Postanowienie I C 7/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 7/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Ewa Głowacka-Andler Protokolant: sekr. sądowy Magdalena Waszak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa: M. W. przeciwko: Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w K. – zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o zapłatę I. Oddala powództwo. II. Przyznaje od Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w Kaliszu na rzecz adwokata M. M. – Kancelaria Adwokacka w K. kwotę 4 428 zł, w tym kwotę 828 zł jako kwotę podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. III. Nie obciąża powoda kosztami procesu. SSO Ewa Głowacka – Andler --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 7/10 UZASADNIENIE W dniu 5 stycznia 2010 r. powód M. W. (1) wniósł do Sądu Okręgowego w Kaliszu przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w K. pozew o zapłatę kwoty 85.000 złotych tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia w związku z osadzeniem powoda i jego przebywaniem w okresie od miesiąca stycznia 2005 r. do dnia 13 kwietnia 2007 r. w warunkach niehumanitarnych, naruszających normy wynikające z Konstytucji i ustaw szczególnych, tj. w warunkach przeludnienia oraz w celach mieszkalnych pozbawionych standardowego wyposażenia przypadającego na jednego osadzonego, a także niewentylowanych. Pozwany Skarb Państwa – Zakład Karny w K. w piśmie z dnia 12 marca 2010 r. wniósł o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu stanowiska strona pozwana odniosła się szczegółowo do zarzutów przedstawionych przez powoda w treści pozwu i stwierdzając, że występujące w pozwanej jednostce okresowo, w tym również w czasie, gdy przebywał w niej powód, przeludnienie było zjawiskiem charakterystycznym ze względu na liczbę osadzonych przypadającą na liczbę zakładów karnych w skali całego kraju, jak również dopuszczalnym ze względu na obowiązujący wówczas przepis art. 248 §1 k.k.w. Co do pozostałych zarzutów pozwany wykazywał, że nie znajdują one uzasadnienia w okolicznościach faktycznych. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. powód cofnął swoje żądanie w zakresie zapłaty przez pozwanego odszkodowania za umieszczenie powoda w celach mieszkalnych w warunkach przeludnienia, podtrzymując żądanie w pozostałym zakresie i stwierdzając, że na skutek przebywania w celach mieszkalnych z nieodpowiednim systemem wentylacji zachorował na rozedmę płuc (protokół – k. 48). Po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska powód, działając przez pełnomocnika z urzędu, pismem z dnia 26 maja 2010 r. wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 85.000 złotych tytułem odszkodowania za wywołanie rozstroju zdrowia oraz zadośćuczynienia za doznaną w pozwanej placówce krzywdę wywołaną brakiem odpowiedniej opieki medycznej oraz przebywaniem w nieodpowiednich warunkach bytowych (pismo – k. 73-75). Sąd poczynił następujące ustalenia faktyczne: Powód M. W. (1) jest osobą skazaną prawomocnie na karę pozbawienia wolności. W związku z wprowadzeniem kary do wykonania, powód przebywał w pozwanym Zakładzie Karnym w K. między innymi w okresie od 11 stycznia 2005 r. do 22 marca 2005 r. oraz w okresie od 14 lipca 2005 r. do 13 kwietnia 2007 r. Wobec powoda wykonywano karę w zakładzie karnym typu zamkniętego. Dowód: zaświadczenie – k. 31. Budynek Zakładu Karnego w K. został wybudowany w 1846 roku. W planie budynku, z uwagi na okres, w którym powstawał, nie został uwzględniony system wentylacji w postaci kanałów wentylacyjnych umieszczonych wewnątrz cel mieszkalnych. Wentylację stanowią okno zewnętrzne oraz okno podawcze w drzwiach cel, które w okresie letnim pozostawały otwarte. Dowód: pismo R. H. – k. 32; zeznania świadka R. C. – k. 90v-91. Każda z cel mieszkalnych wyposażona jest w standardowy sprzęt kwaterunkowy przewidziany w obowiązujących przepisach (tj. osobne miejsce do spania dla każdego osadzonego oraz taborety, stoły i szafki dostosowane do liczby osadzonych) oraz z węzeł sanitarny w postaci umywalki, lustra, muszli klozetowej ze spłuczką manualną, półki lub szafki na przybory toaletowe oraz plastikowej miednicy. Kącik sanitarny jest wydzielony za pomocą konstrukcji --- STRONA 3 --- metalowej wypełnionej płytą lub sklejką, dodatkowo pozostaje możliwość zasłaniania kącika prześcieradłem. Warunki, w których przebywają osadzeni, podlegają bieżącej kontroli między innymi ze strony oddziałowego i wychowawcy, nadto raz w miesiącu wszystkie cele są wizytowane przez kierownictwo jednostki, z pozostawieniem osadzonym możliwości zgłaszania ewentualnych skarg i zastrzeżeń. Zakład Karny podlega również corocznej kompleksowej kontroli sanitarnej przeprowadzanej przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w K., które to kontrole dotychczas nie wykazały nieprawidłowości. Dowód: pismo R. H. – k. 32. Przebywając w pozwanym Zakładzie Karnym powód był umieszczany w celach trzyosobowych. W celi przebywał zazwyczaj w trakcie posiłków i snu, resztę czasu spędzając na zajęciach edukacyjnych w pomieszczeniu wyposażonym w duże okna i regularnie wietrzonym, spacerach bądź w świetlicy. Jako osoba nałogowo paląca (około 15 papierosów dziennie od 20. roku życia), powód był umieszczany w celi z osobami palącymi, natomiast osobom niepalącym administracja ZK miała obowiązek zapewnić obecność innych osób niepalących i odizolować od osób palących. Powód nie zgłaszał skarg związanych z umieszczeniem go w celi z osobami palącymi, w czasie pobytu w ZK w K. nie zdecydował się również na rzucenie palenia. Dowód: zeznania świadka R. C. – k. 90v-91; zeznania świadka R. H. – k. 120-120v. W ZK w K. znajdowało się ambulatorium ZOZ, w którym dyżurował lekarz ogólny wraz z trzema pielęgniarkami, lekarz stomatolog oraz dwóch lekarzy zatrudnionych na podstawie umów kontraktowych. Powód informował swojego wychowawcę, że cierpi na rozszczep kręgosłupa, w związku z czym korzystał z pomocy lekarza więziennego, natomiast nie informował wychowawcy ani lekarza o problemach z płucami, nie korzystał również z pomocy lekarzy specjalistów w związku ze swoimi dolegliwościami. Powód nie składał skarg w związku z poziomem usług medycznych świadczonych w ramach zakładu karnego, podobnie nie skarżył się na traktowanie przez strażników więziennych. Dowód: zeznania świadka R. C. – k. 90v-91; zeznania świadka R. H. – k. 120-120v; dokumentacja medyczna – koperty k. 46, 106, 125. W dniach 10 lutego 2005 r. i 15 marca 2007 r. wobec powoda przeprowadzono w zakładzie karnym standardowo wykonywane u osadzonych badania, w tym między innymi badanie krwi i badanie rentgenowskie płuc, którego wynik nie wykazał odchyleń od normy, w szczególności nie stwierdzono pęcherzy rozedmowych w płucach. Jedynymi dolegliwościami, z którymi powód zgłaszał się do ambulatorium ZOZ w ZK w K. były bóle odcinka lędźwiowego kręgosłupa i osłabienie siły mięśniowej kończyny dolnej lewej, wynikające z przebytego w 1996 r. urazu o charakterze zmiażdżeniowym klatki piersiowej, miednicy i lewego nerwu udowego. W związku z tymi dolegliwościami powód otrzymywał leki łagodzące ból. Również podczas badania poprzedzającego rozpoznanie wniosku o udzielenie przerwy w karze pozbawienia wolności w dniu 17 stycznia 2007 r. powód nie zgłaszał badającemu go lekarzowi jakichkolwiek dolegliwości związanych z ewentualną chorobą płuc. Ogólna liczba wizyt lekarskich powoda w więziennym ambulatorium w czasie pobytu w pozwanym zakładzie karnym wyniosła 52 wizyty, w czasie których nie zgłaszał on lekarzowi żadnych dolegliwości pulmonologicznych. Dowód: pismo lekarza R. M. – k. 104-105; dokumentacja medyczna – koperta k. 106. Po opuszczeniu zakładu karnego w ramach przerwy w wykonywaniu kary w 2007 r., powód udał się do lekarza ortopedy W. F. w K., zgłaszając mu dolegliwości będące następstwem wypadku z 1996 r. Zgłaszając się do specjalisty, powód nie był osobą zaniedbaną medycznie. Lekarz zdiagnozował u niego dyskopatię, niewielki kręgozmyk rzekomy oraz nieznaczne zmiany zwyrodnieniowe. Z uwagi na stan utrwalony doznanym urazem, powód nie wymagał specjalistycznego leczenia. --- STRONA 4 --- Dowód: zeznania świadka W. F. – k. 118v-119. W dniu 31 października 2007 r. powód zgłosił się do Poradni Pulmonologicznej w K. po skierowaniu go przez lekarza rodzinnego w związku z utratą wagi z 86 kg na 68 kg. Wizyta lekarska nie miała związku z występującymi u powoda dolegliwościami wynikającymi z ewentualnego schorzenia płuc. U powoda wykonano zdjęcie rtg klatki piersiowej, które wykazało cień okrągły w prawym płucu. Ponownie powód zgłosił się do lekarza pulmonologa w dniu 2 lipca 2008 r., kiedy to rozpoznano u niego przewlekłe zapalenie oskrzeli z podejrzeniem astmy oskrzelowej. Po wizycie w dniu 5 lutego 2009 r. i wykonaniu tomografii komputerowej płuc zdiagnozowano u powoda rozedmę pęcherzową górnego płata prawego płuca i zalecono leki w związku z zaprzestaniem przez powoda palenia papierosów. Stopień rozedmy płucnej nie doprowadził u powoda do upośledzenia sprawności płuc skutkującej niewydolnością oddechową. Powód cierpi również na przewlekłe zapalenie oskrzeli spowodowane paleniem przez niego dużej ilości papierosów przez długi okres czasu. Dowód: dokumentacja lekarska – koperta k. 46, 125; zeznania świadka D. O. – k. 119-120; opinia biegłego lekarza internisty i pulmonologia M. W. (2) – k. 160-163; ustna opinia uzupełniająca – k. 233-234. W dniu 13 sierpnia 2008 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Kole powodowi odroczono wykonanie kary pozbawienia wolności z uwagi na stan zdrowia. Przyczyną odroczenia były opisane szczegółowo powyżej dolegliwości ortopedyczne. Dowód: postanowienie SR w Kole – koperta k. 106. Ogólny stan zdrowia powoda jest bardzo dobry – powód nie cierpi na niewydolność oddechową ani też na inne dolegliwości, w szczególności pulmonologiczne, zakłócające jego codzienne funkcjonowanie. Dowód: opinia biegłego lekarza internisty i pulmonologia M. W. (2) – k. 160-163, ustna opinia uzupełniająca – k. 233-234; dokumentacja medyczna – koperta k. 106. Jednym z podstawowych i najczęstszych czynników prowadzących do powstawania rozedmy płuc jest nałogowe palenie papierosów. Na jej powstanie wpływ mają również uwarunkowania genetyczne. Rozedma może być także objawem nieprawidłowej, wrodzonej wady anatomicznej danego fragmentu płuca, na którym stwierdzono obecność pęcherzy. Jako że pęcherze są widoczne jedynie w badaniu specjalistycznym – tomograficznym, stąd też nie sposób stwierdzić, w jakim okresie czasu powstały one u powoda, w szczególności istnieje możliwość ich powstania zarówno w czasie pobytu w pozwanym Zakładzie Karnym, jak i wiele lat wcześniej. Leczenie rozedmy płuc polega na zahamowaniu rozwoju choroby poprzez podanie leków rozszerzających oskrzela i upłynniających wydzielinę, niekiedy prowadzi się również rehabilitację oddechową pacjenta, natomiast czynności te służą jedynie poprawie funkcjonowania pacjenta, bowiem nie jest możliwe cofnięcie już zaistniałych następstw choroby. Warunkiem podjęcia leczenia jest porzucenie przez pacjenta nałogu nikotynowego. Dowód: opinia biegłego lekarza internisty i pulmonologia M. W. (2) – k. 160-163; ustna opinia uzupełniająca – k. 233-234; zeznania świadka D. O. – k. 119-120. Na mocy orzeczenia (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 23 marca 2011 r. wobec powoda orzeczono lekki stopień niepełnosprawności do dnia 30 czerwca 2013 r., ze wskazaniem wykonywania pracy lekkiej, niewysiłkowej, w dobrych warunkach atmosferycznych, na otwartym rynku pracy. Dowód: orzeczenie – k. 258. --- STRONA 5 --- Sąd oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika powoda o uzupełniające przesłuchanie powoda oraz wniosek samego powoda o jego „konfrontację” z biegłym lekarzem M. W. (2), albowiem powód został już wcześniej przesłuchany na rozprawie głównej, kiedy to w sposób wyczerpujący przedstawił swoją wiedzę dotyczącą okoliczności niniejszej sprawy. Co więcej, biegły wydał swoją opinię, która została przez Sąd uznana za jasną, zawierającą odpowiedzi na wszystkie przedstawione zagadnienia, pozbawioną sprzeczności i w związku z tym za w pełni wiarygodną, na podstawie między innymi zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji lekarskiej, przedłożonej przez powoda, jak i zeznań jego oraz przesłuchanych w sprawie świadków, co wskazuje na sięganie w celu udzielenia odpowiedzi na pytania do wszechstronnych źródeł dowodowych, zarówno osobowych, jak i dokumentów. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że ponowne przesłuchanie powoda zmierzałoby wyłącznie do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania, nie wnosząc przy tym nic, co pozwoliłoby w sposób pełniejszy wyjaśnić i rozstrzygnąć niniejszą sprawę, i na podstawie art. 217 §2 k.p.c. pominął wyżej wymieniony środek dowodowy. Sąd zważył, co następuje: Powód M. W. (1) w niniejszej sprawie wystąpił przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w K. z powództwem o zasądzenie na jego rzecz kwoty 85.000 złotych tytułem odszkodowania za naruszenie jego dóbr osobistych w postaci prawa do przebywania w zakładzie karnym w humanitarnych warunkach oraz prawa do zapewnienia mu jako skazanemu właściwej opieki medycznej. Jak wynika z treści kolejnych pism procesowych, roszczenie swoje w niniejszej sprawie powód oparł na przepisach art. 24 §1 k.c. oraz art. 448 k.c. Zgodnie z treścią cytowanych przepisów, ten, czyje dobro osobiste zostało naruszone cudzym działaniem, może żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie, w tym w art. 448 k.c., niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia, osoba nim dotknięta może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Ochrona dóbr osobistych na podstawie powołanych przepisów przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym, czyli sprzecznym z normami prawnymi, porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. Bezprawnym będzie w tym świetle każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających takie działanie – przykładowo należy tu wymienić działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego lub prywatnego, obronę konieczną, stan wyższej konieczności czy też działanie podjęte zgodnie z prawdopodobną wolą osoby zainteresowanej. Z uwagi na wprowadzoną w art. 24 §l k.c. zasadę domniemania bezprawności, w procesie o ochronę dóbr osobistych ciężar udowodnienia istnienia okoliczności wyłączających bezprawność spoczywa na pozwanym, w konsekwencji czego osoba, której zasadnie zarzucono naruszenie dobra osobistego, aby zwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie, musi wykazać, że była uprawniona do danego działania. Odnosząc się do zarzutu powoda niezapewnienia mu w Zakładzie Karnym w K. właściwej opieki medycznej, należy stwierdzić, że podstawę odpowiedzialności pozwanego jako podmiotu, na którym ciążyły względem powoda – skazanego obowiązki wynikające z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ustaw szczególnych, stanowi w takiej sytuacji przepis art. 417 §1 k.c. Zgodnie z tym przepisem, za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podstawy faktycznej swojego roszczenia powód upatruje w fakcie zachorowania przez niego na rozedmę płuc, która to choroba miałaby zdaniem powoda powstać u niego w trakcie pobytu w pozwanej jednostce penitencjarnej. Jako okoliczność świadczącą o zasadności roszczenia powód podnosi fakt, że chorobę zdiagnozowano u niego już po opuszczeniu pozwanego zakładu karnego na skutek udzielenia mu przerwy w karze. Zdaniem powoda, przyczyną powstania u niego wyżej wymienionego schorzenia był brak odpowiedniej opieki medycznej ze strony personelu ambulatorium funkcjonującego w pozwanym ZK w K., jak również --- STRONA 6 --- niezapewnienie powodowi jako osadzonemu odpowiednich warunków bytowych, w szczególności brak właściwej wentylacji cel mieszkalnych oraz zbytnia bliskość toalety w stosunku do jego miejsca spania. Po dokonaniu szczegółowej analizy ustalonego w sprawie stanu faktycznego Sąd uznał roszczenie powoda za bezzasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że budynek pozwanego Zakładu Karnego został wybudowany w pierwszej połowie XIX wieku, zatem ówczesne plany budynku, co zrozumiałe, różniły się znacząco od planów obecnie obowiązujących, w tym również dotyczących nowo budowanych zakładów karnych. Pomieszczenia w pozwanej jednostce wentylowano i w dalszym ciągu wentyluje się w ten sposób, że otwierane są okna podawcze znajdujące się w drzwiach cel, przez które następuje cyrkulacja powietrza, nadto w okresie letnim dodatkowo otwiera się również okna zewnętrzne. Każda z cel mieszkalnych w pozwanym ZK była i jest wyposażona standardowo, zgodnie z przepisami wynikającymi z obowiązujących w tym zakresie, szczegółowych aktów prawnych. Jak wynika zresztą z treści zeznań przedstawicieli administracji więziennej oraz ich pism, w pozwanym Zakładzie Karnym miały miejsce częste kontrole zarówno ze strony jego kierownictwa, jak i jednostek sanitarnych, które to kontrole nie potwierdziły zarzutów powoda zawartych w pozwie i kolejnych jego pismach procesowych. Z punktu widzenia skarg powoda na brak prawidłowej wentylacji cel mieszkalnych oraz niewłaściwych warunków bytowych osadzonych okolicznością niezwykle istotną jest fakt, że powód od 20. roku życia palił papierosy w ilości około 15 sztuk dziennie. Również osadzenie w zakładzie karnym nie doprowadziło do rzucenia przez powoda nałogu, przeciwnie – palił on w dalszym ciągu, co spowodowało umieszczenie go w celi mieszkalnej wraz z innymi palącymi współosadzonymi. Trudno w tej sytuacji przyjąć, żeby dym papierosowy, który powód sam przecież emitował, był dla niego szczególnie uciążliwy do tego stopnia, aby domagał się on zastosowania bardziej zaawansowanych technik wietrzenia pomieszczeń. Co więcej, powód, jak podaje on sam oraz świadek R. C., podczas pobytu w pozwanej jednostce przebywał w celi mieszkalnej jedynie w czasie posiłków oraz spania w ciągu nocy, natomiast pozostałą część dnia spędzał na zajęciach kulturalno – oświatowych, spacerach bądź w świetlicy. Powód, przebywając w pozwanej jednostce, miał do swojej dyspozycji personel medyczny w osobach lekarza więziennego o specjalizacji ogólnej, lekarza stomatologa, dwóch lekarzy tzw. dochodzących oraz trzech pielęgniarek, którzy dyżurowali w ramach ambulatorium ZOZ. Zważywszy na ilość wizyt lekarskich w czasie przebywania w ZK w K., powód miał możliwość zgłoszenia lekarzowi dyżurującemu ewentualnych dolegliwości związanych z chorobami pulmonologicznymi, czego jednak nie czynił. Brak przy tym podstaw do uznania, aby personel medyczny w jakikolwiek sposób utrudniał czy też uniemożliwiał powodowi korzystanie ze swoich usług bądź też lekceważył zgłaszane przez powoda dolegliwości, tym bardziej, że przecież reagował na częste skargi powoda związane z bólem części lędźwiowej kręgosłupa i innymi częściami ciała jako następstwami wypadku, któremu uległ w 1996 roku. W związku z tym Sąd nie znajduje uzasadnienia dla twierdzenia powoda, jakoby lekarz odmówił mu udzielenia pomocy w związku z chorobą płuc, w szczególności poprzestając na zdiagnozowaniu jedynie przeziębienia. W ocenie Sądu sam brak wzmianki o dolegliwościach pulmonologicznych rzekomo zgłaszanych lekarzowi przez powoda świadczy jedynie o tym, że zgłoszenie tych dolegliwości w rzeczywistości w ogóle nie miało miejsca i to z tej przyczyny, że dolegliwości te u powoda nie zaistniały, w przeciwnym razie z pewnością nie zbagatelizowałby ich i wyraził wolę podjęcia stosownego leczenia. Należy podkreślić, że w roku 2005 i 2007 przy przyjęciu powoda do pozwanej jednostki wykonano u niego komplet niezbędnych badań, w tym między innymi badanie rentgenowskie płuc, które nie wykazało nieprawidłowości, nie stwierdzono na podstawie tego badania również żadnych wskazań do skierowania powoda na badania bardziej specjalistyczne, w szczególności tomografię komputerową płuc, zwłaszcza, że powód sam nie zgłaszał administracji ZK ani lekarzowi jakichkolwiek dolegliwości związanych z chorobami płuc. Zniekształcone pęcherze płucne w górnym płacie prawego płuca stwierdzono u powoda dopiero po przeprowadzeniu u niego badania tomografem komputerowym w 2009 r., które to badanie zostało wykonane na skutek stwierdzenia w badaniu rtg wykonanym w 2007 r. już w warunkach wolnościowych, w prawym płucu powoda cienia wskazującego na możliwość powstania nowotworu i wynikającej z tego konieczności pogłębienia diagnostyki medycznej. Należy tu zgodzić się z treścią opinii biegłego, że z tej przyczyny, iż objawy rozedmy płucnej widoczne są wyłącznie w badaniach specjalistycznych, nie zaś w badaniu rentgenowskim, nie jest możliwe ustalenie choćby w przybliżeniu daty powstania schorzenia u powoda. Biegły w swojej opinii wskazał jedynie możliwe, potencjalne przyczyny powstania tej choroby w --- STRONA 7 --- postaci uwarunkowań genetycznych czy też długotrwałego nałogu nikotynowego. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności Sąd w pełni podziela twierdzenie biegłego, że wobec powoda przebywającego w pozwanej jednostce penitencjarnej opieka medyczna wykonywana była w sposób prawidłowy, natomiast rozpoznanie rozedmy płuc miało charakter przypadkowy i pozostawało bez związku z jakimikolwiek dolegliwościami powoda, zatem wykluczona jest możliwość, aby wskutek odbywania kary doznał on trwałego uszczerbku na zdrowiu. Podobnie zdaniem Sądu brak podstaw do uznania, że pomiędzy stanem zdrowia powoda a jego warunkami bytowymi w ZK w K. istnieje jakikolwiek związek przyczynowo – skutkowy, albowiem powód tychże okoliczności w toku niniejszego postępowania w żaden sposób nie wykazał. Reasumując, należy stwierdzić, że Sąd nie znalazł podstaw faktycznych ani prawnych do uwzględnienia powództwa M. W. (1), wobec czego podlegało ono oddaleniu w całości. Wobec braku podstaw prawnych do uwzględnienia żądania powoda o zasądzenie odszkodowania, Sąd jako zbędną pominął w pisemnych motywach rozstrzygnięcia również analizę wysokości kwoty tegoż odszkodowania i zadośćuczynienia żądanych przez powoda. Sąd na podstawie §6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. I. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kaliszu na rzecz adwokata M. M., Kancelaria Adwokacka w K., kwotę 4.428 złotych, w tym kwotę 828 złotych jako kwotę 23% podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążył powoda kosztami postępowania ze względu na jego trudną sytuację majątkową i brak dochodów związany z przebywaniem w zakładzie karnym. SSO Ewa Głowacka Andler