Wyrok I C 66/08 1. oddala apelacjg

--- STRONA 1 --- Sygn_._a_kt I AC21 634/O9 _. _%'= \ ‘_ 4%;. _ '=z»~;;A]r@,»~, WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  Dnia 6 sierpnia 2009 r. Sa,d Apelacyjny W Krakowie — Wydziai I Cywilny W sldadziet Przewodniczqcy: SSA WojciechK0§ci01ek Sqdziowie: SSA An_@rzeSjSS_Szewczvk SSA Jerzy Bess Protokolantz st.sekr.s:=.gdowy Katarzyna Wilczura p0 rozpoznaniu W dniu 6 sierpnia 2009 1'. W Krakowie na rozprawie sprawy Z powédztwa R N przeciwko Skarb0wiPa1istWa  Dyrektorowi Aresztu Sledczego W K 0 zap%at_¢ _ na skutek apelacji powoda 0d Wyroku Sa,du Okrqgowego W Kielqach 2 dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt I C 66/08 1. oddala apelacjg; 2. przyznaje od Skarbu Pa1istwa Sqdu Okrggowego W Kielcach na rzecz adwokata B z Kancelarii Adw0kackiej_ W K ul. kwotg 3 29421 (trzy tysiqce dwieécie dziewigédziesiqt cztery zlote), W tym 594 zl podatku 0d towarfiw i uslug, tytulem kosztéw nieoplaconej pomocyprawnej udzielonej powodowi z urzgdu W postqpowaniu apelacyjnym. ' Sygn,„_a_kt I ACa 634/O9 _. _E1 \ `_ ;kx-_ _ warg WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ - Dnia 6 sierpnia 2009 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie - Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Kościołek Sędziowie: SSA An_drzej„_Szewczvk SSA Jerzy Bess Protokolantz st.sekr.sądowy Katarzyna Wilczura po rozpoznaniu W dniu 6 sierpnia 2009 r. W Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa R N przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego W K o zapłatę _ na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego W Kielcach z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt I C 66/08 1. oddala apelację; 2. przyznaje od Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego W Kielcach na rzecz adwokata B z Kancelarii Adwokackiej_ W K ul. kwotę 3 294zł (trzy tysiące dwieście dziewięćdziesiąt cztery złote), W tym 594 zł podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocyprawnej udzielonej powodowi z urzędu W postępowaniu apelacyjnym. ` --- STRONA 2 --- Sygn. akt I ACa 634/09 UZASADNIENIE wyroku z dnia 6 sierpnia 2009 roku W sprecyzowanym pozwie Wniesionym dnia 2.1.2008 r. powéd R N domagai siq zasqdzenia na jego rzecz od Skarbu Pafistwa  Aresztu Sledczego W K kwoty 80.000 zi‘ tytuham zadoééuczynienia za wywoianie rozstroju zdrowia i psychiczne zncgcanie sic; nad nim funkcjonariuszy Wi¢ziennych (zach0r0wa% na nerwicr; i deprcsj Q) oraz za naruszenie jego débr osobistych poprzez osadzenie go do odbycia kary pozbawienia wolnoéci W przeludnionych celach (mniej niz 1 m2 na osobq), W ktérych panowaly fatalne Wanlnki sanitarne, za pbdstawc; Zqdania wskazujqc przepisy art. 444 k. 0., 445 k. 0., art. 23 k. c. i art. 448 k. c., a wczeslniej réwniei art. 415 k. c. i art. 417 k. c. Strdna pozwana wniosh.1 0 oddalenie powédztwa, podnoszqc, i2 powéd W Zaden sposéb nie udowodnik na czym mialaby polegaé doznana przez niego szkoda. Zaznaczyh ii warunki tymczasowego aresztowania i odbywania kary pozbawienia Wolnoéci nie odbiegahr od standardéw europejskich, a takze nie naruszaly przepiséw kodeku karnego wykonawczego oraz przepiséw wykonawczych i konwencji mie;dzynar0d0Wych. Brak jest zatem takie bezprawnoéci po jego stronie oraz istnienia zwiqzku przyczynowego. Wyrolciem z dnia 15 kwietnia 2009 r. Sqd I instancji oddalil powédztwo, zasqdzajqc 0d powoda koszty oraz przyznajgc 0d Skarbu Paf1stwa,_dzialajqcemu W sprawie adwokatowi, wynagrodzenie za udzielonq powodowi pomoc prawns; z urzgdu. W uzasadnicniu Wyroku Sqd I instancji W ustaleniu stanu faktycznego stwierdzfi, i2 W czasie odbywania kary 1 roku pozbawienia Wolnoéci powéd przebywal w tenninie 0d 14.HI.2007 r. do 13.VI.2007 r. W Areszcie Siedczym w K. Poza wskazana, jednostka, penitencjmnq, powéd przebywal takze od roku 2001 W kilku innych zaldadach karnych lub aresztach éledczych. Przebywajqc w Areszcie Sledczym w K bf/1 zakwaterowany w wieloosobowych celach, W ktérych urzqdzenia sanitarne by%y oddzielone 0d reszty pomieszczenia. Posiadal wiasne iézko i mégi W .s;§0séb godny, Z zapewnicniem intymnoéci, odbywaé kareg. O przelucinieniach Scel Dyrektor Aresztu informowai Przewodniczapego Wydzialu Penitencjarnego w%a§ci‘weg0 Sa,du, co by10 zgodnie 2 art. 248 k. k. W. oraz Wydanym na jego podstawie r0zp0rza1dzeniu§ Podczas pobytu W jednostce pbwéml korzystai z Sygn. akt I ACa 634/09 UZASADNIENIE wyroku z dnia 6 sierpnia 2009 roku W sprecyzowanym pozwie wniesionym dnia 2.1.2008 r. powód R N domagał się zasądzenia na jego rzecz od Skarbu Państwa - Aresztu Śledczego w K kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za wywołanie rozstroju zdrowia i psychiczne znęcanie się nad nim funkcjonariuszy więziennych (zachorował na nerwicę i depresję) oraz za naruszenie jego dóbr osobistych poprzez osadzenie go do odbycia kary pozbawienia wolności W przeludnionych celach (mniej niż 1 m2 na osobę), w których panowały fatalne warunki sanitarne, za podstawę żądania wskazując przepisy' art. 444 k. c., 445 k. c., art. 23 k. c. i art. 448 k. c., a wcześniej również art. 415 k. c. i art. 417 k. c. Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc, iż powód w żaden sposób nie udowodnił na czym miałaby polegać doznana przez niego szkoda. Zaznaczył, iż warunki tymczasowego aresztowania i odbywania kary pozbawienia wolności nie odbiegały od standardów europejskich, a także nie naruszały przepisów kodeku karnego wykonawczego oraz przepisów wykonawczych i konwencji międzynarodowych. Brak jest zatem także bezprawności po jego stronie oraz istnienia związku przyczynowego. Wyrolúem z dnia 15 kwietnia 2009 r. Sąd I instancji oddalił powództwo, zasądzając od powoda koszty oraz przyznając od Skarbu Państwa,_dzialającemu W sprawie adwokatowi, wynagrodzenie za udzielona powodowi pomoc prawną z urzędu. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji W ustaleniu stanu faktycznego stwierdził, iz w czasie odbywania kary 1 roku pozbawienia wolności powód przebywał W terminie od 14.HI.2007 r. do ł3.VI.2007 r. W Areszcie Śiedczym W K. Poza wskazaną jednostką penitencjarną, powód przebywał także od roku 2001 W kilku innych zakładach karnych lub aresztach śledczych. Przebywając w Areszcie Śledczym W K był zakwaterowany w wieloosobowych celach, w których urządzenia sanitarne były oddzielone od reszty pomieszczenia. Posiadał własne. łóżko i mógł W 'sposób godny, z zapewnieniem intymności, odbywać karę. O przeludnieniach cel Dyrektor Aresztu informował Przewodniczącego Wydziału Penitencjarnego właściwego- Sądu, co było zgodnie z art. 248 k. k. w. oraz wydanym na jego podstawie rozporządzeniu. Podczas pobytu w jednostce powód korzystał z --- STRONA 3 --- przysmgujqcych mu praw, a funkcjonariusze kierowali sic; Wobec niego poszanowaniem zasad humanitaryzmu oraz jego godnoéci osobistej. Formulowane przez powoda skargi trafiaiy do odpowiednich organéw nadzorczych, a podejmowane przez to organy czynnoéci Wyj aéniajqce jednoznacznie W3/kluozzfiy jakiekolwiek sfawiane przez niego uchybienia. Depresja na poziomie nerwicowym zostaka u powoda Wykryta W 2002 roku, przy czym leczenie psychiatryczne rozpoczql on juz W roku 1997. Dziesioé miesiocy przed osadzeniem W pozwanej jednostce siedmiokrotnie korzystal z porad psychiatrycznych i stosowano Wobec niego leczenie za pomocq niskich dawek lekéw. Podczds pobytu We wskazanej jednostcq powod czterokrotnie korzystal z WiZ)¢T lekarskich i nie stwierdzono u niego pogorszenia stanu zdrowia. Podobne Wnioski Wynikaly zreszta, ze sporzqdzonej przez biegkago W odniesieniu do stanu zdrowia powoda opinii. . Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sa,d Okr<=,ngowy Wskazal, 12 powod nie uczynil zadoéé obowiqzkowi Wynikajqcemu z przepisu art. 6 k. c. Nio Wykazal bowien1, izby zaistnialy przeslanki do odpowiedzialnoéci Skarbu Pafistwa. Nie sposob W sprawic niniejszej mowié 0 W}’I'Z<':}dZO1'16j powodowi szkodzie przybicrajqpej postaé tak rozstroju zdrowia jak i naruszenia dobr osobistych. W Zaden sposob nie Wykazal on nbowiem, izby zachowanie funkojonariuszy W jakikolwiek sposob naruszako jego dobra osobiste. Nie sprecyzowzfl takio do naruszenia jakich jego dobr osobistych prowadzilo owo zachowanie furlkcjonariuszy. Nie Wykazah it pogorszenie stanu zdrowia nastqpiio W Wyniku przebywania W przedmiotowym areszcie. Nio Wykaza% istnienia zdarzenia powodujqccgo szkodo, jak i adekwatnego zWia,zku przyczynowego pomiodzy 0Wym zdarzeniem a szkodq. Jakkolwiek samo przebywanie W zamkniegtej jednostce penitencjarnej stanowilo istotnq, dla powoda dolegliwoéo, to jednak odczuwalne z tej przyczyny zmiany stanu zdrowia nie mogq oboiqiaé strony pozwanej, zwlaszcza Ze niekonstytucyjnoéé przepiséw, na ktérq Wskazuje powod, zostefla stwierdzona juz' po opuszczeniu przez niego Wspomnianego zakladu, tj., Wyrokiem Trybunalu Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 roku. Brak bylo zatem podstaw do przyjqcia bezprawnoéci dzialania funkcjonariuszy strony pozwanej. 4 Powod zlozyl apelacjo od powyzszego wyroku i zaskarzyl go W cadoéci. Zarzucil sprzecznoéé istotnych ustalefl Sqdu z treéoiz} zebranego W sprawie matcrialu dowodowego polegajagcq na dowolnej ocenie jego oraz éwiadka M B zeznafi co do okolicznoéci jego pobytu W Areszcie Sledczym i panujgcych tam warunkow, jak i zachowafi funkcjonariuszy, a takie naruszenie art. 328 § 2 k. p. c. p0_przfiz_ pominiocie W treéci uzasadnienia i tym samym braku uznania za Wiarygodny lub niewiarygodnyd dowodu W postaci akt sprawy o sygn. XII Kp przysługujących mu praw, a funkcjonariusze kierowali się wobec niego poszanowaniem zasad humanitaryzmu oraz jego godności osobistej. Formułowane przez powoda skargi trafiały do odpowiednich organów nadzorczych, a podejmowane przez te organy czynności wyjaśniające jednoznacznie wykluczały jakiekolwiek stawiane przez niego uchybienia. Depresja na poziomie nerwicowym została u powoda wykryte w 2002 roku, przy czym leczenie psychiatryczne rozpoczął on już W roku 1997. Dziesięć miesięcy przed osadzeniem w pozwanej jednostce siedmiokrotnie korzystał z porad psychiatrycznych i stosowano wobec niego leczenie za pomocą niskich dawek leków. Podczas pobytu we wskazanej jednostce powód czterokrotnie korzystał z wizyt lekarskich i nie stwierdzono u niego pogorszenia stanu zdrowia. Podobne wnioski wynikały zresztą ze sporządzonej przez biegłego w odniesieniu do stanu zdrowia powoda opinii. . Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd Okręgowy wskazał, iż powód nie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 6 k. c. Nie wykazał bowiem, izby zaistniały przesłanki do odpowiedzialności Skarbu Państwa. Nie sposób w sprawie niniejszej mówić o wyrządzonej powodowi szkodzie przybierającej postać tak rozstroju zdrowia jak i naruszenia dóbr osobistych. W zaden sposób nie wykazał on bowiem, izby zachowanie funkcjonariuszy w jakikolwiek sposób naruszało jego dobra osobiste. Nie sprecyzował także do naruszenia jakich jego dóbr osobistych prowadziło owo zachowanie funkcjonariuszy. Nie wykazał, iż pogorszenie stanu zdrowia nastąpiło W wyniku przebywania w przedmiotowym areszcie. Nie wykazał istnienia zdarzenia powodującego szkodę, jak i adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy owym zdarzeniem a szkoda. Jakkolwiek samo przebywanie W zamkniętej jednostce penitencjarnej stanowiło istotną dla powoda dolegliwość, to jednak odczuwalne z tej przyczyny zmiany stanu zdrowia nie mogą obciążać strony pozwanej, zwłaszcza ze niekonstytucyjność przepisów, na którą wskazuje powód, została stwierdzona już po opuszczeniu przez niego wspomnianego zakładu, tj., wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 roku. Brak było zatem podstaw do przyjęcia bezprawności działania funkcjonariuszy strony pozwanej. . Powód złożył apelację od powyższego wyroku i zaskarżył go W całości. Z-arzucił sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego W sprawie materiału dowodowego polegającą na dowolnej ocenie jego oraz świadka M B zeznań co do okoliczności jego pobytu w Areszcie Śledczym i panujących .tam warunków, jak i zachowań funkcjonariuszy, a także naruszenie art. 328 § 2 k. p. c. poprzez. pominięcie W treści uzasadnienia i tym samym braku uznania za wiarygodny lub niewiarygodny dowodu W postaci akt sprawy o sygn. XII Kp --- STRONA 4 --- S03E08 dotyczqcej znqcania sis; nad nim W przedmiotowym areszcie. Wniosi 0 zmiane; zaskarzonego Wyroku i uwzglodnienie powodztwa oraz zasqdzenie kosztéw. W uzasadnieniu podniosi, i2 zawarte W pominigtych i niepoddanych ooenie. aktach sprawy znajdowaly siq zeznania slwiadkow oraz dokumenty, ktore potwierdzaly podnoszone przez niego okolicznoéci wskazujqce na naruszanie jego débr osobistych. Okolicznoéci te potwierdzai takzo éwiadek M B, ktérego zeznania Sa,d I instancji uznai za niewiarygodne. Przebywaniedw przeludnionych celach, wobec panujqcych tam warunkéw oraz zachowania funkcjonariuszy doprowadziio do zachorowania przez niego na nerwicq i depresjo, co, nastzgpilo juz po pobycie W przedmiotowym areszcie. W_ zlozonej odpowiedzi na apclacjq: strona pozwana Wniosla 0 jej oddalenie oraz zasqdzenie kosztow procesu. _ _ . Sqd Apelacyjny zwaiyl co nastqpuje: Apeiacja powoda jako bezzasadna nie zasluguje na uwzglqdnienie. Podniesione przez niego W apelacji zarzuty uznaé naleiaio za chybione. Wbrew zarzutom apelacji, rozstrzygniqcie podjote przez Sqd I instancji jest prawidiowe. Nie sposob przede Wszystkim przyjqé, it poWc'>d zdoiai skutecznie zakwestionowaé ustalony W sprawio stan faktyczny. W pisemnych motywach zaskarionego Wyroku Said I instancji precyzyjnic Wyjaénil, z jakich poWod6W nie dal Wiary zeznaniom powoda jak i éwiadka M B co do opisywanych przez nich warunkow panujqcych W przedmiotowym Areszcie Sledczym. Siusznie zakwalifikowai jc jako majqce na celu Wylqcznie uprawdopodobnienie podniesionych przez powoda zarzutow, W oparciu 0 ktére ‘skonstruowai Zgdanie pozwu. Dokonana pirzez Szgd I instancji ocena znajdujgcego sie; W aktach sprawy materiaiu dowodowego zostaia zdaniem Sqdu Apelacyjnego dokonana ~prawidiowo. Sod Okrogowy stosujqc zawartq W przepisie art. 233 k. p. 0. regulc; swobodnej oceny dowodow, dokonai Wszechstronnego rozwazenia zebranego W sprawie materialu dowodowego. W korelacji z innyrni zgrornadzonymi W sprawie dowodami przyjota ocena zeznafi tak powoda jak i éwiadka M B musiaia sprowadzaé sis; do braku wiarygodnoéci ziozonych przez nich zeznafi. O siusznoéci powyzszyoh Wywodow stanowi takze ch}/biony zarzut powoda pominiooia W treéci uzasadnienia, a tym samym, jak sis; wydaje, nie przyjocia W poczet materialil dowodowego akt sprawy 0 sygn. XII Kp 503/08 dotyczqcej znqoania sii; nad powodem W przcdmiotowym Arészcie Sledczym. Oczywiécie uchybieniem, ktory nie miai jednak Wplywu na Wynik sprawy, bylo pominiocie W uzasadnieniu zaskarionego Wyroku 503x'Ü8 dotyczącej znęcania się nad nim w przedmiotowym areszcie. Wniósł o zmianę zaskarzonego wyroku i uwzględnienie powództwa oraz zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu podniósł, iż zawarte W pominiętych i niepoddanych ocenie. aktach sprawy znajdowały się zeznania świadków oraz dokumenty, które potwierdzały podnoszone przez niego okoliczności wskazujące na naruszanie jego dóbr osobistych. Okoliczności te potwierdzał także świadek M B, którego zeznania Sąd I instancji uznał za niewiarygodne. Przebywaniew przeludnionych celach, wobec panujących tam warunków oraz zachowania funkcjonariuszy doprowadziło do zachorowania przez niego na nerwicę i depresję, co._ nastąpiło już po pobycie W przedmiotowym areszcie. W_ złożonej odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów procesu. _ _ . Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja powoda jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione przez niego w apelacji zarzuty uznać należało za chybione. Wbrew zarzutom apelacji, rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd I instancji jest prawidłowe. Nie sposób przede wszystkim przyjąć, iż powód zdołał skutecznie zakwestionować ustalony w sprawie stan faktyczny. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji precyzyjnie wyjaśnił, z jakich powodów nie dał wiary zeznaniom powoda jak i świadka M B co do opisywanych przez nich warunków panujących w przedmiotowym Areszcie Śledczym. Słusznie zakwalifikował je jako mające na celu wyłącznie uprawdopodobnienie podniesionych przez powoda zarzutów, W oparciu o które skonstruował zadanie pozwu. Dokonana przez Sąd I instancji ocena znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego została zdaniem Sądu Apelacyjnego dokonana prawidłowo. Sąd Okręgowy stosując zawartą w przepisie art. 233 k. p. c. regułę swobodnej oceny dowodów, dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego W sprawie materiału dowodowego. W korelacji z innymi zgrornadzonymi W sprawie dowodami przyjęta ocena zeznań tak powoda jak i świadka M B musiała sprowadzać się do braku wiarygodności złożonych przez nich zeznań. O słuszności powyższych wywodów stanowi także chybiony zarzut powoda pominięcia w treści uzasadnienia, a tym samym, jak się wydaje, nie przyjęcia W poczet materiału dowodowego akt sprawy o sygn. XII Kp 503/08 dotyczącej znęcania się nad powodem w przedmiotowym Areszcie Śledczym. Oczywiście uchybieniem, który nie miał jednak wpływu na wynik sprawy, było pominięcie w uzasadnieniu zaskarzonego wyroku --- STRONA 5 --- odniesienia sio do Wnioskowanego przez powoda przeprowadzonia ,,dowodu z akt sprawy o sygn. XII Kp S03E08”. Said I instancji owe akta z Sa,du Rejonowego W Kieloach sprowadzii (k. 62), takze po to, aby ustalié adresy Wnioskowanych przez powoda do jarzesiuchania éwiadkow, ktore W aktach tych sit; znajdowaly. Brak byio natomiast podstaw do przeprowadzania ,,doWodu z akt sprawy”, 0 co wnosil powod, gdyz procedura cywila takiego rodzaju dowodu nie zna. Toozqce sir; W owej sprawie postopowanie karne o znegcanio siq W areszcie nad powodem nie zostalo prawomocnie zakoficzone, skoro Zadna ze stron nie powoluje sin; na Wydane W sprawie orzeczenie sa,du karnego, a Said I instancji przedmiotowe_ akta zWrociI. Jedynie zatem ustaienia Wyclanego W tamtym postegpowaniu skazuj qcego Wyroku karnego co do popelnienia przestopstwa Wia,zaIyby segd w postopowaniu cywilnym. Skoro jednak brak bylo takiego orzeczenia, a takie wobec zasady b6ZpO§I‘€dni0§Ci przeprowadzenia dowodow W postopowaniu cywilnym, przedmiotowo akta, a przede wszystkim zawarte W nich zeznania §Wiad1<6W, ktére zdaniem powoda potwierdzaly przyjote za niewiarygodne zeznania jego oraz éwiadka M B, nie stanowiiy dowodu W sprawie niniejszej. Powod Winicn zglosié dowody ze éwiadkow celem ich przesmchania W sprawie ninicj szej, czego W zasadzie nie uozynii. Zgiosil doW6d z przesiuchania éwiadka M "oraz W M (k. 4?), cofaja,c nastqpnie dowod z przesiuchania éwiadka W M (k. 83).   Nietrafne sq nadto twierdzenia powoda, ii spelnione zostaly przeslanki do przyjocia odpowiedziainoéoi Skarbu Pafistwa za wywolanie rozstroju zdrowia i psychiczno znooanie sic; nad nim funkcjonariusiy Wicgziennych oraz za naruszenie jego d6br osobistych poprzez osadzenie go do‘ odbycia kary pozbawienia wolnoéci W przeludnionyoh celach. Jak prawidiowo zauwaiyl Sa,d I instanoji powod nie uczynil zadoéé normie Wyrazonej W art. 6 k. o. i nie udowodnil podnoszonvych W pozwie twierdzeii, talc co do naruszenia jego dobr osobistyoh, co do ktorych nie sprecyzowai nawet jakie dobra zostaly naruszone, jak i W)/Woiania u niégo rozstroju zdrowia. Przywoiano dowody zostsly przez Sod I instancji uznane za niewiarygodne. Wskazywany przez powoda rozstréj zdrowia W postaci nabytej przez niego W zwiqzku z odbywaniem kary pozbawienia wolnoéci W przedmiotowym Areszcie Siedczym nerwicy, depresji, W tym lokow, strachu oraz obawy przed innymi osobami nie zostaI wykazany. Stanowczo przeczyla {emu sporzqdzona W spyawie opinia biegiego (k. 130), jak i jego zeznania (k. 157), z ktolych wynikaio, iz przedmiotowy stan zdrowia u powoda istnial, lecz nio powstal on, ani nawet siv; nie pogorszyi, na skutek okolicznoéci towarzysza,cych jego pobytowi z Aroszcie Sledczymiw K. Rzcczone dolegliwoéci (choroby) wystopowaiy u odniesienia się do wnioskowanego przez powoda przeprowadzenia „dowodu z akt sprawy o sygn. XII Kp 503„"{}8”. Sąd I instancji owe akta z Sądu Rejonowego w Kielcach sprowadził (k. 62), także po to, aby ustalić adresy wnioskowanych przez powoda do przesłuchania świadków, które w aktach' tych się znajdowały. Brak było natomiast podstaw do przeprowadzania ,,dowodu z akt sprawy”, o co wnosił powód, gdyz procedura cywila takiego rodzaju dowodu nie zna. Toczące się W owej sprawie postępowanie karne o znęcanie się w areszcie nad powodem nie zostało prawomocnie zakończone, skoro żadna ze stron nie powołuje się na wydane w sprawie orzeczenie sądu karnego, a Sąd I instancji przedmiotowe akta zwrócił. Jedynie zatem ustalenia wydanego W tamtym postępowaniu skazuj ącego wyroku karnego co do popełnienia przestępstwa wiązałyby sąd w postępowaniu cywilnym. Skoro jednak brak było takiego orzeczenia, a także wobec zasady bezpośredniości przeprowadzenia dowodów w postępowaniu cywilnym, przedmiotowe akta, a przede wszystkim zawarte w nich zeznania świadków, które zdaniem powoda potwierdzały przyjęte za niewiarygodne zeznania jego oraz świadka M B, nie stanowiły dowodu w sprawie niniejszej. Powód winien zgłosić dowody ze świadków celem ich przesłuchania w sprawie niniejszej, czego w zasadzie nie uczynił. Zgłosił dowód z przesłuchania świadka M oraz W M (k. 47), cofając następnie dowód z przesłuchania świadka W M (k. 83). - - Nietrafne są nadto twierdzenia powoda, iż spełnione zostały przesłanki do przyjęcia odpowiedzialności Skarbu Państwa za wywołanie rozstroju zdrowia i psychiczne znęcanie się nad- nim funkcjonariuszy więziennych oraz za naruszenie jego dóbr osobistych poprzez osadzenie go do* odbycia kary pozbawienia wolności w przeludnionych celach. Jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji powód nie uczynił zadość normie wyrażonej w art. 6 k. c. i nie udowodnił podnoszonych w pozwie twierdzen, tak co do naruszenia jego dóbr osobistych, co do których nie sprecyzował nawet jakie dobra zostały naruszone, jak i wywołania u niego rozstroju zdrowia. Przywołane dowody zostały przez Sąd I instancji uznane za niewiarygodne. Wskazywany przez powoda rozstrój zdrowia w postaci nabytej przez niego w zwiazku z odbywaniem kary pozbawienia wolności W przedmiotowym Areszcie Śiedczym nerwicy, depresji, W tym lęków, strachu oraz obawy przed innymi osobami nie został wykazany. Stanowczo przeczyta temu sporządzona w sprawie opinia biegłego (k. 130), jak i jego zeznania (k. 157), z których wynikało, iż przedmiotowy stan zdrowia u powoda istniał, lecz nie powstał on, ani nawet się nie pogorszył, na skutek okoliczności towarzyszących jego pobytowi z Areszcie Śledczymlw K. Rzeczone dolegliwości (choroby) występowały u --- STRONA 6 --- powoda jut wczeéniej. Co takie znamienne przedmiotowa opinia nie byia natomiast przez powoda kwestionowana. '  Z drugiej strony przepis art. 248 § I k. k. w., na podstawie ktorego W szczegolnie uzasadnionych Wypadkach dyrektor zakladu karnego lub aresztu éledczego rn6gI umieszczaé osadzonych, na czas okreélony, W Warunkach, W ktorych powierzchnia W celi na jednq osobo wynosila mniej niz 3 m2, uznany zostal co prawda na niekonstytucyjny (wyrok Trybunalu Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 r., SK 25/07 publikowany w Dz. U. z 2008 roku Nr 96, poz. 620), to jednak utrata mocy tegoz przcpisu odroczona zostata na podstawie powyzszegd Wyroku o 18 miesiqoy (utraci on zatem moc z dniem 6.XII.2009 roku). Skoro zatem Skarb Pafistwa, zgodnie 2 art. 41? k. 0., ponosi odpowiedzialnoéé za szkodo Wyrzqdzonq niezgodnym 2 prawem dzialaniem, powod Winicn owo niezgodne z prawcm dziaianie funkcjonariuszy pozwanej jednostki wykazaé, czego nie uczynil. Nie potwierdzily bowiem takze tego faktu skargi kierowane W tym wzglodzie do podmiotu nadzorujqcego te jednostki, gdyz Wszczynane postopowania nie doprowadziky do ustalenia istniejqcych uchybliefi. Zgodnie Z Wymogarni przepisu art. 248 § 1 k. k. W. o umieszczeniu powoda W przeludnionej celi informowany by} odpowiedni sgdzia penitencjarny (k. 35). .  W kontekécie powyiszego apelacja powoda nie mogia odnicéé zamierzonego skutku i jako bezzasadna podlegala oddaleniu, o czym Sqd Apelacyjny na podstawie art. 385 k. p. c. orzekl W pkt I Wyroku. Tytulem kosztow pomocy pnrawnej udzielonej W postopowaniu odWoIaWczym powodowi z urzodu Said Apelacyjny przyznai na rzecz reprezentujqccgo go adwokata kwoto 3.294 21 (W tym 594 zl podatku VAT) na zasadzie § 20 i § 6 pkt 6 W 2W. z § 13 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporzqdzenia Ministra Sprawiedliwoéci Z dnia 28 Wrzeénia 2002r. W sprawie oplat za ozynnoéoi adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa kosztow nieopiaconej pomocy prawnej udzielonej z urzodu, o czym orzekl W pkt 2 Wyroku. powoda już wcześniej. Co także znamienne przedmiotowa opinia nie była natomiast przez powoda kwestionowana. ' - Z drugiej strony przepis art. 248 § I k. k. W., na podstawie którego w szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor zakładu karnego lub aresztu Śledczego mógł umieszczać osadzonych, na czas określony, W warunkach, W których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosiła mniej niż 3 mz, uznany został co prawda na niekonstytucyjny (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 r., SK 25/07 publikowany w Dz. U. z 2008 roku Nr 96, poz. 620), to jednak utrata mocy tegoż przepisu odroczona została na podstawie powyzszegoi wyroku o 18 miesięcy (utraci on zatem moc z dniem 6.XII.2009 roku). Skoro zatem Skarb Państwa, zgodnie z art. 41? k. c., ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną niez-godnym z prawem działaniem, powód winien owo niezgodne z prawem działanie funkcjonariuszy pozwanej jednostki wykazać, czego nie uczynił. Nie potwierdziły bowiem także tego faktu skargi kierowane w tym względzie do podmiotu nadzorującego te jednostki, gdyz wszczynane postępowania nie doprowadziły do ustalenia istniejących uchybień. Zgodnie z wymogami przepisu art. 248 § 1 k. k. w. o umieszczeniu powoda w przeludnionej celi informowany był odpowiedni sędzia penitencjarny (k. 35). . - W kontekście powyższego apelacja powoda nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k. p. c. orzekł w pkt I wyroku. Tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu odwoławczym powodowi z urzędu Sąd Apelacyjny przyznał na rzecz reprezentującego go adwokata kwotę 3.294 zł (wtym 594 zł podatku VAT) na zasadzie § 20 i § 6 pkt 6 W zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, o czym orzekł W pkt 2 wyroku.