Wyrok I C 714/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1. w ten sposób

--- STRONA 1 --- WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2018 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Adam Cąkała Sędziowie: SSO Alicja Szwast SSR del. do SO Jan Papka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Iwona Zmuda po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 roku w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa J. C. przeciwko (...) S.A. w K. i C. (...) Towarzystwu (...) w P. przy udziale interwenienta ubocznego Towarzystwa (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji strony pozwanej C. (...) Towarzystwa (...) w P. od wyroku Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 17 sierpnia 2017 roku sygn. akt I C 714/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1. w ten sposób, że zasądza od pozwanego (...) S.A. w K. na rzecz powoda J. C. kwotę 1.500 (jeden tysiąc pięćset) zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 czerwca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, i odsetki ustawowe od kwoty 28.500 (dwadzieścia osiem tysięcy pięćset) zł od dnia 22 czerwca 2013 r. do dnia 9 grudnia 2015 r. i zasądza solidarnie od (...) S.A. w K. oraz C. (...) Towarzystwa (...) w P. na rzecz powoda J. C. kwotę 28.500 (dwadzieścia osiem tysięcy pięćset) zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty, II. zasądza od powoda J. C. na rzecz strony pozwanej C. (...) Towarzystwa (...) w P. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym. --- STRONA 2 --- Na oryginale właściwe podpisy UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu zasądził od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w K. oraz C. (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w P. solidarnie na rzecz powoda J. C. kwotę 30.000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 23 czerwca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. s odsetkami ustawowymi za opóźnienie (pkt 1), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt 2), zasądził od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w K. oraz C. (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w P. solidarnie na rzecz powoda J. C. kwotę 2.587 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania (pkt 3) oraz zasądził od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w K. oraz C. (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w P. solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu kwotę 144,55 zł tytułem nieopłaconych kosztów poniesionych tymczasowo z sum budżetowych Skarbu Państwa (pkt 4). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano w szczególności, iż w niniejszej sprawie roszczenia powoda wynikały z odpowiedzialności (...) S.A. z siedzibą w K. oraz wezwanego do udziału w sprawie w charakterze pozwanego C. Polska (...) z siedzibą w P. za skutki wypadku z dnia 21 stycznia 2013 r. na podstawie zaniedbań w odśnieżaniu i utrzymywaniu chodnika w stanie porządku i czystości. Odpowiedzialność solidarna wskazanych stron pozwanych wynika z niespornego faktu, że obowiązek utrzymania dróg należytym stanie należy zarówno do właściciela nieruchomości jak i zarządcy drogi (tak: wyrok SN z dnia 19 lutego 2010 r. sygn. akt IV CSK 369/09). Sąd Rejonowy oparł się także na wyroku SN z dnia 29 stycznia 1999 r., sygn. akt I CKN 1005/97, iż w przypadku wystąpienia przesłanek odpowiedzialności deliktowej właściciel nieruchomości i zarządca drogi winni odpowiadać solidarnie za wyrządzoną swoim zachowaniem krzywdę na podstawie art. 441 § 1 k.c. Podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowiły, zatem przepisy art. 445 k.c. w zw. z 415 k.c. w związku z art. 817 i art. 822 i nast. k.c. Jak zaznaczono w dalszej części uzasadnienia, w niniejszej sprawie bezsporne pozostaje również, że upadek powoda na oblodzonym chodniku spowodował powstanie trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 15 % (wskutek urazu złamania przezkrętarzowego uda prawego). Miarkując wysokość zadośćuczynienia przyznanego na rzecz powodów, Sąd ten kierował się przede wszystkim ustalonym długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu, zabiegiem operacyjnym, który zawsze niesie za sobą ryzyko powikłań, aktualnie utrzymującym się ograniczeniem ruchomości w stawie biodrowym i bólami w stawie biodrowym oraz ogólne zmniejszenie sprawności organizmu powoda). Sąd Rejonowy doszedł do wniosku, że rozmiar cierpień fizycznych i psychicznych powoda stanowi przesłankę wypłaty zadośćuczynienia w wysokości 30.000 zł, a powyższa kwota w okolicznościach sprawy zrekompensuje J. C. w całości krzywdę i cierpienie oraz spełni swoją funkcję kompensacyjną. Orzeczenie w przedmiocie odsetek ustawowych uzasadniono przepisem art. 481 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. oraz w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. i art. 359 §1 i 2 k.c. w zw. z art. 817 k.c. Rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd I instancji uzasadnił treścią art. 98 k.p.c. w zw. z art. 100 § 1 k.p.c., stosując zasadę stosunkowego rozdzielania kosztów postępowania, mając na uwadze, iż powództwo zostało uwzględnione w 67 %. Nieopłaconymi kosztami w sprawie Sąd obciążył pozwanych solidarnie zgodnie z art. 113 ustawy o kosztach w sprawach cywilnych. Powyższy wyrok zaskarżyła apelacją solidarnie pozwana C. Polska (...) z siedzibą w P. w części, tj. w zakresie: 1) zasądzającym od C. Polska (...) z siedzibą w P. na rzecz powoda kwotę 1.500 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 czerwca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (pkt 1 wyroku w części), 2) zasądzającym od C. Polska (...) z siedzibą w P. na rzecz powoda od kwoty 28 500 zł od dnia 22 czerwca 2013 r. do dnia 9 grudnia (pkt 1 wyroku w części), --- STRONA 3 --- 3) rozstrzygnięcia o kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa procesowego (pkt 3 i 4 wyroku). Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 817 § k.c. poprzez błędne ich zastosowanie i zasądzanie od pozwanego C. Polska (...) z siedzibą w P. na rzecz powoda odsetek ustawowych od zadośćuczynienia od dnia 22 czerwca 213 r., podczas, gdy pozwany ten ubezpieczyciel otrzymał zawiadomienie o wypadku dopiero w dniu doręczenia mu odpisu pozwu, tj. w dniu 9 listopada 2015 r., a więc pozwany ten powinien spełnić świadczenie do dnia 9 grudnia 2015 r., a co za tym idzie pozostawał w opóźnieniu dopiero od dnia 10 grudnia 2015 r., zatem odsetki od C. Polska (...) z siedzibą w P. powinny zostać zasądzone dopiero do dnia 10 grudnia 2015 r., - art. 361 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c., poprzez ich niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, co skutkowało przyjęciem, że w tak ustalonym stanie faktycznym, istnieją podstawy do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego C. Polska (...) z siedzibą w P. za całość krzywdy, jakiej doznał powód, pomimo tego, że odpowiedzialność pozwanego ograniczona została przez franszyzę redukcyjną przewidującą udział własny ubezpieczającego w wysokości 5 % wartości szkody, min. 300 zł, a więc w niniejszej sprawie 1.500 zł; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, że powód wykazał, że pozwany C. Polska (...) z siedzibą w P. został zawiadomiony o wypadku, jakiego doznał powód przed dniem doręczenia temu pozwanemu odpisu pozwu; - art. 233 § 1 k.p.c., poprzez nierozważenie w sposób wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym szczególności zapisów polisy nr (...), potwierdzającej zawarcie ubezpieczenia między C. Polska (...) z siedzibą w P. a Gminą K., co doprowadziło do uznania, iż pozwany C. Polska (...) z siedzibą w P. winien uiścić zadośćuczynienie w kwocie niepomniejszonej o wartość franszyzy redukcyjnej, - art. 328 § 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w uzasadnieniu wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych, mających uzasadnić pominięcie w niniejszej sprawie zakresu ubezpieczenia Gminy K. wskazanego w polisie, - art. 328 § 2 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie i pominięcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia podstawy ustalenia odsetek od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia solidarnie od obu pozwanych od dnia 22 czerwca 2013 r. W oparciu o powyższe zarzuty apelujące strona pozwana solidarnie wiosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w K. kwoty 1.500 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 czerwca 2015 r. do dnia 31 grudnia 215 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i odsetek ustawowych od kwoty 28.500 zł od dnia 22 czerwca 2013 r. do dnia 1 grudnia 2015 r., a także zasądzenie od pozwanych (...) S.A. z siedzibą w K. C. Polska (...) z siedzibą w P. solidarnie na rzecz powoda kwoty 28.500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 grudnia 2015 r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie od powoda na rzecz C. Polska (...) z siedzibą w P. kosztów postepowania apelacyjnego oraz stosunkowe rozdzielenie kosztów procesu w postępowaniu przed Sądem I instancji (art. 100 zd. 1 k.p.c.). Na rozprawie apelacyjnej w dniu 14 lutego 2018 r. pełnomocnik powoda pozostawił apelację do rozpoznania Sądowi, wnosząc jednocześnie o nieobciążanie powoda kosztami postępowania drugoinstancyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja strony pozwanej solidarnie C. Polska (...) z siedzibą w P. zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 4 --- W ocenie Sądu odwoławczego, Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonując zasadniczo właściwych ustaleń faktycznych, które Sąd Okręgowy – w zakresie ustaleń niewadliwych – przyjął na podstawie art. 382 k.p.c. za własne. Niemniej jednak wyciągnięte na ich podstawie wnioski, mając na uwadze podstawę prawną dochodzonych pozwem roszczeń, uznać należało za błędne, co w konsekwencji skutkowało koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku. Przechodząc już natomiast bezpośrednio do oceny merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wymaga zaznaczenia, iż Sąd odwoławczy całkowicie podziela wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko, że powód w toku procesu wykazali wszystkie przesłanki konieczne wobec mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów art. 817 § 1 i k.c. i art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c. dla ustalenia odpowiedzialności deliktowej pozwanych solidarnie za poniesione przez powoda szkody niemajątkowe (w postaci krzywd). Odnosząc się do podniesionego w apelacji zarzutu, jakoby Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej oceny materiału dowodowego, przez co oparł wyrok na wadliwych ustaleniach faktycznych, bowiem pominął zakres ubezpieczenia Gminy K. z C. Polska (...) z siedzibą w P., w tym szczególności z polisy nr (...) i zawartym w niej zapisie o wartości franszyzy redakcyjnej zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 233 § 1 k.p.c., ramy swobodnej oceny dowodów, wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zgodnie z tymi wymogami Sąd rozpoznający konkretny spór rozważa materiał dowodowy traktowany, jako całość, a następnie, dokonując wyboru określonych środków dowodowych, tzn. takich, które mają dla rozstrzygnięcia istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) i odnosząc je do pozostałego materiału dowodowego, buduje podstawę faktyczną orzeczenia. W związku z tym, za prawidłowy należy uznać pogląd, iż strona skarżąca, zmierzająca do wykazania, że Sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, winna wykazać istotne błędy logicznego rozumowania, sprzeczności oceny z doświadczeniem życiowym, braku wszechstronności, czy też bezzasadnego pominięcia dowodów, które prowadzą do wniosków przeciwnych. Dopóki powyższego nie wykaże, nie można mówić o naruszeniu przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. W uchwale 7 sędziów z dnia 23 marca 1999 r., (III CZP 59/98, OSNC 1999 nr 7-8, póz. 124), Sąd Najwyższy wyraził pogląd, z którego wynika, iż Sąd wyższej instancji, dokonując w kontekście zarzutów apelacyjnych kontroli oceny dowodów dokonanej przez Sąd instancji niższej, nie ustala prawdziwości faktów. Weryfikacja tego Sądu sprowadza się wyłącznie do tego, czy granice swobodnej oceny nie zostały przekroczone. Same, bowiem nawet bardzo poważne wątpliwości, co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone art. 233 § 1 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez Sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska. Podobnie też samo przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu, nie może stanowić o skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd Okręgowy w rozpoznawanej sprawie stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż istnieje nieprawidłowość wyrażająca się w pominięciu zapisów w/w polisy, która powinna stanowić asumpt do zasądzenia zadośćuczynienia od strony pozwanej C. Polska (...) z siedzibą w z P. w kwocie pomniejszonej o wartość franszyzy redukcyjnej. Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. W niniejszej sprawie odszkodowanie to w sposób niebudzący wątpliwości określone zostało z zastosowaniem franszyzy redukcyjnej, co wynika wprost z treści polisy nr (...), a której zapisów Sąd Rejonowy błędnie nie wziął pod uwagę. Franszyza redukcyjna wynika z dokumentu ww. polisy i stanowi 5 % wartości szkody, minimum 300 zł. Sąd Okręgowy miał na uwadze, że C. Polska (...) z siedzibą w z P. już w odpowiedzi na pozew wskazywała na tę okoliczność, dołączając dokument polisy (k. 355), zatem nie można uznać, że twierdzenie to jest spóźnione. Sąd I instancji w błędnie pominął zawarte w polisie ograniczenie odpowiedzialności pozwanego C. Polska (...) z siedzibą w z P., nadto w żaden sposób nie argumentował okoliczności pominięcia tego dowodu. Wobec zasądzenia na rzecz powoda kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia krzywdy doznanej na skutek wypadku, która stanowi jednoznacznie wycenę szkody J. C., zgodnie z zapisami umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej (polisa nr (...)) łączącej C. Polska (...) z siedzibą w z P. i Gminę K. wysokość wskazanej franszyzy redukcyjnej wynosi 5 % wartości szkody, czyli 1.500 zł. W związku z powyższym należy skorygować wyrok Sądu Rejonowego i zasądzić kwotę 28.500 zł, a nie 30.000 zł od pozwanej solidarnie C. Polska (...) z siedzibą w z P. na rzecz powoda. Na uwzględnienie zasługuje również zarzut błędnego zasądzenia odsetek ustawowych od dnia 22 czerwca 2015 r. Zgodnie, bowiem z art. 817 § 1 k.c. ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie 30 dni licząc od daty otrzymania --- STRONA 5 --- zawiadomienia o wypadku. Do powstania obowiązku świadczenia wystarczające jest, aby ubezpieczyciel dowiedział się o zajściu wypadku ubezpieczeniowego. Źródłem takiej informacji nie musi być ubezpieczający ani ubezpieczony (tak: W. Dubis, w: Gniewek, Machnikowski, Komentarz, 2016, art. 817 KC, Nb 2). Dla nadejścia terminu płatności świadczenia ubezpieczyciela wystarczające jest otrzymanie zawiadomienia o wypadku, przy czym nie jest istotne, kto dokonuje takiego zawiadomienia. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że datą początkową wiedzy strony pozwanej C. Polska (...) z siedzibą w z P. o przedmiotowym wypadku z dnia 21 stycznia 2013 r. z udziałem powoda, stanowi dzień doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu z załącznikami, w wyniku wezwania do udziału w sprawie w charakterze pozwanego, tj. 9 listopad 2015 r. (k. 338). Powód w toku postępowania w żaden sposób nie wykazał, żeby przed w/w datą informował C. Polska (...) z siedzibą w z P. o zaistniałym wypadku i zgłaszał wobec pozwanego roszczenia z tego tytułu, do czego zgodnie z art. 6 k.c. był zobowiązany. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż J. C. swoje roszczenie zgłaszał jedynie (...) S.A. z siedzibą w P. oraz jego ubezpieczycielowi Towarzystwu (...) S.A., będącym interwenientem ubocznym. Uwadze Sądu Okręgowego nie uszedł fakt, słusznie podnoszony w apelacji, iż pismo Kierownika (...) z dnia 6 maja 2013 r., w którym Gmina wskazała, że nie ponosi odpowiedzialności za skutki wypadku doręczone zostało C. Polska (...) z siedzibą w z P. dopiero w dniu 28 grudnia 2015 r. Zgodnie z powyższym, że pozew wraz z wnioskiem o dopozwanie w niniejszej sprawie C. Polska (...) z siedzibą w z P. doręczony został dopiero w dniu 9 listopada 2015 r. oraz stosując art. 817 § 1 k.c., 30-dniowy termin świadczenia przez pozwanego C. Polska (...) z siedzibą w z P. upłynął dopiero w dniu 9 grudnia 2015 r., zatem odsetki od tego pozwanego należy zasądzić od dnia 10 grudnia 2015 r. (dopiero do tego dnia strona pozwana pozostawała w zwłoce), a nie od dnia 22 czerwca 2013 r., jak w przypadku (...) S.A. z siedzibą w K.. Sąd odwoławczy na stoi na stanowisku, iż pozwani solidarnie o roszczeniu powoda dowiedzieli się w dwóch w/w datach, zatem początek biegu odsetek należy różnicować, błędnie, zatem Sąd I instancji ocenił, że w stosunku do obu pozwanych solidarnie początkową datą biegu odsetek jest 22 czerwiec 2013 r. Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1. w ten sposób, że zasądził od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w K. na rzecz powoda J. C. kwotę 1.500 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 czerwca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i odsetki ustawowe od kwoty 28.500 zł od dnia 22 czerwca 2013 r. do dnia 9 grudnia 2015 r. i zasądził solidarnie od (...) S.A. z siedzibą w K. oraz C. (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w P. na rzecz J. C. kwotę 28.500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty (pkt I sentencji wyroku). W pkt II Sąd Okręgowy zasądził od powoda J. C. na rzecz strony pozwanej C. (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w P. kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego uzasadnia treść przepisu art. 98 § 3 k.p.c., który znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu apelacyjnym po myśli art. 391 k.p.c., a na zasądzoną z tego tytułu od powoda na rzecz pozwanej C. Polska (...) z siedzibą w P. kwotę 900,00 zł składają się koszty zastępstwa prawnego mieszczące się w granicach stawki minimalnej wynikającej z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804 ze zm.). Uzupełniająco Sąd wskazuje, iż w świetle rozstrzygnięcia, które nie zmienia dobrej sytuacji finansowej powoda, mając na uwadze, że dopiero na rozprawie apelacyjnej zgłoszono wniosek o nieobciążanie go kosztami postepowania, Sąd nie znalazł podstaw do odstąpienia do zastosowania generalnej zasady wyrażonej w art. 98 k.c. Na marginesie wymaga zaznaczenia, że wobec nie wskazania przez stronę skarżącą merytorycznych zarzutów wobec rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego o kosztach procesu zarówno w apelacji, jak i na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy nie badał wyroku w tym aspekcie. Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność