Postanowienie I C 673/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I C 673/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin, dnia 22-03-2019 r. Sąd Okręgowy w Koninie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Jan Bartniak Protokolant: p.o.sekr.sąd. Aleksandra Krakowska po rozpoznaniu w dniu 22-03-2019 r. w Koninie sprawy z powództwa H. J. przeciwko W. D. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę kwoty 2 800 000 zł 1. oddala powództwo; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Koninie na rzecz adwokata B. T. – Kancelaria Adwokacka w K. kwotę 4 428 zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi H. J. z urzędu. Jan Bartniak sygn. akt I C 673/18 UZASADNIENIE Powód H. J. złożył pozew do Sądu Rejonowego w K., w którym (po sprecyzowaniu żądania w dniu 25.06.2018 r. - k.81-84 akt), wniósł o zobowiązanie pozwanej W. D. do złożenia oświadczenia następującej treści: „Ja W. D. przepraszam swojego brata H. J. za wszystkie krzywdy, jakie mu wyrządziłam przez ostatnie 28 lat, i zobowiązuję się, iż nigdy nie będę wracała do podobnych praktyk i zachowań”, zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 2.800.000,00 zł (dwa miliony osiemset tysięcy złotych) płatnych w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku wraz z ustawowymi odsetkami na wypadek opóźnienia w płatności(vide nadto k.201-202). Pełnomocnik powoda z urzędu, wniósł nadto o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz zwrotu kosztów pomocy prawnej (według norm przypisanych) udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w żadnej części. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż od dnia zawarcia w dniu 13 grudnia 1990 roku przed Sądem Rejonowym w K.ugody w sprawie od dział spadku (po rodzicach - H. i F. małż. J.) sygn. akt I Ns (...) powód był upokarzany oraz poniżany przez pozwaną, która umieściła go w najmniejszym pokoju. Dodatkowo pozwana np. utrudniała spożywanie posiłków, przypalała papierosami, obrażała, odcinała dostęp do pomieszczeń. Ponadto pozwana kilkukrotnie dążyła do ubezwłasnowolnienia powoda wszelkimi możliwymi sposobami. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o odrzucenie pozwu i przyznanie kosztów postępowania. W uzasadnieniu pozwana wskazał, że żądania i oskarżenia powoda są bezzasadne i jako takie nie mogą być powodem zasądzenia od niej tak dużej kwoty zadośćuczynienia. Zaprzeczyła wszystkiemu, co podał powód – jest to oczywista nieprawda. --- STRONA 2 --- Pismem procesowym z dnia 22 października 2018 roku powód w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu z dnia 15 października 2018 roku oświadczył, że domaga się odszkodowania za każdy rok krzywd, jakie mu wyrządziła pozwana w wysokości 100.000 zł (28 lat x 100.000=2.800.000 zł). Powód podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia i wnioski dowodowe zawarte w pismach procesowych złożonych przez niego w sprawie. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2018 roku sygn. akt I C (...) Sąd Rejonowy w K.uznał się niewłaściwym rzeczowo i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K., jako właściwemu rzeczowo i miejscowo (k. 87). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W sprawie o dział spadku sygn. akt Ns (...) w dniu 13 grudnia 1990 roku wnioskodawca H. J. oraz uczestniczki postępowania: K. N. i W. D. zawarli ugodę, w której w punkcie 1 dokonali działu spadku po rodzicach uczestników: H. i F. małżonkach J. w ten sposób, że: a) W. D. otrzymała gospodarstwo rolne o powierzchni 3,13 ha położone we wsi R. i P. składające się z nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: 56, 57, 58, 127, 409 i 410 objęte księgą wieczystą o numerze (...) w K., b) ustalono, iż określona w art. 218 k.c. dożywotnia służebność mieszkania na rzecz H. J. obejmuje: prawo do zajmowania jednego pokoju w budynku mieszkalnym położonym w zachodniej części budynku mieszkalnego, prawo do korzystania z łazienki i korytarza, nadto zajmowania jednego pomieszczenia w piwnicy, oraz jednego pomieszczenia w budynku gospodarczym wraz sienią (dowód: protokół z dnia 13 grudnia 1990 roku sygn. akt Ns (...) k. 6). Powód wskazał, że żąda zapłaty zadośćuczynienia licząc 28 lat wstecz gdyż jego zdaniem pozwana zaczęła działać na szkodę powoda od chwili śmierci matki stron(choć co jest niesporne, że w chwili precyzowania żądania pozwu nie minęło jeszcze 28 lat od przejęcia gospodarstwa przez pozwaną w następstwie działu spadku). Powód nie uzasadnił sposobu, w jaki skalkulował żądanie zadośćuczynienia w kwocie 100.000 zł za jeden rok licząc wstecz 28 lat. (k.198,200,201) Pozwana stwierdziła, że z powodem nie ma możliwości porozumienia się, a jego zarzuty są bezzasadne. Powód zajmuje nadal, przynależny mu dożywotnio na podstawie prawa służebności osobistej, jeden pokój w części zachodniej budynku, (który pozwana otrzymała w wyniku działu spadku). Część mieszkalną zajmowaną wyłącznie przez powoda (w domu pozwanej) powiększono w ten sposób, że Urząd Gminy w K. i Fundusz (...) finansowały wykonanie budowę pomieszczenia łazienki i kuchni oraz wiaty i podjazd przystosowany do osoby niepełnosprawnej. Pozwana wyraziła na to zgodę(niesporne). W dniu 12 czerwca 1992 roku w Sali konferencyjnej Urzędu Gminy w K. zorganizowane zostało spotkanie w celu omówienia i wyjaśnienia przedstawionych przez powoda problemów, odbyła się próba mediacji miedzy stronami (dowód: pismo z dnia 04.06.1992 roku k. 85, zeznania świadka T. J. k. 236v, pozwana k.261-261v). Umową nr (...) z dnia 30.10.1995 r., w sprawie dofinasowania kosztów likwidacji barier architektonicznych dla indywidualnych osób niepełnosprawnych Wojewódzki Urząd Pracy – Wojewódzki Ośrodek ds. Zatrudnienia i (...) Osób Niepełnosprawnych zobowiązał się na podstawie przyjętego do realizacji wniosku inwestora – powoda reprezentowanego przez Urząd Gminy w K. - (dotyczącego dofinansowania likwidacji barier architektonicznych oraz załączonego kosztorysu) dofinansować przewidziany umową zakres robót związanych z likwidacją barier architektonicznych. W § 2 punk.1 umowy wskazano, że wysokość dofinasowania wyniesie 14.497 zł (dowód: umowa nr (...) k. 25 - 27). Wojewódzki Ośrodek ds. Zatrudnienia i (...) w K. poinformował Zakład (...), że z konta Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych została przekazana kwota 9.376,22 zł na konto Banku Spółdzielczego w K. Oddział w K. tytułem rozliczenia końcowego dofinasowania likwidacji barier architektonicznych w części domu pozwanej zajmowanej przez powoda, H. J. zam. (...), --- STRONA 3 --- (...)-(...) B.. Łącznie przekazano zgodnie z umową Nr (...) z dnia 30.10.1995 roku z późniejszymi aneksami, kwotę dofinasowania – 23.443,00 zł, co stanowiło 60% umownej wartości kosztorysowej zadania (dowód: pismo z dnia 11.06.1997 roku k. 129). W dniu 02.12.2014 roku Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczył H. J. do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie wydano na stałe (dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 02.12.2014 roku k. 8). W okresie poprzedzającym żądanie pozwu w tej sprawie, powód występował (w procesach cywilnych) przeciwko pozwanej z szeregiem żądań. Pozwem wniesionym w dniu 17 marca 2009 roku H. J. domagał się zasądzenia od pozwanej W. D. kwoty 225.000 „starych” złotych. W uzasadnieniu powód wskazał, iż dochodzi od pozwanej zwrotu kosztów stworzenia przez Gminę K. w 1988 roku łazienki i założenia instalacji wodnej w pomieszczeniach, „z których korzysta obecnie pozwana i jej rodzina”. Wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 roku w sprawie sygn. akt I C (...) Sąd Rejonowy w K.oddalił żądanie pozwu w sprawie z powództwa H. J. przeciwko W. D. o zapłatę (dowód: wyrok z dnia 29 lipca 2009 roku sygn. akt I C (...) k. 118, uzasadnienie wyroku sygn. akt I C (...) k. 119 – 120). Z informacji Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. zawartej w zaświadczeniu z dnia 29.09.2018 roku wynika, że W. D. zam. (...), (...)-(...) K. nie korzystała ze świadczeń z pomocy społecznej przyznanych na brata H. J., zam. (...), (...)-(...) K. (dowód: zaświadczenie k. 122). Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2006 roku Sąd Rejonowy w K.sygn. akt I C (...) przywrócił powodowi H. J. posiadanie pomieszczenia piwnicznego znajdującego się bezpośrednio pod pomieszczeniem mieszkalnym powoda w budynku położonym w (...) gm. K., przez nakazanie pozwanej W. D. otwarcia drzwi, które rozdzielają części mieszkalne budynku zajmowane przez strony. W punkcie drugim wyroku Sąd zakazał pozwanej uniemożliwiania powodowi korzystania z tego przejścia w przyszłości (dowód: Wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 9 czerwca 2006 roku sygn. akt I C (...) k. 28). Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 20017 roku w sprawie sygn. akt. I C (...) Sąd Rejonowy w K.w całości pozbawił wykonalności prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 9 czerwca 2006 roku sygn. akt I C (...), w którym przywrócono H. J. posiadanie pomieszczenia piwnicznego znajdującego się bezpośrednio pod pomieszczeniem mieszkalnym H. J. w budynku położonym w (...) gmina K., poprzez nakazanie W. D. otwarcia drzwi, które rozdzielają części mieszkalne budynku zajmowane przez strony oraz zakazał W. D. uniemożliwiania H. J. korzystania z tego przejścia w przyszłości (dowód: Wyrok Sądu Rejonowego w K.sygn. akt I C (...) k. 123). W 2006 r. po tym gdy powód napisał list pożegnalny grożąc samobójstwem , Wójt Gminy K. zlecił pracownikowi socjalnemu przeprowadzenie wywiadu sprawdzającego sytuację powoda(vide k.148v). Pracownik socjalny interweniował w sprawie dotyczącej pomocy medycznej dla powoda (w pogotowiu ratunkowym). Powód został skierowany do Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w G.. Powód przebywał w oddziale szpitalnym w okresie od 11.03.2006 roku do 23.03.2006 roku.(dowód: zeznania świadka A. T. k. 236, karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 246, historia choroby powoda k.248-253v). Ze szpitala w G. odebrała powoda pozwana.( karta informacyjne leczenia szpitalnego powoda k.246v) Powód od kilkudziesięciu lat jest podopiecznym Gminnego Ośrodka Pomocy (...) w K.. Jest objęty wsparciem i pomocą finansową i usługową. Gminny Ośrodek Pomocy społecznej udziela powodowi zasiłków celowych, finansowych z przeznaczeniem na zakup opału, mebli. Opłacany jest udział od poniedziałku do piątku przez 4 godziny opiekunki dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Dodatkowo powód ma zapewnioną przez (...) w K. przez 4 godziny raz w tygodniu opiekunkę, która pomaga w sprzątaniu i robi zakupy. Powód pobiera rentę w kwocie 1.334 zł. miesięcznie netto.(zeznania powoda k.260-261) Przy podejmowaniu decyzji o pomocy dla osoby ubiegającej się o pomoc pracownicy socjalni przeprowadzali wywiady mówiący miedzy innymi o sytuacji rodzinnej podopiecznego. Z przeprowadzonych na tą okoliczność wywiadów wynika, że strony procesu od dłuższego czasu ze sobą nie rozmawiały, powód przez cały czas podkreślał, że „walczy o swoje”. W okresie pracy świadka D. K. powód nie zgłaszał jakiegokolwiek przypadku upokarzania bądź poniżania go ze strony pozwanej (dowód: zeznania świadka D. K. k. 235). Wedle pozwanej strony procesu nie utrzymują ze sobą żadnych kontaktów (mimo zamieszkiwania w tym samym budynku mieszkalnym) od 2006 r.(pozwana k.260v-261v) Pracownik socjalny A. T. w czasie pobytów w domu powoda nie zaobserwowała żadnych negatywnych zachowań ze strony pozwanej w stosunku do powoda (dowód: zeznania świadka A. T. k. 235). --- STRONA 4 --- Powód w pismach kierowanych do Urzędu Gminy skarżył się na niewłaściwe zachowanie pracowników socjalnych zwłaszcza opiekunek. Sprawy były wyjaśniane i następowała zmiana opiekunek, głównie na prośbę opiekunek gdyż nie chciały one świadczyć usług powodowi (dowód: zeznania świadka T. J. k. 236 v). Pozwana nie występowała z wnioskami o ubezwłasnowolnienie powoda.(k.261v) Od powoda jak i pozwanej nie było żadnych sygnałów, że między stronami dochodzi do konfliktów. Od strony zabudowań stron nie słychać było żadnych krzyków czy awantur (dowód: zeznania świadka B. K. k. 236, świadka T. J. k. 236). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: dokumentów: protokołu z dnia 13 grudnia 1990 roku sygn. akt Ns (...) (k. 6), umowy nr (...) (k. 25 - 27), pisma z dnia 11.06.1997 roku 9k. 129), orzeczenia o stopniu niepełnosprawności k. 02.12.2014 roku 9k. 8), wyroku z dnia 29 lipca 2009 roku sygn. akt I C (...) (k. 118), uzasadnienia wyroku sygn. akt I C (...) (k. 119 – 120), zaświadczenia (k. 122), Wyroku Sądu Rejonowego w K.z dnia 9 czerwca 2006 roku sygn. akt I C (...) (k. 28), Wyroku Sądu Rejonowego w K.sygn. akt I C (...) (k. 123), karty informacyjnej leczenia szpitalnego (k. 246), pisma z dnia 04.06.1992 roku (k. 85), zeznań pozwanej W. D. (k. 217), zeznań świadków D. K. (k. 235), A. T. (k. 235 -236), B. K. (k. 236), T. J. (k. 236) oraz zeznań stron procesu (k.260-261v). Zeznania pozwanej W. D. oraz świadków D. K., A. T. B. K. i T. J. Sąd uznał za wiarygodne, gdyż są rzeczowe, logiczne oraz zgodne ze sobą. Wartość dowodowa dokumentów nie budziła, zdaniem Sądu, wątpliwości i dokumenty te nie były kwestionowane przez strony. Zeznania powoda obciążające pozwaną pozostają w sprzeczności z ww. materiałem dowodowym, w tym z zeznaniami wskazanych przez powoda świadków stąd uznano je za złożone wyłącznie na użytek procesu.. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie powoda okazało się niezasadne. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. W przypadku osoby fizycznej jej dobre imię, czy też cześć, honor, uczciwość, rzetelność osobista i zawodowa stanowią dobra osobiste podlegające ochronie na mocy w/w przepisu prawa. Powód wywodził swoje roszczenie z treści art. 24 § 1 k.c., zgodnie, z którym ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków. Podstawą zaś żądania zasądzenia na rzecz powoda kwoty 2. 800.000,00 zł jest przepis art. 448 k.c. - zgodnie, z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zgodnie z art. 24 § 1 k.c. w sprawie o ochronę dóbr osobistych Sąd powinien w pierwszym rzędzie ustalić, czy do ich naruszenia doszło i dopiero w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie oceniać, czy działanie pozwanego było bezprawne, mając przy tym na względzie, że powołany przepis posługuje się konstrukcją domniemania bezprawności, a zatem ciężar dowodu obalenia tego domniemania spoczywa na stronie pozwanej. Jako przyczyny wyłączające bezprawność działania w nauce prawa wymienia się: działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, obronę interesu zasługującego na ochronę, zezwolenie uprawnionego. Przesłanka bezprawności jest ujmowana szeroko i brak możliwości sformułowania precyzyjnych kryteriów, jakimi należy kierować się przy ocenie bezprawności naruszenia dóbr osobistych. Odpowiedzi należy poszukiwać w realiach konkretnej sprawy, a nadto o naruszeniu dóbr osobistych nie mogą decydować subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej, a chodzi o reakcję, jakiej należy oczekiwać od rozsądnie myślących ludzi. --- STRONA 5 --- Przenosząc te ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że powód nie wykazał, iż doszło od naruszenia jego dobra osobistego poprzez upokarzanie oraz poniżanie przez pozwaną. Należy podkreślić, że w swym piśmie precyzującym żądanie pozwu (k. 81) powód domagał się przeprosin od pozwanej za wszystkie krzywdy, jakie mu wyrządziła przez ostatnie 28 lat i zobowiązanie się, do iż nie będzie wracała do podobnych praktyk i zachowań, idąc zaś dalej do zapłaty przez pozwaną kwoty 2.800.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby pozwana wyrządzała powodowi jakiekolwiek krzywdy w okresie wskazanych przez powoda ostatnich 28 lat. Powód nie przedstawił, bowiem żadnego obiektywnego materiału dowodowego w celu wykazania powyższych okoliczności. Przeciwnie pozwana wyraziła zgodę, aby Urząd Gminy i Fundusz (...) sfinansowały dobudowę łazienki, wiaty podjazdu przystosowanego dla osoby niepełnosprawnej. Jak zeznał pracownik socjalny D. K. powód w okresie jej pracy u powoda nie zgłaszał jakiegokolwiek przypadku upokarzania bądź poniżania ze strony pozwanej. Okoliczności takich również nie zaobserwowała A. T. pełniąca funkcję pracownika socjalnego u powoda od 2006 roku. Powód wprawdzie zgłaszał, że pozwana stosuje wobec niego podsłuchy, ale nic takiego nie udowodniono. Sąsiadce stron B. K. także nic nie było wiadomo o niewłaściwym postępowaniu pozwanej w stosunku do powoda. Sąsiadka nigdy nie słyszała żadnych krzyków czy awantur od strony zabudowań zajmowanych przez powoda i pozwaną. Wskazać należy również, że świadek T. J., który w okresie od 1990 roku do listopada 2018 roku pełnił funkcję wójta Gminy K. zeznał, iż w zakresie jego kontaktów ze stronami nic mu nie było wiadomo, że strony są w konflikcie o charakterze opisanym w uzasadnieniu pozwu. W tym zakresie nie było żadnych sygnałów zarówno od powoda jak i pozwanej. Z pism kierowanych przez powoda świadek wiedział, że powód występował w sprawach pracowników socjalnych zwłaszcza opiekunek, na których niewłaściwe postępowanie się skarżył. Sprawy były wyjaśniane i nie raz następowała zmiana opiekunek. Na ogół przyczyną tych zmian były wnioski opiekunek o zmianę. Natomiast świadkowi T. J. nieznane były okoliczności upokarzania bądź poniżania powoda przez pozwaną. Powód nie podał również sposobu kalkulacji żądania zadośćuczynienia w kwocie po 100.000,00 Zł za każdy rok licząc 28 lat wstecz, jak również, dlaczego żąda tego zadośćuczynienia za taki okres pomimo tego, że w chwili składania żądania ( 24 kwiecień 2017 rok) nie minęło jeszcze 28 lat od momentu przejęcia przez pozwaną spadku (grudzień 1990 roku). Podkreślić należy, że gdyby przyjąć w niniejszej sprawie, że pozwana winna ponosić odpowiedzialność na zasadzie winy, powództwo byłoby tym bardziej bezzasadne, bowiem dla stwierdzenia odpowiedzialności na tej podstawie niezbędnym byłoby wykazanie, że pozwana ponosi winę za powstanie szkody po stronie powoda. Zgodnie, bowiem z art. 415 K.c. tylko ten, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Co więcej, powód nie wskazał nawet, na czym miałoby polegać zachowanie pozwanej – w jego ocenienie prowadzące do upokarzania i poniżania, a które mogłyby nosić w takiej sytuacji cechy bezprawności, a zatem dawałoby to podstawę do przyjęcia odpowiedzialności na gruncie art. 415 k.c. Mając na uwadze powyższe powództwo zostało oddalone (punkt 1 wyroku). W piśmie procesowym z dnia 25 czerwca 2018 roku pełnomocnik procesowy powoda wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej (...) zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w żadnej części, według norm przypisanych. Wniosek pełnomocnika z urzędu powoda jest, co do zasady słuszny, jednak wysokość należnego wynagrodzenia wynikająca z § 8 pkt. 8 w związku z § 4 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2016.1714) nie może być stosowany, gdyż w niniejszej sprawie (w toku postępowania przed sądem rejonowym, do którego powód skierował pozew „o zwrócenie mojego spadku lub jego równowartości”) nastąpiła zmiana wartości stanowiącej podstawę obliczenia opłaty zgodnie z zasadą zawartą w §.4 pkt 4 cyt. wyżej rozporządzenia, wartość zmienioną bierze się pod uwagę od rozpoznania sprawy przez sąd II instancji. W sytuacji gdy powód nie wskazał w pozwie wartości kwoty, którą winna mu zapłacić pozwana, a sądy rejonowe rozpoznają sprawy, których wartość przedmiotu sporu nie przekracza 75.000 zł. rozliczenie kosztów zastępstwa procesowego należnych za reprezentację powoda przez pełnomocnika z urzędu obliczono § 8 pkt 6 w zw. § 4 pkt 3 cyt. wyżej rozporządzenia. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 2 wyroku. --- STRONA 6 --- Jan Bartniak