Wyrok I C 70/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicac

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 70/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jolanta Polko Protokolant: Katarzyna Stachura po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa Ł. M. przeciwko T. D., A. D. i E. D. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. nakazuje pozwanej E. D. opublikowanie w prasie lokalnej – (...) oświadczenia o następującej treści: „E. D. przeprasza Ł. M. za to, że niezgodnie z prawdą rozpowszechniała informacje dotyczące jego osoby, jakoby Pan Ł. M. dopuścił się kradzieży na szkodę swojego pracodawcy.”; 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 3. zasądza od pozwanej E. D. na rzecz powoda Ł. M. kwotę 977,00zł (dziewięćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; 4. zasądza od powoda Ł. M. na rzecz pozwanych T. D., A. D. i E. D. kwotę 1.611,00zł (jeden tysiąc sześćset jedenaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 70/11 UZASADNIENIE Powód Ł. M. w pozwie wniesionym przeciwko A. D., T. D. i E. D. domagał się: 1. --- STRONA 2 --- nakazania pozwanym zaniechania naruszania jego dóbr osobistych poprzez rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji dotyczących jego osoby, w szczególności rzekomych nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków służbowych, zaboru mienia i niegospodarności; 2. ustalenie, że pozwani swoim zachowaniem bezprawnie naruszyli jego dobra osobiste, w szczególności dobre imię powoda i jego wiarygodność jako pracownika oraz cześć powoda, poprzez rozpowszechnianie wśród osób trzecich nieprawdziwych informacji na jego temat; 3. podanie wyroku do publicznej wiadomości, poprzez nakazanie pozwanym opublikowania w dwóch tytułach prasy lokalnej – Dzienniku Zachodnim oraz wydaniu lokalnym Gazety (...) oświadczenia o następującej treści: „T. D., A. D. i E. D. przepraszają Pana Ł. M. za to, iż niezgodnie z prawdą rozpowszechniali informacje dotyczące jego osoby, jakoby Pan Ł. M. dopuszczał się działania na szkodę swojego pracodawcy poprzez niegospodarność lub kradzież. Jednocześnie oświadczają, iż Pan Ł. M. dobrze wypełniał swoje obowiązki służbowe”; 4. zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 20.000,00zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych; 5. zasądzenie od pozwanych kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Handlowo Usługowym (...) T. D. na stanowisku szefa kuchni w hotelowej restauracji, gdzie pozwane pomagały T. D. w prowadzeniu działalności gospodarczej. Podał, iż sumiennie i rzetelnie wykonywał swoje obowiązki służbowe, nigdy nie został ukarany naganą ani upomnieniem, a stosunek pracy został rozwiązany za porozumieniem stron, ponieważ powód wobec zachowania pozwanych nie widział dalszej możliwości współpracy z pozwanymi. Powód zarzucił, iż pozwani rozpowszechniają w trakcie spotkań z pracownikami, przedstawicielami handlowymi oraz innymi pracodawcami branży gastronomicznej nieprawdziwe informacje, jakoby powód w okresie trwania stosunku pracy nierzetelnie wykonywał swoje obowiązki pracownicze, w szczególności poprzez dopuszczenie się niegospodarności, kradzieży i celowe działanie na szkodę pracodawcy. Poprzez te działania pozwani narazili powoda na utratę renomy i dobrego imienia w środowisku, w którym powód prowadzi działalność zawodową, co spowodowało, że powód miał problemy ze znalezieniem pracy. Zdaniem powoda informacje rozpowszechniane na jego temat przez pozwanych nie są poparte żadnymi dowodami, o czym dodatkowo świadczy sposób rozwiązania stosunku pracy z powodem na mocy porozumienia stron. Powód wezwał pozwanych do zaniechania naruszania dóbr osobistych oraz złożenia odpowiedniego oświadczenia, pozwani nie zaprzeczyli, iż rozpowszechniają wskazane informacje odmówili jednak zaniechania naruszeń oraz złożenia odpowiedniego oświadczenia. Pozwani w odpowiedzi na pozew wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podnieśli, iż stosunek pracy z powodem został rozwiązany za porozumieniem stron, lecz z inicjatywy pracodawcy – pozwanego T. D., który był niezadowolony z pracy powoda, który jako szef kuchni wykazywał się niegospodarnością, marnotrawstwem i nierzetelnością. Powód dokonywał zamówień artykułów gastronomicznych w znacznie wygórowanych wielkościach nieproporcjonalnych do faktycznych potrzeb, co naraziło pozwanego na straty. Negatywna opinia pozwanych o pracy powoda oparta jest na usprawiedliwionej i rzetelnej krytyce. Pozwani zaprzeczyli także by rozpowszechniali na temat powoda informacje oraz by w ten sposób doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: --- STRONA 3 --- Pozwany T. D. prowadzi działalność gospodarczą – Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe (...) w T.. Pozwana E. D., matka pozwanego T. D. pracuje w firmie (...), zajmując się sprawami kuchni, baru, pokojowymi, dba także o atmosferę i starania załogi. Pozwana A. D. pomaga mężowi T. D. w prowadzeniu działalności gospodarczej (dowód: zeznania pozwanych T. D., E. D. i A. D. – k. 126-128). Powód był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Handlowo – Usługowym (...) w T. w okresie od dnia 1 maja 2007r. do dnia 13 lipca 2009r. na podstawie umowy o pracę. Przez ostatnie półtora roku pracy powód był zatrudniony na stanowisku szefa kuchni najpierw w hotelu (...), a następnie w hotelu (...). Umowa o prace z powodem została rozwiązana w dniu 13 lipca 2009r. za porozumieniem stron (dowód: akta osobowe powoda). Pozwany T. D. uważał powoda za dobrego kucharza, jednak był zaniepokojony wysokimi kosztami kuchni w stosunku do przychodów, co było zgłaszane przez księgową. Pozwana E. D. po sprawdzeniu faktur za miesiąc czerwiec 2009r. stwierdziła duże ilości zamówionego mięsa i wędlin, które nie znajdowały pokrycia w sprzedaży oraz stanach magazynowych. Zdarzały się miesiące, w których koszty były większe od przychodów. Za dokonywanie zakupów do kuchni, za osoby zatrudnione w kuchni był odpowiedzialny powód - jako szef kuchni. Powód dokonywał zbyt dużych zamówień towarów do kuchni, które były niewspółmierne do potrzeb, na co zwracała powodowi uwagę pozwana E. D.. Pozwany rozwiązał z powodem umowę pracę ze względu na wynik przeprowadzonej kontroli zakupów i sprzedaży (dowód: zeznania pozwanych T. D., E. D. i A. D. – k. 126-128). W okresie od czerwca do września 2008r. zakupy artykułów spożywczych w restauracji hotelu (...) zostały dokonane na kwotę 57.502,80zł, natomiast wartość sprzedaży usług gastronomicznych w tym okresie wyniosła łącznie 24.980,52zł (dowód: zapisy na koncie zakupów i sprzedaży za okres VI-IX 2008r. – k.91-98). Kiedy pozwany T. D. dowiedział się o niewłaściwym stosunku kosztów do przychodów, zorganizował spotkanie w hotelu (...), na które został zaproszony powód, a ponadto uczestniczyli w nim pozwani T. D. i E. D. oraz na zaproszenie E. S. G. (ojciec pozwanej A. D. i teść pozwanego T. D.). Przebieg spotkania został nagrany przez powoda przy pomocy dyktafonu, o czym pozostałe osoby uczestniczące w spotkaniu nie wiedziały. W czasie spotkania pozwani próbowali uzyskać od powoda wyjaśnienia odnośnie dużych zakupów do kuchni, a także ustalić osoby odpowiedzialne za tak duże zakupy, które nie znajdowały pokrycia w sprzedaży. W czasie spotkania zarzucano powodowi kradzież oraz niegospodarność, osoby w nim uczestniczące postanowiły zorganizować jeszcze jedno spotkanie z udziałem osoby, która pełniła w tym czasie funkcje dyrektora hotelu, przy czym do kolejnego spotkania nie doszło z uwagi na brak możliwości nawiązania kontaktu z dyrektorem (dowód: nagranie audio, zeznania powoda Ł. M. – k.125-126, zeznania pozwanych T. D. oraz E. D. – k. 126-128). Po zwolnieniu z pracy powód wyjechał na urlop, a po powrocie od kolegów oraz sąsiadów usłyszał, że dopuścił się kradzieży, przy czym nie podano powodowi skąd osoby te posiadały takie informacje. Po zwolnieniu powoda z pracy P. P., pracujący razem z powodem w firmie (...), dowiedział się od pozwanej E. D., że powód jest niegospodarny i okradł firmę na dużą kwotę. Pozwani nie przekazywali innym pracownikom hotelu (...) oraz hotelu (...), takich informacji na temat powoda, jednak między sobą pracownicy rozmawiali na ten temat, plotkowali, lecz pozwani nie uczestniczyli w tych rozmowach (dowód: zeznania świadków P. P. – k. 117-118, P. C. – k. 116-117, K. J. – k. 119-120, M. K. (1) – k.120, M. W. – k. 121, zeznania powoda – k. 125-126). W 2010r. kiedy powód pracował już w hotelu (...) w K., menager hotelu uzyskał telefoniczną informację, że powód jest nierzetelnym pracownikiem, a telefon miał pochodzić z poprzedniego miejsca pracy powoda, okoliczność ta nie miała wpływu na dalsze zatrudnienie powoda (dowód: zeznania świadków Ł. M. – k. 114-115, P. C. – k.116-117). Po rozwiązaniu stosunku pracy w firmie pozwanego, powód nie mógł znaleźć pracy w T. oraz okolicy, co jego zdaniem było spowodowane rozpowszechnieniem informacji o jego nadużyciach w hotelu (...), początkowo znalazł pracę we W., a następnie w hotelu (...) w K. (dowód: zeznania powoda – k. 125-126). --- STRONA 4 --- W 2009r. na ulicy (...) w T. powód słownie zaatakował K. K., strasząc ją, że jeśli będzie rozpowszechniała informacje na jego temat to ją zniszczy, a jeśli będzie to czyniła pozwana A. D. to odda ja do sądu. K. K. nie znała powoda, w czasie tej scysji widziała go po raz pierwszy (dowód: zeznania świadka K. K. – k. 118-119). Pismami z dnia 2 czerwca 2010r. oraz 5 lipca 2010r. pełnomocnik powoda wezwał pozwanych do zaniechania naruszania dóbr osobistych powoda oraz opublikowania w prasie lokalnej przeprosin. Pełnomocnik pozwanych w piśmie z dnia 26 lipca 2010r. wskazał, że nie znajduje przyczyn uzasadniających roszczenia powoda, a gdyby rozpowszechniali informacje o ocenie pracy powoda, to były one uzasadnione, ponieważ powód w okresie zatrudnienia w Firmie (...) dopuścił się licznych nieprawidłowości (dowód: pisma 02.06.2010r. i 05.07.2010r., pismo z dnia 26.07.2010r. – k. 10-19). Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie powołanych dokumentów, nagrania audio, zeznań świadków P. P., P. C., K. J., M. K. (1), M. K. (2), K. W., Ł. M. oraz zeznań stron. Dowody z dokumentów nie budziły wątpliwości, co do ich prawdziwości, a także nie były względem nich zgłaszane jakiekolwiek zarzuty przez strony, zatem Sąd uznał je za wiarygodne. Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadków. Odnośnie nagrania audio strony nie kwestionowały przebiegu spotkania, nagranego przez powoda bez wiedzy pozwanych, jednak pozwani zarzucali, iż dowód ten został uzyskany za pomocą podstępu, a w czasie spotkania wypowiadali się pod wpływem silnych emocji, które były spowodowane stwierdzonymi uchybieniami i stratami. Szczególnej ocenie podlegały natomiast zeznania stron, w zakresie rozpowszechniania w szerokim kręgu osób informacji o kradzieżach i niegospodarności, których miał się rzekomo dopuścić dowód. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w zakresie, w jakim twierdził, iż wszyscy pozwani rozpowszechniali na jego temat powyższe informacje, co nie znalazło potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Jedynie pozwana E. D. przekazała tę informację, jednemu z pracowników kuchni P. P.. Nie zostały także potwierdzone twierdzenia powoda, by którykolwiek z powodów zadzwonił do menagera hotelu (...) w K., z niepochlebnymi informacji na jego temat, gdyż świadkowie, którzy mówili, iż taki telefon był z poprzedniego miejsca pracy nie potrafili wskazać, kto konkretnie dzwonił. Sąd zważył, co następuje: Zdaniem Sądu powództwo zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Ogólne podstawy cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych określają przepisy art. 23 i 24 k.c., wskazując jednocześnie środki ochrony niemajątkowej, natomiast środki ochrony o charakterze majątkowym przewiduje przepis art. 24 § 1 k.c., który stanowi w ostatnim zdaniu, że zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny można żądać "na zasadach przewidzianych w kodeksie". Przepis art. 448 k.c. uprawnia tego, czyje dobro osobiste zostało naruszone, do domagania się odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub do żądania zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany przez niego cel społeczny. Art. 448 k.c. obejmuje naruszenie każdego dobra osobistego w rozumieniu art. 23 k.c., jest więc przepisem szczególnym, uzupełniającym regułę ogólną, wyrażoną w art. 24 k.c. Natomiast przepis art. 448 k.c. może znaleźć zastosowanie tylko w razie zawinionego naruszenia dóbr osobistych. Dobra osobiste podlegają ochronie, jeżeli ich naruszenie (zagrożenie) jest bezprawne. Przesłankami odpowiedzialności przewidzianymi w przepisie art. 24 § 1 k.c., które musza być spełnione łącznie są: istnienie dobra osobistego, jego naruszenie lub zagrożenie naruszenia i bezprawność działania sprawcy. Do najważniejszych dóbr osobistych, jakie wymienia art. 23 k.c. należy cześć jako wartość właściwą każdemu człowiekowi, która obejmuje ona wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Cześć, dobre imię, reputacja, honor, godność osobista są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny życia osobistego, zawodowego i społecznego człowieka. Naruszenie czci może więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, --- STRONA 5 --- naruszające dobre imię danej osoby i mogące ją narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności. Rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych Sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne ( wyrok SN z 17.06.2004r., VCK 609/03, LEX nr 109404 ). Jeśli chodzi o przesłankę bezprawności działania to ujmowana jest ona szeroko i przyjmuje się, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi oraz zasadami współżycia społecznego. W niniejszej sprawie należało więc w pierwszej kolejności ustalić czy pozwani dopuścili się naruszenia dóbr osobistych powoda, poprzez rozpowszechnienie nieprawdziwych informacji, jakoby powód w okresie trwania stosunku pracy nierzetelnie wykonywał swoje obowiązki pracownicze, w szczególności poprzez dopuszczenie się niegospodarności, kradzieży i celowe działanie na szkodę pracodawcy. Zdaniem Sądu powód nie wykazał tej przesłanki w stosunku do pozwanych A. D. oraz T. D.. Nie zostało potwierdzone żadnym z przeprowadzonych dowodów, by pozwani T. D. i A. D. takie informacje na temat powoda rozpowszechnili wśród innych osób. Niewątpliwie pozwany T. D., jako pracodawca powoda, negatywnie ocenił pracę powoda na stanowisku szefa kuchni, w oparciu o kontrolę rachunkową, która obejmowała zakupy dokonywane przez powoda oraz porównanie ich wartości do wysokości przychodów w restauracji hotelowej. Wobec tego ocena pracy powoda, dokonana przez pryzmat niegospodarności, była usprawiedliwiona okolicznościami, co wyłączało bezprawność działania pozwanego. Negatywne informacje na temat powoda przekazała jedynie pozwana E. D., przy czym wbrew twierdzeniom powoda, nie dokonywała tego szerokiemu kręgowi osób, gdyż ten fakt został potwierdzony tylko przez jedna osobę - świadka P. P., który pracował w kuchni hotelu (...) i był zaskoczony odejściem powoda z pracy. Zdaniem Sądu, zachowanie pozwanej E. D. w zakresie w jakim określiła powoda złodziejem i zarzuciła mu dopuszczenia się kradzieży było działaniem bezprawnym, a pozwana nie była uprawniona do przekazywania takich informacji, bez uzyskania potwierdzenia, iż powód faktycznie dopuścił się kradzieży na szkodę swojego pracodawcy. Nie nosiła natomiast cech bezprawności wypowiedź pozwanej E. D. w pozostałej części, bowiem okoliczność niegospodarności powoda w czasie pełnienia funkcji szefa kuchni znalazła potwierdzenie w dokumentach księgowych. Niewątpliwie powód, jako szef kuchni był odpowiedzialny za dokonywanie zakupów artykułów spożywczych do restauracji, to on zamawiał towar, ustał jego ilość i rodzaj. Przedstawione przez pozwanych zestawienia zakupów oraz sprzedaży za cztery miesiące (czerwiec – wrzesień 2008r.), potwierdzają zarzuty pozwanych, iż powód dokonywał zbyt dużych zakupów w porównaniu z ilością świadczonych usług gastronomicznych, a tym samym powodował straty w działalności gospodarczej prowadzonej przez pozwanego T. D.. Kontrolę dokumentów finansowych przeprowadziła pozwana E. D., a zatem jako osoba, która bezpośrednio stwierdziła powyższe nieprawidłowości dokonała oceny pracy powoda. Skoro ilość zakupionych towarów nie znajdowała potwierdzenia w sprzedaży oraz w stanach magazynowych, mogło zachodzić podejrzenie dopuszczenia się niegospodarności. Tę kwestię pozwana E. D. oraz pozwany T. D. starali się wyjaśnić w czasie spotkania z powodem, jednak pomimo tego, iż w jego trakcie padały zarzuty kradzieży, to pozwani zamierzali ustalić, kto jest osobą odpowiedzialną za powstałe straty w restauracji. Okoliczności te w ocenie Sądu, wyłączyły bezprawność działania pozwanej E. D., bowiem wyrażając się negatywnie o powodzie, dokonała oceny jego pracy, która była usprawiedliwiona okolicznościami. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że pozwana E. D. swym działaniem, polegającym na przekazaniu jednemu z pracowników kuchni hotelu (...) w T. – P. P. nieprawdziwego zarzutu kradzieży postawionego powodowi naruszyła jego dobra osobiste w postaci dobrego imienia, czci oraz naraziła go na utratę zaufania w środowisku osobistym i zawodowym. Z kolei zarzut kradzieży kierowany przez pozwaną E. D. bezpośrednio do powoda w czasie spotkania, którego przebieg w tajemnicy zarejestrował dyktafonem, pomimo tego, że nie został potwierdzony, to pozwana dała powodowi możliwość jego odparcia i oczyszczenia się zarzutu, do czego jednak w konsekwencji nie doszło. Przy ocenie naruszenia dobrego imienia i nieposzlakowanej opinii Sąd miał na względzie nie tylko subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej - powoda, ale także obiektywną reakcję innych osób. --- STRONA 6 --- W ocenie Sądu pozwana E. D. nie obaliła domniemania bezprawności swego działania, bowiem stawiany powodowi zarzut kradzieży nie został potwierdzony. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że powód co do zasady zasługuje na ochronę. Pomimo jednak łącznego spełnienia przesłanek odpowiedzialności, o których mowa w art.24 §1 k.c., powództwo w części dotyczącej żądania nakazania pozwanym zaniechania naruszania dóbr osobistych powoda poprzez rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji dotyczących jego osoby, a w szczególności rzekomych nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków służbowych, zaboru mienia i niegospodarności – oddalono. Dla uwzględnienia, bowiem powództwa o zaniechanie (zaprzestanie określonych działań) niezbędne jest, aby w chwili zamknięcia rozprawy istniał, co najmniej stan zagrożenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 listopada 2004r. I ACa 560/04 LEX Nr 147147). W niniejszej sprawie ustalono, że pozwani od czasu rozwiązania z powodem umowy o pracę nikogo nie informowali przyczynach zakończenia współpracy z powodem. Pozwani nie mogą ponosić odpowiedzialności za ewentualne rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji o powodzie przez inne osoby, a powód nie wykazał, by w chwili zamknięcia rozprawy zachodziło niebezpieczeństwo ponowienia przez pozwaną E. D. oraz ze strony pozwanych T. D. i A. D. dokonania niedozwolonych zachowań wobec powoda. Zdaniem Sądu, na uwzględnienie natomiast zasługiwało żądanie dopełnienia przez pozwaną E. D. czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powoda i dlatego zobowiązano pozwaną do zamieszczenia prasie lokalnej – (...) stosownego oświadczenia uznając, że jego treść oraz forma są adekwatne do charakteru i rodzaju naruszenia dobra osobistego. Sąd uznał, że żądanie zamieszczenia tegoż oświadczenia dwóch różnych tytułach prasowych jest zdecydowanie za daleko idące, gdyż zasięg naruszenia i jego skutki nie były, aż tak szerokie. Dlatego też w tej części powództwo również oddalono. Sąd oddalił także powództwo w zakresie, jakim powód domagał się ustalenia, że pozwani swoim zachowaniem, naruszyli jego dobra osobiste, w stosunku do pozwanej E. D. dlatego, że uwzględnienie żądania poprzez nakazanie pozwanej dokonania czynności potrzebnej do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego, pochłaniało żądanie ustalenia naruszenia dóbr osobistych. Odnośnie pozwanych T. D. oraz A. D. powód natomiast nie wykazał, by pozwani dopuścili się działań naruszających dobra osobiste powoda. Zgodnie z treścią art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (...), niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. (...). Przesłankami zasądzenia zadośćuczynienia są: • bezprawne naruszenie chronionego dobra osobistego rodzące odpowiedzialność na tle art. 23 i 24 kc, które zarazem mogłoby być kwalifikowane jako czyn niedozwolony, • zawinione naruszenie dobra osobistego bez względu na stopień winy. Istnienie pierwszej z tych przesłanek wykazały zdaniem Sądu wcześniejsze rozważania. Wina zachodzi wówczas, gdy sprawcy szkody można postawić zarzut zarówno obiektywnej, jak i subiektywnej niewłaściwości zachowania się. Obiektywny element winy wypełnia każde zachowanie się niewłaściwe, a więc niezgodne z przepisami prawa podmiotowego, bądź z zasadami etycznymi. Bądź w ogóle z obowiązkiem ostrożności, jaką każdy człowiek w społeczeństwie powinien przestrzegać, aby drugiemu nie wyrządzić szkody. Z zebranego w sprawie materiału nie wynika, by działanie pozwanej E. D. było nie tylko obiektywnie bezprawne, ale również subiektywnie zawinione. Na gruncie przepisów kodeksu cywilnego o czynach niedozwolonych do przyjęcia odpowiedzialności wystarcza nawet lekkie niedbalstwo (culpa levissima), przy czym w ocenie Sądu nawet takiej winy można nie można dopatrzyć się w działaniu pozwanej, która działała pod wpływem silnych emocji, a niekorzystna wypowiedź na temat powoda wywołana była stwierdzonymi uchybieniami w pracy powoda i spowodowaniem dużych strat finansowych pracodawcy, na odcinku pracy, za który był odpowiedzialny powód. Ponadto celem zadośćuczynienia jest pewnego rodzaju kompensata poniesionej krzywdy. Biorąc pod uwagę rozmiar i intensywność doznanej przez powoda krzywdy, stopień negatywnych dla niego konsekwencji wynikających z --- STRONA 7 --- dokonanego naruszenia dobra osobistego, Sąd uznał, iż żądane przez powoda kwoty zadośćuczynienia w wysokości 20.000zł jest nieuzasadnione i dlatego powództwo w tej części oddalono. Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnia przepis art. 100 k.p.c. i § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zmianami) oraz § 6 pkt 5 i § 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).