Postanowienie I C 673/08 Dnia 22 lutego 2010 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następują

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 673/08 Dnia 22 lutego 2010 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Adam Woźniakiewicz Protokolant: sekr.sąd. Bożena Zaremba po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010r. sprawy z powództwa S. B. przeciwko A. K. o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę I. zasądza od pozwanego A. K. na rzecz powoda S. B. kwotę 2.000,00zł /dwa tysiące złotych/ wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 22 lutego 2010r. do dnia zapłaty . II. zobowiązuje pozwanego A. K. do przeproszenia powoda S. B. na łamach „(…)” poprzez zamieszczenie w terminie 2 tygodni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku oświadczenia o następującej treści : „ Ja A. K. przepraszam pana S. B. zamieszkałego w L. za naruszenie jego dóbr osobistych polegającego na oczernianiu go i poniżaniu – co wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia 2.02.2006 r. o sygnaturze akt IIK 54/05 i składam z tego tytułu głębokie ubolewanie”. III. w pozostałym zakresie powództwo oddala. IV. koszty procesu między stronami wzajemnie znosi. V. przyznaje ze środków Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Nowym Sączu adw. W. C. kwotę 3 367,20zł /trzy tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych 20/100/, brutto w tym kwotę 607,20zł /sześćset siedem z jeden złotych 20/100/ podatku od towarów i usług - tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną powodowi S. B. z urzędu VI. przyznaje ze środków Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Nowym Sączu adw. K. W. kwotę 3 367,20zł /trzy tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych 20/100/, brutto w tym kwotę 607,20zł /sześćset siedem z jeden złotych --- STRONA 2 --- 20/100/ podatku od towarów i usług - tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną pozwanemu A. K. z urzędu Sygn. akt I C 673/08 UZASADNIENIE do wyroku Sądu z dnia 22 lutego 2010r. W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu pozwu powód S. B. domagał się od pozwanego A. K.: - zasądzenia kwoty 200 000,00zł odszkodowania z odsetkami od dnia wydania wyroku; - zasądzenia kwoty 80 000,00zł zadośćuczynienia z odsetkami od dnia wydania wyroku; - nadania wyrokowi w zakresie zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia rygoru natychmiastowej wykonalności; - ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość; - zobowiązania pozwanego A. K. do przeproszenia powoda na łamach dodatku lokalnego do „ (…) ” oraz na łamach „ (…) ” poprzez 10-krotne zamieszczenie oświadczenia w odstępach tygodniowych w formacie dużej trzcionki drukowanymi literami w terminie 2 tygodni od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia o następującej treści: „Ja A. K. przepraszam Pana S. B. zamieszkałego w L. za naruszenie jego dóbr osobistych, polegające na oczernianiu go i poniżaniu – co wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia 2.02.2006r. do sygn. akt II K 54/05 i składam z tego tytułu głębokie ubolewania”; - zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały uiszczone. Wśród kosztów postępowania powód wyszczególnił opłaty sądowe przez niego poniesione oraz kwotę 200,00zł, która została wygenerowana jako koszt poczynionych przez powoda kserokopii pism procesowych, koszty wysyłki tychże do sądu oraz do pełnomocnika, koszty przyjazdu powoda do sądu. /k.127, 267, 299, 443v/ Roszczenie pozwu powód oparł na naruszeniu jego dóbr osobistych tj.: cześć, godność, autorytet, co nastąpiło w związku z czterema zdarzeniami, które były przedmiotem rozpoznania w sprawie karnej Sądu Rejonowego w Limanowej do sygn. II K 54/05, a mianowicie: - w dniu 15.11.2004r. pomówienia powoda przez pozwanego A. K. o praktyki homoseksualne oraz znieważanie słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe; --- STRONA 3 --- - w dniu 12.01.2005r. pomówienia powoda przez pozwanego o praktyki homoseksualne oraz, że dzieci powoda są chore na chorobę weneryczną i znieważenia słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe; - na początku kwietnia 2005r. pomówienia powoda przez pozwanego o praktyki homoseksualne, pedofilię i znieważenie słowami obraźliwymi; - w dniu 15.04.2005r. pomówienia powoda o praktyki homoseksualne i pedofilię. Powód podał, iż na skutek tych naruszeń jego dóbr osobistych został skazany na ostracyzm w lokalnej społeczności, nie mógł znaleźć pracy, pogorszył się jego stan zdrowia. Pozwany A. K. przyznał, że wypowiadał pod adresem powoda słowa, które Sąd ustalił w sprawie karnej II K 54/05. Usprawiedliwiając swoje postępowanie podał, że: - w jego ocenie zarzuty co do homoseksualizmu i pedofilii były prawdziwe; - występował w interesie żony i dzieci powoda; - działał w stanie wzburzenia, ponieważ był kilkadziesiąt razy wzywany do sądu na sprawy toczące się z powództwa S. B. - jako świadek, pokrzywdzony lub oskarżony; - określenia, którymi się posłużył były również używane przez inne osoby, były wypisywane na murach bloku. /k.311/ Początkowo powód pozywał J. O. oraz A. K.. Pismem z dnia 14 lutego 2008r. powód S. B. cofnął pozew w stosunku do pozwanego J. O. przed doręczeniem mu odpisu pozwu. W związku z tym na zasadzie art.355 kpc w zw. z art.203§1 kpc postanowieniem z dnia 28 lutego 2008r. Sąd umorzył postępowanie w stosunku do tego pozwanego. /k.79/ Postanowieniem z dnia 28 maja 2008r. Sąd Rejonowy w Limanowej Wydział I Cywilny przekazał sprawę do rozpoznania tut. Sądowi z uwagi na rozszerzenie powództwa przez powoda. /k.111/ Sąd ustalił następujący stan faktyczny: --- STRONA 4 --- Przed Sądem Rejonowym w Limanowej Wydziałem II Karnym do sygn. akt II K 54/05 toczyło się postępowanie karne przeciwko pozwanemu A. K.. W sprawie karnej Sąd Rejonowy w Limanowej ustalił, że: - w dniu 15.11.2004r. A. K. będąc pod wpływem alkoholu udał się do mieszkania powoda S. B., dzwonił najpierw domofonem, następnie pukał do drzwi, krzyczał „B., ty pierdolony pedale” oraz używał słów powszechnie uznawanych za obelżywe pod jego adresem; - w dniu 12.01.2005r. podczas konfrontacji stron w KPP w L. do sprawy p-ko S.B. o fałszywe oskarżenie przez niego A. K. o uszkodzenie kłódki, obydwie strony zachowywały się nerwowo, w pewnym momencie pozwany zaczął nazywać powoda „gównem śmierdzącym”, homoseksualistą, że „A. F. to jego żona, mówić, że ma dzieci chore na chorobę weneryczną; - na początku kwietnia 2005r. w obecności S. W. pozwany w okolicy ogródków działkowych w L. wykrzykiwał w kierunku powoda: „idzie ten pedał”, który molestował swoje dzieci używając słów obelżywych; - w dniu 15.04.2005r. pozwany wychodząc ze sklepu towarowego „ (…) ” w L. natknął się na powoda w wejściu, odepchnął go mówiąc „gdzie?” i użył charakterystycznego gestu środkowym palcem dłoni, kierując do powoda epitety: „pedale, skurwysynie, molestowałeś swoje dzieci”. /k.168/ Wyrokiem z dnia 2 lutego 2006r. Sąd Rejonowy w Limanowej postępowanie w przedmiocie powyższych zarzutów warunkowo umorzył /k.166-173/. W ustaleniach faktycznych Sąd oparł się m.in. na zeznaniach świadków S. B. oraz S.W.. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu Wydziału III Odwoławczego z dnia 19 października 2006r., do sygn. akt II Ka 155/06. /k.160-165/ Przed Sądem Rejonowym w Limanowej Wydziałem II Karnym do sygn. II K 355/08 toczyło się postępowanie w przedmiocie złożenia fałszywych zeznań przez S. W. oraz S. B.. Wyrokiem z dnia 27 maja 2009r. Sąd uznał S. W. za winną czynu zarzuconego jej aktem oskarżenia, tj., że w dniu 6 kwietnia 2006r. w L. w trakcie składanych zeznań przed Sądem Rejonowym w Limanowej do sprawy o sygn. VI W 42/05, będąc uprzedzoną o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznała, że w dniu 15 kwietnia 2005r. widziała jak A. K. znajdujący się przed sklepem (…) w L. wypowiadał pod adresem S. B. słowa wulgarne, podczas gdy w rzeczywistości sytuacja taka nie miała miejsca. Natomiast --- STRONA 5 --- S. B. został skazany za to, że: w dniu 21 listopada 2004r. i w dniu 15 marca 2006r. w L. w toku postępowania prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w L.oraz Sąd Rejonowy w Limanowej złożył fałszywe zeznania, tj.: w dniu 21 listopada 2004r. w czasie zeznań składanych w KPM w L. w sprawie o nr (…) , będąc uprzedzonym o składaniu fałszywych zeznań zeznał, że w dniu 15 listopada 2004r. widział jak A. K. kopał po drzwiach jego mieszkania, dzwonił dzwonkiem i ubliżał mu słowami wulgarnymi, podczas gdy w rzeczywistości zdarzenie takie nie miało miejsca oraz w dniu 15 marca 2006r. w czasie zeznań składanych przed Sądem Rejonowym w Limanowej, uprzedzony o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań zeznał, że w dniu 15 listopada 2004r. widział jak A. K. kopał do drzwi jego mieszkania i dzwonił dzwonkiem oraz, że w dniu 15 kwietnia 2005r. przed sklepem (…) w L. A. K. szarpał go i ubliżał słowami wulgarnymi, podczas gdy zdarzenie takie nie miało miejsca. Powyższy wyrok został uchylony i przekazany do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział III Odwoławczy wyrokiem z dnia 15 stycznia 2010r. do sygn. II Ka 345/09. /k.395-404/ Powód S. B. oraz pozwany A. K. w przeszłości utrzymywali ze sobą dobre kontakty. Od około 2002r. strony pozostają w konflikcie personalnym. Powód wytaczał liczne sprawy przeciwko pozwanemu, wzywał go na świadka w licznych procesach, które toczyły się z jego powództwa. /dowód: częściowo zeznania pozwanego A. K. – k.387, częściowo zeznania powoda S. B. – k.338v/ W dniu 15 listopada 2004r. pozwany A. K. późnym popołudniem, będąc nietrzeźwym, przyszedł pod blok, w którym mieszkał powód S. B.. Zadzwonił przez domofon do mieszkania S. B. żądając, by powód wpuścił go do środka. Kiedy powód odmówił wpuszczenia go, pozwany zadzwonił do innych mieszkańców. Wpuścił go do bloku sąsiad powoda p. W.. Pozwany wszedł na czwarte piętro, na którym mieściło się mieszkanie powoda. Zaczął dobijać się do drzwi mieszkania powoda, pukał, krzyczał, używając przy tym obelżywych słów. W mieszkaniu przebywał powód oraz A. F.. Powód zadzwonił po Policję. Policjant A. L. odbierający zgłoszenie słyszał odgłosy uderzania o drewniane przedmioty, tj. kopanie przez pozwanego w drzwi mieszkania powoda. Kiedy pozwany nie został wpuszczony do mieszkania, opuścił budynek. Zjawił się wówczas funkcjonariusz Policji J. K.. Przed blokiem, kiedy powód wyjrzał przez okno i wskazał na pozwanego, iż to ten --- STRONA 6 --- człowiek, który dobijał się do jego drzwi i ubliżał mu, pozwany krzyknął w kierunku powoda : „Ty pierdolony pedale”. Słowa te mogły słyszeć inne osoby. Pozwany został zabrany przez Policję do Izby Wytrzeźwień. Po tym zdarzeniu powód źle się poczuł, wezwał pogotowie ratunkowe, które udzieliło mu pomocy medycznej w mieszkaniu, nie był hospitalizowany. /dowód: zeznania powoda S. B. – k.338v, częściowo zeznania pozwanego A. K. – k.387v, zeznania świadka J. K. – k.157, 299, A. F. – k.337v/ W dniu 12. stycznia 2005r. podczas konfrontacji stron w KPP w L. do sprawy p-ko S.B. o fałszywe oskarżenie przez niego A. K. o uszkodzenie kłódki, obydwie strony zachowywały się nerwowo, w pewnym momencie pozwany zaczął nazywać powoda „gównem śmierdzącym”, homoseksualistą, że „A. F. to jego żona, mówić, że ma dzieci chore na chorobę weneryczną. Konfrontacja odbywała się na posterunku w obecności Policjanta. /dowód: częściowo zeznania powoda S. B. – k.339, zeznania świadka A. M. – k.157/ Na początku kwietnia 2005r. w obecności S. W. pozwany w okolicy ogródków działkowych w L. wykrzykiwał w kierunku powoda „idzie ten pedał”, który molestował swoje dzieci używając słów obelżywych. Ubliżał też S. W.. /dowód: zeznania świadka S. W. – k.159, 300/ W dniu 15 kwietnia 2005r. pozwany wychodząc ze sklepu towarowego „ (…) ” w L. natknął się na powoda w wejściu, odepchnął go mówiąc „gdzie?” i użył charakterystycznego gestu środkowym palcem dłoni, kierując do powoda epitety: „pedale, skurwysynie, molestowałeś swoje dzieci”. Powód natychmiast zgłosił to zdarzenie Policji. Po przyjeździe funkcjonariusza R. Ż. pozwanego nie było już na miejscu zdarzenia. Wypowiadane pod adresem powoda wulgaryzmy słyszały inne osoby. /dowód: zeznania powoda – k.339, zeznania świadka Z. K. – k.338, S. W. – k.300, R. Ż. – k.158/ Pozwany A. K. od końca lat 90-tych leczy się z powodu zaburzeń psychicznych. /dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego pozwanego - k.364/ W czasie powyższych zdarzeń powód S. B. był znany w społeczności lokalnej L. z licznych spraw sądowych, które toczyły się z jego inicjatywy lub z jego udziałem oraz z racji programów telewizyjnych i artykułów prasowych, które ukazywały się w lokalnej prasie i --- STRONA 7 --- telewizji, a dotyczyły spraw rodziny, małżeństwa i dzieci powoda. Mieszkańcy bloku, w którym mieściło się mieszkanie powoda byli zaangażowani w konflikt i sprawy rodzinne powoda. Nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia 29 października 2009r. do sprawy sygn. II K 131/07 powód S. B. został uniewinniony od zarzutu molestowania seksualnego pasierba J. B.. Wcześniej został prawomocnie uniewinniony od zarzutu molestowania seksualnego swoich dzieci J. i M. B.. /bezsporne/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dołączonych do akt dokumentów, których autentyczność i wiarygodność nie zostały podważone, dołączonych akt spraw związkowych, zeznań stron oraz świadków. Świadek A. F. był w mieszkaniu powoda w czasie, kiedy pozwany dobijał się do drzwi. Jest osobą obiektywną. Jego zeznania są logiczne, konkretne, korespondują z powyższymi ustaleniami Sądu poczynionymi na podstawie innych wiarygodnych źródeł dowodowych. Mając te uwagi na względzie Sąd w pełni dał mu wiarę. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka S. W. w przedmiocie zdarzenia, które miało miejsce przed ogródkami działowymi na początku kwietnia 2005r. Zeznania świadka na tę okoliczność nie są przedmiotem postępowania karnego w przedmiocie składania przez S. W. fałszywych zeznań. Pozwany A. K. nie przyznał się do tego czynu, zeznał, że na początku kwietnia 2005r. używał słów pedał, pedale, ale w stosunku do innych osób. Sąd nie dał mu wiary. Sąd ocenił, że S. W. mogła zapamiętać to zdarzenie właśnie dlatego, że wyzwiska były kierowane nie tylko pod adresem powoda, ale były wymierzone także w jej osobę. Pozwany ubliżył też świadkowi, stąd okoliczności zajścia mogły utkwić w pamięci S. W.. Sąd uznał za wiarygodne zeznania powoda S. B. odnoszące się do zdarzenia z dnia 15 listopada 2004r., które miało miejsce przed jego mieszkaniem. Pomimo iż m.in. co do zeznań w przedmiocie tego zdarzenia nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie karne w przedmiocie składania przez powoda fałszywych zeznań, to w ocenie Sądu nie było podstaw, by podważyć opis zdarzenia przytoczony przez powoda. Potwierdzili jego relacje obiektywni --- STRONA 8 --- świadkowie w osobach A. F. oraz funkcjonariusza Policji J. K.. Pozwany A. K. przyznał, że był wówczas nietrzeźwy i nazwał powoda pedałem /k.387v/. Pozwany zaprzeczył, by miał dobijać się do drzwi mieszkania powoda, pukać, kopać. W tym zakresie zeznania pozwanego nie zasługują na uwzględnienie, a wiarygodna jest wersja przedstawiona przez powoda S. B.. W tym zakresie Sąd podziela analizę zeznań pozwanego dokonaną przez Sąd Okręgowy rozpoznający sprawę o sygn. II Ka 345/09 /k.401/. Zeznania, które były przedmiotem oceny przez ten Sąd odnosiły się do tych samych okoliczności, na które zeznawał pozwany. Pozwany sam zaznaczył, że wszedł do bloku, po tym jak wpuścił go p. W., nie w celu pokojowej rozmowy, ale po to, by udowodnić powodowi, że nawet gdy on go nie wpuści do środka to pozwany i tak wejdzie na klatkę. Pozwany poszedł pod mieszkanie S. B., by wyrazić swoje zdecydowane niezadowolenie z postępowania powoda. Forma wyrażenia tego niezadowolenia mogła być taka, jak opisał to powód, wziąwszy w szczególności pod uwagę ten fakt, iż A. K. był wówczas pod wpływem alkoholu. Nawet w obecności funkcjonariusza Policji pozwany znieważył powoda, nie powstrzymał się przed niewłaściwym zachowaniem. Tym bardziej prawdopodobne jest, iż niewłaściwie zachowywał się pod drzwiami powoda. Pozwany wszedł do bloku, by udowodnić powodowi, że nawet pomimo jego dezaprobaty może wejść do środka. Tym bardziej mógł dążyć do zamanifestowania powodowi swojej obecności, właśnie poprzez dobijanie się, pukanie do drzwi mieszkania powoda. Pozwany wszedł aż na czwarte piętro bloku, na którym mieszkał powód oraz p. W., który wpuścił go do środka. Tym bardziej zatem jest prawdopodobne, iż dobijał się do drzwi mieszkania powoda. Dodatkowym potwierdzeniem na ubliżanie powodowi pod blokiem są zeznania świadka J. K. – osoby obiektywnej, bezstronnej, nie uwikłanej w konflikt personalny stron. Świadek jest funkcjonariuszem Policji. Był obecny podczas interwencji pod blokiem w dniu 15 listopada 2005r. Jego zeznania są stanowcze, konsekwentne i niezmienne. Dlatego uznał je Sąd za w pełni wiarygodne. Sąd uznał za wiarygodne zeznania powoda, a odnoszące się do zdarzenia z dnia 12 stycznia 2005r. na posterunku Policji podczas konfrontacji. Potwierdził tę okoliczność niezależny świadek obecny podczas tej czynności procesowej – funkcjonariusz A. M.. Pozwany A. K. zeznał, że w tym dniu wyraził się, iż „ja się takim gównem nie zajmuję”. Mówił o chorobie wenerycznej dzieci powoda. Nie ma zatem podstaw, by podważyć sam przebieg zdarzenia. Za wiarygodne Sąd ocenił zeznania powoda w zakresie opisu zdarzenia z dnia 15 kwietnia 2005r., które miało miejsce przed (…) w L.. Okoliczności tego zajścia potwierdziła obiektywna świadek Z. K.. Jej zeznania są obiektywne, konkretne i nie ma podstaw, by --- STRONA 9 --- podważyć ich wiarygodność. Sąd oparł się też na zeznaniach powoda oraz świadka S. W. w zakresie opisu tego zdarzenia, pomimo iż w przedmiocie zeznań na tę okoliczność toczy się postępowanie karne o składanie przez powoda i świadka fałszywych zeznań. Niemniej jednak biorąc pod uwagę, iż Sąd dysponował obiektywną i nie podważoną wersją opisu zdarzenia, dostarczoną przez świadka Z. K., Sąd przyjął za wiarygodne także zeznania powoda i świadka S. W. w tym zakresie. Poza tym obiektywny świadek R. Ż. potwierdził, iż w dniu zdarzenia został wysłany na interwencję zgłoszoną przez powoda. Nie znalazł jednak pozwanego na miejscu, który się oddalił. Sąd uznał za niewiarygodne zeznania pozwanego A. K., w których ten opisał zdarzenie w altance powoda, kiedy miał zostać upojony alkoholem przez powoda. Zdarzenie to nie ma związku ze sprawą. Nie ma żadnych implikacji pomiędzy twierdzeniami pozwanego czy powoda a tymi okolicznościami, dlatego w tym zakresie zeznania pozwanego Sąd pominął. Do pozostałych czynów poza słowami wypowiedzianymi pod blokiem, na posterunku oraz gestu pod sklepem pozwany nie przyznał się. Twierdził, że na początku kwietnia 2005r. używał słów pedał, pedale, ale w stosunku do innych osób, w dniu 15.04.2005r. przed sklepem (…) użył tylko charakterystycznego gestu palcem środkowym dłoni./k.169/. W świetle powyżej dokonanej analizy zeznań stron i świadków Sąd uznał te twierdzenia A. K. za nie zasługujące na danie im wiary. Sąd pominął zeznania J. B., brata powoda. Świadek mieszka w innej miejscowości. Nie był świadkiem ani uczestnikiem zdarzeń, które są przedmiotem rozpoznania. Informacje zaczerpnął z relacji powoda, które nie była obiektywna. Dlatego Sąd nie oparł się na danych przez tego świadka dostarczonych ustalając stan faktyczny Sąd nie uwzględnił wniosku powoda S. B. o zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w L. o podanie danych osobowych mężczyzny podrzuconego nagiego na jego klatkę schodową, zabranego następnie przez funkcjonariuszy po zawiadomieniu Policji przez powoda. Zdarzenie to miało być prowokacją fałszywie wskazującą na skłonności homoseksualne powoda. Okoliczność ta nie miała żadnego związku ze sprawą, dlatego przeprowadzenie dowodu z informacji Policji w tym zakresie było bezprzedmiotowe. /k.406/ Sąd oddalił wniosek dowodowy powoda o przesłuchanie świadków W. L. i M. H. powołanych na okoliczność pomocy medycznej udzielonej powodowi po zajściu z dnia 15 listopada 2005r. Jest to okoliczność, która nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy istotnego --- STRONA 10 --- znaczenia, dlatego z mocy art. 227 kpc przeprowadzenie dowodu z zeznań tych świadków nie było konieczne. /k.338/ Za nie zasługujący na uwzględnienie Sąd uznał także wniosek dowodowy powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa, psychiatry i kardiologa na okoliczność wpływu zdarzeń na stan zdrowia fizycznego i psychicznego powoda. /k.338/ Biorąc pod uwagę okres, jaki upłynął od czasu przedmiotowych zdarzeń /około 5 lat/ oraz liczne procesy sądowe, których powód był stroną, w tym liczne sprawy o ochronę dóbr osobistych oraz pierwotne schorzenia powoda, nieuzasadnione byłoby dopuszczenie dowodu z opinii tak zawnioskowanej. Biegli nie byliby w stanie wyodrębnić wpływu tych konkretnych zdarzeń na powoda i zdiagnozować związku przyczynowego pomiędzy nimi a obecnym stanem zdrowia powoda. Dlatego ten wniosek dowodowy powoda Sąd oddalił. Sąd oddalił wniosek dowodowy pozwanego o przesłuchanie świadków: L. B., J. M. i J. G. /k.338/. Osoby te nie uczestniczyły w zdarzeniach, z których powód wywodzi swoje roszczenie, zatem słuchanie ich przed Sądem byłoby bezprzedmiotowe. Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na nie zakończoną prawomocnie sprawę karną w przedmiocie składania fałszywych zeznań przez powoda S. B. oraz świadka S. W.. Z mocy art.177§1 pkt 4 kpc Sąd może zawiesić postępowanie, którego ustalenie w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie spawy cywilnej. W niniejszym przypadku Sąd nie uznał, by zachodziło takie powiązanie. Wyrok, na mocy którego pozwany A. K. został ukarany za znieważenie powoda S. B. miała charakter wyroku warunkowo umarzającego. Z mocy art.11 kpc sąd cywilny jest związany jedynie ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postępowaniu karnym. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie w świetle orzecznictwa jest uważany za dokument urzędowy w rozumieniu art.244 kpc, który podlega ocenie przez sąd cywilny według reguł określonych w art.233 kpc /vide uchwała SN z dnia 22 października 1977r., sygn. III PZP 20/74, wyrok SN z dnia 20. września 1973r., sygn. II PR 223/73, wyrok SN z dnia 18 września 1969r., sygn. II CR 308/69/. Niemniej jednak Sąd wziął pod uwagę, iż rozpoznając tę sprawę sąd karny oparł się również na zeznaniach S. B. oraz S. W., co do których toczy się postępowanie karne za składanie fałszywych zeznań odnośnie zdarzenia w domu S. B. oraz zdarzenia pod sklepem (…) w L.. Jednakże Sąd dysponował na tyle obszernym materiałem dowodowym poza zeznaniami powyższych osób, iż nie było konieczności zawieszenia postępowania do czasu --- STRONA 11 --- prawomocnego zakończenia postępowania karnego w przedmiocie składania fałszywych zeznań. Na okoliczność tych dwóch zdarzeń zeznawali także obiektywni świadkowie, tj. Z. K. co do zdarzenia pod sklepem oraz A. ., w zakresie zajścia pod mieszkaniem powoda. Zeznania tych obiektywnych i bezstronnych świadków nie zostały podważone, dlatego dysponując tym materiałem dowodowym Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania na mocy art. 177§1 pkt 4 kpc. Sąd zważył, co następuje: Powód S. B. dochodził roszczeń wynikających z naruszenia jego dóbr osobistych poprzez zachowanie pozwanego A. K. w zdarzeniach powyżej opisanych. Powództwo S. B. zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Z mocy art. 24 kc w zw. z art.23 kc ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może ona również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny /§1/. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych /§2/. Żądanie roszczenie pieniężnego precyzuje art.448 kc, w myśl którego w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Dla uwzględnienia żądania określonego w art.24 kc wystarczające jest wykazanie, że działanie pozwanego miało charakter bezprawny, przy czym pamiętać należy, iż z przepisu tego wynika domniemanie bezprawności działania pozwanego. To na pozwanym ciąży --- STRONA 12 --- obowiązek wykazania, że podjęte przez niego działanie lub jego zachowanie nie było bezprawne. Dla zasądzenia roszczenia pieniężnego na rzecz powoda konieczne jest wykazanie obok bezprawności jeszcze zawinionego działania pozwanego, przy czym wystarczające jest wykazanie choćby najmniejszego stopnia winy. Poprzez zachowanie pozwanego w dniach 15 listopada 2004r. pod drzwiami oraz pod blokiem, w którym mieszkał powód zostały naruszone dobra osobiste powoda tj. cześć, dobre imię, prawo do prywatności oraz nie zakłócania miru domowego. Okrzyk w kierunku powoda mógł być słyszany przez inne osoby, skoro słyszał go powód z czwartego piętra, stojąc w otwartym oknie. Słyszał go również funkcjonariusz Policji, który przybył na interwencję. Stan upojenia alkoholowego pozwanego w tym czasie nie usprawiedliwia go. A. K. działał z zamiarem dokuczenia powodowi, wszedł na klatkę schodową wyłącznie po to, by zamanifestować powodowi brak jakiegokolwiek szacunku, poważania dla jego osoby i jego zdania. Podczas konfrontacji na posterunku Policji w dniu 15 stycznia 2005r. także naruszył dobre imię powoda. W tym czasie powód nie był skazany wyrokami karnymi dotyczącymi molestowania dzieci. Od zarzutu molestowania pasierba został uniewinniony nieprawomocnym wyrokiem, od zarzutu molestowania własnych dzieci – J. i M. B. został prawomocnie uniewinniony. Poza tym orientacja seksualna jest sprawą osobistą każdego człowieka i wyszydzanie go z tego powodu jest naganne, zwłaszcza jeżeli ma na celu napiętnowanie osoby w społeczeństwie i skazuje na ostracyzm w społeczności lokalnej. Przed ogródkami działkowymi na początku kwietnia 2005r. pozwany, niczym nie sprowokowany przez powoda, zaczął rzucać wulgaryzmy pod jego adresem. Podobnie było podczas zdarzenia pod sklepem (…) w L.. Działanie pozwanego było bezprawne. Motywacja i zaciętość, powtarzalność zachowania, wskazuje, że było to też zachowanie zawinione ze strony A. K.. Nie stanowią usprawiedliwienia dla poczynań pozwanego okoliczności, na które się powoływał. A. K. nie wykazał, w jaki sposób jego działania miałyby mieć związek z interesami żony lub dzieci powoda. Zresztą pozwany co do zdarzenia pod blokiem powoda w dniu 15 listopada 2004r. zeznał, że działał w interesie starszego działkowicza, którego powód powołał na świadka. Jego zachowanie nie miało zatem nic wspólnego z działaniem w interesie żony czy małoletnich dzieci powoda. Nieuzasadnione są także tłumaczenia --- STRONA 13 --- pozwanego, że działał w stanie silnego wzburzenia, ponieważ miał już kilkanaście spraw cywilnych i karnych z udziałem powoda, w różnych sprawach był wzywany w charakterze świadka, podejrzanego, oskarżonego, pokrzywdzonego. Również i te okoliczności nie ekskulpują pozwanego. A. K. nie dowiódł, by jego działanie nie było bezprawne i by działał zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Wszak społeczeństwo nie daje przyzwolenia na naruszenia dobrego imienia i czci obywateli, tylko z powodu podejrzeń o ich odmienność seksualną. Zachowanie pozwanego nie miało charakteru jednorazowego naruszenia dóbr osobistych powoda. Doszło do niego czterokrotnie i to w sytuacji, gdy pozwany nie został sprowokowany przez S. B.. Zachowanie to było nakierowane na celowe naruszenie dóbr osobistych powoda, było podejmowane z premedytacją. Pozwany nie powstrzymał się nawet w obecności funkcjonariusza Policji, jak było w przypadku zdarzenia z dnia 15 listopada 2004r. pod blokiem powoda. Fakt upojenia alkoholowego pozwanego nie zwalnia go od odpowiedzialności. Nie usprawiedliwia go także okoliczność leczenia z powodu zaburzeń psychicznych. Zachowanie A. K. nie wskazywało, by nie zdawał sobie sprawy ze swoich poczynań, znaczenia, słów jakie wypowiadał. Pozwany sam przyznał, że znane mu było pieniacze usposobienie powoda. Tym bardziej zatem powinien zachować wstrzemięźliwość i ostrożność w kontaktach ze S. B., czego nie uczynił. Wszystkie powyższe okoliczności wskazują, iż zachowanie pozwanego A. K. naruszające dobra osobiste powoda S. B. miało charakter bezprawny oraz zawiniony. Powód zażądał zamieszczenia 10 krotnego ogłoszenia zawierającego treść przeprosin w dodatku lokalnym do „ (…) ” oraz w „ (…) ”. Treść przeprosin nawiązywała do naruszenia dóbr osobistych powoda, które było przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Limanowej Wydział II Karny do sprawy II K 54/05. Brzmienie przeproszenia było następujące: „Ja A. K. przepraszam Pana S. B. zamieszkałego w L. za naruszenie jego dóbr osobistych, polegające na oczernianiu go i poniżaniu – co wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia 2.02.2006r. do sygn. akt II K 54/05 i składam z tego tytułu głębokie ubolewania”. Treść tych przeprosin jest adekwatna do naruszenia dokonanego na szkodę S. B.. Dlatego Sąd na zasadzie art.24§1 kc zobowiązał pozwanego do jednokrotnego zamieszczenia treści takiego ogłoszenia na łamach „ (…) ” w terminie 2 tygodni od uprawomocnienia się wyroku. Do naruszenia dóbr osobistych powoda doszło na terenie L.. Wyzwiska kierowane pod jego adresem mogły być słyszane przez sąsiadów powoda z bloku, osoby, które były pod --- STRONA 14 --- sklepem (…) , czy przy ogródkach działkowych. Dlatego zasadnym w ocenie Sądu było uwzględnienie żądania powoda w zakresie publikacji oświadczenia zawierającego przeproszenie na łamach prasy. Sąd uznał, iż wystarczające jest zamieszczenie takiej publikacji na łamach prasy lokalnej, kolportowanej wśród osób, które znają strony. Wówczas taki nakaz odniesie pożądany skutek, tj. usatysfakcjonuje powoda i będzie sygnałem dezaprobaty organów państwa dla takiego zachowania obywateli, które bezpodstawnie narusza dobra osobiste innych osób. Kierując się powyższym. Sąd nie uwzględnił żądania powoda, by treść przeproszenia zamieścić także na łamach dodatku lokalnego do „ (…) ”. Wystarczająca jest jednokrotna publikacja takiego przeproszenia. Powtarzanie go 10-krotne stanowiłoby już nadmierną stygmatyzację i represję wycelowaną w pozwanego, nie odnosząc żadnego skutku wychowawczego lub kompensującego. Dlatego w tym zakresie Sąd powództwo oddalił. Żądanie powoda miało także charakter majątkowy. S. B. domagał się zasądzenia od pozwanego A. K. kwoty 200 000,00zł odszkodowania oraz 80000,00zł zadośćuczynienia. By uzasadnione było zasądzenie odszkodowania, powód był zobligowany do wykazania szkody, jaką poniósł, jej wysokości oraz związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem naruszającym jego dobra osobiste a tą szkodą. Powód nie wykazał jaką szkodę poniósł w związku ze zdarzeniami z dnia 15 listopada 2004r., 12 stycznia 2005r., na początku kwietnia 2005., czy 1 kwietnia 2005r. Powód nie akcentował, by po tych zdarzeniach ujawniły się u niego konkretne schorzenia, wymagające leczenie. Nieuzasadnione są także twierdzenia powoda, iż na skutek takiego zachowania pozwanego powód nie mógł znaleźć pracy. Powód nie pracował już wcześniej. Wcześniej też był już znany w społeczności lokalnej L. jako osoba, która jest stroną licznych spraw sądowych, bohaterem programów telewizyjnych oraz publikacji na łamach prasy, a dotyczących problemów rodzinnych i małżeńskich S. B.. Nie można zatem ustalić powiązania pomiędzy tamtymi konkretnymi zdarzeniami, które były przedmiotem rozpoznania a sytuacją powoda. Dlatego powództwo w zakresie żądania odszkodowania Sąd oddalił. Zadośćuczynienie stanowi pieniężną rekompensatę za ból i cierpienie wywołane naruszeniem dóbr osobistych. Służyć ma udzieleniu poszkodowanemu satysfakcji w sytuacji gdy inne środki nie są wystarczające dla usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych. Przy żądaniu przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego podstawowym kryterium oceny powinien być rozmiar ujemnych następstw w sferze --- STRONA 15 --- psychicznej pokrzywdzonego, bowiem celem przyznania ochrony w formie majątkowej jest zrekompensowanie i złagodzenie doznanej krzywdy moralnej /vide wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2008r., sygn. I ACa 1150/06/. Wysokość kwoty jest zależna od stopnia naruszenia określonego dobra /tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2008r., sygn. I CSK 319/07/. Sąd ocenił, że zachowanie A. K. naraziło powoda na niemiłe odczucia, złe samopoczucie. Dlatego Sąd zasądził na jego rzecz kwotę 2 000,00zł tytułem zadośćuczynienia. Kwota ta zrekompensuje powodowi doznaną krzywdę oraz dyskomfort psychiczny. Jest to niewielka kwota w stosunku do żądania pozwu, ale należy zważyć, że to nie pozwany zapoczątkował kampanię pomówień wobec powoda, a tylko był jej wyrazicielem. Również krąg adresatów tych wypowiedzi był ograniczony. Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd wziął pod uwagę te okoliczności, iż powód S. B. był znany w społeczności lokalnej, wcześniej pojawiały się plotki, pogłoski na temat jego odmienności seksualnej. Wcześniej też był szykanowany z tego powodu, np. poprzez napisy na murach, płytach chodnikowych, zachowanie dzieci. Sąd kierował się również tym, że pozwany A. K. jest osobą o niskich dochodach, utrzymuje się z nieznacznej renty, leczy się w związku z zaburzeniami psychicznymi. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art.24§1 kc w zw. z art.448 kc Sąd zasądził na rzecz powoda S. B. kwotę 2 000,00zł tytułem zadośćuczynienia. W pozostałym zakresie żądanie majątkowe powoda Sąd oddalił. Odsetki Sąd ustalił od dnia wyroku, bowiem dopiero wówczas została przesądzona powinność pozwanego do zapłaty zadośćuczynienia oraz wysokość tej kwoty. Powód domagał się nadania wyrokowi w zakresie zasądzonego odszkodowania oraz zadośćuczynienia rygoru natychmiastowej wykonalności. Żądanie to nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na brak podstaw prawnych uregulowanych w art.333 kpc. Żądanie powoda nie pełnia przesłanek obligatoryjnego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności z urzędu, określonych w §1 wskazanego przepisu, tj. zasądzenia alimentów, roszczenia uznanego przez pozwanego lub wydania wyroku zaocznego uwzględniającego powództwo. Nie są także spełnione wymogi nadania takiego rygoru fakultatywnie, a określone w §2, tj. zasądzenia należności z papierów wartościowych. W §3 przewidziano możliwość nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności na wniosek, gdy wyrok nadaje się do wykonania w drodze egzekucji, a opóźnienie uniemożliwiałoby lub znacznie utrudniało wykonanie wyroku lub narażało powoda na szkodę. Powód działając z pomocą --- STRONA 16 --- profesjonalnego pełnomocnika tych okoliczności nie wykazał, dlatego żądanie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało uwzględnione. Nieuzasadnione jest także w świetle dokonanych ustaleń faktycznych oraz podstawy prawnej w art.189 kpc ustalenie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za skutki zdarzeń naruszających dobra osobiste powoda. Powód nie wykazał jakie skutki mogłyby ujawnić się w przyszłości. Poza tym uwzględniając liczne sprawy sądowe, w które uwikłany jest powód, nie sposób byłoby ustalić powiązania pomiędzy poszczególnymi następstwami a zachowaniem pozwanego. Dlatego powództwo w tym zakresie zostało oddalone. Strony były zwolnione od kosztów sądowych oraz reprezentowane przez pełnomocników ustanowionych z urzędu. Powód uiścił kwotę 250,00zł tytułem częściowej opłaty od pozwu. Powództwo zostało uwzględnione jedynie w nieznacznej części. Na zasadzie art.100kpc Sąd koszty procesu wzajemnie pomiędzy stronami zniósł. Zniesienie kosztów oznacza, że każda ze stron ponosi we własnym zakresie koszty wygenerowane jej udziałem w sprawie. W związku z tym Sąd nie uwzględnił żądania powoda w zakresie zwrotu kosztów jego stawiennictwa w sądzie oraz kosztów składanych przez niego pism procesowych. Na zasadzie art.113 ust.4 uksc oraz §4 ust.2 w zw. z §6 pkt 5 i §11 ust.1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163, poz.1348/ Sąd przyznał pełnomocnikowi powoda ze środków Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kwotę 3 367,20zł /w tym 2 400,00zł z tytułu roszczenia majątkowego oraz 360,00zł z tytułu roszczenia niemajątkowego/, w tym kwotę 607,20zł podatku od towarów i usług - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Pełnomocnik dla powoda został ustanowiony w czasie, gdy wartość przedmiotu sporu w zakresie żądania majątkowego opiewała na kwotę 20 000,00zł /k..83, 203/, a §4 ust. 2 powołanego Rozporządzenia stanowi, iż w razie zmiany w toku postępowania wartości stanowiącej podstawę obliczenia opłat, bierze się pod uwagę wartość zmienioną, poczynając od następnej instancji. Dlatego Sąd przyznał pełnomocnikowi powoda stawkę 2 400,00zł. Na tej samej podstawie prawnej Sąd przyznał pełnomocnikowi pozwanego ze środków Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kwotę 3 367,20,00zł, w tym kwotę --- STRONA 17 --- 607,20zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu.