia znajduje oparcie w przepisach art. 23 k.c. i 24 k.c. oraz art. 448 k.c., przy czym wymieniony łączy naruszenie dobra osobistego w postaci zdrowia z bezprawnymi --- STRONA 5 --- praktykami organu osoby prawnej - Wyższej Szkoły (...) w S. - czyli Komendanta–Rektora, na skutek których zmuszony był zwolnić się ze służby. Dowodzi tego jednoznacznie treść pisma z dnia 6 grudnia 2012 r. (k. 9) Przechodząc do meritum wskazać trzeba, iż do uznania zasadności roszczenia określonego w art. 24 k.c. wymagane jest wykazanie naruszenia przez sprawcę jednego lub kilku dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 k.c., jak też bezprawności jego działania w tym zakresie. Naruszenie określonego dobra osobistego oraz bezprawność są bowiem kategoriami całkowicie samodzielnymi, niezależnymi i każda z nich podlega oddzielnej kwalifikacji oraz analizie. Co istotne, ciężar udowodnienia, że pozwany swym działaniem naruszył konkretne dobro osobiste, spoczywa z mocy art. 6 k.c. na powodzie. Domniemaniem, o którym mowa w przepisie art. 24 § 1 k.c., dotyczy wszak wyłącznie bezprawności działanie sprawcy. (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2007 r., IV CSK 310/07 niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2002 r., II CKN 167/01, LEX nr 75353). Trzeba mieć przy tym na uwadze, że ocena naruszenia dobra osobistego w rozumieniu art. 24 k.c. nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby bądź podmiotu, lecz kontekst społeczny, a zwłaszcza odbiór przypisywanych zachowań w danym środowisku. Pojęcie bezprawności działania należy natomiast rozumieć w sensie obiektywnym (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2002 r., II CKN 953/00; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 3 października 2012 r., I ACa 396/12, LEX nr 1237222). Stosownie do przytoczonych rozważań w pierwszym rzędzie należało ustalić, czy w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przez pozwaną - Wyższą Szkołę (...) w S. zdrowia M. C. (1). Istotne przy tym jest, iż powód - biorąc pod uwagę argumentację pozwu oraz treść złożonych przez niego zeznań - wywodzi o naruszeniu tego dobra osobistego z faktu podjęcia przez stronę pozwaną trojakiego rodzaju działań, a mianowicie: wywierania na niego w okresie od 30 listopada do 14 grudnia 2009 r. nacisków - przybierających postać szykan, „znęcania” przełożonych – celem wymuszenia decyzji o przejściu na emeryturę; bezpodstawnego obniżenia dodatku służbowego oraz niezachowania ceremoniału policyjnego, tzw. uroczystego pożegnania, w związku ze zwolnieniem go ze służby w dniu 8 lutego 2011 r. W żadnym ze wskazanych przypadków nie sposób jednak uznać, aby pogorszenie stanu zdrowia, w tym psychicznego, w trakcie wykonywania przez powoda służby pozostawało w związku przyczynowym z zachowaniem przełożonych Wyższej Szkoły (...) w S.. Z przedstawionych dokumentów, jak też zeznań świadków oraz stron wynika bowiem, iż rozmowy z powodem na temat jego zwolnienia ze służby w policji w związku z osiągnięciem wysługi emerytalnej prowadzone były na przełomie 2009/2010 r. i zakończyły się ostatecznie 21 stycznia 2010 r., kiedy to ówczesny Komendant-Rektor Wyższej Szkoły (...) w S. uzgodnił z nim termin zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji na dzień 30 kwietnia 2011 r. Problemy powoda ze zdrowiem i związany z tym pobyt na zwolnieniu lekarskim rozpoczęły się zaś 11 lutego 2010 r., nie mówiąc już o pobycie wymienionego w szpitalu psychiatrycznym, który nastąpił dopiero 19 lipca 2010 r. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dobro osobiste w postaci zdrowia (psychicznego) M. C. (1) zostało naruszone wskutek działań strony pozwanej, określanych przez wymienionego mianem „znęcania psychicznego". Pomiędzy opisanymi zdarzenia nie zachodzi bowiem jakikolwiek – nawet czasowy – związek. Dowodzi tego również okoliczność, iż powód upatrując przyczyny pogorszenia - psychicznego i fizycznego – stanu swego zdrowia w niesprzyjającej atmosferze panującej w pracy, dobrowolnie narażał się na niesprzyjające warunki przebywając na terenie uczelni częstokroć w trakcie zwolnienia lekarskiego, tj. od 4 do 19 maja 2010 r., pomimo oczywistego braku takiej potrzeby. Nie można przy tym zapominać, iż powoda - funkcjonariusza policji - łączył z pozwaną specyficzny stosunek służbowy, wiążący się ściśle z podległością służbową polegającą na podporządkowaniu się zarządzeniom i rozkazom przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać - co istotne nawet bez jego zgody - treść istotnych elementów tego stosunku. W tej sytuacji nie można czynić stronie pozwanej zarzutu, iż zwracała się do powoda – po osiągnięciu przez niego wymaganej wysługi emerytalnej - o udzielenie informacje w przedmiocie przejścia na emeryturę. Tym bardziej, iż z przedłożonej dokumentacji mailowej, potwierdzonej zeznaniami świadków A. L. oraz A. Ś. wynika, że powód nie był jedynym funkcjonariuszem, wobec którego zostały podjęte tego typu działania (k. 157). Zauważyć również należy, że przeprowadzane rozmowy – nie negując okoliczności, iż mogły nieść pewien ładunek negatywnych emocji dla powoda - nie skutkowały dla niego bezpośrednimi, negatywnymi konsekwencjami. Za taką nie można wszak --- STRONA 6 --- potraktować okoliczności - wynikającej z osiągnięcia wymaganego wieku i spełnienia określonych prawem warunków - zakończenia czynnego życia zawodowego. Tym bardziej, iż nie przybierały formy obraźliwej, czy uwłaczającej wymienionemu. Podobnie, bezpośredniego wpływu na stan zdrowia powoda nie można wywodzić z faktu obniżenia przez stronę pozwaną przysługującego mu dodatku stażowego, bądź też odstąpienia od zachowania ceremonii pożegnania w związku z jego przejściem na emeryturę. Abstrahując od okoliczności, iż pierwsze ze wskazanych zdarzeń miało miejsce w dniu 26 maja 2010 r., drugie zaś 8 lutego 2011 r., wskazać należy, iż nie mogą one stanowić usprawiedliwienia - przy uwzględnieniu nie tyle osobistych przeżyć samego zainteresowanego, ale przeciętnej reakcji bezstronnych osób – negatywnych odczuć powoda. Ocena, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych, musi mieć wszak charakter obiektywny. Istnienie ujemnych przeżyć psychicznych M. C. (1) związanych z zachowaniem sprawczym strony pozwanej jest więc obojętne dla stwierdzenia tego naruszenia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić wypada, iż u przeciętnego pracownika obniżenie przez pracodawcę dodatku służbowego otrzymywanego przy wynagrodzeniu, bądź – w subiektywnym odczuciu – jego niewłaściwe zachowanie w określonych okolicznościach, choć może spotkać się dezaprobatą, tym niemniej nie prowadzi do powstania bądź eskalacji problemów zdrowotnych. (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 września 2004 r., sygn. V CK 69/04, LEX nr 197661). Z tego już względu żądanie pozwu nie zasługiwało na aprobatę. Powód nie wykazał bowiem, aby pozwana naruszyła lub naraziła na naruszenie jego dobro osobiste w postaci zdrowia. Stanowisko to jest tym bardziej zasadne, jeśli zważy się, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób także przypisać zachowaniu strony pozwanej cech bezprawności w rozumieniu art. 24 § 1 k.c. Po pierwsze, podjęcie przez Komendanta–Rektora działającego jako organ Wyższej Szkoły (...) w S., w związku z osiągnięciem przez powoda 30 lat wysługi emerytalnej, decyzji o zwolnieniu go ze służby w związku z nabyciem przez niego prawa do emerytury nie może być oceniane jako działanie godzące w dobra osobiste, w tym zdrowie, powoda. Decyzja ta stanowiła przejaw postępowania podjętego w ramach istniejącego porządku prawnego. Ustawa o Policji przewiduje wszak, iż w przypadku braku zgłoszenia przez funkcjonariusza – który nabył prawo do emerytury – we własnym zakresie zwolnienia ze służby, uprawnienie do podjęcia decyzji w tym przedmiocie, zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4, przysługuje pracodawcy. Co więcej, z akt sprawy wynika, iż zostały zachowane procedury wymagane w tego typu przypadkach, a mianowicie powód został poinformowany o zamiarze przełożonego oraz uzgodniono z nim termin zwolnienia ze służby, których to ustaleń wymieniony zresztą nie kwestionował. Ponadto o bezprawności działania strony pozwanej nie świadczy fakt uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/10, decyzji w postaci Rozkazu personalnego Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły (...) w S. nr (...) z dnia 26 maja 2010 r. oraz rozkazu nr (...) Komendanta Głównego Policji z 30 lipca 2010 r., na mocy których obniżono M. C. (3) z dniem 31 maja 2010 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki. Na wstępie wskazać wypada, iż merytoryczna zasadność wskazanej decyzji nie była przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. Zgodnie wszak ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 22 listopada 1966 r., (I CR 404/66, nie publ.), odmienna ocena dokonana przez organ państwowy w granicach ustawowej kompetencji, gdyby nawet nie była w konkretnych okolicznościach dostatecznie zweryfikowana lub usprawiedliwiona, (np. przez błędną ocenę pewnych faktów lub prawa), nie jest oceną bezprawną. Zgodnie z powyższym istotna dla oceny zachowania strony pozwanej była więc okoliczność, iż jej organ: Komendant- Rektor Wyższej Szkoły (...) w S. działał w ramach przyznanych mu kompetencji oraz na określonej podstawie prawnej, tj. § 9 ust. 5 oraz § 8 ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), zaś motywy jego decyzji - Rozkazu personalnego nr (...) z dnia 26 maja 2010 r. - nie wykraczały poza niezbędne ramy i zawierała właściwe pod względem formy oceny dotyczące właściwości i postępowania powoda, a tym samym nie godziły w jego osobę. Z tego też względu nie sposób potraktować go jako bezprawnego. --- STRONA 7 --- Na końcu, odnosząc się do okoliczności niedochowania przez stronę pozwaną warunków pożegnania powoda zwolnionego ze służby 8 lutego 2011 r. w związku z przejściem na emeryturę, nie budzi wątpliwości, iż faktycznie nie postąpiono zgodnie z (...) stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 15/98 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 lipca 1998 r. w sprawie metod i form organizacji oraz przebiegu uroczystości policyjnych. Tym niemniej, jak wynika z treści przedłożonego przez powoda pisma dyrektora MSWiA z dnia 21 września 2011r., nastąpiło to z przyczyn obiektywnych, niezależnych od pracodawcy (k. 151). Nie można więc czynić mu zarzutu, że jego zachowanie we wskazanym zakresie nie odpowiadało przepisom prawa. Reasumując, M. C. (1) nie wykazał, aby na skutek opisanych działań organu pozwanej, tj. Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły (...) w S. doznał naruszenia dobra osobistego w postaci zdrowia. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż w sprawie wystąpiły przesłanki art. 24 § 1 k.c. Powództwo podlegało z tego powodu oddaleniu. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, wliczając do nich opłatę skarbową poniesioną przez pełnomocnika pozwanej w kwocie 17 zł.